ต้องโทษฝนฟ้า
ปราณีจ้องมองลูกสาวคนเล็กเดินตรงมายังห้องนั่งเล่น ในเดรสผ้าลูกไม้สีฟ้า สั้นเหนือเข่าขึ้นมาราวหนึ่งคืบ ตรงแขนยาวลงมาถึงข้อศอก เอวคอดๆ ของลูกนั้น ทำเอาคนเป็แม่ภาคภูมิใจยิ่ง จนต้องใช้มือสะกิดสามี ที่นั่งดูหนังอยู่ให้หันไปมอง จนลูกสาวรู้สึกประหม่า เลยหยุดยืนแล้วก้มลงสำรวจชุดตัวเองทันที
“ชุดนี้ไม่สวยเหรอคะคุณพ่อคุณแม่”
“เปล่าจ้ะ แม่ว่าสวยสะดุดตามากด้วยซ้ำ ไม่ว่าลูกแม่จะใส่ชุดไหนก็ดูดีทั้งนั้นล่ะจ้ะ มาให้แม่หอมแก้มทีสิจ๊ะ”
“คุณนี่ก็แปลก ลูกโตแล้วยังจะหอมเหมือนเด็กๆ อยู่ได้”
อังกูรแซวภรรยาน้อยๆ แล้วดูหนังต่อ ส่วนสองแม่ลูกนั้นต่างกอดกัน แล้วหอมแก้มกันอย่างรักใคร่ และไม่สนว่าจะถูกแซวยังไงด้วยซ้ำ
“นัดพี่เกียร์ไว้กี่โมงจ๊ะ จะเที่ยงแล้วนะ” พอลูกสาวทรุดกายลงนั่งข้างๆ แม่ก็ถามด้วยความห่วงใย
“เที่ยงค่ะ แต่บางทีรถอาจจะติด เห็นพี่เกียร์บอกว่า เสร็จจากลูกค้าแล้วจะไม่เข้าออฟฟิศค่ะ แต่จะมารับอ้อนเลย” ลูกสาวไม่วายเปิดตลับแป้งออกมา เพื่อสำรวจความเรียบร้อยของใบหน้า
“แล้วจะไปกินที่ไหนจ๊ะ”
“ไม่รู้ค่ะ แล้วแต่พี่เกียร์ แต่คงจะเป็ร้านในโรงแรมหรือไม่ก็ห้างค่ะ” เมื่อวานนี้ปณิตาก็ไม่ได้ถาม ว่าจะพาไปร้านไหนตอนเขาโทรมานัด ด้วยมัวแต่ดีใจแล้วก็ตื่นเต้น
“อ้อนไม่ได้ถามเหรอจ๊ะ”
“เปล่าค่ะ อ้อนให้พี่เกียร์เลือกร้านตลอดค่ะเวลาโทรมานัด อยากพาไปร้านไหนก็ได้ทั้งนั้น คุณแม่บอกไว้ตลอดเลยนี่คะ ว่าห้ามเื่มาก ผู้ชายจะรำคาญ อ้อนก็ทำตามทุกอย่างนั่นล่ะค่ะ”
“ดีแล้วล่ะจ้ะ จะได้ไม่กดดันพี่เขาด้วย ลำพังงานแต่ละวันก็จะท่วมหัวอยู่แล้ว ไหนจะกำลังเลือกเฟ้นสาวๆ ไว้มาเป็ศรีสะใภ้ในบ้านอีก” ปราณีเอ่ยด้วยท่าทีไม่จริงจังนัก
“แล้วคุณแม่รู้ได้ยังไงล่ะคะ ว่าพี่เกียร์กำลังเลือกเฟ้นอยู่ค่ะ หรือว่าคุณป้าบอกคะ”
แต่ลูกกลับสงสัยไม่น้อย เลยส่งสีหน้าจริงจังมาหาแม่
“อุ๊ย! เื่อย่างนี้ใครจะมาแบไต๋ให้รู้กันล่ะจ๊ะ โดยเฉพาะคนมีส่วนได้ส่วนเสียอย่างแม่ ต่อให้เป็เพื่อนกันแค่ไหน คุณป้ากล้วยก็ไม่เผลอหรอกจ้ะ”
ปราณีไม่ได้ค่อนขอดหรือไม่พอใจเพื่อนแต่อย่างใด เพราะรู้กฎเกณฑ์ของสังคมอยู่แล้วว่าเป็ยังไง และรู้ด้วยว่า จะหนุนลูกแบบไหน ถึงจะเป็ฝ่ายชนะ จนได้ลูกชายคนโตของเพื่อนมาเป็คู่ครอง
