เกิดใหม่หลังวันสิ้นโลกผมก็กลายเป็นเด็กทารกไปซะแล้ว

ตอนที่ 30 ผู้สืบทอดของตระกูลแกริค

        ‘แรงเฮือกสุดท้ายสินะ’ ทารกน้อยลูอิสตามมาดูที่ขอบหน้าต่างก่อนจะขมวดคิ้วชนกันมองมาลก้าที่ตกลงไปนอนบาดเจ็บสาหัสอยู่กับพื้นด้านล่างเขาคิดจะตามลงไปเชือดซ้ำ แต่ก็ไม่ได้ทำเนื่องจากในตอนนี้คนของมาลก้าได้กลับมากันแล้ว

        รถจำนวน 4 คันขับกลับเข้ามาในคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว

        “บัดซบพวกเราหลงกลแล้ว”

        “ไฟไหม้...!!! ดับไฟเร็ว”

        “พระเจ้านายน้อยลูก้านี่รีบพานายน้อยขึ้นรถไปที่คฤหาสน์ท่านบารอนเมสันเร็ว”

        “ด้านบน ศัตรูอยู่ด้านบน”

        ลูกน้องมาลก้ายกร่างชุ่มเลือดของมาลก้าหนีขึ้นรถสี่ล้อก่อนจะขับออกไปด้วยความรวดเร็วส่วนพวกที่เหลืออีกสามสิบกว่าคนนั้นก็พากันวิ่งกรูเข้ามาในคฤหาสน์ที่กำลังลุกไหม้

        ‘อาร์มันโด้คงยื้อเท่าที่ทำได้แล้ว ฉันก็ต้องรีบออกไปเหมือนกัน’

        ลูอิสรีบวิ่งเข้าไปในห้องก็เห็นแอนเดรียที่คว้ามุมของเตียงพยุงตัวเองอยู่ท่ามกลางห้องที่ลุกเป็นไฟ

        “ท่านแม่ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” ลูอิสรีบวิ่งไปหาแอเดรียด้วยขาน้อย ๆของตน ก่อนจะกระโดดกอดเธอ

        “แม่สบายดี ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า” แอนเดรียที่ทรงตัวได้แล้วก็ใช้มือเช็ดคราบรอยดำที่เกิดจากลูกไฟของมาลก้าออกให้เขา

        “ไม่เป็นอะไร...” ลูอิสส่ายหัว ก่อนจะพูดต่อ “จริงสิ ท่านแม่รอสักครู่”

        ลูอิสใช้ออร่าต้านไฟกับแอนเดรียทำให้เธอทนกับเปลวไฟรอบ ๆ ได้มากขึ้นเขาเอาโพชั่นพลังงานออกมาและให้กับแอนเดรียดื่มเพื่อฟื้นฟูพลังกายเพิ่มด้วย หลังจากดื่มโพชั่นพลังงานผลข้างเคียงจากการโดนยาสัมผัสศพก็หายไปจนหมดทำให้แอนเดรียมีแรงขึ้นมามาก

        หลังจากนั้นทั้งลูอิสและแอนเดรียก็รีบหนีออกมาจากคฤหาสน์ที่ไฟกำลังลุกไหม้เขาพยายามหลบเลี่ยงพวกคนของมาลก้า แต่ถ้าทำไม่ได้ลูอิสก็จะลงมือก่อนทั้งกระโดดถีบขาคู่หรือไม่ก็กระแทกด้วยโล่จนร่างกระเด็นไปไกล

        ใช้เวลาไม่กี่นาทีทั้งสองก็ออกมานอกตัวคฤหาสน์ได้แล้ว

        “ทางนั้น...” ลูอิสชี้ไปแนวป่าที่เคยหลบก่อนหน้า

        “แล้วพ่อบ้านเฟรด...” แอนเดรียคิดจะให้ลูอิสออกไปก่อนเธอจะกลับไปช่วยพ่อบ้านเฟรด เพราะยังไงก็ไม่อาจจะทิ้งเขาให้ตายได้ แต่ตอนนั้นเองก็มีเสียงเรียกทั้งสองคน

