หลังจากพี่สะใภ้รองกล่าวจบแล้วเธอก็เข้าไปในห้องครัวของกู้ซุนหนี่ พร้อมถือถุงข้าวสาร 2 จินออกมาพร้อมด้วยตะกร้าใส่มันเทศหลายหัวอีกด้วย
“แม่คะ ฉันเห็นแค่ข้าวสาร 2 จิน ถุงเดียวและมันเทศหลายหัวอยู่ในตะกร้านี้ค่ะ”
แม่สามีจึงให้สะใภ้รองแบ่งข้าวสารและมันเทศมาอย่างละครึ่งเพื่อเอากลับไปด้วย
"สะใภ้รองแบ่งข้าวสารและมันเทศอย่างละครึ่งก่อนแล้วเอากลับบ้านใหญ่หยางของเรา"
"ค่ะ แม่"
แม่สามีหันหน้าไปหากู้ซุนหนี่แล้วกล่าวว่า
“เงินที่เหลือจากซื้อสาร 4 เหมา นั้นเธอก็เอามาให้ฉันด้วยสะใภ้สาม”
กู้ซุนหนี่ใมากั้แ่ที่แม่สามีจะให้พี่สะใภ้รองแบ่งข้าวสารและมันเทศของเธอไปอย่างละครึ่งเพื่อนำกลับไปบ้านใหญ่หยาง แล้วแม่สามียังจะมาเอาเงินที่เหลือแค่ 4 เหมา ตามที่เธอบอกแม่สามีไปอีกหรือ
"มันจะไม่มากเกินไปหรือคะ แม่สามี พี่สะใภ้รองกับแค่ข้าวสารเพียง 2 จินนี้ ก็ยังจะแบ่งไปครึ่งหนึ่ง"
"ยังๆ ไม่พอ ยังจะอยากได้เงินแค่ 4 เหมานี้ อีกหรือคะ แม่สามีกะจะให้ฉันและลูกอดตายกันไปเลยใช่ไหมคะ"
กู้ซุนหนี่พูดไปแล้วเธอก็วิ่งเข้าไปแย่งข้าวสารและมันเทศที่อยู่ในตะกร้าคืนมาจากพี่สะใภ้รองทันที
"พี่สะใภ้รองเอาถุงข้าวสารในถุงและมันเทศในตะกร้าคืนฉันด้วยนะคะถ้าพี่สะใภ้รองยังไม่อยากเจ็บตัว"
พี่สะใภ้รองก็ดึงถุงข้าวสารและมันเทศในตะกร้ากับกู้ซุนหนี่ไปมา
กู้ซุนหนี่หันหน้าไปะโบอกแม่สามีอีกครั้งว่า
“แม่คะ แล้วฉันกับลูกจะมีข้าวสารไม่พอกินนะคะ”
แม้ว่าในมิติของเธอจะมีข้าวสารมากมายก็ตาม แต่เธอยอมไม่ได้เอาเปรียบกันเกินไป ไม่ให้แล้วยังจะมาเอาอีกหรือ อย่าคิดว่าเธอจะยอมนะ
'ดีมาดีกลับ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ไม่โกงค่ะ'
สะใภ้ใหญ่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าจึงเข้าไปตบตีกู้ซุนหนี่เพื่อช่วยสะใภ้รองแย่งของกินมา
กู้ซุนหนี่ถูกตีจนเจ็บจนทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วเธอก็ทั้งชกหน้าและเตะลำตัวของพี่สะใภ้ทั้งสองไปหลายครั้งทำให้พี่สะใภ้ทั้งสองล้มลงนอนบนพื้น เธอหันไปหาแม่สามีทันที และพูดว่า
“แม่ค่ะข้าวสารแค่ 2 จิน มันเทศไม่กี่หัวเองเงินเหลือแค่ 4 เหมา เองค่ะ”
แม่สามีเดินเข้าหาเธอแล้วจะค้นตัวเธอเพื่อหาเงิน 4 เหมา แต่กู้ซุนหนี่ไม่ยินยอม
“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านแน่”
กู้ซุนหนี่ จึงผลักแม่สามีล้มลงบนพื้น
หยางลี่ได้ยินเสียงแม่ของเธอะโเสียงดังแล้วเธอจึงเดินออกมาที่ห้องครัวทันที
“แม่ แม่”
ท้ายที่สุดแม่สามีและพี่สะใภ้ทั้งสองจึงยอมกลับไปโดยที่พวกเขาไม่ได้ทั้งของกินและเงินสักเหมาแต่ทุกคนได้แต่เจ็บตัวและเจ็บใจกลับไป
หลังจากแม่สามี พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง กลับไปแล้ว
กู้ซุนหนี่ ปลอบใจหยางลี่
“ลี่ลี่ ไม่ร้องนะลูก เดี๋ยวเราไปอาบน้ำกันค่อยกินข้าวเย็นกันนะ”
