สมัยยุคล่าอนานิคม ชาวยุโรปได้สำรวจทะเล เพื่อหาดินแดนใหม่ ในการสำรวจดินแดนพวก เขาได้เจอกันดินแดนใหม่แล้วตั้งชื่อมันว่า อเมริกา
หลังจากนั้นผู้คนก็หลังไหลมาเป็จำนวนมาก ณ เมืองในเทือกเขาอันห่างไกล เมืองนี้มีชื่อว่า "มาชูปิกชู" เมืองที่ล้อมรอบไปด้วยเทือกเขา ชาวเมืองใช้ชีวิตอย่างสงบสุข มีการบูชายันต์สัตว์ให้ทวยเทพ เพื่อให้ได้ผลผลิตการเกษตรที่ดี เป็เมืองที่ห่างไกลจากการรุกรานของชาวตะวันตก
"คาปูติ วันนี้เราจะไปสำรวจเขาลูกใหนกัน"
ชายหนุ่มสองคนคุยกันเกี่ยวกับการผจญภัยของเขา คาปูติบอกกับเพื่อนของเขาวันนี้เราจะไปเทือกเขาทางใต้ ทั้งสองเป็พรานล่าสัตว์ แล้วชอไปสถานที่ห่างไกลจากเมืองเพื่อหาสัตว์แปลกหรือของที่มีค่ามาขายในเมือง
"มาลี วันนี้จะเตรียมอะไรในการเดินทางบ้าง"
มาลีเปิดห่อผ้าของตนให้คาปูติดู แล้วทั้งสองก็ออกเดินทางไปทางใต้ในการเดินทางผ่านเทือกเขาไปเรื่อยๆ อากาศวันนี้เหมือนไม่เต็มใจให้ทั้งสองเดินทางต่อ ฝนตกลงมาหนักเหมือนเกิดพายุ แต่โชคดีที่ถ่ำขนาดใหญ่ทั้งสองเลยพากันไปหลบฝน ในถ้ำไม่มีเสียงหรือร่องรอยของสิ่งมีชิวิตเลย ฝนตกหนักจนน้ำฝนไหลเข้ามาในถ้ำที่ทั้งสองอยู่ ทั้สองเลยเดินเข้าไปในถ้ำลึกขึ้น ไม่รู้มีสิ่งใดดนใจชายหนุ่มทั้งสอง ให้เดินเข้าไปในถ้ำลึกขึ้นเรื่อยๆ จนพบสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่ง ร่างกายของมันสูบผอมตัวเล็กเท่าลูกหมา มีปีกเหมือนค้างคาวและ เขาเหมือนเเพะ ทั้งสองเลยคิดว่านี้ต้องเป็สิ่งที่มี มูลค่ามากแน่จึงนำใส่ห่อผ้า ในเช้าวันต่อมาทั้งสองได้เดินทางลงใต้เพื่อล่าสัตว์ จนได้สัตว์เป็จำนวนมากทั้งสองเลยเดินทางกลับเมือง มาลีพูดกับคาปูติว่าเ้านี้มันเป็ของนำโชคแน่เลยเราไม่เคยล่าสัตว์ได้มากขนาดนี้มาก่อน มาลีได้บอกกับคาปูติให้เก็บเ้าสิ่งนี้ไว้ คาปูติไม่ว่าอะไร
ที่บ้านของมาลี มาลีแกะผ้าที่ห่อเ้าสิ่งนั้นออก มาลีได้ััมันิัของมันเหมือนิัของมนุษย์แต่สีแดงอ่อนส่วนปากของมันถูกพันด้วยผ้าสีดำแล้วมัดไว้ มือและเท้าของสิ่งนี้ถูกมัดด้วยผ้าสีดำ มาลีเกิดความสงสัยจึงเกะผ้าสีดำที่มัดเ้าสิ่งนี้ออก มาลีง้างปากของมันออกแต่ก็เผลาไปโดนฟันมันบาดนิ้วมือ เืของมาลีได้ไหลลงปากของ มาลีได้ไปทำแผลแล้วปล่อยเ้าสิ่งนั้นทิ้งไว้ เช้าวันต่อมาที่มาลีตื่นขึ้น เ้าสิ่งมีนั้นหายไป ข้างในห้องเก็บของ ของมาลีได้มีบางอย่างกำลังนั่งกินเนื้อแพะที่มาลีตากไว้อยู่ มาลีคว้าหอกเตียงจะแทงมัน แต่ทันทีที่เห็นมัน มาลีก็นึกออกว่าเ้าสิ่งนี้เป็เ้าตัวเมื่อวานที่เขาพามา
