" เตรียมเด็กมาให้ชั้นแล้วใช้มั้ย "
" ครับ คุณแอล "
ระหว่างนี่แอลสับสนกับตัวเองว่าตัวเขาก็ชอบผู้ชายใช้มั้ย ทำไมเขาติดใจเซ็กซ์กับเด็กคนนั้นมาก
มากจนอยากเก็บเด็กคนนั้นไว้คนเดียว ไม่อยากไห้ใครมายุ่งของๆเขาทั้งนั้น แอลจึงลองมีเซ็กซ์กับเด็กผู้ชายคนอื่นว่าเขาจะรู้สึกแบบไหน
" เขามาสิ "
บอดี้การ์ดหาเด็กผู้ชายหน้าตาพิมพ์นิยมมาเพื่อ ปรนเปรอแก่เขา
แต่เมื่อได้ลองแล้ว มันไม่ใช้ความรู้สึกแบบเดียวกัน เขาไม่ได้ชอบผู้ชายเขามีอะไรกับผู้ชายคนไหนไม่ได้ นอกจากมีคุณ
" ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุดนะครับ "
เด็กเอ็นที่จ้างมาทำให้ เขาอย่างชำนาญ แต่ก็ต้องหยุดกลางคัน เพราะเขาไม่รู้สึกอะไร แบบที่รู้สึกกับมีคุณ
3 วันผ่านไป
" คุณหนูค่ะ กลับมาเมื่อไหร่ค่ะ " อบเชยรู้สึกประหลาดใจที่จู่ร่างบางก้มาเดินอยู่ในบ้านตอนไหนก็ไม่รู้
" อะ..เอ่อ กลับมาเมื่อคืนหน่ะ ครับ"
" ทีหลัง โทรมาบอกก่อนก็ดีนะคะคุณหนู อบเชยเป็ห่วงนะคะ "
“ ขอโทษนะ ครับ ” มีคุณพูดเสียงแ่เพราะรู้สึกผิด
"ว่าแต่คุณหนูไปไหนมาเหรอคะ "
" คือ..ผม.."
" อบเชย " เป็เสียงของแอลที่กำลังขัดจังหวะเธอ
" ชั้นอยากคุยกับมีคุณสักหน่อย"
" อ่อ ได้ค่ะ งั้นอบเชยไปก่อนนะคะ คุณหนู "
เมื่อตอนนี้ไม่มีใครอยู่ตรงนี้เเล้ว เหลือเพียงคนสองคน
แอลกระซิบข้างหูร่างบางเบาๆ
"วันเสาร์นี้ไปหาชั้นที่ห้องด้วยนะ เที่ยงคืน "
ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเขาก็เดินหนีไปแล้ว มันแปลว่าเขาปฏิเสธไม่ได้
ใบหน้าหวานดูหม่นลง มือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันเพราะความกังวลและกลัว
กลัวว่าสักวันหนึ่ง นักรบและน้ำหวานจะรู้ความจริง
เเละอาการเจ็บตรงนั้น มันก็ยังไม่หาย แต่เพียงคนตัวเล็กเก็บอาการไว้เท่านั้น แต่เขาคงต้องไปสินะ
เช้าวันนี้มีคุณเข้าครัวกับอบเชย เป็รอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ที่มีคุณกำลังยืนเหม่อและดูหน้าเศร้าๆ
" เป็อะไรหรือป่าว ค่ะ อบเชยสังเกตั้แ่กลับมาเมื่อวานคุณหนูดูซึมๆนะคะ แล้วตาก็บวมเหมือนคนร้องไห้มาเลย " อบเชยถามตรงๆ ด้วยความห่วง
ร่างบางพยายามทำตัวปกติที่สุดแล้วเพื่อปกปิดความเสียใจไว้ แต่มันก็อดเผลอ ไม่ได้จริงๆ
" อะ..คือ เมื่อคืนผมนอนดึกหน่ะ ครับดูซีรี่หนักไปหน่อย ผมไปค้างกับเพื่อนสนิทที่เหนือเขามาเรียนในเมืองหน่ะครับ"
