ย้อนกาลมาสานวาสนารักกับท่านอ๋อง 苏王妃

        หมอหลวงเซี่ยเดินเข้าห้องบรรทมมา เมื่อพบว่าฮั่นอ๋องนั่งอยู่ข้างเตียงส่วนพระชายาฮั่นอ๋องนอนไม่ได้สติหมอชราพลันรู้สึกไม่ชอบมาพากล

        ตอนที่องครักษ์เร่งเร้าเขาได้บอกเอาไว้ว่าต้องมาจับชีพจรฮั่นอ๋องแต่พอมาถึงคนที่อาการหนักกว่ากลับเป็นพระชายาเสียได้

        จูเกาเซวียนเห็นเขาชักช้า จึงเอ่ยเร่งเสียงขุ่น“เร็วเข้าสิ! มาตรวจแผลให้หวางเฟย”

        หมอหลวงเซี่ยสะดุ้ง รีบเดินเร็วๆ เข้าไปข้างเตียงทันที“พ่ะย่ะค่ะ”

        พระชายานอนตะแคงข้างอยู่บนเตียงหันด้านหลังศีรษะออกมาด้านนอก ผมบริเวณท้ายทอยมีรอยเปียกเป็นสีดำคล้ำเขาเหลือบสายตาไปมองฮั่นอ๋องแวบหนึ่ง ใจนึกโอดครวญ

        เหตุใดตนต้องเป็นผู้ถูกเลือกให้มารักษาในยามที่พระชายาถูกทำร้ายด้วยหนอหวางเย่...ท่านก็ไม่รักหยกถนอมบุปผาบ้างเลย ครั้งนี้เกิดอะไรขึ้นอีกถึงขั้นศีรษะแตกเลือดอาบเชียวหรือ

        อาจเป็นเพราะสีหน้าของหมอหลวงเซี่ยแสดงออกชัดเจนเกินไปฮั่นอ๋องบอกที่มาของบาดแผลด้วยเสียงเกรี้ยวกราด

        “พระชายาล้มศีรษะกระแทก รีบรักษาเข้าสิยืนอึ้งอยู่ไย!”

        หมอหลวงเซี่ยสับสนไปวูบหนึ่งแต่ก็ต้องรีบปัดความคิดทั้งมวลออกไป เขาวางหีบยาลงแล้วหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกมาพอเรียกหาน้ำร้อน สาวใช้ก็ยกน้ำร้อนเข้ามาแทบจะทันทีราวกับว่าทุกอย่างตระเตรียมไว้พร้อมนานแล้ว

        หมอหลวงเซี่ยรีบสงบใจจัดการบาดแผลที่หลังศีรษะของพระชายาอย่างตั้งใจ

        “เรียนหวางเย่กระหม่อมทำแผลให้หวางเฟยแล้ว จะต้องระวังไม่นอนทับบาดแผลนะพ่ะย่ะค่ะ”

        หมอชราล้างมือในอ่างจนสะอาดน้ำในอ่างเปลี่ยนเป็นสีแดงดูน่ากลัว เขาเช็ดมือเสร็จก็หันมารายงานต่อ

        “เดิมทีหวางเฟยก็ยังมีเลือดค้างในอกและศีรษะที่ยังสลายไม่หมดอุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้โลหิตที่เคยอุดกั้นได้ระบายออก แต่กลับทำให้ไฟตับพลุ่งขึ้นอีกทั้งโดนลมเย็นแทรกจึงมีไข้ กระหม่อมจะจัดยารักษาไปทีละขั้น”

        จูเกาเซวียนมองสตรีที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

        นางที่เขาเคยพบเก่งกาจเพียงนั้น เหตุใดจึงถูกคนตีจนบาดแผลเหวอะหวะถึงเพียงนี้เป็นเพราะวรยุทธ์ถูกทำลายหรือ?

        หากใช่...ความผิดทั้งมวลก็ล้วนมาจากเขา!

        ในปากของเขาขมปร่าเสียงแหบแห้งถูกเค้นออกมา “จะมีอันตรายแทรกซ้อนหรือไม่”

        หมอหลวงเซี่ยไม่กล้ามองฮั่นอ๋องแต่ก็พอจะเห็นทางหางตาอยู่บ้างว่าเขาดูเป็นห่วงพระชายาจริงๆไม่ได้ดูห่างเหินเหมือนคืนแต่งงาน เขาจึงตอบอย่างระมัดระวัง“ยังไม่มีอันตรายแทรกซ้อนพ่ะย่ะค่ะ แต่ต้องดูอาการอีกครั้งยามที่หวางเฟยฟื้นแล้ว”

