[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย

บทที่ 37 เด็กเสียงดังต้องฆ่าทิ้ง

เสิ่นเฉินโจวไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมา แต่ตอนนี้อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วต่อหน้าเด็กคนนี้ เขาไม่อยากเอ่ยให้เมื่อยปากจึงทำเพียงเหลือบมองซิงซิงปราดหนึ่ง หิ้วเด็กสาวขึ้นจากเตียง แล้วโยนออกไปนอกประตู

ทำไมเด็กถึงได้วุ่นวายขนาดนี้

จะเป็นหรือตายก็เรื่องของเธอ 

วิธีการหิ้วซิงซิงค่อนข้างคล้ายกับตอนที่เจ้าหมาคาบเด็กมา ซิงซิงที่ยังไม่ตื่นดีถูกโยนออกจากห้องด้วยความมึนงง เจ้าก้อนแป้งนั่งแหมะอยู่บนพื้นราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังสับสน

ดวงตากลมโตกะพริบปริบ สายตาว่างเปล่าจ้องมองบานประตูที่ปิดลง แล้วลูบใบหน้าอวบอ้วนด้วยความรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ซิงซิงไม่ค่อยเข้าใจ แต่พูดออกมาว่าอยากเข้าห้องน้ำ ทำไมถึงถูกโยนออกมาละ

เพิ่งจะออกมาจากผ้าห่มอุ่น ๆ แต่ตอนนี้ต้องมานั่งอยู่บนพื้นเย็น ๆ ของทางเดิน

ซิงซิงย่นจมูกเล็ก ๆ—

“ฮัดชิ่ว!” จามออกมาแล้ว

สมองเล็ก ๆ ของเธอยังไม่เข้าใจนิสัยไม่อดทนของคุณพ่ออย่างชัดเจน เธอจึงไม่อยากร้องไห้ออกมา 

ฮืออ ซิงซิงก็แค่หนาวหนาวนิดหน่อยเอง!

หลังจากที่จามแล้ว จมูกเล็ก ๆ ก็รู้สึกคันยุบยิบ ซิงซิงจึงสูดหายใจเข้าและจามออกมาอีกครั้ง เสียงจามของเด็กหญิงทั้งแผ่วเบาและนุ่มนวล

ซิงซิงตัดสินใจจะไม่นั่งนิ่งอยู่ที่เดิมแล้ว! 

แต่เมื่อเธอกำลังจะยืนขึ้นและเคาะประตู เพื่อขอให้คุณพ่ออนุญาตให้เธอเข้าไป ยังไม่ทันที่มือเล็กจะได้สัมผัสประตู ประตูบานที่ปิดสนิทพลันถูกเปิดออก 

เสิ่นเฉินโจวเปิดประตูและจ้องมองซิงซิงจากมุมสูง

ดูเหมือนเขากำลังขมวดคิ้วอยู่ แต่แหล่งกำเนิดแสงที่อยู่ด้านหลังทำให้มองสีหน้าของเขาไม่ชัดเจน มองเห็นเพียงใบหน้าครึ่งบนของเขาที่ทอดเงาลึก—

ตามแบบฉบับตัวร้ายในโทรทัศน์

ซิงซิงยังไม่ทันโต้ตอบ ส่วนเสิ่นเฉินโจวโยนเสื้อผ้าจากด้านหลังไปให้ซิงซิง แล้วหิ้วเด็กหญิงเข้ามาในห้องอีกครั้ง 

เนื่องจากการนอนหลับไม่เพียงพอทำให้เด็กน้อยดูไม่มีชีวิตชีวา เสิ่นเฉินโจวโยนสัตว์เลี้ยงตัวน้อยไว้บนพรมหน้าประตูห้องน้ำในห้องนอน

ซิงซิงยืนนิ่งใช้มือเล็ก ๆ ขยี้ตา และได้ยินเสียงเสิ่นเฉินโจวพูดว่า

“ฉันอนุญาตให้เธอนอนในห้องได้ แต่ไม่อนุญาตให้ขึ้นเตียง”

“โซฟาด้านข้างคงเพียงพอให้เธอนอนได้ใช่ไหม บนนั้นยังมีผ้าห่มอีกผืนหนึ่ง”

หลังจากพูดจบ เขาก็พเยิดหน้าส่งสัญญาณให้ซิงซิงเข้าห้องน้ำไป

“นั่นคือห้องน้ำ เธอจะต้องจัดการปัญหาด้วยตนเองและห้ามส่งเสียงดัง ฉันต้องการพักผ่อน” 

น้ำเสียงของเขายังทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ ฟังดูราวกับไม่เร่งรีบ หากตั้งใจฟังดี ๆ จะพบว่าน้ำเสียงนั้นเอ่ยมาอย่างอดทนอดกลั้น 

