ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ณ ปราสาทของอาณาจักร แบล็กบาร์บิลอน เสียงของข้าวของที่ตก และแตกกระจายอยู่เต็มพื้น บริเวณรอบๆห้องทำงานของพระราชาอาณาจักรนี้เต็มไปด้วยสิ่งของมากมายที่เสียหาย พระราชาที่กำลังทรุดตัวกับพื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาแน่นอนว่าเขากำลังเสียใจกับการจากไปของบุตรชายของตัวเอง ทั้งๆที่เจ้าลูกชายคนนี้เป็นบุตรคนที่สอง แต่ลูกคนนี้กลับทำประโยชน์ให้กับอาณาจักรมากอย่างมหาศาลในทุกๆด้าน กลับต้องมาเสียชีวิตที่ต่างแดน หลังจากที่เขาได้รับข่าวสารจากอาณาจักรดีไวท์ เกี่ยวกับการจากไปของลูกชายคนที่สอง เขาก็แทบจะทำอะไรไม่ได้เลย“ท่านพ่อ.. มันเกิดอะไรรึขอรับ” ชายหนึ่งเดินเข้ามาภายในห้องพักของราชา หลังจากที่ได้รับข่าวว่าท่านพ่อกำลังทำลายข้าวของอยู่ เขาคือเจ้าชายอันดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอน เขาเดินไปพยุงพ่อของตัวเอง ก่อนที่เขาจะได้ยินในสิ่งที่เขาก็ทำใจไม่ได้เช่นกัน“ไซม่อน...ไซม่อนถูกลอบสังหาร....” พระราชากล่าวออกมาได้แค่นั้น มันทำให้เจ้าชายอันดับที่ 1 ถึงกับทรุดตัวลงไปกับพื้นเช่นกัน เขาเองก็ทำอะไรไม่ถูกเลยหลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้“ผู้ใด... พวกมันคือผู้ใดกันท่านพ่อ.. ใครทำไซม่อน” เจ้าชายถามออกมาอย่างเสียงดังมันแสดงถึงอารมณ์ของเขาที่ตอนนี้มันไม่ได้ปกติเลยแม้แต่น้อย“..สมาคมนักฆ่าของอาณาจักรดีไวท์..” เมื่อได้ยินอย่างนั้นจากปากของพระราชาแล้ว เจ้าชายถึงกับกำหมัดแน่น เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะเอ่ยกล่าวออกมา“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องนี้ขอรับ ตัวข้าจะทำการแก้แค้นให้กับน้องชายอันเป็นที่รักของเราเอง .. ในเมื่อตัวของน้องชายเปรียบเสมือนสัญลักษณ์แห่งสันติภาพที่เป็นมิตร แต่พวกเขาไม่ได้ต้องการมัน พวกเราก็คือพวกที่จะถูกตราหน้าว่าป่าเถื่อนแล้วก็โหดร้ายดังเช่นเมื่อก่อน… ข้าขอตัวขอรับท่านพ่อ”เจ้าชายอันดับที่1ของอาณาจักร เดินออกมาท่ามกลางความคับแค้นที่อยู่ภายในจิตใจ อาณาจักรของพวกเขาเคยถูกมองว่าเป็นอาณาจักรที่ชื่นชอบสงคราม และรุกรานอาณาจักรอื่นๆอย่างไม่มีเหตุมีผล แต่จริงๆแล้ว อาณาจักรเรานั่นแหละที่ต้องการทรัพยากรทางธรรมชาติของพวกเขาจึงรุกรานเข้ามาพวกเขาก็แค่ต้องปกป้องประเทศของตัวเอง แต่พวกมันกลับมาบอกว่าพื้นที่ที่เป็นของเราเป็นของพวกมันซะอย่างนั้น และน้องชายที่อยากทำให้อาณาจักรรอบข้างเข้าใจในสิ่งเกิดขึ้น เขาเลือกที่จะใช้วิธีทางการทูต เข้าไปหาพวกอาณาจักรข้างๆด้วยตัวของเขาเอง แต่สุดท้ายก็ออกมาเป็นอย่างนี้“พวกเราจะรีบเร่งจบศึกกับอาณาจักรข้างเคียงก่อน อะไรที่ยอมได้ก็ยอมๆพวกมันไปก่อน พื้นที่พวกมันต้องการครอบครองอยากได้ก็ให้มันได้ไป เรามีภารกิจที่จะต้องทำ..