หยางลี่ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าตอบแม่ของเธอ
“ค่ะ แม่”
กู้ซุนหนี่พาหยางลี่ไปห้องครัวเพื่อต้มน้ำผสมน้ำอาบเธอพาลูกสาวออกมานั่งห้องโถง
“ลี่ลี่ นั่งรอแม่ก่อนนะ เดี๋ยวแม่จะไปเอาอาหารเย็นออกมาให้กิน”
หยางลี่พยักหน้าตอบกู้ซุนหนี่
“ค่ะ แม่”
กู้ซุนหนี่ไม่มีแรงและอารมณ์ที่จะทำอาหารเย็นแล้วเธอจึงนำอาหารปรุงสำเร็จที่เคยซื้อไว้ในมิติของเธอออกมา
“กินอะไรดีน่า ลี่ลี่จะได้กินด้วยกันได้”
“เอาก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหมูน้ำใสออกมา”
กู้ซุนหนี่แกะก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหมูน้ำใสใส่ชามสำหรับเธอและลูก
“ลี่ลี่ มาแม่ป้อนก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหมูน้ำใส”
หยางลี่อ้าปากและรออาหารเย็น: ก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำใสที่เธอได้กินเป็ครั้งแรก จากแม่ของเธอ
“แม่ อร่อยมาก”
กู้ซุนหนี่เอ่ยแซวหยางลี่
“ลี่ลี่ อร่อยทุกอย่างเลยนะ ในไม่ช้าลี่ลี่ของแม่คงอ้วนจ้ำม่ำแน่ๆเลย”
เมื่อสองแม่ลูกกินข้าวเย็นเสร็จแล้ว กู้ซุนหนี่ก็พาหยางลี่ไปอาบน้ำแปรงฟัน ก่อนนอน
"เราไปอาบน้ำ แปรงฟัน ก่อนนอนกันนะคะ"
กู้ซุนหนี่พาลูกนอนหลับไปด้วยกัน
"นอนกันได้แล้วลูก"
กู้ซุนหนี่ตื่นเช้าขึ้นมาล้างหน้าล้างตาแล้วเตรียมอาหารเช้าไว้สำหรับเธอและลูกสาว
‘เอาอาหารปรุงสำเร็จอะไรดีนะ’
“เอาข้าวขาหมูออกมา”
กู้ซุนหนี่แกะข้าวขาหมูใส่จานสำหรับเธอและลูกแล้วเธอจึงเดินไปปลุกลูกสาวในห้องนอน
“ลี่ลี่ ตื่นลูก มากินอาหารเช้า: ข้าวขาหมูกัน”
กู้ซุนหนี่พาหยางลี่ไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วมากินอาหารเช้าด้วยกัน
"ลี่ลี่ต้องล้างหน้า แปรงฟัน ก่อนกินอาหารเช้านะคะ"
"ค่ะ แม่"
"เสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราไปกินอาหารเช้า: ข้าวขาหมูด้วยกัน"
“ลี่ลี่ มาแม่ป้อนข้าวขาหมูนะ”
หยางลี่กินข้าวขาหมูเป็ครั้งแรก เธอคิดว่ามันอร่อยมากเลย
"อร่อยมาก ค่ะแม่"
หยางลี่คิดในใจว่าั้แ่แม่หายป่วยครั้งนี้ทำให้เธอได้กินอาหารอร่อยๆหลายอย่างเลย
'แม่หายป่วยครั้งนี้ มีแต่อาหารอร่อยๆ ให้เธอได้กินหลายอย่างเลย'
หยางลี่ไม่ได้รับรู้เลยว่าแม่ของเธอได้ตายจากไปแล้วดวงิญญาของพิมพ์จึงเข้ามาอยู่ในร่างของแม่ของเธอนั่นเอง
กู้ซุนหนี่ คนใหม่นี้ หรือดวงิญญาของพิมพ์ในยุค 2024 ที่เข้ามาอยู่ในร่างของกู้ซุนหนี่ คนเก่าแล้วเธอก็รักและเอ็นดูหยางลี่เป็อย่างมาก เพราะเธอตื่นขึ้นมาในร่างนี้แล้วคนแรกที่เธอเจอและอยู่เป็เพื่อนเธอในภพใหม่นี้ (ยุคจีนโบราณยุค 70) ก็คือ หยางลี่ นั่นเอง
หยางลี่กินไปยิ้มไปอย่างมีความสุข แต่ระหว่างกู้ซุนหนี่กินข้าวเช้าเธอคิดว่า
‘เราจะแก้ปัญหานี้อย่างไรดี สามีเป็ทหารอยู่ที่ไหน?