        จูเกาเซวียนโบกมือเบาๆอนุญาตให้หมอหลวงจากไปได้

        หมอหลวงเซี่ยอึกอัก ประสานมือกล่าวว่า“องครักษ์เหอบอกว่า...อาการหวางเย่กำเริบกระหม่อมขอจับชีพจรให้หวางเย่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

        ดวงตาของจูเกาเซวียนวาวขึ้นด้วยโทสะกำลังจะอ้าปากไล่คนก็พลันชะงักกึกนึกขึ้นได้ว่าสาเหตุที่ซูอันหนิงบาดเจ็บไม่อาจให้ใครรู้หมอหลวงจำเป็นต้องบันทึกการรักษาทุกครั้ง หากเขาไม่ให้ตรวจจะยิ่งน่าสงสัย

        ชายหนุ่มสูดหายใจลึกพลางม้วนแขนเสื้อขึ้น

        หมอหลวงเซี่ยระงับความตกใจจากกระแสอารมณ์ที่พุ่งขึ้นและลดลงอย่างฉับพลันของฮั่นอ๋องเหงื่อเย็นๆ ไหลลงข้างแก้มช้าๆ ม่านตาขยายออก ไม่กล้ากะพริบตาแม้แต่น้อย

        กระทั่งฮั่นอ๋องยื่นข้อมือมาให้เขาจึงได้แอบเช็ดเหงื่อแล้วขยับเข้าไปจับชีพจร

        “หวางเย่ทรงฝืนกำลังเกินไปลมเย็นยังค้างอยู่ผิวกาย แต่กลับมีไฟร้ายก่อในอกต้องรีบรักษาหาไม่จะลุกลามถึงปอดนะพ่ะย่ะค่ะ”

        หมอหลวงเซี่ยยืดตัวขึ้นลูบชายแขนเสื้อเข้าที่แล้วจึงประสานมือกล่าว “กระหม่อมจะจัดยาให้ทั้งสองพระองค์แล้วจะมาตรวจดูอาการทุกวันพ่ะย่ะค่ะ”

        พอหมอหลวงเซี่ยจากไปจูเกาเซวียนก็ไอออกมาไม่หยุด ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นกดทรวงอกไว้แน่น  หอบหายใจลึก ราวกับม้าที่วิ่งฝ่าหิมะมาเป็นระยะทางไกล

        ยามนี้เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเก็บสิ่งใดไว้ในใจเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว มันจึงได้ปะทุออกมาแต่เขากลับไม่คิดใส่ใจอาการของตนเองแม้แต่น้อย

        ก่อนออกไปได้สั่งกำชับสาวใช้อย่างเข้มงวดไม่คิดจะชายตามองหม่าหมัวมัวและเฉินหลิงที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนลานหินนอกเรือน ขณะที่หิมะค่อยๆโปรยปรายลงมา

        ห้องลับจวนฮั่นอ๋อง

        “สืบได้หรือไม่ผู้ใดวางแผนร้ายครั้งนี้”

        เหอไห่ส่ายหน้า“เรื่องเกิดในพระราชฐานชั้นใน กระหม่อมสืบอะไรมาไม่ได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

        ลมหายใจของจูเกาเซวียนหนักขึ้นถ้วยชาในมือแตกเปรี๊ยะ!

        จางเจี้ยนรีบเข้ามาเก็บกวาดเศษซากถ้วยชาอย่างรวดเร็วอารมณ์ของเจ้านายรุนแรงกว่าครั้งใด ราวกับภูเขาไฟที่รอเวลาประทุคำตอบที่ไม่เป็นที่พอใจอาจจุดไฟโทสะขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

        เงาตะเกียงวูบวาบสะท้อนม่านตาของจูเกาเซวียนยิ่งทำให้เขาดูน่ากลัวกว่าเดิม

        เกาเฉินผิงกอดแขนตนเองเอ่ยด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก “หากให้คาดเดาก็คงไม่ยากแต่มันจะเป็นการปรักปรำโดยไม่มีหลักฐาน”

        เขาเหลือบมองสีหน้าฮั่นอ๋องเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ “ใจคิดร้ายผู้อื่นไม่ควรมี แต่ใจระวังป้องกันผู้อื่นไม่ควรขาดจากนี้หวางเย่ต้องระวังคนในอดีตผู้นั้นให้ดี”

        จูเกาเซวียนนิ่งขึง มือก็ค่อยๆ กำแน่นน้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้น “เป็นนางหรือ”

        คราแรกน้ำเสียงของเขาเหมือนไม่อยากจะเชื่อเท่าใดนักแต่ก็เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น ความที่เป็นคนช่างสงสัยคลางแคลงซึ่งซึมลึกถึงกระดูกก็ทำให้เขาใคร่ครวญอย่างระมัดระวัง

        เรื่องเช่นนี้ใช่ว่าจางลั่วหลินจะไม่เคยทำ...