“งั้นคุณแม่ก็เดาเอาสิคะ”
ลูกเอ่ยยิ้มๆ เพราะขำที่แม่สามารถจินตนาการได้เป็ฉากๆ ราวกับตาเห็นเองก็ไม่ปาน คนเป็แม่ก็ยิ้มให้ลูกเช่นกัน
“มันก็ต้องอาศัยลูกเดากันทั้งนั้นล่ะจ้ะ ในเมื่อพ่อเกียร์อยู่ในวัยจะต้องมีคู่แล้ว เป็ธรรมดาที่จะแอบเลือกเฟ้นอยู่เงียบๆ ก็เขาคบอยู่หลายคนนี่ แถมไม่ยอมแสดงออกให้ฝ่ายหญิงเห็น ว่าใครจะเป็ตัวจริง ต่างคนก็ต่างต้องลุ้นจนตัวโก่งทั้งนั้นล่ะจ้ะ แล้วก็ไม่รู้ว่าลูกสาวแม่ จะอยู่ลำดับที่เท่าไหร่ด้วย”
“มีงี้ด้วยเหรอคะคุณแม่”
แม้ปณิตาจะเข้าใจในความหมายของแม่แล้ว ก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ว่าฝ่ายชายจะทำถึงขนาดนี้ เลยเย้าแม่ด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก ทว่าแม่กลับหันมาหาแล้วส่งสีหน้าจริงจังกว่าครั้งไหนๆ ที่เคยเห็นมม่
“มีสิจ๊ะ ผู้ชายรวยๆ สมบัติเยอะๆ ก็ทำกันแบบนี้ทั้งนั้นล่ะ กว่าจะได้เมียหรือแม่ของลูก ก็ต้องเลือกแล้วเลือกอีก เช็กแล้วเช็กอีก แล้วแม่ก็เชื่อว่า อ้อนต้องอยู่อันดับต้นๆ แน่ เพราะมีคุณป้ากับคุณลุงคอยหนุนอยู่ อ้อนต้องทำตัวดีๆ อย่าให้มีเื่เสียหายนะจ๊ะ โดยเฉพาะเื่ผู้ชายคนอื่น มองเผื่อไว้น่ะได้ แต่อย่าให้ความสำคัญใครเท่าพี่เกียร์ บอกตรงๆ ว่าถ้าได้มาเป็ลูกเขย แม่คงนอนตายตาหลับ เพราะหมดห่วงอ้อน พี่ๆ ต่างมีครอบครัวกันหมดแล้ว ก็มีแต่อ้อนเท่านั้น แม่เองก็ใช่ว่าจะไม่คัดเลือกคนที่เข้ามาในชีวิตลูกอยู่ห่างๆ นะ แล้วแม่ก็เห็นว่า พ่อเกียร์นี่ล่ะ คือคนที่ใช่ของแม่ แล้วอ้อนล่ะจ๊ะ ใช่หรือเปล่า แม่ไม่ได้บังคับอะไรนะ แม่ตามใจอ้อนหมด จะเลือกใครแม่ก็รับได้ แต่ถ้าจะให้แม่กับพ่อสบายใจก็คนนี้ล่ะจ้ะ”
ปณิตาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ยิ้มให้แม่แค่นั้น และนั่นก็คงจะพอให้แม่เดาได้แล้ว ว่าลูกคนนี้เอง ก็พึงพอใจในตัวชายที่แม่หมายตาไว้เช่นกัน ที่เหลือก็คงจะต้องขึ้นอยู่กับเขาแล้ว ว่าจะรักหรือเลือกใคร และไม่รู้ทำไม หัวใจถึงรู้สึกห่อเหี่ยวนัก เพียงแค่คิดว่าถ้าคนที่เขาเลือกไม่ใช่ตัวเองขึ้นมา
