เทพสงครามหวนจุติ

ตอนที่ 44

ร่วมมือกันสู้ (ปลาย)

“ ครืดดดดดด…. ตึ่งงง”

สิ้นเสียง และแรงสั่นสะเทือนจากต้นไม้ที่หักโค่นลงมา ก็ยังคงไร้การเคลื่อนไหวจู่โจมจากเหล่ามนุษย์หมาป่า ทว่า ไอความร้อนจากเปลวอัคคีที่กำลังลุกไหม้ กลับทำให้ซวงเอ๋อร์ต้องแนบหน้าไปกับแผ่นหลังของหานเฟิง

“ ดูท่า ต้นไม้จะเป็นอุปสรรค์ต่อเราไม่น้อยเลย”

หานเฟิงกล่าวขึ้น ซวงเอ๋อร์จึงกล่าวรับต่อว่า

“ แล้วจะทำเช่นไร?”

หานเฟิงขบคิดชั่วครู่ “ มิเป็นไร ต้นไม้ก็ต้นไม้ ทีนี้ เจ้าบอกต่อข้า ว่ายามนี้ต้นไม้ที่ใกล้ตัวที่สุดอยู่ทางทิศใด และห่างออกไปเท่าใด”

“ เอ๊ะ!!! เอ่อ… เป็นเบื้องหน้าท่าน ห่างออกไปประมาณห้าก้าว”

“ ถัดไปเล่า?”

“ ถัดไปเป็นทางซ้าย ห่างประมาสิบเก้า”

“ เข้าใจแล้ว” 

หานเฟิงกล่าวจบก็สืบเท้าถอยหลังไปสิบก้าว ก่อนจะตวัดดาบ ส่งวงเสี้ยวอัคคีออกไปในทิศทางเบื้องหน้า

เสียง “ ตูมมม…” ดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของต้นไม้ที่ล้มลง

“ น นั่นท่านจะทำอันใด?”

ซวงเอ๋อร์กล่าวขึ้นอย่างโง่งม มองดูต้นไม้ที่หักโค่นลุกไหม้ติดไฟอย่างไม่เข้าใจ

“ ข้าจะถางป่า”

“ ถางป่า?....” 

คำตอบของหานเฟิงหาได้คลายความสงสัยของซวงเอ๋อร์แม้แต่น้อย ถางป่าไปทำไม? ถางป่าแล้วช่วยให้คลายจากสถานการณ์ที่เป็นอยู่นี้อย่างไร? หากมิทันได้กล่าวถามออกเป็นคำพูด หานเฟิงก็สืบเท้ากลับไปยืนในจุดเดิมอย่างไม่ผิดเพี้ยน ก่อนที่เสียงของมันจะดังขึ้นสืบต่อมา

“ ทีนี้เอาแบบเดิม เจ้าบอกทิศทางที่เจ้าพวกมนุษย์หมาป่าพวกนั้นอยู่ ระยะห่าง แล้วก็ทิศทางการเคลื่อนที่ของพวกมัน...”

“ แล้วต้นไม้...” ซวงเอ๋อร์พลันกล่าวแทรกขึ้น

“ ต้นไม้มิต้อง ข้าจะใช้เคล็ดวิชาจู่โจมระยะไกล หากโดนต้นไม้ก็ช่างมัน ต้นที่อยู่ใกล้ที่สุดตอนนี้ ยังคงห่างไปสิบเก้าใช่หรือไม่”

“ อ อื่ม…”

“ เช่นนั้นกลัวมิต้องกลัวว่ามันจะโค่นทับเอา”

ซวงเอ๋อร์จึงพลันเข้าใจในการกระทำก่อนนี้ของหานเฟิงขึ้นมา ที่แท้โค่นต้นไม้ที่อยู่ใกล้ออกไปก่อน เพื่อไม่ให้การจู่โจมไปถูกจนกลายเป็นโค่นทับใส่ตัวเอง

“ เอาละ เริ่มกันเลยเถอะ”

สิ้นคำของหานเฟิง ซวงเอ๋อร์ก็กล่าวรับต่อทันที

“ ทางขวา ไม่ๆๆ เอ่อ… ครานี้มันวิ่งเร็วมาก…”

หานเฟิงขบคิด เล็กน้อย “ เช่นนั้นเปลี่ยนเป็นเจ้าคำนวนระยะกับทิศทาง เพียงบอกให้ข้าโจมตีออกไปในทิศทางใดก็พอ”

“ เอ๊ะ!!!... ล แล้วแบบนี้จะโดนรึ?”