        ทั้งการโยนจดหมายที่มีเนื้อความคลุมเครือขึ้นมาบนรถม้าที่เขานั่งกับพระชายา

        ทั้งการส่งเทียบเชิญให้ซูอันหนิงเพื่อให้นางได้เห็นภาพการพบกันระหว่างเขากับสตรีอื่น...ล้วนเป็นอุบายต่ำช้าไม่น่ากล่าวถึง

        พอนึกถึงสตรีนางนั้นในใจก็ยิ่งขมฝาดเขาถึงกับเคยคิดต่อต้านการแต่งงานเพื่อสตรีเช่นนั้น

        หากจะกล่าวโทษใครสักคน ก็ต้องโทษที่เขาตรวจสอบผิดพลาดเองแต่ในเมื่อวาสนาสิ้นสุด นางได้แต่งกับรัชทายาทไปแล้ว ใจริษยาเช่นใด จึงทำให้นางวางแผนร้ายต่อซูอันหนิงผู้ซึ่งไม่เคยทำผิดต่อนางเลยแม้แต่น้อย

        ช่างเป็นสตรีที่น่ารังเกียจนัก!

        เกาเฉินผิงแบมือ“นางคือคนที่มีแรงจูงใจสูงสุด ไม่ว่าจะแข่งขันกันทางลับหรือทางแจ้งจะต้องระวังเรื่องที่ทำให้เชื้อพระวงศ์เสื่อมเกียรติเป็นที่สุดเพราะฝ่าบาทกำลังกู้ภาพลักษณ์ราชวงศ์กลับมาหลังขึ้นครองราชย์ แต่นาง...อาจจะไม่ตระหนักเลยแม้แต่น้อย”

        มือที่วางอยู่บนโต๊ะของจูเกาเซวียนกำแน่นแววตาดำลึกราวกับบ่อน้ำโบราณ

        “ข้าจะไปขอให้ฮองเฮาตัดสิน”

        ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นแต่ถูกเกาเฉินผิงยกมือปราบไว้

        “ท่านอย่าใจร้อนไปแม้คนของเราจะสืบไม่กระจ่าง แต่ท่านคิดว่าฮองเฮาจะสืบไม่ได้หรือเห็นได้ชัดว่าทรงรู้ดี แต่ก็ตั้งใจปกปิดความจริงไว้”

        จูเกาเซวียนทุบโต๊ะเสียงดังปัง!ทำทุกคนในที่นั้นพากันสะดุ้งตกใจ

        “เสด็จแม่ทรงลำเอียงเช่นนี้เสมอมาเพื่อชื่อเสียงดีงามของผู้สืบทอด ต่อให้เขาทำสิ่งใดผิดก็ยังช่วยปกปิดให้”

        กำปั้นของเขาเกร็งแน่นสั่นเทาอย่างคนที่พยายามควบคุมอารมณ์เอาไว้น้ำเสียงที่เอ่ยประโยคต่อมาเยือกเย็นชวนให้คนฟังใจสั่นสะท้าน

        “ได้...หากนางอยากเล่นเกมอำนาจข้าก็จะให้นางได้เล่น!”

        ยามที่จูเกาเซวียนกลับมาที่เรือนชั้นในบ่าวสองคนยังคงคุกเข่าท่ามกลางหิมะแววตาเย็นชาของเขากวาดผ่านร่างที่สั่นเทาราวลูกนกแวบเดียวก็เลี้ยวเข้าห้องบรรทมไปไม่มีความลังเลสงสารแม้สักเสี้ยว

        เฉินชิงชิงมองไปทางหม่าหมัวมัวและเฉินหลิงด้วยแววตากังวลแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากขอความเมตตา เพราะความบกพร่องของพวกนางเหตุการณ์ผิดพลาดครั้งนี้จึงเกือบเอาชีวิตพระชายาแล้ว

        จูเกาเซวียนเดินมาหยุดข้างเตียงก้มลงมองไอเย็นเกาะอาภรณ์แล้วจึงเดินไปอุ่นตัวข้างเตาถ่าน

        “หมัวมัว...น้ำ”

        ได้ยินเสียงแหบพร่าดังมาจากเตียงด้านในชายหนุ่มก็รีบผละจากเตาถ่านเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงทันที

        ซูอันหนิงปรือตามองดวงตาของนางยังคงคล้ายมีม่านหมอกปกคลุม พึมพำเสียงแหบพร่า “น้ำ”

