ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

บทที่45 แฝงตัวร่วมประลอง ภาค2 ตอนนี้บิลได้หาทางเข้ามาในชั้นล่างรื่นเริงได้ในที่สุดวิธีการก็ไม่ได้ยากมากนักบิลแค่สร้างภาพลวงตาขึ้นมาจากพลังจิตที่กล้าแกร่งของเขาครอบงำผู้ตรวจสอบการเข้า จากนั้นบิลก็ได้สวมรอยเข้าไปเป็นนักสู้ของการประลองอย่างง่ายดายเพียงทำให้นักสู้ผู้ใส่หน้ากากคนหนึ่งสลบไปแล้วยัดไว้ในห้องน้ำและใช้พลังจิตสร้างภาพลวงตาผู้คนทำให้ไม่สามารถมองเห็นนักสู้ที่สลบไปได้ บิลกำหนดเอาไว้แล้วว่านักสู้ผู้นั้นจะไม่มีทางฟื้นจนกว่าบิลจากคลายพลังจิตที่กดทับความนึกคิดของเขาออก นักสู้พวกนี้ดูแล้วก็ไม่ธรรมดาเพียงแต่ก็ไม่ได้มีพลังต่อต้านบิลได้อยู่ดีนักสู้พวกนี้เป็นพวกที่มีทักษะสูงหรือพละกำลังมากเพียงเท่านั้นไม่ได้มีผู้ที่ฝึกฝนจนปล่อยพลังพิเศษได้เลยสักคน บนสถานที่ประลองมันถูกสร้างขึ้นด้วยความเรียบง่ายมีกรงตาข่ายเหล็กกั้นเอาไว้หกมุมสนามประลองนี้หรือสังเวียนมีรูปร่างเป็นหกเหลี่ยมและแต่ละมุมจะมีระเบียงจากชั้นบนเป็นที่รองรับผู้ชม แน่นอนว่าเวทีประลองอยู่ต่ำที่สุดในชั้นใต้รื่นเริงนี้ ผู้คนไม่มากก็น้อยนั่งอยู่ตามโต๊ะของระเบียงที่จัดเอาไว้และทอดสายตามองไปยังพื้นเวทีประลองอย่างตื่นเต้นพวกเขาต่างก็มาหาความสนุกและบางคนก็มาหาการพนัน การพนันของที่นี่นั้นผู้คนจะเสนอเงินพนันขึ้นให้กับผู้จัดการของแต่ละระเบียงฟังแล้วจากนั้นผู้จัดการจะจดบันทึกเอาไว้เมื่อรู้ผลแพ้ชนะจะส่งผลไปให้กับโต๊ะกลางที่จะแบ่งรางวัลให้กับผู้ชนะทีละคนตามจำนวนที่เสนอพนันเอาไว้ “สวัสดีท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน...ผมผู้ประกาศ01จะมาบรรยายการประลองของวันนี้”เสียงดังขึ้นจากปากของชายสวมแว่นดำผู้ถือไมค์เขาใส่ชุดสูทที่ดูเรียบร้อยผมของเขายาวจนถึงกลางหลังเป็นสีดำเงางามอายุของเขาดูราวๆ 30 ปีเห็นจะได้ ผู้ชมหลายคนที่ชอบความครื้นเครงก็พากันส่งเสียงโห่ร้องเล็กน้อยและไม่นานก็เงียบลง “เอาล่ะครับท่านแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายกระผมจะไม่ทำให้เสียเวลา” “เรามาพบกับนักสู้คู่แรกของวันกัน หมา เห่า เต่อ!”เสียงของผู้ประกาศดังขึ้นอย่างมีช่วงจังหวะน้ำหนักและก่อนจะมีใครบางคนเดินออกมาจากทางประตูที่เชื่อมกับเวทีประลอง เป็นชายกล้ามเนื้อใหญ่โตราวกับยอดมนุษย์ก็ไม่ปานเขาสวมเพียงกางเกรงขาสั้นง่ายๆเพียงเท่านั้นส่วนศีรษะนั้นล้านเตียน ผิวหนังกล้ามเนื้อบริเวณหน้าอกเผยออกให้เห็นรอยแผลที่ราวกับโดนของมีคมปาดยาวจนกับถึงสะดือ เขาคือนักสู้ หมา เห่า เต่อ! และไม่นานหลังจากนั้นหมาเห่าเต่อก็ได้เข้าไปยืนอยู่เวทีประลองเป็นที่เรียบร้อย เมื่อเห็นว่าหมาเห่าเต่อเข้ามาในลานประลองเรียบร้อยแล้วผู้ประกาศก็ได้เริ่มเอ่อยปากอีกครั้ง “และต่อไป!...เฮล....ลี่!”