“ นั่นก็อยู่ที่ความสามารถในการคิดคำนวนของเจ้าแล้ว”

“ อ่า…”

“ เริ่มเลยเถอะ”

“ อ อื่ม” ซวงเอ๋อร์รับคำ พร้อมกับเพ่งเล็งไปยังมนุษย์หมาป่าตัวหนึ่ง คิดคำนวนอยู่ครู่ก็พลันตะโกนออกมา

“ ซ้าย!!!”

หานเฟิงที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว ก็ออกกระบวนไปอย่างทันท่วงที เปลวอัคคีสีทองพุ่งออกเป็นจันทร์เสี้ยว ก่อนที่เสียง “ ตูมมม..” จะดังขึ้นจากที่ไกลห่างออกไป

“ ไม่โดน ไม่ใกล้เลย…”

ซวงเอ๋อร์กล่าวเสียงอ่อย

“ เอาใหม่ นี่เพียงครั้งแรก”

“ อื่ม” ซวงเอ๋อร์รับคำพร้อมกับขบคิดคำนวนวิถีการโจมตีใหม่อีกครา

“ ด้านหน้า!!!”

เสียง “ ตูมมม…” ดังขึ้น กลับตามมาด้วยเสียงของซวงเอ๋อร์ว่า “ ไม่โดนอีกแล้ว”

“ ลองใหม่” หานเฟิงกล่าว

“ ซ้าย!!!” 

 “ ตูมมม…” ซวงเอ๋อร์กล่าวต่อว่า “ โดนต้นไม้...”

“ ลองใหม่” หานเฟิงกล่าวขึ้นต่อ

“ ขวา!!!”  “ ตูมมม…” ไม่โดน…

“ ซ้าย!!!” “ ตูมมม…” ไม่ใกล้... 

“ ขวา!!!” “ ตูมมม…” ยังห่างไกล…

“ ขวา!!!” “ ตูมมม…” ก็ยังไม่โดน...

และแล้ว เสียง “ ตูมมม…” จากการระเบิดของเปลวอัคคีสีทองรูปจันทร์เสี้ยว ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง บ้างก็เลยผ่านไปไกลห่าง บ้างก็ระเบิดใส่ผืนดิน บ้างก็ระเบิดใส่ต้นไม้จนหักโค่นไปหลายต้น

รวมๆแล้ว กว่าหลายสิบคราที่หานเฟิงร่ายใช้วงเสี้ยวอัคคีออกไป กลับจู่โจมไม่ถูกมนุษย์หมาป่าแม้แต่หนเดียว

ส่วนเหล่ามนุษย์หมาป่า ที่เห็นว่าหานเฟิงจู่โจมตามคำสั่งเด็กน้อยที่ด้านหลัง ก็พากันวิ่งล่อหลอก โยกทิศทางเลี่ยงหลบ จนกระบวนท่าพลาดเป้าห่างไกล คล้ายดั่งพวกมันคิดเผาผลาญลมปราณของหานเฟิงให้สิ้นไป

“ อย่าพึ่งท้อ ลองต่อไป” 

หานเฟิงกล่าวให้กำลังใจซวงเอ๋อร์ ที่คล้ายจะร้องไห้ออกมาเต็มที

“ ต แต่ ลม…”

“ มิต้องห่วงกังวนเรื่องลมปราณของข้า” หานเฟิงกล่าวแทรกขึ้น “ ข้าเพียงพึ่งใช้ออกไปยังไม่ถึงสามในสิบส่วน”

“ อ อื่ม”

หลังจากรับคำ ซวงเอ๋อร์ก็กล่าวความให้หานเฟิงร่ายใช้วงเสี้ยวอัคคีออกไปอีกหลายครา หากครานี้ ยิ่งมา การจู่โจมกลับยิ่งใกล้เคียง เหล่ามนุษย์หมาป่าที่เอาแต่หลบเลี่ยงหลอกล่อ ยิ่งมาก็ยิ่งดูคล้ายว่าถูกซวงเอ๋อร์อ่านรู้ทิศทางได้ออก จากที่ไกลห่าง จึงยิ่งกระชั้นเฉียดกาย

กระทั่งที่เสียง “ ตูมมม…” ครานี้ดังขึ้น จึงตามมาด้วยเสียงป่าวร้องอย่างยินดีของซวงเออร์

“ โดนแล้ว!!!”