วันนี้มัทรีกับสองเพื่อนเดินเที่ยวเพลินไปหน่อย กว่าจะได้ขึ้นไปนั่งอยู่บนสองแถว พร้อมข้าวของไว้ทำอาหารเย็นกับพรุ่งนี้เช้า ก็ปาเข้าห้าโมงเย็นแล้ว อยากโทรถามยายเหมือนกัน ว่าจะเอาขนมร้านประจำบ้างไหม มือถือก็ดันแบตเตอรี่หมดั้แ่ยังไม่ออกจากออฟฟิศแล้ว เพราะลืมเอาที่ชาร์ตไป
จะยืมรุ่นพี่ แต่ก็เห็นพากันรีบหนีไปเที่ยวั้แ่เที่ยงแล้ว เลยต้องใช้โทรศัพท์ของออฟฟิศโทรบอกยาย และไม่ลืมเตือนยาย ว่าอย่าเพิ่งเอาเบี้ยผักลงกระถาง เพราะหลานจะไปทำเอง แต่ไม่รู้ยายจะเชื่อมากน้อยแค่ไหน
ในเมื่อยายเองก็ห่วงหลาน กลัวจะเหนื่อย เพราะทำงานแล้ว ยังต้องมาเก็บกวาดบ้าน ซักผ้ารีดผ้าอีก พอหยุดคิดเื่ของยาย ใจก็ไม่วายคิดเื่ของผู้บริหารระดับสูงขึ้นมา ใบหน้าก็แย้มยิ้มน้อยๆ
เพราะในเป้ตอนนี้ มีของสดไว้ทำสลัดกับปลาซาบะย่างซีอิ๊วสำหรับตัวเอง ยายและเขา แทบทุกเสาร์เวลากลับบ้านไป ก็มักจะเห็นเขามาหายาย คุยกันถูกคอ แล้วก็อยู่กินมื้อเย็นแบบเบาๆ ด้วยก่อนแล้วค่อยกลับ
เป็แบบนี้มาหลายเสาร์แล้ว นับั้แ่กลับจากไปทำวิปัสสนา มัทรีอยากจะคิดว่า นี่เป็ผลพวงมาจากการไปทำบุญ ชำระล้างจิตใจไม่น้อย เพราะเส้นทางระหว่างกันนั้น เหมือนขนานมากกว่าจะมีวันได้มาพบกันแบบนี้
แต่ก็ยังคอยเฝ้าบอกตัวเองเสมอมา ว่าเขาไม่ได้มีคิดอะไรมากไปกว่าอยากไปคุยกับยาย และดูอาการเ้าลัคเท่านั้น ความดีใจ ความปลื้มปริ่มหายวับไปทันที เมื่อมองไปหน้าบ้าน ไม่มีรถของเขาจอดอยู่
เรี่ยวแรงที่อยากจะทำมื้อเย็น ก็หมดไปด้วย แถมยายก็ไม่อยู่ในบ้าน เปิดประตูรั้วเข้าไป เห็นแต่กระถางเปล่า กระสอบดิน แล้วก็เบี้ยผักวางอยู่ตรงโถงหน้าบ้าน ด้านในก็ไม่มียาย จะถามเพื่อนบ้านซ้ายขวา ก็ไม่มีคนอยู่ เพราะไปต่างจังหวัดั้แ่เช้าแล้ว
‘คุณยายไม่สบายกะทันหัน ผมจะพาไปโรงพยาบาล ถ้ามัทมาถึงแล้วให้โทรหาผมเบอร์นี้นะครับ ผมติดต่อมัทไม่ได้ เลยไม่รู้จะบอกยังไง คุณยายก็ติดต่อมัทไม่ได้เหมือนกัน เลยโทรให้ผมมาช่วยครับ’
มัทรีแทบเข่าทรุด เมื่อเห็นโน้ตลายมือของเขาแปะอยู่หน้าตู้เย็น เลยรีบวางเป้แล้ววิ่งไปเอาที่ชาร์ตมาเสียบ แล้วก็รีบโทรหาตามเบอร์ที่ให้ไว้ทันที พอรู้ว่าอยู่โรงพยาบาลไหนแล้ว
ก็รีบเอาของออกจากเป้ใส่ตู้เย็นไว้ แล้วสะพายวิ่งออกไปหาสองแถวทันที เคราะห์ดีเขาพายายเข้าโรงพยาบาลใกล้สุด แต่กว่าจะไปถึง ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร เพราะต้องต่อรถเมล์อีกทอด แล้วรถก็ติดหนึบด้วย