แต่จู่ ๆ เสิ่นเฉินโจวก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที เขาไม่ควรเก็บตัววุ่นวายนี้เอาไว้ 

เสิ่นเฉินโจวเอ่ยออกมายาวเหยียด ซิงซิงจึงเอียงศีรษะและพยายามเรียบเรียงข้อความเหล่านั้นให้ชัดเจน แต่โชคดีที่เธอเป็นเด็กฉลาด และพอเข้าใจความหมายที่เสิ่นเฉินโจวจะสื่อจึงพยักหน้าหงึกหงัก

“ได้ค่ะ~ คุณพ่อ”

เนื่องจากเสียงของเด็กน้อยยังแหบแห้งหลังจากตื่นนอน จึงฟังดูเหมือนเสียงร้องของแมวตัวน้อยมากกว่า

เสิ่นเฉินโจวไม่แสดงสีหน้าใด ๆ และมองดูเจ้าของขาสั้นป้อมเดินเข้าไปในห้องน้ำ เมื่อเขาหันหลังกลับและกำลังจะขึ้นเตียงก็ได้ยินเสียงเรียกเขาดังมาจากข้างในห้องน้ำ

“คุณพ่อขา~~~”

เสียงดังน่ารำคาญ…

เสิ่นเฉินโจวคร้านจะสนใจซิงซิง

แต่เจ้าเด็กน้อยยังไม่ละความพยายาม…

“ฮือออ… คุณพ่อ!”

เสิ่นเฉินโจวมีปัญหาการนอนหลับมาแต่เดิม ทั้งตอนนี้ยังมาถูกเจ้าสัตว์เลี้ยงตัวน้อยรบกวนอีก เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ มือก็อดไม่ได้ที่จะแตะหัวเตียง

ด้านในนั้นมีปืนอยู่หนึ่งกระบอก ขอเพียงเขาลั่นไก ทุกอย่างจะกลับมาเงียบสงบทันที นิ้วเรียวยาวแตะลงลำกล้องสีดำขลับของปืน แต่ในที่สุดก็เก็บมันไว้และก้าวเดินไปยังห้องน้ำ

“เป็นอะไรอีก?”

น้ำเสียงอันไพเราะแฝงด้วยอันตรายตลอด แต่เด็กน้อยไม่เคยรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ มือน้อย ๆ ของซิงซิงชี้ไปที่ชักโครกด้วยความเศร้า 

“ซิงซิงขึ้นไม่ได้...”

นี่คือชักโครกอัจฉริยะสำหรับผู้ใหญ่ แต่สูงเกินไปสำหรับเด็กอายุสามขวบครึ่ง

เช่นเดียวกับตอนที่ซิงซิงกำลังต่อสู้กับโซฟาชั้นล่าง ตอนนี้ยังต้องมาสู้กับชักโครกอีกงั้นเหรอ! น่าเสียดายที่ชักโครกลื่น ๆ นี่ไม่มีที่จับ เธอจึงขึ้นไปไม่ได้ 

เพราะฉะนั้นแล้วต้องขอความช่วยเหลือจากคุณพ่อ~

เสิ่นเฉินโจวหลับตาโดยไม่รู้ว่าตนเองยังมีด้านที่จิตใจดีแบบนี้ เขาก้าวไปข้างหน้าและหิ้วซิงซิงขึ้นอีกครั้ง และวางเธอลงบนชักโครก

“เรียบร้อย ใช้เสร็จแล้วให้กดปุ่มตรงนี้ มันจะล้างและทำให้แห้งโดยอัตโนมัติ เสร็จแล้วเธอก็กระโดดลงมาเองได้เลย” เขาอธิบายด้วยความอดทน

ความสูงขนาดนี้เด็กไม่สามารถขึ้นไปได้ แต่ยังพอที่จะกระโดดลงมาได้

ซิงซิงน้อยนั่งอยู่บนชักโครกและพยักหน้าอย่างแรง “ได้ค่ะคุณพ่อ!”

ขาเล็ก ๆ แกว่งไปมาและไม่สามารถสัมผัสพื้นได้ ส่วนมือน้อยพยายามเกาะตู้ข้าง ๆ อย่างแน่นเพื่อไม่ให้ตนเองตกลงมา เป็นครั้งแรกของซิงซิงที่ได้ใช้ชักโครกอัจฉริยะของผู้ใหญ่ และรู้สึกได้ถึงความแปลกใหม่ ก่อนหน้านี้เธอใช้แต่ชักโครกของเด็ก

เจ้าก้อนแป้งไม่ได้รู้สึกอึดอัดกับน้ำเสียงทุ้มต่ำของคุณพ่อ กลับกันกับเสิ่นเฉินโจวที่ไม่ต้องการได้ยินเสียงของซิงซิงอีก

เขาปรายตามองเด็กหญิงอย่างเย็นชา “เข้าห้องน้ำเสร็จก็เข้านอนเอง อย่าเสียงดังและห้ามเรียกฉันอีก”