"เ้าเป็ใคร หรือตัวอะไร"
เสียงเหมือนเด็กออกมาจากปากของเ้าสิ่งนั้น
"ข้าาา แพน"
เ้าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยแนะนำตัว มาลีใกับสิ่งที่เห็นแล้วถามว่าไปอีกว่าเ้าเป็ตัวอะไรเ้าแพนได้อบเพียงคำเดียวคือ"ไม่รู้"
มาลีได้นำแพนไปให้คาปูติดู คาปูติใกับสิ่งที่เห็น ทั้งสองครุ่นคิดว่าจะทำยังไรกับเ้าแพน มาลีเสนอให้เอาไปให้เ้าเมือง คาปูติบอกคงโดนบูชาเทพดวงอาทิตย์ ทั้งสองเลยถามแพนว่า
"เ้าทำอะไรได้บ้าง"
"พรุ่งนี้จะคนมาให้เงินพวกเ้า"
เ้าแพนตอบทั้งสองหัวเราะมาลีเปลี่ยนใจอยากให้เก็บเ้าแพนไว้ เ้าแพนเลยต้องอยู่บ้านของคาปูติ เพราะบ้านของมาลีมีแม่และน้องสาวอาศัยอยู่
คาปูติ ได้คุยกับเ้าแพนทั้งวันเ้าแพนก็ตอบและตั้งคำถามเหมือนเด็กน้อย
แพน : "ทำไมมนุษย์ถึงมีความอยาก"
คาปูติ : "ก็มันคือสิ่งที่มนุษย์้า"
แพน : "ทำไมเ้าถึงฆ่าแพะนั้น"
คาปูติ : "เพื่อเอามันมากิน"
แพนได้ตั้งคำถามมากมายเกี่ยวกับมนุษย์กับคาปูติ เช้าวันต่อมาสิ่งที่เ้าแพนพูดเป็ความจริงมีคนน้ำเงินจำนวนมากมาซื้อแพะไม่กี่ตัวของมั้งสอง
มาลีและคาปูติดีใจมาก หลังจากนั้นเ้าแพนก็นำโชคดีมาให้กับคาปูติและมาลี จนเวลาล่วงเลยไป แพน ณตอนนี้มีร่างกลายเท่าเด็กวัยรุ่น
มาลีและคาปูติอายุมากขึ้นและทรัพสมบัตย์มากมายแต่ไม่ว่าจะมากแค่ใหนทั้งสองก็ไม่รู้สึกไม่พอจนวันหนึ่งมาลีถามแพนว่า
"ข้าอยากเป็คนที่มีอำนาจเหนือทุกคน"
คำพูดที่พูดออกมาทำให้เ้าแพนถอนหายใจเ้าแพนบอกกับมาลีว่าถ้าเ้าอยากได้อำนาจสิ่งที่ต้องแลกคือชีวิตที่มีค่าที่สุดของเ้า มาลีสงสัยในสิ่งที่เ้าแพนพูดเ้าแพนเลยอธิบายว่าต้องแลกิญญาของคนรักของเ้า มาลีเข้าใจสิ่งที่เ้าแพนพูด ในค่ำคืนนั้นมาลีได้ไปหาคาปูติที่บ้านพร้อมด้วยมีดเล่มหนึ่ง มาลีได้แอบเข้าไปที่ห้องของคาปูติ ก่อนที่มาลีจะลงมือสังหารเพื่อนอันเป็ที่รัก มาลีรู้สึกเจ็บที่ท้องพอมองไปที่ท้องของมาลีมีมีดเล่มหนึ่งปักอยู่ที่ท้องของมาลี
"ข้าไม่อยากจะเชื่อนะที่เ้าแพนพูดว่าเ้าจะสังหารข้า "