"ตอนเเรกคิดว่าจะไปหาเฉยๆแต่เขาชวนค้างก็เลยยาวครับ " เขาจำเป็ต้องโกหกจริงๆ
ผมไม่อยากเป็คนแบบนี้เลยครับพี่อบเชย
" อ้อ ค่ะ โล่งอกไปที ตอนเเรกอบเชยห่วงแทบแย่ "
" อยากรู้อะไรถามอบเชยได้ทุกอย่างนะคะ คุณหนูคงต้องใช้เวลาปรับตัวสักพัก อบเชยจะได้ไม่ห่วงค่ะ
"เวลาคุณหนูอยากออกไปไหนคนเดียว อบเชยโดนกำชับจาก คุณท่านมาหน่ะค่ะ ถ้าคุณเป็ไรไปคุณท่านเอาตายแน่"
"เห็นใจดีแบบนั้น เวลาท่านจริงจังดุมากนะคะ “
" เหรอครับ " มีคุณยิ่งรู้สึกกังวลขึ้นเมื่อได้ยินแบบนั้น
"เอ่อ ผมอยากรู้เื่คุณแอลจัง พี่อบเชยเล่าให้ผมฟังบ้างได้มั้ยครับ”
“ได้ซิคะ”
“ คุณแอล เขาชอบทานอะไรเหรอครับ "
"คุนแอล เธอชอบทานไข่เจียวค่ะ ต้องกรอบๆ นะคะ "
"ทานง่ายจังนะครับ "
" ค่ะ เธอดูเหมือนจะกินอะไรยากๆ ใช้มั้ยหล่ะคะ ฮ่ะๆๆ”
อบเชยเล่าเื่ราวใน่วัยเด็กของแอลให้มีคุณฟัง ทำให้รู้ว่าแท้จริงแล้ว แอลเป็คนน่ารักและตลกมาก จะมีสักวันไหมที่เขาจะได้เห็นมุมนั้นของเขา
“ อบเชยดีใจนะคะวันนี้ เห็นคุณแอลเธอพูดคุยกับคุณหนูแล้ว โล่งใจไปทีค่ะ บรรยากาศมาคุจากโต๊ะอาหารวันนั้นอบเชยไม่ค่อยจะสบายใจ แต่ตอนนี้ ฮ่าา ชื่นใจจัง ฮ่ะๆ คุณแอลเธอคงเห็นความน่ารักของคุณหนูแล้ว" อบเชยพูดไปยิ้มไปเธอเอ็นดูมีคุณมาก
“เอ๋ ว่าแต่คุณแอลเธอไม่ได้เรียกคุณหนูไปดุอะไรใช้มั้ยค่ะ ”
“ ครับ”
“ คุณแอลเธอเป็คนเก่งมาก บริหารธุรกิจได้ก้าวหน้าไม่แพ้คุณท่านเลยหล่ะค่ะ "
" แต่เื่สาวๆ ดูเธอจะไม่เคยจริงจังกับใครนะคะ ก่อนที่จะเจอคุณมิ้นควงสาวๆ เปลี่ยนหน้าเป็ว่าเล่น แต่ที่จริงแล้วเธอเป็คนน่ารักและทุ่มเทกับคนรักมากค่ะ”
“เขาเคยมีคนรักเหรอครับ”
“ ผู้หญิงคนนี้ทำให้คุณแอลเปลี่ยนไปค่ะ สมัยเธอเรียนเคยมีเเฟนคนหนึ่ง เธอรักผู้หญิงคนนี้มาก วางอนาคตเพื่อจะแต่งงานแล้ว พามาพูดคุยกับคุณท่านอย่างจริงเชียวค่ะ แต่มารู้ความจริงทีหลังว่า เธอนอกใจคุณแอลมาตลอด"
"่นั้นคุณแอลเสียใจไม่เป็ผู้เป็คนเลยค่ะ จากเป็คนไม่เที่ยวไม่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ เธอหันมาทำหมด เื่ผู้หญิงเธอควงไม่ซ้ำหน้าทุกอาทิตย์ คุณท่านเธอทนเห็นลูกายเป็แบบนั้นไม่ได้ จงให้มาบริหารงานที่บ้านยกกิจการให้จริงจัง เธอทำงานจนไม่มีเวลากลับบ้านเลยหล่ะค่ะ ”
“ทุกวันนี้กลายเป็คนออกจะกระด้างไปสักนิด ดูเหมือนเธอจะไม่เชื่อในความรักเเล้วหล่ะค่ะ และก็กลายเป็คนเ้าชู้ไปเลยค่ะ จริงจังกับงาน ดุขึ้น แต่ก็โตเป็ผู้ใหญ่จิตใจเด็ดเดี่ยวมากขึ้น เธอบริหารธรุกิจอย่างเด็ดขาด จนคู่เเข่งกลัวไปตามๆกัน เธอบริหารจนรุ่งเรืองมากเลยค่ะ ”