กลับเป็นมนุษย์หมาป่าตนหนึ่งที่โชคร้าย ถูกซวงเอ๋อร์อ่านทางสำเร็จ จนต้องตกตายมอดไหม้เป็นธุลีไป

มนุษย์หมาป่าอีกสามที่เห็นเช่นนั้น ก็พลันตระหนก ที่การจู่โจมก่อนนี้ยิ่งมายิ่งเข้าใกล้ ท้ายที่สุดกลับมีพรรคพวกต้องถูกสังหารไป ทั้งดูอย่างไร เจ้าหนุ่มที่ไกวดาบปล่อยทักษะก็ไม่มีท่าทีว่าจะอ่อนแรง มันกระทั่งเหวี่ยงดาบอย่างปลอดโปร่งสบายใจ จนดูคล้ายว่าแผนการลากถ่วงเผาผลาญลมปราณของพวกมัน จะมิอาจทำสำเร็จได้จริง

ดังนั้น พวกมนุษย์หมาป่าจึงพากันลอบส่งข้อความสนทนากัน แล้วจากนั้น จึงตัดสินใจเปลี่ยนแผนการในทันที

มนุษย์หมาป่าทั้งสามได้พากันแบ่งแยกเป็นสามทิศสามทาง ตีวงล้อมกรอบ ก่อนจะค่อยๆร่นระยะเข้าใกล้กับหานเฟิง ซวงเอ๋อร์ที่เห็นเช่นนั้นก็ตระหนักได้ถึงสิ่งที่พวกมนุษย์หมาป่าต้องการกระทำ จึงพลันกล่าวความอย่างแตกตื่นลนลานขึ้นมา

“ พ พวกมัน คิดบุกเข้าจู่โจมแล้ว!!!...”

“ ใจเย็น ตั้งสติ ยังคงบอกทิศทางการโจมตีออกมา”

หานเฟิงกล่าวเตือนซวงเอ๋อร์ หากนางกลับคล้ายว่าถูกการรุกจู่โจมทำเอาสูญเสียสมาธิไปสิ้น ทิศทางคำสั่งการโจมตีของนาง จึงยิ่งมา ยิ่งพลาดเป้าไปห่างไกล จนท้ายที่สุด เหล่ามนุษย์หมาป่าก็รุกเข้ามาจนใกล้ กระทั่งหานเฟิงยังได้ยินเสียงฝีเท้าสามคู่ที่วิ่งวนชัดใกล้เข้ามา

“ ด ด้านหลัง!!!”

ซวงเอ๋อร์ร้องเตือนอย่างแตกตื่น หานเฟิงเอี้ยวตัวปลดปล่อยวงเสี้ยวอัคคีอย่างไม่รอรั้ง หากกลับปรากฏว่าพลาด ที่ตามมากลับเป็นเสียงหวีดร้องด้วยความตระหนกกลัวของซวงเอ๋อร์

“ กรี๊ดดดดดดดดดดดดด….”

เป็นมนุษย์หมาป่าอีกตนหนึ่ง ที่กระโจนทะยานเข้าใส่ซวงเอ๋อร์จากอีกทิศทาง หานเฟิงที่ได้ยินเสียงหวีดร้องของนางก็รู้ว่าผิดท่า จึงร่ายใช้ดาราวาบวับออกมาอย่างมิรั้งรอ