แก้แค้นให้กับองค์ชายลำดับที่สอง น้องชายของข้า..” เขากล่าวออกมาให้กับคนสนิทของเขาหลังจากที่เดินออกมาจากประตูพระราชวัง“ขอรับองค์รัชทายาท.. ข้าน้อยจะปฏิบัติตามพระประสงค์ขอรับ... แล้วจะให้ข้าแจ้งกับประชาชนและทหารของเราอย่างไงดีขอรับ” คนสนิทเอ่ยกล่าว“อื้มมม.. แจ้งไปว่าดินแดนของเราไม่เคยรุกรานใครมาก่อน มีแต่พวกมันทั้งนั้นแหละที่ต้องการอาณาจักร และทรัพยากรของเรา แต่ครั้งนี้เราจะยอมให้พวกมันยืมไปใช้ก่อน และเราจะกลับมาทั้งต้นทั้งดอกเลย.. แต่เราจะต้องแก้แค้นให้กับองค์ชายที่รักของเราเสียก่อน.. ใครหรือผู้ใดที่ยังรักในตัวขององค์ชายอันดับสอง โปรดเข้าร่วมกับเรา เราจะไปบุกอาณาจักรดีไวท์ให้ย่อยยับ”องค์ราชทายาทกล่าวออกมาพร้อมกับกุมมือแน่นชูขึ้นท้องฟ้า ข้าราชบริพารที่อยู่ตรงนั้นก็ต่างเห็นด้วยตามๆกันไป และแน่นอนว่างานใหม่กำลังจะเข้ามาให้ฌอนเป็นคนแก้ไขปัญหาแล้วอีกครั้งหนึ่งกลับมาทางด้านของ ฌอนที่กำลังนั่งเบื่อๆอยู่ที่ร้าน เขาก็ไม่ได้มีอะไรทำเหมือนเดิมนอกจากเก็บเงิน งานของเขาก็แค่นั่งดูเงินหายไปในระบบ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีเรื่องที่ทำให้เขาตื่นเต้นอยู่บ้างในการรับเงิน เพราะว่าช่วงนี้สมาคมการค้าได้มาชื้อของจำนวนมากกับเขา แทบจะเป็นปกติสุขดีอยู่แล้วทุกๆวันและมันทำให้เขายิ้มออกมาทุกครั้งที่เห็นเงินไหลเข้ามาในกระเป๋า ส่วนหน่วยอินทรีย์ในตอนนี้เป็นพนักงานแบกหามเพื่อไปส่งของต่างๆให้ทั้งท่านชาย และท่านหญิง แลกด้วยการได้รับเงินที่น้อยนิด แต่มันก็ถือว่าพวกเขาหาเงินสองต่อ หนึ่งคือเงินเดือนที่ได้จากสมาคมเพื่อปกป้องผู้นำของสมาคม สองคือค่าแบกหามของร้านที่ได้จากลูกค้าบางคนที่ใจดีจะให้กิจการของฌอนมันเดินทางมาจนถึงขาขึ้นสูงสุดแล้ว และในเย็นวันนี้เองในขณะที่ฌอนกำลังจะออกไปจ่ายตลาดพร้อมกับแนนซี่หลังปิดร้าน หิมะแรกก็ตกลงมาปอยๆแล้ว คนอื่นๆก็ต่างเร่งรีบในการเข้าที่พัก เพราะว่าอีกไม่นานมันก็จะถึงจุดที่หนาวที่สุดของวันเวลาเที่ยงคืน พวกเขาต้องทำให้ที่พักอบอุ่นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่สำหรับฌอนแล้วไม่เขาไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อยเกี่ยวกับสภาพอากาศ เพราะภายในร้านของเขาพึ่งจะติดฮิตเตอร์ไว้หลายจุด อบอุ่นสบายๆอย่างแน่นอน หลังจากที่กลับมาจากตลาดแล้ว เขาก็ประกอบอาหารทานกันกับแนนซี่สองคนเช่นอย่างเคย