พิภพเทพเจ้า

เจ้ากบพาจ้าวหลงเข้ามายังอีกสถานที่หนึ่ง หน้าจะเรียกว่าอีกมิติหนึ่งมากกว่าภายในเป็นพื้นที่โล่งแจ้งมีทองฟ้าสีคราม มีต้นไม้ขึ้นนานาพันธ์ุขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น มีบอน้ำขนาดใหญ่อยู่ปลายสาของแม่น้ำมองดูไกลๆไหลมาจากน้ำตก ยอดน้ำตกมองไร่ขึ้นไปเป็นภูเขาสูง
" ข้าจะสอนเพลงกระบี่ชุดหนึ่งให้เจ้า หากเจ้าฝึกมันได้ จะทำให้เจ้าอยู่เหนื่อผู้อื่นได้."
เจ้ากบพูดด้วยความมั่นใจในวิชาของตน มันใช้วิชานี้ท่องยุทธภพเอาชนะชาวยุทธมาหมดแล้วในสมัยนั้นจนมันหาคู่ต่อสู้อีกไม่ได้แล้วในภพนี้ มันจึงปรีกวิเวกมาจำศิลจนถึงปัจจุบัน
"เสียใจด้วยนะ ข้าไม่ฝึก ไอวิชาจากกบมันจะมีอะไรดี ข้ามีวิชาอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ"