มาลีจึงคิดได้เ้าแพน วางแผนให้ทั้งสองฆ่ากันเองก่อนที่มาลีจะพูดอะไรเ้าแผนก็ใช้พลังของมันทำให้มาลีไม่มีเสียง มาลีพยายามจะบอกคาปูติแต่มาลีไม่สามารถทำได้ร่างของมาลีนอนแน่นิ่ง อยู่ในห้องพร้อมน้ำตาของคาปูติ เช้าวันต่อมาเ้าเมืองได้ตายอย่างปริศนา สารจากกษัตริย์แห่งอาณาจักรอินคา ให้จัดการแข่งขันต่อสู้ในสังเวียนเพื่อค้นหาเ้าเมืองคนใหม่ การแข่งขันมีกติกาคือ ผู้คนที่แข็งขันจะถูกปล่อยลงในสังเวียนคนที่เหลือรอดเป็คนสุดท้ายจะได้รับตำแหน่งเ้าเมืองมาชูปิกชู
ในการแข่งขันนี้คาปูติได้ลงแข่งตามที่เ้าแพนบอก ในการแข่งนี้คาปูติสังหารผู้เข้าแข่งคนอื่นเป็จำนวนมากศพของนักรบในสังเวียนกองเป็เนินเขา คาปูติได้ตำแหน่งของเ้าเมืองไป แต่สิ่งที่อยู่ในใจของคาปูติมิใช่ความยินดีแต่เป็ความโศกเศร้าที่ไม่มีเพื่อนรักค่อยอยู่เคียงข้างๆ คาปูติร้องะโออกมาด้วยความเสียใจ หลายปีผ่านไปหลังจากคาปูติเป็เ้าเมือง มีการบูชายันมนุษย์จำนวนมากกับเทพองค์ใหม่ที่คาปูตินำมา มีการล่าชาวเผ่าอื่นเพื่อนำมาบูชายันต์ เวลาได้ล่วงเลยมานับทศวรรษ คาปูติแก่ตัวลงชายชราเกิดความหวาดกลัวในความตาย
"แพนเ้าสามารถทำให้ข้ามีชิวตะได้ใหม"
เ้าแพนยิ้มแล้วบอกกับชายชราได้ แต่ข้อแลกเปลี่ยนในการเป็ะจะเ็ปมากกว่าทุกสิ่งที่ท่านเคยได้มา ิญญาของท่านจะเป็ะ ชายชราพยักหน้าเ้าแพนบอกพิธีกรรมการเป็ะต้องทำในวันสุริยุปราคาและในอีกสามวันจะเกิดสุริยุปราคาพอดี คาปูติบอกให้ทหารจัดเตรียมพิธีกรรมขึ้นในขณะที่ดวงจันทร์โคจรมาทับดวงอาทิตย์ ท้องฟ้ามืดมิดนักบวชสวดน์คาถาที่เ้าเมืองมอบให้ ทันใดนั้นได้มีปากขนาดใหญ่อยู่บนท้องฟ้าทันทีที่ปากเปิดออกผู้คนในเมืองทั้งหมดถูกดูดิญญาเข้าไปหมดจนหมด
"ใหนเ้าบอกจะให้ความเป็ะกับข้า"
แพนยิ้มแล้วบอกใช่ท่านจะมีิญญาที่เป็ะหลังจากนั้นเ้าปีศาจก็หายไป ผู้คนในเมืองเหลือเพียงร่างไร้ิญญา ในเมืองเหลือเพียงคาปูติคนเดียว คาปูติเดินไปที่หน้าผา พร้อมความเสียใจที่มีมากจนเกินจะรับใหว เขาจึงตัดสินใจะโลงไปในหน้าผา
"อ้าาาาาาาา" ชายแก่สดุ้งตื่นจากฝัน พร้อมลุกจากเตียงไปหยิบกระปุกยามากิน ชายแก่ได้เดินเข้าไปในห้องน้ำ กระจกที่ชายแก่กำลังมองดูตัวเองได้สะท้อนภาพของคาปูติออกมาแล้วยิ้มให้ชายแก่....
996
