ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

“ต่งน่าเธอคิดว่าฉินลู่เป็นสมาชิกกลุ่มจิงเหมินไหม” นายตำรวจวัยกลางคนหันมาพูดถามตำรวจหญิงคนสวย 

        ตำรวจหญิงคนสวยที่ชื่อต่งน่าส่ายหน้าไปมา “ดูจากสานการณ์ปัจจุบันฉินลู่น่าจะถูกเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนร้ายพวกคนในกลุ่มจิงเหมินที่ยอมสารภาพไม่มีใครพูดถึงชื่อฉินลู่คนนี้เลย อีกอย่างตามหลักฐานที่เราหามาได้ก็ยังไม่มีเบาะแสที่บ่งชี้ว่าฉินลู่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มจิงเหมินเลยด้วยขังไว้สักพักแล้วค่อยปล่อยตัวเขาละกัน” 

        “ตะ…แต่ว่า...”นายตำรวจวัยกลางคนกำลังจะอ้าปากพูด แต่ก็ลังเลขึ้นมา 

        “พี่กำลังจะพูดเรื่องคำสั่งจากเบื้องบนล่ะสิ” ตำรวจหญิงคนสวยรู้ทันว่านายตำรวจต้องการจะสื่ออะไรเธอจึงหัวเราะพลางพูดออกมา 

        “ใช่” นายตำรวจวัยกลางคนพยักหน้าหงึกๆและพูดต่อ “ถ้าจำนวนคนร้ายที่เราจับได้ไม่พอตามที่กำหนดเราก็จะโดนลงโทษ” 

        “เราเป็นตำรวจของประชาชนจะให้จับประชาชนที่บริสุทธิ์ได้อย่างไร” ตำรวจหญิงคนสวยพูดด้วยสายตามุ่งมั่น 

        2 ชั่วโมงผ่านไป 

        ตำรวจหญิงคนสวยกับนายตำรวจวัยกลางคนก็เดินกลับเข้าไปในห้องสอบสวนอีกครั้ง 

        ฉินลู่ได้ยินเสียงเปิดประตูจึงเลิกการฝึกบำเพ็ญวิชาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมพูดว่า “ไหนบอกว่าจะกักตัวผมไว้ 48 ชั่วโมงไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้มากันตอนนี้ล่ะ” 

        ตำรวจหญิงคนสวยยิ้มหยัน ก่อนหมุนตัวกลับและพูดว่า“ถ้างั้นเราไปกันเถอะ” 

        “นี่ๆๆ !อย่าสิ ผมผิดไปแล้ว ผมพูดไม่คิดเอง อย่าเพิ่งไป!” ฉินลู่ที่มีเจตจำนงในการอยากเอาชีวิตรอดอย่างที่สุดรีบกระโดดลงจากโต๊ะตะโกนตามหลังพวกเธอไป 

        “กลับไปนั่งที่เก้าอี้ดีๆ !” 

        นายตำรวจวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน

        “ครับๆๆ” ฉินลู่พยักหน้าแล้วกลับไปนั่งบนเก้าอี้ 

        ตำรวจทั้งสองคนก็นั่งลงที่เก้าอี้อีกฝั่งของโต๊ะมองมาที่ฉินลู่โดยไม่พูดอะไร 

        จ้องอยู่นาน ตำรวจหญิงคนสวยก็พูดขึ้นว่า “เมื่อครู่เราได้ไปสอบปากคำสมาชิกคนอื่นๆของกลุ่มจิงเหมิน เสียใจกับคุณด้วย พวกเขาได้สารภาพเรื่องของคุณออกมาหมดแล้วคุณจะยังดื้อด้านปากแข็งอีกไหม” 

        “พรวด” 

        ฉินลู่อดไม่ได้จึงหัวเราะจนน้ำลายพุ่ง 

        “หัวเราะอะไร” ตำรวจหญิงคนสวยขมวดคิ้วและพูดว่า “ทำไม ไม่เชื่อเหรอหรือกำลังคิดว่าพวกเราหลอกคุณอยู่?” 

        ฉินลู่หัวเราะพลางพูดตอบ “เอาจริงนะพวกคุณควรไปเป็นนักแสดง ไม่ต้องเป็นหรอกตำรวจน่ะเพราะมันจะทำให้พวกคุณเสียโอกาสในการพัฒนาความสามารถด้านการแสดงและไม่ได้ใช้ความสามารถอย่างเต็มที่ด้วย” 

        “ปัง!” 

        นายตำรวจวัยกลางคนทุบโต๊ะเสียงดัง ก่อนพูดว่า “พูดแบบนี้หมายความว่านายจะยังดื้อด้านและไม่ยอมรับต่อไปสินะ?!” 

