[จบ] นักพรตสาวไลฟ์สดทำนายชะตาพิชิตพันล้าน

บทที่ 31 รับโทษแทนเธอ

เธอถามจั้วเยี่ยนว่าทำไมเธอถึงออกไปไม่ได้ เด็กชายไร้เดียงสาถูกล้างสมองอย่างหนักจากคนในเมือง เขาบอกเธอด้วยความเลื่อมใสว่า เธอคือเด็กหญิงผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ อีกไม่กี่ปีเธอจะได้ขึ้นไปเป็นเทพเจ้าบนสวรรค์ และยังสามารถคุ้มครองวิญญาณของพ่อแม่และพี่สาวของเขาไม่ให้สูญสลาย

ตอนนั้นเธอยังไม่เข้าใจ ได้แต่รอคอยวันนั้น

ต่อมา มีคนอื่นลงมาในบ่อน้ำแห้ง สอนให้เธออ่านออกเขียนได้ บอกว่าทำแบบนี้เท่านั้นถึงจะเรียนรู้วิชาจับวิญญาณได้เร็วที่สุด

เธอไม่เก่งในการเรียน ต้องใช้เวลาถึงหกปีกว่าจะเข้าใจอย่างถ่องแท้

แต่ในช่วงหกปีนี้ เธอขอร้องให้จั้วเยี่ยนแอบนำหนังสือมาให้เธอมากมาย

จากหนังสือเหล่านี้ เธอได้รู้จัก "จั้วหย่า" รู้ความจริงเกี่ยวกับพิธีบูชายัญ รู้ว่าเมื่ออายุสิบสองปี เธอจะถูกนำมาเป็นเครื่องเซ่นไหว้เหมือนสัตว์

เธอถึงกับรู้ว่าที่เธอถูกเลี้ยงดูในบ่อน้ำแห้งนี้ เป็นเพราะการหลบหนีของจั้วหย่ารุ่นก่อน

เธอเข้าใจจั้วหย่ารุ่นก่อน

เธอก็ไม่ยอมเช่นกัน

ทำไมต้องเอาชีวิตของพวกเธอมาเป็นเครื่องสังเวยเพื่อคนอื่นด้วย

ชีวิตนี้ของเธอ แม้แต่การมองตรงไปที่ดวงอาทิตย์หรือได้เห็นลำธารก็ยังไม่เคย

เมื่อได้พบกับจั้วเยี่ยนอีกครั้ง เธอไม่มีอารมณ์จะฟังเขาเล่าถึงความงดงามของโลกภายนอกอีกแล้ว

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะออกไปดูด้วยตาตัวเอง

เธอยิ่งไม่อยากฟังเรื่องราวของครอบครัวใดอีก เธอเกลียดชังผู้คนที่เห็นแก่ตัวในเมืองนี้

ที่เกลียดที่สุดคือจั้วเยี่ยน

เขาคิดว่าตัวเองเป็นแสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาในบ่อน้ำ แต่ที่จริงแล้ว เขาก็เหมือนกับคนอื่น ๆ ในเมืองนี้ทั้งหมด

พวกเขามองความตายของเธอเป็นเรื่องปกติ ไม่เคยคิดถึงสิ่งที่เธอต้องการเลย

แต่ท่าทีของเธอที่มีต่อจั้วเยี่ยนกลับแสดงออกถึงการพึ่งพามากขึ้น

ในที่สุด คืนก่อนวันพิธีบูชายัญ เธอก็หลอกล่อจั้วเยี่ยน บอกเขาว่าหลังจากขึ้นสวรรค์แล้ว เธอจะอวยพรให้พ่อแม่และพี่สาวของเขาเป็นคนแรก เพื่อแลกกับการที่เขาพาเธอออกไปดูจันทร์เต็มดวงในตอนกลางคืน

การล่อลวงเช่นนี้เป็นสิ่งที่จั้วเยี่ยนผู้ถูกล้างสมองไม่อาจปฏิเสธได้ เนื่องจากความสงบสุขมาเนิ่นนาน ประกอบกับทุกครัวเรือนต่างยุ่งกับการเตรียมพิธีบูชายัญ ทำให้ปากบ่อไม่มีใครเฝ้ายามมากนัก

จั้วเยี่ยนแอบย่องเข้ามาเปิดฝาบ่อ หย่อนเชือกลงไป ช่วยให้จั้วหย่าได้ออกจากบ่อน้ำแห้งเป็นครั้งแรกในชีวิต

"จั้วหย่า ส่งเชือกลงมาสิ"

เขาตะโกนจากด้านล่าง

แต่แทนที่จะได้เชือก กลับเป็นฝาบ่อที่ถูกปิดลงมาแทน

จั้วหย่ายืนอยู่คนเดียวบนดินแดนอันกว้างใหญ่ มองไปรอบ ๆ ในที่สุดเธอก็ได้เห็นกับตาว่าโลกนี้ไม่ได้มีแค่พื้นที่เล็ก ๆ เท่านั้น