ผู้ประกาศตั้งใจลากเสียงให้ได้อรรถรสมายิ่งขึ้น และไม่นานชายผู้หนึ่งก็เผยกายออกมาเขาเป็นผู้ชายกล้ามเนื้อพอเหมาะพอดีแต่ใบหน้านั้นโหดร้ายเต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วน เขาสวมเพียงกลางเกงขายาวสีดำเพียงตัวเดียวเท่านั้นพร้อมกับรองเท้าบู๊ทสีดำทมิฬ และในเวลาเดียวกันนั้นบิลได้ทำการเดินไปทั่วทั้งชั้นร่างรื่นเริงอย่างง่ายดายเพราะใช่พลังจิตพรางตาผู้คนบิลได้เก็บหลักฐานภาพวีดีโอทั้งหมดไว้ในกล้องติดเสื้อตัวเล็กที่ติดไว้ที่หน้าออกตรงกระเป๋าหน้ามองดูแล้วไม่แปลกเลยแม้แต่น้อยเพราะมันเป็นรูปสัญญาลักษณ์สีดำสวยงามทำให้มันเหมือนลายเสื้อเพียงเท่านั้น เดินผ่านไปผ่านมาทุกซอกทุกมุมบิลก็ได้เห็นทุกอย่างที่น่าเวทนามันเป็นสิ่งที่น่าหน่ายใจมากมีแต่ของต่ำตมเต็มไปหมดที่นี่ราวกับแหล่งมั่วสุมของพวกโรคจิตก็ไม่ปาน “จิตใจพวกเขาทำด้วยอะไรกันหนอ?”บิลสถบด้วยความปลดปลงเขาเอือมระอากับสิ่งที่เห็นยิ่งนัก “เอาเถอะจากนี้ไปมันจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว”บิลพร้อมกลับไปยังที่รองรับของนักสู้เขาเตรียมตัวที่จะไปถ่ายภาพหลักฐานทั้งหมดในที่แห่งนี้แล้วมันเหลือเพียงที่ระเบียงเท่านั้น บิลเข้าใจหมดทุกอย่างแล้วต้นตอของการลักพาตัวน้องสาวในตอนนี้ก็ต้องเป็นพวกนี้อย่างแน่นอนและคนที่ไม่คิดอีกว่าผู้ใดหรือใครเป็นคนทำมันคือเพื่อนร่วมโรงเรียนของเขา เดมินอย่างแน่นอน! ในสนามประลองในตอนนี้มีนักสู้บางคนสลบและพิการถึงขั้นตายก็มีให้เห็นแล้ว ในตอนนี้ก็เป็นคู่สุดท้ายของวัน มันคือคู่ของบิลอย่างไม่ต้องสงสัย “คู่สุดท้ายของวันนี้ก็ได้ถึงในที่สุดเอาล่ะครับของเสียงปรบมือตอนรับนักสู้! หน้า...กาก....ดำ!”เสียงของผู้ประกาศดังฟังชัดกระทบเข้าสู่โสตประสาทของของบิลนี่คือชื่อของนักสู้ที่บิลได้ทำการสวมรอย หน้ากากดำ! บิลเดินออกไปจากที่รับรองอย่างช้าเข้าเบี่ยงตัวหันซ้ายทีขวาทีอย่างไม่เกรงใจผู้ใดเพราะต้องการเก็บภาพทั้งหมด และเบี่ยงตัวอยู่พักหนึ่งบิลก็หยุดเพราะมันเพียงพอแล้วในการถ่ายทุกคนในที่นี้ “และคู่ต่อสู้ของนักกากดำนั้นคือ เทพ...กำปั้น...ระเบิด!”เสียงผูประกาศเงียบลงก็มีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากที่รับรองอีกฝั่งของเวที เขาเป็นคนผิวเข้มหรือผิวสีร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ดุดันมองดูแล้วราวกับเหล็กกล้าก็ไม่ปานผมของเขาหยักโศกฟูราวกับที่ขัดหม้อ เทพกำปั้นระเบิดผู้นี้มาในชุดกางเกงในเพียงตัวเดียวมองดูแล้วทั้งน่าเกรงขามและดูน่ากลัวแปลกๆ หากเป็นความรู้สึกของหญิงสาวได้มองบอกได้เพียงว่าน่ากลัวจนฉี่ราดและหากเป็นชายหนุ่มก็บอกได้เพียงว่าขนลุกขนชันและเกร็งบั้นท้ายอย่างไม่ทราบสาเหตุ เทพกำปั้นระเบิดได้ยืนเผชิญหน้ากับบิลอย่างน่าเกรงขามก่อนที่จะเอ่ยปาก “หากแกยอมนอนกับข้าคืนนี้ข้าจะไม่ฆ่าแกว่ายังไงล่ะ?จะรับข้อเสนอหรือไม่?”เสียงนี้ดังฟังชัดผู้ชมถึงกับเงียบกริบไม่มีใครส่งเสียงอีกแม้แต่น้อย เทพกำปั้นระเบิดผู้นี้น่ากลัวโดยแท้! “…”บิลถึงกับงุนงงเกิดอะไรขึ้น? โปรดติดตามตอนต่อไป... พี่บิลจะรอดมั้ยเนี่ย55+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่45 แฝงตัวร่วมประลอง ภาค2

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่45 แฝงตัวร่วมประลอง ภาค2

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้