“ทางนี้ครับมัท”
พอไปถึงหน้าประตูโรงพยาบาล เขาก็มายืนรอรับเรียบร้อยแล้ว มัทรียกมือไหว้เขาด้วยท่าทีเร่งรีบ พร้อมด้วยอาการยืนหอบน้อยๆ เพราะลงรถเมล์ได้ก็เดินแกมวิ่งมา แถมยังรีบถามเขาไปด้วย
“ยายอยู่ไหนคะ แล้วยายเป็อะไรมากมั้ยคะ”
“คุณหมอบอกว่าไม่เป็อะไรแล้วครับ คุณยายแค่เหนื่อย ความดันขึ้นเท่านั้น แต่จะให้แอดมิตดูอาการสักวันสองวัน ถึงจะปล่อยกลับบ้าน ทางนี้ครับ”
จักรภัทรตอบด้วยน้ำเสียงเร็วกว่าที่เคยเป็เช่นกัน จากนั้นก็รีบพาคนร้อนใจอยากเห็นยายตรงไปหาลิฟต์
“ยาย!”
มัทรีลืมเื่เงินไปเลย เมื่อเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยพิเศษ ร่างผอมเพรียวแทบจะถลาไปหายาย ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง แล้วมองมาหาหลานด้วยความดีใจ
“เป็ยังไงบ้างจ๊ะ มัทใหมดเลย แล้วยายเป็อะไรจ๊ะ หรือว่าจะเอาเบี้ยลงกระถางก็เลยเหนื่อย มัทบอกยายแล้วว่าไม่ต้องทำก็ไม่เชื่อ ยายอะดื้อ!”
จักรภัทรกล้าบอกตอนนี้ได้ว่า นี่เป็ประโยคยาวสุดที่เคยได้ยินมา นับั้แ่ได้รู้จักพนักงานสาว เขาจ้องมองเ้าของร่างผอมเพรียวที่กำลังโอบกอดยายด้วยท่าทีอ่อนโยน พอผละออกจากกัน มือบางก็บีบนวดตามแขนกับขายายไประหว่างถาม
“ยายไม่เป็อะไรมากหรอก แค่เหนื่อยๆ โทรหามัทก็ไม่ได้ น้าเป้ยกับน้านิดก็ไม่อยู่ เลยไม่รู้จะโทรหาใครนอกจากคุณเกียร์ ไม่งั้นยายแย่แน่ๆ เลย ตอนนั้นเหนื่อยจนไม่มีแรงจะทำอะไร ดีที่มือถืออยู่ในกระเป๋าเสื้อ ไม่งั้นคงเป็ลมอยู่กับเบี้ยผักนั่นล่ะ”
มัทรีรีบหันไปหาคนพายายมาส่งถึวมือหมอได้ทันท่วงที แล้วยกมือไหว้ขอบคุณอีกคำรบ และด้วยความซาบซึ้งใจ ลืมเลือนเื่ค่าใช้จ่ายอันแสนแพงไปเป็ปลิดทิ้ง เพราะถ้าขืนไปโรงพยาบาลรัฐ และอยู่ไกลออกไปอีก ยายอาจจะแย่กว่านี้ก็เป็ได้
+++++
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มจ้า “ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่มีอะไรหรอกครับ”และด้วยสัญชาตญาณ สองวงแขนของเขา ก็รับเอาร่างเล็กๆ มากอดแนบอกไว้เช่นกัน ตอนแรกนั้นเพราะความอยากปกป้องเพศที่อ่อนแอกว่า และกำลังต้องการที่พึ่งพิง 
224