"คุณมิ้นเป็คนที่คบนานสุดแล้วในบรรดาสาวที่เธอเคยควงมาแล้วค่ะ แต่ก็เพิ่งได้แค่ปีเดียว เธอสวยครบเครื่อง ทำงานเก่งเรียนจบสูง ฉลาด เธอเอาใจคุณแอลเก่งค่ะ ตื้อจนคุณแอลคบมานานขนาดนี้ แต่อบเชยคิดว่า”
“ คุณแอลไม่รักคุณมิ้นนะคะ อบเชยรู้สึกได้ "
มีคุณได้ฟังแบบนั้นหัวใจมันชุ่มชื้นขึ้นแปลกๆ
แต่ ….คุณมิ้นเขาเพอร์เฟ็คทุกอย่าง แล้วเราหล่ะเป็แค่เด็กบ้านป่าคนหนึ่งไม่รู้อะไรสักอย่างไม่มีอะไรดีสักนิดคุณแอลจะ…..
"อบเชยหวังว่าคุณแอลจะเจอผู้หญิงดีๆ และมีครอบครัวที่ดีมีลูกๆ ที่น่ารักสักวันค่ะ ความดีจะเอาชนะใจเธอได้ อบเชยรู้จักเธอดี"
นั้นสินะ คุณแอลคบผู้หญิงมาตลอด เขาก็คงจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงและมีลูกที่น่ารัก
หนุ่มน้อยอย่างมีคุณยังไม่มีประสบการณ์เื่ความรักและเป็คนที่ไร้เดียงสาคนหนึ่ง การมีอะไรกันครั้งเเรกแบบนั้น เป็เหมือนเครื่องผูกใจเขาไว้กับคนๆนั้นซะแล้ว
มีคุณเคยคิดมาตลอดถ้าสักวันเขาจะรักและมีความรักกับใครสักคน เขาจะซื่อสัตย์จริงใจดีต่อคนที่รักมากๆ ให้เหมือนกับพ่อแม่ของเขาที่มีความรักที่บริสุทธิ์ให้กัน
ความรักบริสุทธิ์ มีคุณไม่ขออะไรมากขอคนๆนั้นรักเขามากๆ ถึงแม้ชีวิตจะไม่สมบูรณ์แบบแบบใคร แต่การได้เจอคนรักที่อบอุ่นมันทำให้ชีวิตแสนจะมีความสุขที่สุดได้
แต่…มันคงไม่ได้เป็เหมือนที่เคยหวังไว้แล้ว
มันทำให้เขาทำหน้าหม่นอีกครั้ง
ตั้งเเต่เราโดนเขาทำครั้งนั้นเราเป็ของเขาแล้วแต่ เขาไม่เคยจะเเสดงให้เรารับรู้เลยว่าแคร์เรา เขาเป็คนโดนกระทำนะ
มีคุณน้ำตาไหลออมาโดยไม่รู้ตัวเขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่าขนาดนี้เลย
“ คุณหนูร้องไห้ ”
“ อ้อ เอ่อ ผมสงสารที่คุณแอลเจอคนรักไม่ดีหน่ะครับ ”
“ โถ เด็กน้อยของอบเชย เเสนดีจังนะคะ ”
"ตอนนี้ผมควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงดี"
มีคุณแค่นึกในใจเท่านั้น
แต่… ถ้าคุณแอลไม่ได้รักคุณมิ้นจริงแบบที่พี่อบเชยพูดเราก็ยังมีสิทธิ์ใช้มั้ย
ผมจะเชื่อฟังและทำดีกับคุณให้มากๆ นะครับ
ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น คุณอาทั้งสองจะต้องไม่ผิดหวังในตัวเรา
ทิวทัศน์สอนมีคุณเสมอว่าให้เขาเป็คนดี ซื่อสัตย์ และจริงใจกับคนอื่นและให้อภัยให้โอกาศคนที่ทำผิด มันจะทำให้คนรอบข้างรักเขา มีคุณจดจำไว้ไม่เคยลืม