ฟึบ ฟึบ
หวีๆๆ
เจ้ากบสบัดขาหน้าขึ้นภายในอากาศหนึ่งครั้ง ทำให้มีฝูงแมลง บินว่อนนับสิบนับร้อยตัว
" เจ้าจับแมลงพวกนี้ให้ได้ เสียก่อนค่อยโม้ "
' ทำไมข้าต้องมาฝึกวิชากับกบด้วย วิชาข้าก็มีอยู่เยอะแยะในห้องแห่งการเวลา '
จ้าวหลงบ่นอุบอยู่ในความคิดของตน
" เจ้าไม่ฝึกมันก็เรื่องของเจ้า ถ้าเจ้าคิดว่าออกจากภพนี้ไปได้ก็เชิญ "
" หาาาา ทำไมถึงจะออกไปไม่ได้"
จ้าวหลงตกใจหน้าซีด
"ที่ นี้เป็นพิภพของกบ เข้าได้แต่ออกไม่ได้ หากจะออกไปต้องผ่านการถูกอัญเชิญออกไปหรือสำเร็จวิชากบมีลมหายใจเดียวกับกบเสียก่อน ฮาาฮ่าๆๆ ข้าลื่มบอกเจ้าไปรึ อาโทษที โทษทีข้าก็ขี้หลงขี้ลื่มแบบนี้ละนะ "
พูดจบร่างกายเจ้ากบจางหายไป
จ้าวหลงหมดคำจะพูดเขาเริ่มวิ่งไร่จับแมลงนับร้อยตัว แต่ขณะที่เขากำลังจะจับตัวแรก มือของเขากับกำทะลุร่างของแมลงตัวนั้น
" ออข้าลืมบอกเจ้าไปเจ้าต้องใช้ของนี้ในการจับ "
เมื่อเสียงของเจ้ากบหายไป มีตระเกียบทำด้วยไม้หนึ่งคู่รอยไปยังจ้าวหลง จ้าวหลงทำได้แต่เพียงเริ่มไร่จับแมลงด้วยตระเกียบอีกครั้งเขาเริ่มจับตัวแรกที่บินอยู่ใกล้เขา
การใช้มือจับแมลงทีบินอยู่ก็ยากแล้ว นี้เขากับต้องใช้ตระเกียบจับอีกเริ่มแรกทุลักทุเลผ่านไปหลายชั่วยามเขาจับตัวแรกที่อยู่ใกล้เขาได้ เมื่อปลายตระเกียบแตะโดนแมลง แมลงตัวนั้นจะสว่างวาบหายไป แต่เมื่อเขาจับตัวถัดไป ตระเกียบกับทะลุ ร่างกายแมลงตัวนั้น แล้วหลังจากนั้นแมลงตัวที่หนึ่งที่จ้าวหลงจับได้กับปรากฏขึ้นมาบินอีกครั้ง
จ้าวหลงมีใบหน้าเคร่งขรึ่ม เขาจมจอมกับความคิด เขาเริ่มจับตัวที่หนึ่งใหม่แต่ครั้งนี้เขากับจับมันได้อย่างว่องไวเขาสังเกตุเห็นการบินของแมลงหากมองเพียงภายนอกจะเห็นว่ามันบินไปทั่วหากแต่ว่ารองพิจารณาดูการบินของแมลงจะเป็นการบินที่มีแบบแผน
หลังจากที่เขาจับตัวที่หนึ่ง ได้เขาไปจับตัวที่อยู่ถัดไปด้านหน้าของแมลงตัวที่สอง เขาจับได้แมลงตัวที่สองหายไป เขาเข้าใจถึงเคล็ดการไร่จับแมลง จะต้องจับแมลงที่อยู่ด้านหน้าของอีกตัว ต่อกันไปเรื่อยๆหากจับผิดตัว แมลงที่จับมาทั้งหมด จะกลับมาใหม่ เขาต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่
รูปแบบการบินของแมลงจะเปลี่ยนไปเรื่อย แต่การเปลี่ยนแปลงนี้นับได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงที่มีแบบแผน เวลาเดินไปเรื่อยจนจ้าวหลงไม่รู้แล้วว่าเวลาผ่านเลยไปเท่าไหร เขาคาดคะเนหน้าจะเป็นเดือนแล้วกระมังเขาคงจะพลาดการเข้าเรียนที่โรงเรียนผนึกอสูรไปแล้ว แต่ทำไงได้เขายังออกจากนี้ไม่ได้เลย
ในที่สุดเขาก็จับได้ครบหนึ่งร้อยตัว
" ท่านพรตกบผู้ยิ่งใหญ่ในสามโลกข้าฝึกเพลงกระบี่จบแล้วตอนนี้ข้าออกไปได้หรือยัง "
จ้าวหลงเปล่งเสียงด้วยความดีใจ สายตาความเฉียบคม การเคลื่อนไหวของเขาพัฒนาขึ้นมามาก
" ใครบอกเจ้ากัน ว่านั้นคือการฝึกกระบี่ ข้าไม่ไดเรียกสิ่งที่เจ้าทำว่าการฝึกกระบี่ ข้าเรียกมันว่าการไร่จับแมลง "
มีกระบีไม้รอยออกมาตรงไปยังจ้าวหลง
" จากนี้ต่างหากถึงจะเป็นการฝึกกระบี่ "
ใบหน้าจ้าวหลง ไร่สีสันความคิดว่างเปล่า ผ่านไปครู่ ใหญ่
" ข้าจะจำความแค้นนี้ไว้สักวันข้าจะจับเจ้าทำ ซุปกบ " จ้าวหลง ได้แต่บ่นเก็บความเจ็บปวดนี้ไว้ในใจ
เขาฟันกระบี่ไม้ไปที่แมลงลำดับที่หนึ่ง แต่ก่อนที่กระบี่จะไปโดนแมลงลำดับที่หนึ่งกับมีแมลงอีกตัวบินมาโดนที่กระบี่เสียก่อนมันระเบิด แรงระเบิดรุนแรงมาก จ้าวหลงได้รับผลจากแรงระเบิดเขากระเด่นออกไปพร้อมกับกระอักเลือดออกมาก่องโตร่างกายปลิวกระเด่นไปในอากาศ แต่ก่อนที่ร่างกายเขาจะตกพื้น กับมีหญิงสาวอายุ ประมาณยี่สิบห้า บินมารับร่างเขาไว้ ก่อนที่เขาจะร่วงหล่นลงพื้น ก่อนที่สติเขาจะเลือนลางหายไปภาพที่เขาเห็นคือพี่นางฟ้าผู้งดงาม เขาคิดไปว่านี้อาจจะเป็คความฝันหรือความคิดของผู้ที่กำลังจะตายหรือไร