ซิงซิงเม้มริมฝีปากอย่างน้อยใจ “งืออ… ตกลงค่ะ”

เมื่อเห็นคุณพ่อก้าวออกจากห้องน้ำและได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวบนเตียง ซิงซิงก็เริ่มปลดทุกข์อย่างจริงจัง

ฮู้~ สบายจัง

หลังจากที่เด็กน้อยจัดการธุระเสร็จก็นึกได้ถึงสิ่งที่เสิ่นเฉินโจวสอนเมื่อครู่ เธอมองเห็นปุ่มกดนั้น แต่จู่ ๆ ก็ต้องตกตะลึง

ซิงซิงเอื้อมไม่ถึง!

มือของซิงซิงสั้นเกินไป!ヾ (`ヘ ') ノ ゙

สำหรับผู้ใหญ่ระยะนี้อาจหมายถึงการยืดตัวไปด้านข้าง แต่เด็ก ๆ จะต้องยืดร่างกายช่วงบนออกไป ซิงซิงยิ้มยิงฟัน ขาเล็ก ๆ แกว่งไปมาและไม่สามารถทรงตัวได้

ฮึบ! 

ใกล้จะกดได้แล้ว!  

ซิงซิงสู้ ๆ! (」> <)」

ซิงซิงพองแก้มเล็กน้อยแล้วให้กำลังใจตัวเอง

……

เสิ่นเฉินโจวที่นอนราบอยู่บนเตียงและกำลังจะเคลิ้มหลับ เดิมทีเขาเป็นคนหลับตื้น ตอนนี้ยังต้องถูกเด็กรบกวนจึงแทบไม่อยากนอนอีกต่อไป ขณะที่เตรียมจะหลับตาพักผ่อน กลับได้ยินเสียงดังโครมครามออกมาจากในห้องน้ำอีกครั้ง—

“ฮือออ คุณพ่อขา!”

คิ้วของเขากระตุกอย่างแรง และอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น ในตอนแรกว่าจะไม่สนใจแล้ว แต่เด็กน้อยนั่นกลับเรียกตนเองไม่หยุด

เสิ่นเฉินโจวไม่เคยอยากจะฆ่าใครเท่าตอนนี้มาก่อน

ความง่วงงุนหายเป็นปลิดทิ้ง เขาลุกขึ้นหยิบปืนแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ เตรียมจ่อปากกระบอกปืนสีดำไปที่ศีรษะของเด็กน้อย แต่ทันทีที่ได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างชัดเจน ฝีเท้าของเขาพลันหยุดชะงัก มุมปากกระตุกขึ้น….

สัตว์เลี้ยงตัวน้อยตกลงไปในชักโครกแล้ว

ร่างกายของซิงซิงที่ล่วงลงไปในชักโครกเป็นรูปตัว V

เท้าและมือเล็ก ๆ ยกขึ้นสูง ส่วนก้นก็นั่งอยู่ในส่วนลึกที่สุดของโถส้วม ใบหน้าอวบอ้วนแดงก่ำเงยหน้าขึ้นเล็ก 

“ขอโทษค่ะคุณพ่อ...”

ครั้งนี้ซิงซิงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

“ซิงซิงไม่ได้ตั้งใจ...”

เธอเพียงแค่อยากจะกดปุ่มนั้น แต่ไม่ทันระวังเสียหลักและตกลงไปในโถส้วม...

หลักจากที่เด็กน้อยขอโทษขอโพยเสร็จ เธอก็เกาศีรษะและแบมือให้เสิ่นเฉินโจวพร้อมกับยิ้มหวาน “คุณพ่ออุ้มหน่อยค่ะ”

เสิ่นเฉินโจวหลับตาลงสกัดกลั้นอารมณ์ ตอนนี้สิ่งที่เขาอยากทำเพียงอย่างเดียวคือกดปุ่มนั้น แล้วให้ชักโครกดูดเด็กคนนี้ลงไปซะ!

แต่เมื่อเห็นสายตาใสซื่อบริสุทธิ์ของซิงซิง เสิ่นเฉินโจวจึงคว้าคอเสื้อของซิงซิง—

‘ฟึ่บ’ เสียงดึงซิงซิงออกมาจากชักโครก

ตอนนี้เจ้าก้อนแป้งเปียกปอนไปทั้งตัว และเสิ่นเฉินโจวตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าไม่อนุญาตให้เด็กที่ร่วงลงชักโครกอยู่ในบ้านของเขาอีกต่อไป

ใบหน้าอันงดงามถูกบดบัง 

เขาวางเด็กน้อยไว้บนพื้น “เธออย่าเพิ่งขยับ”

ไม่นานหลังจากนั้นก็โทรศัพท์ “หลี่ฟาง มาช่วยฉันที่บ้านหน่อย”