พ่อของเขาสอนแต่สิ่งดีๆ ให้ตลอดเวลา สอนให้เขามองโลกในแง่บวกตลอดสอนให้รู้จักไห้อภัย
" คุณหนูค่ะ เป็อะไรหรือป่าวค่ะ เหม่ออีกแล้ว "
" อะ ..อ่อ ป่าวครับ ผมแค่คิดอะไรเพลินๆ "
"พี่อบเชยครับ คะ.คือ ผมมีเื่จะถามหน่อยหน่ะครับ"
"มีอะไรถามมาเถอะค่ะ" อบเชยอมยิ้มเอ็นดูในอาการประหม่าเคาะเขินของคนข้างๆ
" พี่อบเชยว่า ผมเป็ยังไง ครับ คือ.. หน้าตาของผม ผมน่าเกลียดมั้ย "
" โถ คุณหนูคะ คุณหนูน่ารักมาก...ย้ำนะคะ มากก นิสัยก็น่ารัก มีเสน่ห์มากๆ เลยนะคะ ฮั่นแน่ ถามแบบนี้ ชอบใครอยู่รึป่าวคะเนี่ย"
อบเชยหรี่ตามองและทำน้ำเสียงหยอกเย้าจนมีคุณยิ้มได้จากที่หน้าหม่นในคราวแรก
อย่างน้อยก็ยังมีคนคิดว่าเราน่ารักนะ คุณแอลจะคิดแบบนั้นมั้ยนะ
" จำไว้นะคะ ถ้ามีเื่อะไรไม่สบายใจบอกอบเชยได้ทุกเื่ อบเชยจะอยู่เคียงข้างคุณหนูค่ะ "
"ขอบคุณพี่อบเชย มากๆ นะครับ "
อบเชยรู้สึกแปลกใจ เวลาที่เธอพูดถึงแอล คุณหนูมีคุณดูเสียใจกลัวและ กังวลแปลกๆ ดูราวกับมีอะไรปิดบัง ได้เเต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ
มิ้นมาหาแอลที่บ้านทั้งสองคนพากันออกไปข้างนอกทั้งวัน มีคุณเห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกันแบบนั้น ยิ่งทำให้เขาเศร้า ได้แต่แอบมองทั้งสองคนออกไปด้วยกัน และพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้รักแอล
วันนี้เป็วันที่มีคุณดูเงียบและดูเหม่อคิดอะไรตลอดไม่ค่อยพูดคุยกับใครๆ เหมือนเคย
หลังจากนั้นมีคุณก็เลี่ยงพยายามไม่ไปเจอร่างสูง เลี่ยงหลบหน้าหลบตาเขาจนทำให้แอลโกรธมาก
"แอลคะ เป็อะไรหรือป่าวดูหงุดหงิดจังคะ"
" ไม่มีอะไรหรอก" แต่หน้าตาดุดันบ่งบอกว่าอารมณ์เสียบางอย่างมาก
"งั้นวันนี้ มื้นกลับก่อนนะคะ " มิ้นโน้มหน้าจูบแอลก่อนจะกลับไป
ในวันเดียวกันนี้ มีคุณได้เจอสายลมครั้งแรก เพราะโรงเรียนสายลมปิดเทอมเเล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ค่อยเจอกันเพราะสายลมยังยุ่งๆ เื่เรียนและการบ้านมาก จึงขออบเชยไปเช่าห้องอยู่ข้างนอกเพื่อให้สะดวกขึ้น
อบเชยเรียกน้องชายมาแนะนำ
"คุณหนูมีคุณคะ นี่ค่ะน้องชายอบเชย "
มีคุณยิ้มให้สายลมอย่างเป็มิตร
" ยินดีที่ได้รู้จักนะ สายลม "
สายลมยิ้มรับ " ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณมีคุณ"
“ ไม่เอาซิ เรียกพี่นะ ผมก็คนธรรมดานะครับ ”
" งั้น เราไปนั่งในสวนกันเถอะนะ สายลม "