        “ผมบริสุทธิ์แต่แรกอยู่แล้วจะมาว่าผมดื้อด้านได้อย่างไร” ฉินลู่พูดพลางยักไหล่ 

        “ดีมาก” นายตำรวจวัยกลางคนพยักหน้า“ดูเหมือนว่านายยังอยากจะนอนในคุกต่อตอนนี้นายกลับไปนอนรอในห้องขังซะ คิดได้เมื่อไรก็ค่อยมาสารภาพในห้องสอบสวนนี้ใหม่” 

        พูดจบนายตำรวจวัยกลางคนก็ตะโกนบอกคนที่อยู่หน้าห้องว่า “เอาตัวเขาไป!” 

        การสอบสวนสิ้นสุดแล้วใช่ไหม 

        ฉินลู่ฉลาดเป็นกรดเขาพอจะเดาออกว่าการที่ตำรวจจากกรมสืบสวนคดีพิเศษปล่อยให้เขากลับไปที่ห้องขังหมายความว่าการสอบปากคำน่าจะสิ้นสุดแล้ว 

        แบบนี้รออีก 48 ชั่วโมงเขาก็จะเป็นอิสระอีกครั้งแล้วน่ะสิ

        พอนึกถึงตรงนี้ ฉินลู่ก็ยิ้มออกมาและพูดว่า “ได้เลยผมจะกลับห้องขังเดี๋ยวนี้” 

        พูดจบฉินลู่ก็ลุกเดินตามตำรวจสองนายที่อยู่หน้าประตูอย่างให้ความร่วมมือเป็นพิเศษและกลับไปยังห้องคุมขัง 

        “ปัง” 

        ประตูห้องสอบสวนปิดลง 

        ตำรวจหญิงคนสวยหัวเราะและพูดว่า “ฉินลู่คนนี้ฉลาดน่าดูรับมือด้วยไม่ง่ายเลยนะ” 

        นายตำรวจวัยกลางคนเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้นมาว่า “ฉินลู่คนนี้ไม่ธรรมดาเลย เพื่อนใน สน. ของฉันบอกมาว่าเมื่อวานฉินลู่ต่อสู้กับตำรวจจนบาดเจ็บไปหลายคนและหนีไปจากสำนักงานความมั่นคง แต่ผู้บัญชาการกลับมีคำสั่งว่าไม่ให้จับตัวเขาเห็นว่าเป็นคำสั่งจากเบื้องบนอีกที” 

        “อะไรนะฉินลู่คนนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังแบบนี้ด้วยเหรอ!” ตำรวจหญิงคนสวยแอบรู้สึกประหลาดใจ 

        “ใช่น่ะสิ เขาไม่ใช่คนธรรมดาพอเราจัดการคดีของกลุ่มจิงเหมินเรียบร้อยแล้ว หาเวลามาจับตามองเขาหน่อยก็ดี” 

        “เข้าใจแล้วค่ะ” ตำรวจหญิงคนสวยผงกหัวพลางครุ่นคิด 

พอฉินลู่เดินออกจากห้องสอบสวนก็ถูกตำรวจสองคนพาตัวไปยังห้องขังเดี่ยวทันที 

        “ฉันหิวแล้ว มีข้าวไหม” ฉินลู่เกาะกรงเหล็กพูดกับตำรวจสองคนนั้น 

        ตำรวจสองคนมองหน้ากัน จากนั้นคนหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า “ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลากินข้าว มีแต่อาหารเหลือ นายจะกินไหม” 

        “กินสิ! กิน!”ฉินลู่รีบผงกหัว 

        การฝึกเคล็ดวิชารังสรรค์ชีวิตทำให้เสียพลังงานร่างกายไปมาก 

        ท่องบทสวดโคจรจุลจักรวาลไปได้ทั้งหมด 4รอบ ตอนนี้ฉินลู่จึงหิวมาก  

        ไม่นาน คุณตำรวจก็เอาอาหารมาให้ 

        แม้ว่าอาหารจะเย็นชืดหมดแล้ว แต่ฉินลู่ก็ไม่ถือสาสวาปามลงไปอย่างหิวโหย 

        พอกินเสร็จ ฉินลู่ก็นั่งลงบนเตียงในห้องขัง เริ่มทำการฝึกวิชาต่อ 

        ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน

        ประตูของห้องขังเปิดออกอีกครั้งตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดกับฉินลู่ที่กำลังลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ว่า “ตอนนี้นายออกไปได้แล้ว” 

        “อะไรนะ” ฉินลู่ที่เพิ่งตื่นจากการฝึกวิชาพูดขึ้นมาอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก 