        “ท่านลูอิส!” เจียน่าที่ขี่หมีกริซลี่มาทางทั้งสองคนโดยด้านหลังนั้นมีพ่อบ้านชรานั่งมาด้วย แต่ดูเหมือนเขาจะกลัว ๆ อยู่หน่อย

        พอมาถึงพ่อบ้านเฟรดก็ลงมาจากหลังหมีกริซลี่ด้วยความรีบร้อน

        “นายหญิงท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” พ่อบ้านเฟรดถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงแต่ก็พยายามรักษาระยะห่างและไม่มองตรง ๆ เนื่องจากแอนเดรียนั้นยังใส่ชุดผ้าไหมบางๆ เท่านั้น

        “อืม ไม่เป็นอะไรมาก ไปจากที่นี่กันก่อน” แอนเดรียกล่าว พร้อมกับมองไปรอบๆ ด้วยกลัวว่าจะมีคนตามมา

        สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่หมีกริซลี่ แอนเดรียเห็นท่าทีของเจียน่าก็พอจะเดาได้ว่าเด็กาวคงเป็นคนควบคุมมันแต่เธอไม่รู้ว่าหมีกริซลี่ตัวนี้มาจากไหนเหมือนกัน

        “ขอรับ” พ่อบ้านเฟรดพยักหน้ารับ

        แอนเดรียอุ้มลูอิสขึ้นมาก่อนจะเดินไปที่หมีกริซลี่ก่อนจะเดินไปด้านหลังเจียน่าและปีนขึ้นไปบนหลังหมีกริซลี่พ่อบ้านเฟรดก็รีบถามขึ้นไปแต่ตอนขึ้นเขาระวังหมีกริซลี่พอควรเพราะกลัวมันจะหันกลับมากัด

        “คงต้องพึ่งเธอแล้ว” แอนเดรียพูดกับเจียน่า

        แอนเดรียพยักหน้า “ค่ะนายหญิง” ก่อนจะสั่งให้มีวิ่งไปทันทีโดยทิ้งปราทที่กำลังโดนไฟไหม้และเสียงวุ่นวายของลูกน้องมาลก้าไว้เบื้องหลัง

        ...

        หลังจากเข้ามาหลบที่แนวป่าได้แล้วก็เจอกับอาร์มันโด้ที่นอนหมดแรงหายใจหอบแฮก ๆ อยู่ที่พื้นไม่ไกลมากนัก

        “เหนื่อยมาก ไอ้บ้าพวกนั้นมันมีรถด้วย กว่าฉันจะหนีมาได้ก็เกือบตายแล้ว”อารืมันโด้บ่นออกมา ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินไปหาพวกเขา

        เจียน่าแนะนำอาร์มันโด้ให้แอนเดรียและพ่อบ้านเฟรดรู้จักพอสองคนได้ยินว่าร์มันโด้คือคนติดตามของลูอิสก็ต่างก้มหน้ามองลูอิสเป็นตาเดียวกันลูอิสเลือกจะไม่พูดเพียงพยักหน้ายืนยันเท่านั้น

        “ฉันขอขึ้นไปด้วยนะ ถ้าวิ่งกลับไปคงไม่ไหว” อาร์มันโด้เดินไปด้านหลังก่อนจะขึ้นไปนั่งกับพ่อบ้านเฟรดแบบเบียดกัน

        “ก่อนกลับต้องแวะไปที่หนึ่งก่อน” แอนเดรียกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

        “พ่อบ้านเฟรดเข้าใจได้ในทันที”

        ...

        ปัง!