“ ครับ พี่”
" ค่ะ เดี๋ยวเชยทำอาหารเสร็จแล้วจะเรียกมาทานข้าวกันนะคะ"
อบเชยดีใจที่สายลมเข้ากับมีคุณได้ดีเพราะน้องเขาไม่ค่อยคบใครเท่าไหร่ น้องชายเขาก็เป็คนอ่อนโยนจริงใจคล้ายๆ กับมีคุณ แถมหน้าตายังน่ารักพอๆ กันอีก
สายลมของอบเชยหน้าตาน่ารัก เป็ชายตัวเล็กๆ ผิวขาวๆ ตาโต ปากสีชมพู เวลามีหนุ่มๆ มาจีบเขาก็ไม่รู้ตัว ด้วยความที่เขาซื่อและไม่รู้ทันคนนัก เขาก็คิดว่าคนพวกนั้นพยายามจะมาทำดีเพื่อเป็เพื่อนด้วยหรือไม่ก็อยากให้ช่วยอะไรบางอย่าง ถ้าไม่มีพี่สาวมาขัดจังหวะในวันนั้น น้องชายเขาคงโดนเด็กผู้ชายทำไม่ดีไม่ร้าย จนไม่เหลือชิ้นดีแน่ๆ
อบเชยคว้าน้องชายมากอดปลอบไว้ หลังจากช่วยน้องชายจากคนพวกนั้นได้ " ทีหลังพี่จะไม่ทิ้งนายทิ้งนายอีกแล้วนะ พี่ขอโทษนะ "
หลังจากนั้นอบเชยก็ค่อนข้างห่วงน้องชายมากขึ้น ถึงแม้ว่าจะเป็เด็กผู้ชายก็ตาม
ถึงแม้ว่าสายลมจะเพิ่งรู้จักมีคุณ แต่ครั้งหนึ่งตอนที่เดินผ่านสวนตอนกลับจากโรงเรียน เขาเคยแอบเห็นมีคุณแอบมาร้องไห้ แต่เขาก็ไม่ได้บอกเื่นี้กับใคร
" งั้นวันนี้ออกไปข้างนอกมั้ยครับ ไปเดินเล่นห้างกันมั้ย พี่ยังไม่เคยออกไปเปิดหูเปิดตาเลยใช้มั้ย " สายลมเอ่ยขึ้นมาหลังจากคิดอะไรเพลินๆ
" ไปสิ ชั้นยังไม่เคยไปเลย "
มันทำให้มีคุณลืมความเสียใจไปชั่วขณะ
เมื่อ สายลมกำลังเดินคุยเพลิน จนชนเข้ากับคนผู้ชายตัวใหญ่อย่างจัง ตัวเขากระเด็นลงไปนั่งกับพื้น
"ขอโทษครับๆ " ชายคนนั้นรีบพยุงตัวสายลมขึ้นมา เมื่อสายลมได้สบตาชายคนนั้นทำให้เขาอึ้งไปชั่วครุ่
" เป็อะไรมั้ยครับ "
“ ไม่เป็อะไรครับ ”
เมื่อสายลมได้สบตากับผู้ชายคนนั้นทำให้เขาใจเต้นเเรงหน้าร้อนไปหมด เขามีสเหน่ส์และดูดีมาก พูดจามีน้ำเสียงนุ่ม สายลมไม่เคยรู้สึกจเต้นแบบนี้กับใครมาก่อนสักครั้ง นี่จะเรียกว่ารักแรกพบกันนะ
แต่สายตาเขานั้น มองแต่มีคุณ เขาส่งสายตาเอ็นดูให้มีคุณ
สายตาที่เจไดมองมาที่มีคุณมันหวานฉ่ำจนเป็ที่สังเกตของสายลม เขาคิดว่าตัวเองคงอกหักั้แ่เเรกเห็นแล้วสินะ
“ ผมชื่อเจได เป็เ้าห้างของที่นี่ มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะครับ”
“ ว่าแต่เรา ชื่ออะไรกันเหรอครับ เอ่อ แค่อยากดูแลลูกค้าหน่ะ เมื้อกี้พี่ชนเราล้ม ”
“ ให้ เลี้ยงน้ำเป็การขอโทษได้มั้ย ”
“ ทั้งสองคนมองตากัน ก่อนจะตอบตกลง ”
เขาหาเื่คุยเพราะเขารู้สึกชอบมีคุณมากและอยากหาทางทำความรู้จัก
