เรือนจูฮวาของไป๋หยางเจี๋ย
“ท่านพี่!”เสวี่ยเหม่ยเหนียงที่มาตามหาสามีของตนเอ่ยด้วยสีหน้าใเมื่อนางพบว่าสามีของนางาเ็
“พ่อบ้านไป๋ท่านพี่าเ็ได้อย่างไร”เสวี่ยเหม่ยเหนียงเอ่ยถามพ่อบ้านไป๋พร้อมกับมองไปที่ไป๋หยางเจี๋ยด้วยความสงสัย
“เอ่อคะคือ”พ่อบ้านไป๋ที่ไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรดีจึงแอบส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากนายของตน
“เฮ้อไม่มีอะไรหรอกข้าเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยเท่านั้น”หยางเจี๋ยเอ่ยพร้อมกับมองไปที่เหม่ยเหนียงด้วยแววตาผิดหวัง
“ว่าแต่เ้าออกมาจากเรือนได้แล้วหรือ”หยางเจี๋ยเอ่ยถามเมียรักของตนด้วยน้ำเสียงเรียบ
“เอ่อพอดีข้าเห็นว่าพายุหิมะหยุดลงแล้วท่านพี่ก็ยังไม่กลับมาจึงออกมาตามหาท่านด้วยความเป็ห่วงเ้าค่ะ”เสวี่ยเหม่ยเหนียงเอ่ยตอบหยางเจี๋ยด้วยท่าทีละล้าละลัก
“เ้ากลับไปที่เรือนของเ้าเถอะวันนี้ข้าอยากจะพักเสียหน่อย” หยางเจี๋ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าแล้วเดินเข้าเรือนของตนอย่างช้าๆ
“ข้าขอตัวนะขอรับ” พ่อบ้านไป๋เอ่ยแล้วเร่งเดินออกจากเรือนของหยางเจี๋ยอย่างรวดเร็ว
หยางเจี๋ยที่เดินเข้ามาในห้องของตนนั่งลงที่เตียงของตนด้วยความรู้สึกเสียใจที่ตนไม่เชื่อคำตักเตือนของมารดาตนเขาถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อนึกถึงท่าทีของกุ้ยเจินฮูหยินเอกของตนที่มีต่อตนเอง
“เฮ้อนี้เราทำอะไรลงไป”หยางเจี๋ยเอ่ยถามตนเองด้วยความรู้สึกเสียใจที่ตนปล่อยปะละเลยกุ้ยเจินและลูกๆของนางมากเกินไปจนตอนนี้พวกเขาไม่้าพ่อและสามีเช่นเขาอีกต่อไปแล้ว
เรือนเหมยกุ้ย
“ท่านแม่เจอท่านพ่อหรือไม่เ้าคะ”เสียงเล็กของไป๋เหม่ยจูเอ่ยถามมารดาของตนด้วยสีหน้ากังวล
“เจอแล้วว่าแต่จูเออร์ของแม่ทำอะไรอยู่หรือ”เสวี่ยเหม่ยเหนียงเอ่ยถามบุตรสาวของตนด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าบุตรสาวของตนกำลังถือผ้าในมืออยู่ด้วยท่าทางหวงแหน
“ลูกชอบชุดนี้แต่หยางเฟิ่งบอกว่านี้คือชุดของนางเ้าค่ะ”ไป๋เหม่ยจูเอ่ยกับเสวี่ยเหม่ยเหนียงมารดาของตนเสียงเศร้า
“ลูกชอบก็ใส่ไม่ชอบก็ให้บรรดาบ่าวไพร่ไปลูกแม่จำเอาไว้นะลูกต่อไปเ้าต้องเป็หญิงที่ดี มีเมตตาอ่อนโยน อย่าได้แสดงให้ใครเห็นถึงด้านร้ายของเ้าเด็ดขาดเมื่อคนอื่นเห็นเ้าเป็คนดีถึงเ้าทำผิดขอแค่ไม่มีหลักฐานก็ไม่มีใครเชื่อว่าเ้าทำ”เสวี่ยเหม่ยเหนียงเอ่ยสอนบุตรสาวของตนเสียงนุ่มพร้อมกับลูบหัวของบุตรสาวตนด้วยความรักใคร่
“เ้าค่ะท่านแม่ข้าจะเชื่อฟังท่านแม่เ้าค่ะ” เหม่ยจูเอ่ยตอบมารดาของตนเสียงใส
“ดีมากเด็กดีหากเ้าเป็เด็กดีเชื่อฟังแม่เช่นนี้ไปเรื่อยๆ เ้าจะได้ทุกอย่างที่้า”เสวี่ยเหม่ยเหนียงเอ่ยพร้อมกับดึงบุตรสาวของตนมากอดด้วยสายตารักใคร่
“เ้าค่ะข้าจะเป็เด็กดีของท่านแม่ตลอดไปเ้าค่ะ”ไป๋เหม่ยจูเอ่ยตอบมารดาของตนเสียงใสแล้วจึงเข้าไปซุกที่หน้าอกอวบของเสวี่ยเหม่ยเหนียงด้วยความรัก
“เอาละนี่ก็ค่ำมากแล้วจูเออร์ของแม่รีบเข้านอนเถอะ จูเออร์ของแม่จะได้งดงามที่สุด”เสวี่ยเหม่ยเหนียงเอ่ยพร้อมกับเดินไปส่งบุตรสาวของตนที่ห้องนอน
“เสี่ยวซานไปดูที่เรือนหลันฮวาว่าตอนนี้สถานการณ์เป็เช่นไรยายแก่ซือตายไปแล้วหรือยัง”เสวี่ยเหม่ยเหนียงสั่งสาวใช้คนสนิทของตนด้วยความสงสัยเป็เพราะั้แ่เริ่มเกิดพายุจนพายุสงบนางก็ไม่ได้ยินข่าวการตายของแม่สามีเลย
ยามเฉิน(07.00–08.59หยางเฟิ่งก็ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงการพูดคุยของสาวใช้หน้าเรือนของซือเหมยฮวาผู้เป็ย่าของตน
“พี่เหวิน”หยางเฟิ่งที่ตื่นนอนแล้วหันไปสะกิดพี่ชายของตนเบาๆ
“อืมม”หยางเหวินขานรับน้องสาวของตนแล้วพลิกตัวหนีไปอีกทาง
“พี่เหวินตื่นเร็ว”หยางเฟิ่งที่สังเกตเห็นว่าที่หน้าฝากของพี่ชายตนมีปานแดงรูปดอกสือซว่านจึงได้เขย่าตัวของพี่ชายตนด้วยความใ แต่เมื่อเขย่าอยู่นานหยางเหวินก็ไม่ตื่นนางจึงกระโดลงจากเตียงแล้วรีบไปที่หน้ากระจกของนางซือเพื่อดูที่หน้าผากของตนและเมื่อนางเห็นว่าว่าที่หน้าผากของตนก็มีปานสีแดงเหมือนของหยางเหวินจึงรีบวิ่งออกไปที่ห้องโถงในเรือนหลันฮวาด้วยสีหน้าแตกตื่น
2K