ท้องฟ้าไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ ด้านบนมีดวงดาวระยิบระยับ และดวงจันทร์เต็มดวงลอยอยู่

ต่อไปคงมีเวลาชื่นชมอีกมาก แต่ตอนนี้เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อน

หลังจากอยู่ในบ่อน้ำแห้งมาสิบสองปี แม้ร่างกายของเธอจะไม่ได้ลีบเล็กลง แต่ก็ไม่คล่องแคล่วนัก แม้แต่การวิ่งก็ยังโซเซไปมา

ในที่สุดเธอก็วิ่งมาถึงชายเมืองตามคำบอกเล่าของจั้วเยี่ยนที่อยู่ในความทรงจำ แต่กลับพบว่ามีคนเฝ้าอยู่

ทุกทิศทาง ทุกทางเข้าออก ล้วนมีคนคอยเฝ้าอยู่

เธอเกือบจะถูกจับได้

ในความตื่นตระหนก เธอวิ่งไปที่ลานพิธีกรรม และซ่อนตัวในคอกวัวที่อยู่ใกล้ที่สุด ไม่รู้ว่าเป็นของบ้านใคร

ไม่มีโอกาสที่จะหนีออกไปอีกแล้ว

เธอได้แต่มองดูพระจันทร์ตกและพระอาทิตย์ขึ้น โลกทั้งใบกลายเป็นที่อบอุ่นอย่างยิ่ง แต่หัวใจของเธอกลับเย็นเฉียบ

กำลังจะถูกจับได้แล้ว

พวกเขากำลังจะไปนำตัวจั้วหย่าขึ้นมาจากบ่อน้ำ เรื่องที่เธอหนีไปจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า

เธอยังไม่ได้หนีออกไป และอาจจะไม่มีโอกาสได้หนีออกไปอีกแล้ว

แต่แปลกดี

เสียงปี่และกลองดังขึ้น มีคนหลายคนหามแผ่นไม้มา บนนั้นมีคนนั่งอยู่

สวมชุดที่ซับซ้อน สวมหมวกและคลุมหน้า

เครื่องเซ่นไหว้สำหรับเทพเจ้าไม่ควรให้คนธรรมดาได้เห็น

ไม่มีใครในหมู่บ้านนี้รู้จักจั้วหย่าที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ใต้บ่อน้ำ

มีเพียงจั้วหย่าเท่านั้นที่มองออกว่า คนคนนั้นแม้จะผอมบางเหมือนเธอ แต่ก็สูงกว่าอย่างเห็นได้ชัด

นั่นคือจั้วเยี่ยน

ทำไมเขาถึง...

ไม่รายงานว่าเธอหนีไป แต่กลับแต่งตัวแทนเธอมาที่แท่นบูชา?

เธอไม่เข้าใจ

เด็กสาวได้แต่หมอบอยู่ในคอกวัว มองดูความเคลื่อนไหวทางนั้น มองดูจั้วเยี่ยนถูกหามขึ้นแท่นบูชา

มองดูหัวหน้าหมู่บ้านพึมพำ กล่าวว่ามีเด็ฏสาวชื่อจั้วหย่า ถวายตัวเป็นเทพเจ้า

เธอมองดูจั้วเยี่ยนค่อย ๆ ก้าวเดินไปยังไม้กางเขน ยื่นมือออกไปให้คนมัด

หัวหน้าหมู่บ้านอุ้มป้ายอายุยืนและเสื้อผ้าของตัวเองเดินขึ้นมา ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าจั้วเยี่ยน แล้วยกมีดที่อยู่ข้าง ๆ กรีดที่ข้อมือของจั้วเยี่ยน

แต่เขาไม่มีท่าทีต่อต้านแม้แต่น้อย

จั้วเยี่ยน เขาต้องการทำอะไรกันแน่...

ทำไมเขาถึงไม่พูดอะไร?

ทำไมเขาถึงต้องอดทนกับทุกสิ่งนี้?

หัวหน้าหมู่บ้านคุกเข่าลงอีกครั้ง ยกเสื้อผ้าและป้ายอายุยืนของตัวเองขึ้นเหนือศีรษะ รองรับเลือดที่หยดลงมาจากร่างของจั้วเยี่ยน

จากนั้นพ่อของจั้วหย่าก็เดินขึ้นมา ทำเช่นเดียวกัน คุกเข่า ยกมีด รองรับเลือด

จนกระทั่งทุกคนที่ยืนอยู่ด้านล่างได้ขึ้นมาบนแท่นพิธีครบทุกคน ร่างกายของจั้วเยี่ยนก็ไม่เหลือส่วนใดที่ปลอดภัย ถูกเฉือนเนื้อเป็นชิ้น ๆ อย่างทารุณ

ดวงตาของจั้วหย่าแดงก่ำไปหมด

เป็นความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อ เจ็บปวด และซับซ้อนจนเธอเองก็ไม่เข้าใจ

ถ้าเธอไม่ได้วิ่งออกมา คนที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ข้างบนนั้นก็คงเป็นตัวเธอเอง

แต่ว่าจั้วเยี่ยน ทำไมเขาถึง...