"วันนี้สนุกจังนะ สายลม วันหลังเราหาโอกาส มาเที่ยวกันอีกเนอะ วันนี้พี่เจไดก็ใจดีอีกต่างหาก"
" ใช้ ครับ วันนี้ผมก็สนุกครับและผมจะพาพี่ไปเปิดหูเปิดตาอีกนะครับ "
“ปกติผมก็ไม่ออกไปไหนเลยนะครับ นอกจากไปทำการบ้านกับเพื่อน แต่ถ้าเป็พี่มีคุณได้เสมอครับ ”
“ นิสัยน่ารักเหมือนพี่อบเชยเลยนะเรา”
" เห้อ มาสวนนี่ทีไรคิดถึงพ่อทุกครั้งเลย ที่บ้านของเก่าเราอยู่อย่างสงบ มีสวนพืชผักผลไม้ ให้ทำมากมาย อากาศก็ดี ผู้คนแถวนั้นมีชีวิตเรียบง่ายแล้วใจดีมากๆ หล่ะ พี่โตมากับธรรมชาติป่าเขา เวลาพวกเราไปเรียน ก็มีเด็กไม่กี่คนต่อชั้นเรียน เราเรียนกับคุณครูอาสา และกับโรงเรียนเล็กๆ พวกเราในหมู่บ้านไม่ใหญ่ แต่พวกเรามีความสุขนะ แต่พอพ่อมาป่วยแล้วเสียไป ชีวิตพี่ก็พลิกผันเลยหล่ะ อย่างที่เห็นอยู่แบบนี้ "
" แล้วพี่อยากเรียนต่อไหมครับ "
" ไม่ดีกว่าพี่เรียนไม่เก่งหน่ะ เรียนไปก็เปลืองเงินคุณอาเปล่าๆ พี่ชอบทำงานแบบนี้มากกว่า ทำสวน ทำอาหาร พี่ถนัดกว่าเยอะนะ”
" แล้วนายหล่ะ "
" ผมสอบติดมหาลัยแล้วครับ เปิดเทอมก็ต้องไปเรียนต่อแล้วหล่ะ พี่อบเชยหวังกับผมเอาไว้มาก อยากให้ผมเรียนสูงๆ จะได้หางานดีๆ ทำ ผมจะไม่ทำให้ พี่สาวผมผิดหวังเลยหล่ะครับ” เด็กน้อยยืดอกด้วยความภูมิใจ
“ เก่งจัง พี่เป็กำลังใจให้อีกคนนะ ”
“คร้าบบ”
“ฮ่ะๆๆ”
“นายจะต้องมีอนาคตที่สดใสแน่นอน พี่จะอยู่ข้างๆ นายนะ "
มีคุณตบไหล่สายลมเบาๆ
“ ขอบคุณครับ พี่ชาย”
" ดึกแล้วนัครับเนี่ย งั้นเราแยกย้ายกันไปนอนกันเถอะครับ เดี๋ยวผมจะโดนพี่อบเชยบ่น หูชาแน่ๆ "
" ฮ่ะๆๆ แล้วเจอกัน "
เมื่อถึงที่พักของตัวเองมีคุณอาบน้ำรีบเข้านอน ท่ามกลางความมืดเมื่อกลับมาอยู่คนเดียว เขาก็คิดถึงคนๆนั้นอีกแล้ว
ผมคงไม่ต้องไปหาคุณแล้ว คุณอยู่กับคุณมิ้นหนิ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
มีคุณคิดว่าคงเป็พี่อบเชยมาเรียก จึงเดินไปเปิดประตูอย่างไม่คิดอะไร
เขาเปิดประตูออกไปแต่คนตรงหน้าคือแอล เขาไม่คิดว่าแอลจะมาถึงห้องของเขา
" คุณแอล! "
แอลมองร่างบางด้วยสายตาดุดัน
เขากระชากเเขนเล็กของมีคุณเข้าไปในห้องอย่างแรง
" คะ .คุณ ผมเจ็บ "
แรงบีบอย่างเเรงทำไห้มีคุณเจ็บจนทนไม่ไหว พยายามจะเเกะมือใหญ่นั้นออก
" ชั้นบอกแล้วไงว่าให้ไปหาชั้น " เเอลตะคอกเสียงเเข็ง
"ผมเห็นคุณอยู่กับคุณมิ้นนี่ครับ" พูดเสียงสั่นเพราะเขากำลังจะร้องไห้
เเรงบีบมากขึ้นไปอีก " อย่าขัดใจชั้นอีก จำไว้ เธอต้องโดนลงโทษนะ "