หลังจากทีจ้าวหลงสลบไปเขาฟื้นตื่นขึ้นมา ภาพแรกที่เขาเห็นคือใบหน้าหญิงสาวที่สวยสดงดงาม ปานนางฟ้านางสวรรค์ นางมีร่างกายที่บอบบางแต่งตัวด้วยชุดสีขาวเรียบมีใบหน้าที่อบอุ่นเขากับได้นอนหนุ่นตักนางฟ้าผู้นี้
" นี้ข้าตายแล้วหรือถึงได้มีพี่นางฟ้ามาให้นอนหนุ่นตักแบบนี้ "
" แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าเหมือนตายไปแล้วหรือไม่ละ "
นางตอบไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รอยยิมของนางที่จ้าวหลงเห็นเหมือนดังรอยยิ้มของท้องฟ้า ที่สดไส่ เป็นแสงนำทางแห่งขอบฟ้า เมื่อนางหุบยิ้มลงรอยยิ้มนั้นจะเหมือนแสงสุดท้าย ของขอบฟ้าที่จางหาย
จ้าวหลงลุกขึ้นนั้ง มองไปยังนาง เขานิ้งเงียบก่อนจะถามขึ้นว่า
" ท่านเป็นใครอย่างงั้นรึ "
" ท่านนักพรตกบสั่งให้ข้ามาคอยช้วยเหลือไม่ให้เจ้าตายไปเสียก่อนจะฝึกเสร็จ "
จ้าวหลงพยักหน้าเป็นอันเข้าใจ อย่างน้อยเจ้ากบนั้นก็ไม่ได้คิดที่จะให้เขาตายจ้าวหลงถือกระบี่ไม้ตรงไปยังแมลง
" แมลงบางตัวเหมาะกับบางสิ่ง แมลงบ่างตัวก็ไม่เหมาะกับบ่างสิ่ง "
จ้าวหลงได้ยินนางพูดขึ้นเขาใช้ความคิดอยู่ชั่วครู่เขาก็เข้าใจบ่างสิ่งขึ้นมา
เขาแท่งกระบี่ไปแมลงลำดับที่หนึ่ง แมลงตัวนั้นกับไม่ระเบิดแต่กลายเป็นแสงแล้วหายไป
แต่ถ้าว่าจ้าวหลงกับไม่ได้ชักกระบี่กับ ทำให้แมลงอีกตัวบินมาชนมันระเบิดทำเอาจ้าวหลงกระเด่นออกมาแต่คราวนี้เขาเดินพลังอาภรณ์นภา ต้านทำให้แรงระเบิดไม่รุนแรงเหมือนก่อนหน้า ทำให้เขาแค่กระเด่นไปด้านหลังเท่านั้น เขาเข้าใจขึ้นมาอีกระดับหนึ่งของเพลงกระบี่กบ
บางตัวต้องแทงบางตัวต้องฟันเพลงกระบี่ต้องต่อเนื่องทิศทางการบินของแมลงเป็นเคร็ดวิชา
แต่ถ้าว่าถึงแม้จะรู้แต่การทำยิ่งยากทำให้เขาทั้งโดนระเบิด ทั้งกระเด่น
แต่เมื่อเขาฟันไปที่ตัวที่สองหลังจากที่แสงหายไป น้ำหนักของกระบีไม้จากหนึ่งชั่งเพิ่มเป็นสองชั่ง เมื่อเขาจัดการไปถึงตัวที่สี่กระบี่กับหนักไปถึงสี่ชั่งการเคลื่อนไหวของเขาช้าลงจ้าวหลงเคลื่อนเคลดวิชา อาภรณ์นภา ทำให้ตัวกระบี่เบาลง แต่เมื่อเขาจับแมลงไปถึงตัวที่สิบน้ำหนักกระบีเพิ่มไปเป็นสิบชั่งเท่ากับว่า จับหนึ่งตัวน้ำหนักเพิ่มหนึ่งชั่ง
ระหว่างฝึก นางฟ้าน้อยยังทำของกิน จ้าวหลงเห็นนางฟ้าน้อยทำของกินให้กับรู้สึกใจเบิกบ่านขึ้นมาได้บ้างถึงแม้การฝึกจะโหดแต่ก็มีสิ่งที่ดีเกิดขึ้นกับเขา
" หนุ่มน้อยตอนนี้พักก่อน มากินสมุนไพรเพิ่มพลังก่อน "
จ้าวหลงผู้มีใบหน้ายิ้มแย้ม แต่เมื่อมองไปยั่งนางฟ้าน้อยที่มีรอยยิ่มแปลกๆ กับทำให้เขารู้สึกเสี่ยวสั่นหลังขึ้นมานางฟ้าน้อยยื่นหม้อที่มีฝาปิดให้เขา จ้าวหลงรับหม้อสมุนไพรแต่เมื่อเปิดกับทำให้เขารู้สึกเหมือน กับตนกำลังมองไปยังหม้อของหมอผีช่าวเผ่าที่ไม่รู้ว่านำอะไรมาต้มไส่ลงไปในหม้อบ้างภายในหม้อมีน้ำสีม่วง ที่กำลังเดือดปุดๆมีเห็ด มีแม้กระทั้งแมลงตัวที่เขาไร่จับอยู่หยกๆ และอะไรที่เขาไม่รู้จักอีกเยอะแยะมันปรากฏอยู่ในหม้อ