        ประตูบ้านกลางป่าถูกถีบออกอย่างแรงโดยพ่อบ้านเฟรดในตอนแรกพ่อบ้านเฟรดคิดว่าจะได้เห็นชายชราตาบอดนั่งนับเงินที่ได้มาแต่กลับพบว่ามีศพชายชรานอนคว่ำตายอยู่ที่พื้นห้อง

        “เจ้าไม่น่าโง่ไปเชื่อคำพูดพวกมันเลย” พ่อบ้านเฟรดส่ายหัวก่อนจะเดินไปค้นหาของด้านใน ซึ่งก็คือแหวนของของบารอนแกริค

        หลังจากที่แอนเดรียและพ่อบ้านเฟรดสลบไปแล้วชายตาบอดก็เลือกจะเก็บแหวนไว้เพราะคิดว่าจะขายได้เยอะแต่เขากลับไม่คิดว่าจะโดนฆ่าทันทีที่พวกนั้นได้ตัวของแอนเดรียไป

        เมื่อได้แหวนมาแล้ว พ่อบ้านเฟรดก็เดินไปเปิดขวดเหล้าออกมาดื่มอึกหนึ่งเพื่อล้างพิษ จากนั้นก็จัดการเผาบ้านทั้งหลังด้วยเหล้าที่เหลือในชั้นวางเปลวไฟลุกลามอย่างรวดเร็วชั้นวางขวดเหล้าก็ติดไฟและเหล้าในขวดระเบิดออกเติมเชื้อเพลิงให้เปลวไฟมำให้เพลิงลุกโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงมากกว่าเก่า

        พ่อบ้านเฟรดนั้นเดินออกก่อนจะปิดประตูโดยไม่หันกลับมามอง

        ...

        หลังจากกลับมาถึงเขตชุมชนผู้อพยพอาร์มันโด้ก็แยกตัวกลับไปที่บ้านก่อนในทันที เพราะการหายตัวไปเฉย ๆทำให้เบลล่าเป็นห่วงเอาได้

        คนที่เหลือก็พากันตรงกับห้องพักในทันที

        ตอนนี้ภายในห้องนั่งเล่นแอนเดรียนั่งอยู่บนโซฟาโดยด้านหลังมีพ่อบ้านเฟรดที่ยืนอยู่เงียบ ๆ ส่วนลูอิสนั้นก็นั่งอยู่ตรงข้ามกับแอนเดรียโดยมีเจียน่ายืนอยู่ข้างหลังเช่นกัน

        บนโต๊ะด้านหน้าพวกเขาทั้งสี่คนนั้นมีแหวนบารอนแกริควางอยู่

        พวกเขาไม่มีใครพูดออกมาจนกระทั่งแอนเดรียเปิดปากพูดก่อน

        “ลูกตามไปที่นั่นได้ยังไง” แอนเดรียถามด้วยความสงสัยพ่อบ้านเฟรดเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน

        “พลังของเจียน่า” ลูอิสกล่าว ก่อนจะส่งสายตาให้เจียน่าแสดงให้ดูเจียน่าพยักหน้าก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่าง ทันทีที่หน้าต่างเปิดออกมาอีกาดำตัวหนึ่งก็บินมาเกราะที่หน้าต่าง

        “นกตัวนี้” ในที่สุดแอนเดรียก็เข้าใจถึงพฤติกรรมแปลก ๆของนกตนนี้ที่ได้ช่วยเธอไว้

        คราวนี้ลูอิสเป็นฝ่ายถามบ้าง “ท่านแม่ตามหาอะไรกันแน่ถึงได้ไปติดกับดักและเกี่ยวยังไงกับแหวนวงนี้” เขาถามอย่างไม่ปิดบังอีกเพราะการลงมือช่วยวันนี้ก็เหมือนเป็นการยืนยันแล้วว่าเขาไม่ใช่เด็กธรรมดา

        ทารกน้อยลูอิสจ้องมองไปที่แอนเดรียด้วยสีหน้าจริงจัง อันที่จริงเขาพอเดาได้แต่การฟังจากปากนั้นมันละเอียดกว่า

        “เรื่องนี้...” แอนเดรียลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตกลงและเล่าเรื่องทุกอย่างออกมา

        “เรื่องเริ่มจากแหวนวงนี้ นี่คือแหวนของพ่อของลูก บารอนไรแลนด์ แกริคเป็นแหวนที่เขาใส่ประจำ และคนที่เจอแหวนและใช้มันวางกับดักแม่คือ มาลก้า บุตรชายคนโตของบารอนเมสันหนึ่งในบารอนของเมืองเอลดิล”แอนเดรียเล่าอย่างช้า ๆ