ทำไมเขาต้องมาทนทุกข์ทรมานแบบนี้ด้วย?!

เขาไม่ใช่จั้วหย่า การใช้เขาเป็นเครื่องสังเวยก็ไม่มีประโยชน์อะไร ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่ชาวบ้านจะรู้ว่าเธอหนีไปแล้วใช้เขาแทน

แล้วทำไมกัน?

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ลางสังหรณ์อันรุนแรงทำให้จั้วหย่ารู้สึกกระวนกระวายและคลุ้มคลั่ง เธอกัดหลังมือตัวเองจนเต็มปากไปด้วยรสคาวเลือด

"พิธีบูชายัญสำเร็จแล้ว เทพเจ้าจะยังคงอวยพรให้วิญญาณของพวกเราเป็นอมตะ"

พร้อมกับคำพูดสรุปของหัวหน้าหมู่บ้าน เสียงเฉลิมฉลองก็ดังขึ้นจากด้านล่าง

"พวกคุณดีใจเร็วเกินไปแล้ว..."

ทว่า ในระยะทางที่ไกลเช่นนั้น ในสถานการณ์ที่วุ่นวายขนาดนี้ จั้วหย่าได้ยินเสียงของจั้วเยี่ยนอย่างชัดเจน

"ใครกำลังพูดอยู่?"

สีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านเปลี่ยนไป เมื่อรู้ตัวว่าเสียงมาจากด้านหลัง เขาเกือบจะล้มลงบนพื้น

เขาเดินโซเซไปเปิดผ้าคลุมบนศีรษะของจั้วเยี่ยน เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น เขาก็อุทานด้วยความตกใจและล้มลงกับพื้นทันที

"เธอ... ทำไมถึงเป็นเธอ? ทำไมถึงเป็นเธอได้! แล้วจั้วหย่าล่ะ? จั้วหย่าอยู่ไหน?! จบแล้ว... ผิดแล้ว ผิดไปหมดแล้ว... หมู่บ้านจั้วหย่าจบแล้ว หมู่บ้านจั้วหย่ากำลังจะจบแล้ว..."

ใบหน้าของเขาซีดขาว ราวกับว่าวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง

พวกเขาโยนเสื้อผ้าทิ้ง ลากจั้วหย่าที่แต่งตัวเรียบร้อยออกมา ใครจะไปคิดว่า ใต้บ่อน้ำแห้งนั้นจะเป็นคนอื่น

"จั้วเยี่ยน! ทำไมถึงเป็นเธอ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้!"

"แล้วจั้วหย่าล่ะ? จั้วหย่าตัวจริงอยู่ไหน? พิธีกรรมผิดพลาดแล้ว เครื่องบูชาผิดแล้ว จะทำยังไงดี? จะทำยังไงดีท่านหัวหน้าหมู่บ้าน?"

"หาจั้วหย่าให้เจอ! รีบหาจั้วหย่าให้เจอ! เธอยังอยู่ในบ่อน้ำแห้งหรือเปล่า? รีบไปหา! รีบทำพิธีอีกครั้งก่อนที่ฟ้าจะมืด!"

"สายไปแล้ว... เธอจากไปนานแล้ว"

ใบหน้าของจั้วเยี่ยนไร้เลือดฝาด แต่เขายังคงยิ้ม

"พิธีกรรมสำเร็จแล้ว พวกคุณเลือกเครื่องสังเวยผิด จะต้องเผชิญกับความโกรธของสวรรค์และนำมาซึ่งหายนะ ตายซะเถอะ พวกคุณรอความตายกันไปเถอะ!"

"แก... แก ตอนนั้นฉันควรจะฆ่าแกไปพร้อมกันด้วย! ครอบครัวของพวกแกเป็นตัวอัปมงคลของเมืองจั้วหย่าจริง ๆ! พวกแกปล่อยพี่สาวของแกหนีไปไม่สำเร็จ ตอนนี้กลับมาทำแผนเดิมอีก!"

"ใช่ ตอนนั้นคุณควรจะฆ่าผมซะ" จั้วเยี่ยนพูดพลางยิ้ม

"หลังจากที่ได้เห็นกับตาว่าพวกคุณทรมานพี่สาวของผมที่นี่ แล้วยังฆ่าพ่อแม่ของผม ผมก็ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องทำให้พวกท่านชดใช้หนี้เลือดนี้"