เลเวลอัพ

"ในที่สุดก็กินอิ่มแล้ว"
ตอนนี้เวลาใกล้เที่ยงแล้ว
พอให้ผู้หญิงสามคนและหมาป่าหนึ่งตัวกินอิ่มจนท้องกลมเป็นลูกโป่งแล้ว หลงเฟยถึงกินต่อทีหลัง
"อื้ม! "
"มาเป็นบอดี้การ์ด ส่งพวกเรากลับไปเมืองหั่วหลีได้มั้ย?" ศิษย์น้องคนเล็กพูดอย่างไม่เกรงใจ
หลงเฟยเหล่ตามองเธอแล้วพูดว่า "คนของพวกนิกายเลือดก็ไปหมดแล้ว พวกเธอยังกลัวอะไรอีก เดินกลับไปเองก็ได้ ให้ผมคอยคุ้มครองต่อทําไม"
"คนโกหก" เธอพูดจบแล้วก็บ่นพึมพําต่อว่า "มีแต่คนโกหกทั้งนั้น"
ศิษย์พี่ใหญ่ก็เดินมาพูดเช่นกันว่า "ในตัวของพวกเรา ยังมีควันกล่อมจิตที่ใช้กลั่นเลือดหลงเหลืออยู่ ถึงจะไม่ทําให้เสียสติแล้ว แต่วรยุทธ์ก็ไม่สามารถฟื้นกลับมาทั้งหมดในเวลา สั้นๆได้ หวังว่าท่านจอมยุทธจะคุ้มครองพวกเราจนถึงเมืองหั่วหลีได้"
ศิษย์พี่รองก็พูดด้วยเช่นกันว่า "ท่านจอมยุทธ์ ท่านก็เป็นคนดีให้ถึงที่สุดเถอะนะ"
ตอนนี้ แม้แต่เจ้าเสี่ยวป๋ายก็กัดขากางเกงของหลงเฟยไว้ แล้วมองเขาน้ำตาคลอ หวังว่าเขาจะช่วยหญิงสาวทั้งสามคน
เสียเวลาเลี้ยงไปตั้งครึ่งปี
หลงเฟยอยากจะปฏิเสธ แต่ว่า... ระบบก็ดังเสียงแจ้งเตือนขึ้น
"ภารกิจมอบหมาย: คุ้มครองสามพี่น้องนิกายเฉาเทียน กลับเมืองหั่วหลี"
"ระดับภารกิจ: ระดับB"
"รางวัลภารกิจ: คะแนนประสบการณ์ 10000 แต้ม ค่าพลังลมปราณ 1000 แต้ม ดาบไคฮวงระดับหวงขั้นสาม 1 เล่ม"
"มอบหมายภารกิจรึ?" หลงเฟยถอนหายใจ แล้วตอบรับอย่างช่วยไม่ได้ว่า "งั้นก็ได้"
แล้วคิดในใจว่า "ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องกลับเมืองหั่วหลีอยู่แล้ว"
เสียงของเขาแผ่วลง หญิงสาวทั้งสามคนก็ดีใจทันทีแล้วอุ้มเจ้าเสี่ยวป๋ายขึ้นแกว่งไปมา จากนั้นก็ยังมองข้าม ตัวตนของหลงเฟยต่อไป
เจ้าเสี่ยวป๋ายก็เช่นกัน เคลิบเคลิ้มไปกับร่างกายของพวกเธอ
ศิษย์น้องเล็กยิ้มแฉ่งแล้วพูดขึ้นว่า "ฉันยังทําใจจาก เสี่ยวป๋ายไม่ได้ ไม่งั้นก็ไม่ให้เขาคุ้มครองไปหรอก"
หลงเฟยไร้ซึ่งคําพูด
แต่ทว่า
ในเมื่อรับภารกิจมาแล้ว เขาก็ต้องทําให้สําเร็จ
เขาก็อยากกลับไปที่เมืองหั่วหลีเร็วๆ เหมือนกัน ทันใดนั้นเขาก็พบว่า บนโลกนี้คนที่ดีกับเขามีแค่เฉียวเฉียวเท่านั้น
เร่งเดินทางมาครึ่งเดือน ในที่สุดก็ออกจากเทือกเขาหั่วหลีแล้ว
ครึ่งเดือนที่อยู่ด้วยกัน การมีอยู่ของตัวตนของหลงเฟยน้อยมาก แต่เขาก็ชินแล้ว
หญิงสาวทั้งสามคนหน้าตาสวยงาม แต่พวกเธอต่างก็เป็นศิษย์ของนิกายเฉาเทียน
เขาเองก็รู้ว่าความสามารถของนิกายเฉาเทียน แข็งแกร่งกว่าราชวงศ์หั่วหลี หรือพูดง่ายๆก็คือ นิกายเฉาเทียนเป็นโรงเรียนของผู้ดี เป็นแหล่งรวมอัจฉริยะหัวกะทิทั้งหลาย ซึ่งแม้แต่ตัวเขาที่เป็นลูกหลานของตระกูลหลง ที่เป็นหนึ่งในสี่เมืองเสาหลักคานแห่งสวรรค์ ถ้าอยากเข้าไปเรียนก็ต้องผ่านการทดสอบและการคัดเลือกต่างๆก่อนถึงจะเข้าไปได้
ในเมืองหั่วหลีก็มีวิทยาเขตของนิกายเฉาเทียน
ครั้งนี้หญิงสาวทั้งสามคนมาก็เพื่อเรื่องของการรับศิษย์ ในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
ครึ่งวันให้หลังหน้าประตูตะวันตกเมืองหั่วหลี
"ติ๊ง!"
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น "หลงเฟย" ปฏิบัติภารกิจคุ้มครองสําเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 10000 แต้ม พลัง ลมปราณ 1000 แต้ม ดาบไคฮวงระดับหวงขั้นสาม 1 เล่ม"
"ถึงแล้ว "
"จากกันเท่านี้พอ บ๊ายบายระวังตัวด้วย ไม่ส่งล่ะ"
หลงเฟยรีบร้อนมาก ภารกิจสําเร็จแล้วเขาก็ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว
หญิงสาวทั้งสามคนพากันชะงักงัน
สบตามองกัน แล้วคิดในใจว่าพวกตนมีเสน่ห์ไม่พอ หรือ? ทําไมชายคนนี้ถึงได้อยากรีบลาจากพวกเธอไปเร็วๆ ?
ผู้หญิงเป็นสัตว์ที่ประหลาดที่สุด พอทําดีกับเธอก็ทําเป็นไม่สนใจ พอทําไม่ดีกับเธอก็จะรู้สึกว่าตนเองไม่มีเสน่ห์
ศิษย์พี่ใหญ่หยิบป้ายอันหนึ่งออกมาจากกระเป๋าตรงช่องอก แล้วพูดว่า "นี่เป็นป้ายของนิกายเฉาเทียน ไม่ว่านายมีเรื่องอะไรก็มาหาพวกเราได้ที่นิกายเฉาเทียนเขตเมืองหั่วหลีได้ หรือนายจะใช้ป้ายนี้เข้าร่วมการสอบคัดเลือกของนิกายเฉาเทียนโดยที่ไม่ต้องผ่านการคัดแยกก็ได้"
ป้ายของนิกายเฉาเทียน!
นี่เป็นของที่ล้ำค่ามาก ที่แม้กระทั่งลูกขุนนางอํามาตย์ก็ยังเอามาไม่ได้เลย
เมื่อมีของให้รับ หลงเฟยก็ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว
โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 ผมกลับมาแล้ว (1)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 ผมกลับมาแล้ว (1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้