        ส่วนลูอิสนั้นก็ได้แต่นึกตาม ‘คนที่ฉันจัดการไปคือลูกของบารอนเมืองนี้อย่างนั้นเหรอถ้ามันตายไปเลยก็คงดี แต่ก็ประมาทไม่ได้เช่นกันแต่ว่าแหวนวงนี้คือแหวนประจำตัวของบารอนแกริค แล้วมาลก้าไปเอามาได้ยังไงคงต้องลองถามดู เหมือนแอนเดรียจะไม่ได้เล่าออกมาหมด’

        ลูอิสเงยหน้ามองไปที่แอนเดรียด้วยดวงตากลมโตของตัวเองและถาม “ท่านแม่พวกเขาได้แหวนมาจากไหน”

        “นายหญิงเรื่องนี้...” พ่อบ้านเฟรดที่เงียบตลอดได้พูดแทรกขึ้นมา

        “เขาควรจะได้รู้เรื่องนี้ เพราะเขาคือผู้สืบทอดตระกูลแกริค”แอนเดรียพูดกับพ่อบ้านเฟรด ก่อนหันมาจ้องลุอิสด้วยสีหน้าจริงจัง

        ‘เฮ้ย ๆ ทำไมทั้งสองถึงมีสีหน้าเคร่งเครียดกันแบบนี้ก็แค่ถามที่มาของแหวนไม่ใช่หรือไงแล้วทำไมแอนเดรียต้องหันมามองฉันด้วยท่าทีจริงจังแบบนี้กันรู้สึกเกร็งขึ้นมาแล้วสิ’ ทารกน้อยลูอิสยืดตัวนั่งตรง ๆ อย่างไม่ตั้งใจ

        “ลูอิส แหวนวงนี้มาจากซอมบี้ตัวหนึ่งพวกเขาถอดมันออกมาจากนิ้วของไรแลนด์” แอนเดรียพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าอย่างชัดเจน

        “หะ!” ทารกน้อยลูอิสถึงกับเหวอไปเล็กน้อย

        ‘เออ...พ่อฉันในโลกนี้ตายแล้วอย่างนั้นเหรอ’

        ‘เกิดมาวันแรกก็โดนซอมบี้ไล่กิน ต่อมาก็โดนผู้อพยพไล่ล่ายังต้องมาอยู่หลบ ๆ ซ่อน ๆ ฐานะตัวเอง ตอนนี้พ่อที่ไม่เคยเจอหน้า พอได้ข่าวกันก็กลายเป็นว่าตายซะแล้วชีวิตในโลกนี้มันทำไมถึงน่าอนาถขนาดนี้กัน’

        ‘เฮ้ย ๆ เด็กทารกเจอเรื่องแบบนี้ถือว่าปกติหรือเปล่าถ้าโตขึ้นฉันจะกลายเป็นเด็กมีปมไหมเนี่ย’

        ลูอิสได้แต่ถอนหายใจกับการมาเกิดใหม่ของเขา

        “ลูอิส ลูกนะ ถึงจะเป็นเด็กอัจฉริยะ แต่ถ้าจะร้องไห้ก็ร้องออกมาได้นะ”แอนเดรียลุกขึ้นเดินไปกอดลูอิส

        ‘เออ...ที่จริงก็ไม่ได้เสียใจอะไรหรอกเพราะยังแม้แต่หน้าก็ยังไม่เคยเจอเลย’ ลูอิสที่โดนกอดยิ้มเจือน ๆ แต่แล้วเขาก็สัมผัสได้ว่าแอนเดรียนั้นตัวสั่นและเหมือนจะสะอื้นออกมาเบาๆ

        “ท่านแม่”ลูอิสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อยเพราะโดนแอนเดรียกอดซะแน่น

        “แม่ไม่เป็นอะไร” แอนเดรียเช็ดน้ำตาของตัวเองก่อนจะมองไปที่ลูอิสอย่างจริงจัง “ลูอิส พ่อของลูกบารอนไรแลนด์ แกริค ตายแล้ว ดังนั้นตอนนี้ลูกคือผู้นำของตระกูลแกริคแล้ว”