        จูเกาเซวียนก้มลงประคองนางลุกขึ้นนั่งหันไปรับน้ำอุ่นจากลี่หนาน วัดอุณหภูมิก่อนกระซิบบอกนางเบาๆ “ค่อยๆ ดื่ม”

        ซูอันหนิงจิบน้ำพอชุ่มคอแล้วจึงเอนกายลงนอนมือใหญ่ที่ประคองนางไว้กลับกระชับแน่น

        “ดื่มยาก่อนแล้วค่อยนอน”เขากล่อมเสียงเบา มือรั้งร่างนางกลับมาซบที่อก

        นางทำหน้ายู่ บ่นอุบอิบ “ขม”

        คิ้วตาของจูเกาเซวียนเหมือนถูกความอุ่นร้อนละลายลงช้าๆแววตาของเขายามนี้อ่อนโยนจนแม้แต่ตนเองก็ยังนึกไม่ถึง

        “กลั้นใจดื่ม นิดเดียวก็ได้” เขากล่อมพลางหันไปรับถ้วยยามาจากชางอิง

        กลิ่นขมมาจ่อใต้จมูกซูอันหนิงเม้มริมฝีปากแต่เพราะทนกลิ่นไม่ไหวสุดท้ายก็ต้องอ้าปากรับเอาอากาศเข้าไป ตอนนั้นเองที่ขอบถ้วยแตะริมฝีปากจากนั้นของเหลวก็ไหลลงมานางหลับตาแน่นแต่ไม่อาจเบือนหน้าหลบ จึงต้องฝืนทนกลืนยาลงท้องไป

        นางปวดศีรษะ หน้ามืดวิงเวียนจนต้องให้คนประคองแต่ก็ไม่ลืมร้องขอ

        “หมัวมัว...ผลไม้เชื่อม...”

        ผลไม้ถูกป้อนใส่ปากทันทีหลังจากกินผลไม้เชื่อมเสร็จ นางก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง

        จูเกาเซวียนมองร่างน้อยที่หลับไปในอ้อมแขนค่อยๆ ใช้ผ้าเช็ดคราบยาจากมุมปากเบาๆ เขาประคองนางให้นอนลงแล้วห่มผ้าให้เรียบร้อย

        เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาจึงนึกถึงบ่าวสองคนที่ยังคุกเข่าอยู่ด้านนอกหากไม่ใช่เพราะเขารู้นิสัยของซูอันหนิงดี โทษทัณฑ์ในครั้งนี้ของพวกนางจะรุนแรงกว่านี้มากถ้าซูอันหนิงฟื้นตัวแล้วรู้ว่าเขาลงโทษบ่าวของนางจนบาดเจ็บไม่รู้ว่านางจะโกรธเขามากเพียงใด

        ชายหนุ่มถอนใจออกมาเบาๆ เอ่ยเสียงเรียบ“ให้สองคนนั้นเข้ามาได้ รอหวางเฟยหายดีแล้วค่อยรับโทษ”

        เฉินชิงชิงยิ้มอย่างโล่งใจยอบกายแล้วจึงรีบออกไปเรียกหม่าหมัวมัวและเฉินหลิงเข้าเรือน

        “พวกเจ้าไปพักเถอะ ไม่ต้องเฝ้ายามข้าจะดูแลหวางเฟยเอง”

        ลี่หนานกับชางอิงไม่ได้ขยับตัวทันทีความลังเลของพวกนางทำให้ดวงตาของจูเกาเซวียนเข้มขึ้น สายตาราวกับมีดดาบของเขามองพวกนางตรงๆเหมือนต้องการทิ่มแทงให้โลหิตท่วมกาย

        สาวใช้ทั้งสองสะท้านไปทั้งร่าง ยามนี้เพิ่งจะรู้สึกว่าฮั่นอ๋องน่ากลัวเกินไป

        ตอนที่ยังสงสัยว่าเขาจะทำร้ายนายหญิงของตนเองพวกนางพร้อมสู้ถวายชีวิต แต่ตอนนี้ฮั่นอ๋องแสดงออกว่าต้องการปกป้องนายหญิงของพวกนางสุดชีวิตใจคิดต่อต้านจึงอ่อนลง

        นึกถึงภาพเมื่อครู่ที่เขาป้อนยาพระชายาอย่างอ่อนโยนสาวใช้ทั้งสองจึงได้ยอบกายแล้วถอยออกไป

        จูเกาเซวียนถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วแทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันนอนตะแคงมองใบหน้าเล็กๆ ของนางอย่างใกล้ชิด

        ตั้งแต่แต่งงานกันมานี่เป็นครั้งที่สองเท่านั้นที่พวกเขานอนร่วมเตียง