จากนั้นแอลก็เริ่มจับคนตัวเล็กกว่ากดนอนลงและเริ่มบทรักอันเร่าร้อนหนักหน่วง ครั้งนี้เป็อีกครั้งที่เขาไม่ป้องกัน เขาปลดปล่อยข้างในตัวมีคุณจนหมด
หลังจากที่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ไปกับร่างเล็กบนเตียงจนหนำใจแล้ว เขาก็อารมณ์ดีขึ้น แอลคว้าตัวมีคุณมากอดไว้แนบอก
แอลเขี่ยผมที่ปรกใบหน้าเล็กชุ่มเหงื่อที่อยู่ในอ้อมกอด และบดจูบอย่างเร่าร้อนแต่นุ่มนวล
"คุณแอล" น้ำเสียงเรียกที่บ่งบอกว่ารักแอลเหลือเกิน
"ห้ามเข้าใกล้กับผู้ชายคนไหนอีก รู้มั้ย " แอลพูดด้วยน้ำเสียงหวานและพลางลูบไหล่ขาวของคนที่อยู่บนอ้อมอกของเขาเบาๆ
"วันนั้นผมไม่ได้ยุ่งกับใครเลยนะครับ" มีคุณพูดเสียงอ่อน
" แล้วที่ชั้นเห็นว่าเธอไป คุยอย่างสนิทสนมกับเ้าของห้างนั้นคืออะไร "
" คุณไปที่นั้นมาเหรอครับ"
" มันไม่สำคัญหรอก "
มีคุณไม่ได้คิดอะไรกับผู้ชายคนไหนทั้งนั้น
" ครับ ผมจะเชื่อฟังคุณ "
แอลหอมหน้าผากมีคุณอย่างทะนุถนอม แรงกอดที่กระชับขึ้นทำให้ มีคุณหน้าร้อนผ่าว
ร่างบางเขินจนก้มหน้าลงซบอกหนาของแอล ทั้งสองคนนอนกอดกัน จนมีคุณหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
เมื่อมีคุณตื่นขึ้นพบว่าร่างสูงออกไปั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้
เช้านี่ร่างบางอารมณ์ดีมาก มีคุณยังคงนอนยิ้มอยู่บนเตียงและคิดถึงเื่เมื่อคืน เมื่อคืนแอลอ่อนโยนกับเขามาก เขาดีใจที่แอลหวงเขา เขารู้สึกเหมือนผีเสื้อบินว่อนอยู่ภายในท้อง และจับไปที่หัวใจของตัวเองมันเต้นเเรงจนจะทะลุออกมาตรงนี้แล้ว เขารู้ตัวแล้วจริงๆ ว่ารักแอลจนหมดหัวใจ
ผมจะรักและซื่อสัตย์กับคุณผมจะเชื่อฟังคุณทุกๆ อย่าง ขอแค่มีคุณอยู่ข้างผม
ผมจะรอ รอวันที่คุณรักผมจนหมดหัวใจเหมือนกันนะกับผมนะครับ คุณแอล
รสจูบที่หวานฉ่ำและอ้อมกอดที่อบอุ่นเมื่อคืนทำให้มีคุณลืมความเสียใจน้อยใจไปหมดสิ้น
อ่ะ! ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเลย ต้องหายามากินแล้วเรา
มีคุณมองดูกระจกเห็นตามตัวเขาเต็มไปด้วยรอยแดงช้ำที่แอลทำไว้
น้ำรักที่เต็มภายในท้องเขาไหลย้อนออกมากจน มันไหลเลอะเปื้อนไปตามขาของร่างบางจนเหนาะหนะไปหมด
มีคุณกำลังจะถลำลึกรักแอลจนหมดใจ รักเขามากจนมองข้ามการกระทำที่ไม่เคยใส่ใจเขาไปทั้งหมด
มีคุณช่างเป็เด็กที่ใสซื่อนัก
13
![แด่รักและคำสาป[มีE-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704269535_68898629.webp)