ลำแสงกระพริบวาบ หานเฟิงและซวงเอ๋อร์หายวับไป มนุษย์หมาป่าตนนั้นตะครุบไว้ได้เพียงแค่ความว่างเปล่า หากรู้สึกตัวอีกทีกลับเป็นแรงระเบิดจากเปลวอัคคีที่ปะทะเข้าใบหน้า เปลวอัคคีสีทองแผดเผา จนร่าง กลับกลายเป็นเถ้าถ่านเศษธุลี เป็นอันต้องตกตายเช่นนั้นไป ซึ่งเหตุมาจากหานเฟิงที่ร่ายใช้ดาราวาบวับหลบหนีออกไป จากนั้นก็หันกลับมาส่งการโจมตีไปยังตำแหน่งเดิมที่ตนยืนอยู่อย่างทันท่วงที วงเสี้ยวอัคคีจึงได้ปลิดชีวิตของมนุษย์หมาป่าไปอีกตน

สองมนุนษย์หมาป่าที่เห็นเคล็ดวิชาก้าวข้ามมิติอันพิศดารของหานเฟิงก็พลันชะงักงัน ไม่กล้าลงมือโต้ตอบ พากันวิ่งวนคุมเชิงอยู่รอบๆ ส่วนซวงเอ๋อร์ หลังจากรอดพ้นวิกฤตในครั้งนั้นมาได้ ก็หยุดหวีดร้องเสียงหลง ทั้งยังได้หานเฟิงกล่าวปลอบประโลมอยู่หลายคคำ จึงสามารถประคองสติกลับคืนมา

“ เจ้าพักเถอะ ส่วนที่เหลือข้าจัดการเอง”

ผู้กล่าวย่อมเป็นหานเฟิง หากซวงเอ๋อร์ที่คล้ายจะดึงเอาความกล้ากลับคืนมาได้แล้ว จึงยืนการว่า…

“ ไม่ ข้าจะไม่หวีดร้องแล้ว...”

ซวงเอ๋อร์ข่มใจให้ตนมีความกล้า หันไปเผชิญหน้ากับมนุษย์หมาป่าอีกสองตนที่วิ่งวนอยู่ไม่ไกล จากนั้น ก็กล่าวบอกตำแหน่งจู่โจมให้กับหานเฟิง

“ ทางซ้าย!!!...”

หานเฟิงมิคัดค้าน นางมีใจอยากสู้ ก็คล้ายกับเป็นความต้องการของมัน จึงไกวดาบส่งวงเสี้ยวอัคคีไปตามตำแหน่งที่ซวงเอ๋อร์กล่าวบอกอย่างทันท่วงที

“ ตูม!!!...”

“ ตูม!!!...”

“ ตูม!!!...”

เสียงระเบิดจากเปลวอัคคีดังขึ้นอีกครั้ง ซึ่งคราแรกๆยังคงพลาดเป้าไกลห่าง หากเพียงครู่เดียว ทิศทางการโจมตีที่นางบอกกล่าวออกมาก็คล้ายจะทวีความแม่นยำ

มนุษย์หมาป่าทั้งสองเห็นว่าการจู่โจมยิ่งมายิ่งกระชั้นเข้าใกล้ ก็ทราบแน่ว่าพวกตนใกล้จะสิ้นท่าอีกครั้ง จึงลอบสนทนากัน ตัดสินใจลงมือจู่โจมโดยพร้อมเพรียง

ภาพต่อมาที่ซวงเอ๋อร์เห็น จึงกลายเป็นมนุษหมาป่าหนึ่งตนพุ่งมาด้านหน้า ส่วนอีกตนพุ่งมาด้านหลัง ทั้งรวดเร็วยิ่ง นางจำต้องตัดสินใจอย่างกระชั้น ป่าวร้องตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว

“ ข้างหน้า!!!”

เสียงของนางดังลั่น หานเฟิงมิรีรอลังเล ปลดปล่อยวงเสี้ยวอัคคีออกไปตามคำสั่งของนางอย่างรวดเร็ว

“ ตูมมม..” 

การโจมตีนี้สัมฤทธิ์ผล มนุษย์หมาป่าที่พุ่งเข้ามาด้านหน้าไม่ทันเลี่ยงหลบ ถูกเปลวอัคคีกลืนกิน ตกตาลกลายเป็นธุลีไป

“ อ๊าาาา!!!...”

กลับเป็นเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดของซวงเอ๋อร์ เมื่อสั่งให้หานเฟิงจู่โจมทางเบื้องหน้า เบื่องหลังย่อมเปิดโล่ง นาง ที่อยู่ด้านหลังจึงกลายเป็นโล่เนื้อต้านทานการโจมตีของมนุษย์หมาป่าอีกตน

“ ซวงเอ๋อร์!!!”