จ้าวหลงผู้มีใบหน้าซีดเผือดเม็ดเหงืื่อไหลออกมาอย่างพร้อมเพียง
" ทำไมหรือมันไม่หน้ากินอย่างนั้นรึ ข้าไส่แต่ของดีหายากให้เจ้านะ หากเจ้าไม่กินให้หมดข้าคิดว่าพรตกบคงจะออกมาทำอาหารที่สุดยอดกว่านี้ให้เจ้าเป็นแน่ "
จ้าวหลงตัดใจยกหม้อกระดกหมดรวดเดียว แต่ที่ทำให้เขาต้องแปลกใจคือรสชาติมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นเพียงแต่มันแค่เลี้ยนๆเท่านั้นเอง
นางฟ้าน้อยเมื่อเห็นการกระทำของจ้าวหลง ก็หัวเราะคิกคักเป็นการใหญ่
" เอาละเจ้าไปฝึกต่อได้แล้ว "
จ้าวหลง เดินถือกระบี่ไม้ออกไปยังกลุ่มของแมลง
จนกระทั้งเขาแท่งกระบี่ไส่แมลงตัวสุดท้ายได้สำเร็จ จ้าวหลงยื่นปรับพลังวิญญาณให้สมดุลตอนนี้หลังจากจ้าวหลงฝึกเพลงกระบี่กบเขามีร่างกายที่แข็งแกรงขนาดยกกระบี่ไม้ หนักนับร้อยชั่งได้อย่างสบายๆโดยไม่ต้องใช้ อาภรณ์นภา
" ตอนนี้ข้าออกไปได้หรือยัง " จ้าวหลงหลังจากการฝึกเพลงกระบี่ทำให้เขามีกลิ่นอายของกระบี่รอยออกมาจางๆจากร่างกาย
" ก็แค่กระบี่ไม้ ใครบอกกันว่าฝึกแค้กระบี่ใม้ จบแล้วเจ้าจะได้ออกไป "
เมื่อเสียงของพรตกบเงียบไปกระบี่ไม้ในมือจ้าวหลงรอยไปปักอยู่ด้านข้างมีกระบี่เหล็กที่ทำจากเหล็กชั้นดี บินไปหาจ้าวหลง จ้าวหลงรับโดยไม่ได้มอง แต่เมื่อเขาได้สัมผัสกับกระบี่ต้องทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย มันมีน้ำหนักเกือบร้อย ชั่ง นั้นเท่ากับว่าเขาจะต้องเพิ่มน้ำหนักกระบี่ไปถึงพันชั่งเลย เขาเดินไปหากลุ่มแมลงและเริ่มฝึกเพลงกระบี่ต่อแต่ครั้งนี้เขารู้แนวทางแล้ว การฝึกจึงจบไปอย่างรวดเร็ว
" ก็ไม่เลวนะ ฝึกจบได้ ภายในหนึ่งเดือนตอนนี้เจ้าไปได้แล้วข้าไม่ส่งละนะ "
เสียงพรตกบหายไป จ้าวหลงยืนงง อยู่ชัวขณะ นางฟ้าน้อยก็หายไป ไม่มีใครบอกเขาเลยว่าจะออกไปได้อย่างไร ในมือเขาถือเพียงกระบี่หนึ่งเล่มตัวด้ามของกระบี่เป็นรูปร่างของลำตัวกบ ตัวกระบี่เป็นลิ้นของกบตัวกระบี่จะสลักตัวอักษรโบราณว่า " เซียน "

ด้านข้างต้นไม้ต้นหนึ่ง มีกบตัวใหญ่หรือก็คือพรตกบ ยืนอยู่ ด้านข้างของพรตกบมีหญิงสาวนางหนึ่งหรือก็คือนางฟ้าน้อยนั้นเอง
" เจ้ามั้นใจแล้วหรือจะให้มันเป็นไปเช่นนี้ เจ้าจะไม่บอกอะไรเขาหน่อยรึ " พรตกบเอื่อนเอยๆมาเพียงเบ่าๆนางฟ้าน้อยสายหน้าเพียงเบ่าๆไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา
แต่ผ่านไปชั่วขณะทั้งสองกลับต้องตกใจจนใบหน้าซีดกับการกระทำของจ้าวหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไร่จับแมลงนี้หรือวิชา ตอนที่29

นิยายแนะนำ

พิภพเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไร่จับแมลงนี้หรือวิชา ตอนที่29

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้