จะได้เขียนจดหมายหาสามี สอบถามว่าจะเอาอย่างไรกับเธอ?
ทำไมไม่ส่งเงินมาให้เธอและลูก?
ทำไมไม่ดูแลสนใจกันเลยเหรอ! หรือว่าสามีจะมีภรรยาและลูกใหม่?’
กู้ซุนหนี่คิดไปคิดมาแล้วสรุปว่าคนที่จะช่วยให้คำแนะนำที่ดีแก่เธอน่าจะเป็หัวหน้าหมู่บ้าน
‘ผู้นำชุมชนก็น่าจะฉลาดรอบรู้กว่าคนอื่นๆ ในหมู่บ้านละนะ’
เมื่อกู้ซุนหนี่และหยางลี่กินข้าวเช้าเสร็จแล้วเธอจะพาลูกสาวไปหาหัวหน้าหมู่บ้านพร้อมของฝาก
‘เราจะไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น เราควรมีน้ำใจต่อคนอื่นด้วยไม่ควรไปมือเปล่า แล้วเอาอะไรไปดีละ’
“เอาน้ำตาลทราย 1 จิน ออกมา”
กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่พร้อมถือน้ำตาลทราย 1 จินไปหาหัวหน้าหมู่บ้านตามการสอบถามป้าจางว่าบ้านหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ตรงไหนเพราะเธอจำไม่ได้
“เดินตรงไปกลางหมู่บ้าน จะพบบ้านอิฐมุงหลังคาด้วยกระเื้ัใหญ่”
กู้ซุนหนี่เดินไปจนถึงบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน
“หัวหน้าหมู่บ้านอยู่ไหมคะ”
ภรรยาหัวหน้าบ้านได้ยินเสียงะโหน้าบ้านเลยเดินมาหน้ารั้วบ้านและถามว่า
“มีธุระอะไรรึสะใภ้สามบ้านหยาง”
กู้ซุนหนี่เลยตอบกลับไปว่า
“ ฉันมาขอคำปรึกษาและคำชี้แนะจากหัวหน้าหมู่บ้านนะคะ”
ภรรยาหัวหน้าหมู่เลยเปิดประตูรั้วบ้านให้กู้ซุนหนี่และลูกเข้ามาด้านในบ้านเพื่อเดินเข้าไปหาหัวหน้าหมู่บ้านที่นั่งอยู่ในห้องโถงของบ้าน
“สวัสดีค่ะ หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันกู้ซุนหนี่ สะใภ้สามบ้านหยาง มาขอคำปรึกษาและคำชี้แนะจากหัวหน้าหมู่บ้านค่ะ”
หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินอย่างนั้นจึงตอบกลับไปอย่างเป็มิตรว่า
“สะใภ้สาม บ้านหยาง มีอะไรให้ลุงช่วยรึ”
กู้ซุนหนี่ รีบตอบไปทันทีว่า
“ฉันอยากรู้ว่าสามีที่เป็ทหารของฉันอยู่ที่ไหน”
“ฉันอยากเขียนจดหมายหาสามี เพื่อสอบถามว่าจะเอาอย่างไรกับฉัน”
“ทำไมไม่ส่งเงินมาให้ฉันและลูก”
“ไม่ดูแลสนใจกันเลยเหรอ! หรือว่าสามีของฉันจะมีภรรยาและลูกใหม่แล้ว”
หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินอย่างนั้นเลยให้คำแนะนำว่า
“เดี๋ยวลุงจะเขียนจดหมายแนะนำตัวให้เธอไปติดต่อและสอบถามที่ทำการไปรษณีย์ตำบลชิงไห่พร้อมยื่นทะเบียนสมรสว่ามีจดหมายมาถึงเธอบ้างหรือเปล่า”
5K