หานเฟิงกล่าวขึ้นอย่างตระหนก เสียงร้องของซวงเอ๋อร์ทำให้มันทราบว่าผิดท่า อย่างรวดเร็ว หานเฟิงบิดเอี้ยวหมุนตัว ดาบในมือวาดออกแนวขวาง เพียงแค่วาดดาบโดยไร้ซึ่งเปลวไฟ หากคมดาบสีเงินกลับตัดผ่าร่างของมนุษย์หมาป่าจนขาดครึ่งล้มลง

มนุษย์หมาป่าตนสุดท้ายถูกสังหาร ทว่า กระบวนท่าของหานเฟิงยังไม่จบสิ้น มันปักคมดาบลงพื้นดิน จากนั้นก็ปลดปล่อยเปลวอัคคีอย่างสุดกำลัง

“ ตูม!!!...”

“ ตูม!!!...”

“ ตูม!!!...”

กลับเป็นเสียงระเบิดอันเกิดจากเปลวคัคคีที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอบทิศทาง

ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ หานเฟิงก็กลับมามองเห็น เป็นมนุษย์ตัวตุ่นที่เคลื่อนไหวอยู่ใต้ดิน ถูกเปลวอัคคีของหานเฟิงเผาผลาญจนตกตาย อาคมคำสาปที่ติดตัวมันอยู่จึงสูญสลาย จึงสามารถกลับมามองเห็นได้อีกครา

หานเฟิงรีบคลายผ้าที่ผูกรั้งซวงเอ๋อร์ไว้บนแผ่นหลังลงมา รีบอุ้มประคองนาง มือสัมผัสได้ถึงโลหิตอุ่นร้อนที่ไหลทะลักออกจากแผ่นหลัง ก่อนจะเห็นว่า กลางหลังของนางเป็นบาดแผลที่ถูกกรงเล็บของมนุษย์หมาป่า บาดแผลน่ากลัวยิ่ง มันยาวยิ่ง ทั้งยังลึกยิ่ง ทั้งเรียกเอาโลหิตอุ่นร้อนออกมาจนอาบย้อมไปทั้งแผ่นหลังของนาง

หานเฟิงรีบใช้ลมปราณผนึกบาดแผล หยุดห้ามเลือดมิให้รินไหล ก่อนที่ปากจะเปิดขึ้นกล่าวคำอย่างร้อนรน

“ ทำไมซวงเอ๋อร์?” ที่มันกล่าวถาม คือทำไมนางไม่บอกว่ามีการจู่โจมมาจากด้านหลัง

“ ข ข้ากลัว ว่าหากบอกท่าน ว่ามันมา จาก ด้านหลัง แล้วท่าน จะถูกมันจู่โจม บาดเจ็บ…”

ซวงเอ๋อร์กล่าวอย่างแผ่วเบา นางคล้ายกำลังสิ้นสติ

“ เด็กโง่ นั้นล้วนเป็นเจ้าคิดกังวนไปเอง ข้าออกจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ จะอย่างไรก็มากวิธีคลี่คลายสถานการณ์... ”

“ ข ข้าขอโทษ...”

สิ้นคำ นางกลับคอพับสิ้นสติไป ทั้งร่างแปลงมนุษย์ยังกลับคืนสู่ลักษณ์ของปีศาจจิ้งจอกมายา

“ ซวงเอ๋อร์…  ซวงเอ๋อร์…”

เห็นนางสิ้นสติไป หานเฟิงกลับพลันต้องหัวใจเย็นเยียบ จะอย่างไร มันก็รักถนอมซวงเอ๋อร์ดุจน้องสาวร่วมอุทรผู้หนึ่ง หากนางเป็นอะไรไป มันก็มิคิดให้อภัยตัวเอง

“ กลับเป็นข้าที่ต้องขอโทษ...”

หานเฟิงกล่าวเสียงแผ่วเบา ทันใดนั้น ก็บังเกิดลำแสงกระพริบวาบ กระพริบวาบ และกระพริบวาบ...

กลับเป็นหานเฟิงร่ายใช้ดาราวาบวับออกมาอย่างสุดกำลัง...