        “ฉันบอกว่า ตอนนี้นายกลับไปได้แล้วนายเป็นอิสระแล้ว!” ตำรวจพูดทวนซ้ำ 

        “เป็นอิสระแล้วเหรอ ไปได้แล้วงั้นเหรอ”ฉินลู่กระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจจากนั้นก็เข้าไปจับมือคุณตำรวจและพูดว่า “คุณตำรวจขอบคุณที่ดูแลกันอย่างดี ไว้พบกันใหม่เมื่อวาสนานำพา ไม่สิ อย่าเจอกันอีกเลย” 

        พูดจบ ฉินลู่ก็รีบออกจากห้องคุมขัง วิ่งฝุ่นตลบหายไปในระเบียงทางเดินทันที 

        ตำรวจนิ่งไปสักพัก จากนั้นก็ส่ายหน้าและหัวเราะออกมา 

        เมื่อฉินลู่ออกจากคุกมาท้องฟ้าก็มืดหมดแล้ว 

        เขาถือถุงพลาสติกไว้ในมือ ซึ่งของในนั้นก็คือของส่วนตัวที่เพิ่งถูกยึดไป 

        ฉินลู่หยิบมือถือออกมา พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับกว่า 20 สาย ส่วนหนึ่งก็คือสายจากทางมหาวิทยาลัย นายจ้างของเขานั่นเอง 

        ฉินลู่ไม่รอช้ารีบกดโทร.กลับทันที 

        “ตู๊ด...” 

        “ตู๊ด...” 

        “สวัสดี ใครพูดน่ะ” 

        “หัวหน้า นี่ผมเองครับ ฉินลู่” 

        “ฉินลู่เหรอ! สองสามวันมานี้นายหายไปไหนน่ะ จะลาออกเหรอ” เสียงบ่นของผู้ชายดังมาจากปลายสาย 

        “พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ ผมถูกตำรวจจับ”ฉินลู่พูดตามความจริง 

        “อะไรนะ” คนที่อยู่ปลายสายตกใจ“นายถูกตำรวจจับเหรอ เพราะอะไรล่ะ” 

        “ไม่มีอะไรหรอกครับ พวกเขาแค่เข้าใจผิดนิดหน่อยสอบปากคำผมอยู่นาน นี่ก็เพิ่งปล่อยตัวผมออกมาเองครับ” 

        “ตอนนี้นายไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหม” 

        “ไม่มีแล้วครับ” 

        “งั้นก็ดีแล้ว พรุ่งนี้มาทำงานได้ไหม” 

        ฉินลู่พยักหน้า “ไม่มีปัญหาครับ พรุ่งนี้ผมจะไปทำงานตรงเวลาแน่นอน” 

        “ดีเลย งั้นฉันก็สบายใจแล้ว แค่นี้นะ” 

        “ได้ครับ ขอโทษที่โทร.มากวนนะครับ” 

        พูดจบฉินลู่ก็กดวางสาย 

        เวลากลางคืนในเมืองจิงเฉิงแทบไม่รู้สึกถึงความมืดเลย 

        ไฟสีขาวส่องสว่างไปทั่วทุกมุมถนน 

        ร้านค้าสองข้างทางกับตึกระฟ้าส่องแสงสุกสว่าง ทำให้ผู้คนลุ่มหลง 

        ฉินลู่มองดูแสงสียามค่ำคืนของเมืองจิงเฉิงตรงหน้าก็หัวเราะเบาๆ ก่อนโบกมือเรียกรถ 

        “โชเฟอร์ ไปชุมชนฝานหวาครับ” 

        พอคนขับรถกระทืบคันเร่งปุ๊บ รถแท็กซี่ก็ขับหายเข้าไปในขบวนรถมากมายทันที 

        พอกลับมาถึงบ้าน ฉินลู่ก็รีบเดินเข้าไปในห้องครัวและเริ่มต้มยาสมุนไพรจีน 

        สองวันที่ทำการฝึกวิชาโดยไม่มียาช่วยทำให้ความคืบหน้าของการฝึกวิชาล่าช้าลงเขาจึงต้องเร่งฝึกวิชาเพื่อทดแทนส่วนนั้น 

        การฝึกวิชาก็เหมือนกับการอ่านหนังสือ ทั้งคู่เปรียบเสมือนการพายเรือทวนน้ำไม่คืบหน้าก็ถอยหลัง 

        ในเมืองหลวงยุคปัจจุบันที่แทบไม่มีพลังวิญญาณหลงเหลือแล้วเป็นการยากที่จะรักษาความแข็งแกร่งของตนเองเอาไว้ โดยไม่ใช้ยาต้มสมุนไพรเข้ามาช่วย