และคลาสเรียนเรื่องผู้หญิงๆก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง หลังจากนั้นพวกเขาก็ต่างคนต่างแยกกันไปนอนในขณะเดียวกันนั้นเองเวลากลางคืน อาณาจักรแบล็กบาร์บิลอนได้มีการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ ในตอนแรกที่พวกเขาจะยอมแพ้ ในเรื่องของการทำสงครามกับอาณาจักรข้างเคียงที่สู้กันยืดยื้อกันมาอย่างยาวนาน พวกเขาได้ทำการสั่งเครื่องดื่มชูกำลัง ป๊อกกี้ต้านสถานะมาเป็นจำนวนมากจากสมาคมการค้าของอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอน โดยมีผู้ที่สนับสนุนคือดยุคฟาร์เมลโดยตรงพวกเขาทำข้อตกลงอะไรกันบางอย่างที่อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับทั้งตัวสมาคมการค้าหรือพระราชาของอาณาจักรดีไวท์ และในตอนนี้พวกเขาก็กำลังเริ่มวางแผนเข้าจู่โจมอาณาข้างเคียงให้หมดไปอย่างรวดเร็วที่สุด จากนั้นพวกเขาก็จะไปล้างแค้นตามที่เคยได้กล่าวเอาไว้สายลับของสมาคมนักฆ่าเองก็ส่งข่าวเรื่องเหล่านี้ให้กับหน่วยของใครของมันอย่างรวดเร็ว บางคนก็ต้องจบชีวิตลงเมื่อถูกจับตัวได้ แต่มันก็เป็นส่วนน้อยมากที่จะโดนจับได้ เพราะว่าในตอนนี้เทคนิคในการปลอมตัวของศูนย์เป็นอะไรที่เนียนสุดๆ และแล้วข่าวมันก็หลุดมาถึงหูของฌอนจนได้ที่บอกว่าข้างหูคือข้างหูจริงๆเพราะตอนนี้เขาวางมันไว้ใกล้ๆกับหมอนข้างเตียง แต่เจ้าตัวนะหรา นอนหลับไปแล้ว อย่างสบายใจใต้ผ้าห่มที่แสนจะนุ่มนิ่ม จนกว่าจะเช้าวันใหม่ที่เช้าถึงจะรับรู้เรื่องราวที่เกี่ยวข้องวินาทีที่เหล่าสายลับกำลังหนีตายออกมาจากพื้นที่เกือบจะทุกๆที่อยู่นั้นเอง ศูนย์ลับก็เดินทางมาถึงจุดนัดพบแล้ว จากการสั่งชื้อเครื่องยนต์อุปกรณ์เคลื่อนที่เป็นชุด และนำมาประกอบเป็นคนรถดัดแปลง ถึงมันจะไม่ได้ดีมาก แต่มันก็สามารถทำความเร็วได้เป็นอย่างดี พวกเขาเริ่มเคลื่อนพลตามคำสั่งของกราเซียที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้าศูนย์ลับในตอนนี้ภารกิจที่พวกเขาจะต้องทำ มันไม่ได้ยากอะไรเลย มันก็แค่ภารกิจคุ้มกันหน่วยข่าวกรองต่างอาณาจักรให้กลับศูนย์อย่างปลอดภัยเท่านั้น แต่พวกเขาไม่ได้คาดคิดเลยว่า มันจะเป็นภารกิจที่ต้องปะทะกับกองกำลังของอาณาจักรแบล็กบาร์บิลอนส่วนหนึ่ง และแน่นอนว่าพวกเขาก็ใช้เวลาผ่านไม่นานกับการจัดการ ก่อนจะมุ่งหน้ากลับยังอาณาจักรของพวกเขา กราเซียได้ส่งข้อความผ่านทางเครื่องรับ-ส่งรหัสมอส ก่อนที่จะกดส่งไปหาฌอน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 61

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 61

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้