โซ่ตรวนใจ

        คอนโดมิเนียม Iron Wings

        เสียงกดกริ่งดังขึ้น อารีน่าอยู่ในห้องครัว เช็ดมืออย่างด่วน “มาแล้วค่ะ” อนูปยืนมองบานประตูใหญ่ที่กำลังเปิดออกอย่างรวดเร็ว อารีน่าโปรยยิ้มหวาน เอื้อมมือขอเสื้อสูท “ท่าทาง...วันนี้ไปรบกับใครมาค่ะ หน้าบูดเชียว” อารีน่าคว้าเสื้อสูทมาถือ ชายหนุ่มวางเเขนบนบ่าของเธอ “เก่งจัง อ่านสีหน้าของผมออกด้วย” อนูปปิดประตูบ้าน แกล้งเซร่างของเข้ามาโอบเธอ “ก็เพราะว่า ฉันเป็น...เอ่ออ” อนูปฉกจูบแก้มของเธอ ปลายนิ้วของเขาดึงเฉือกผูกของผ้ากันเปื้อนออก “ผมบอกแล้วว่า ผมจะทำอาหารให้คุณเอง” อารีน่าดึงชายผ้ากันเปื้อนไว้ “ปล่อยค่ะ หน้าที่ของฉัน ผู้หญิงควรทำอาหาร ไม่ใช่นั่งๆนอนๆนะคะ” อนูปยืนมองร่างของเธอกลับเข้าไปในห้องครัว “ผมเชื่อว่าแล้วว่าคุณคือกุลสตรีจริงๆ”

        อนูปเข้าไปในห้องทำงานพบกล่องของเล่นเด็กที่วางไว้บนโต๊ะทำงาน “กระดานแม็กเนติก” เขาอ่านชื่อบนกล่อง ค่อยๆแกะอุปกรณ์ทั้งหมดออกมาวางลงบนโต๊ะทำงาน นิ้วมือเกลี่ยลงบนอักษร A-Z “ของเล่นสำหรับเด็กอนุบาล ซื้อให้ลูกที่ยังไม่คลอด เธอสติดีหรือเปล่านะ” อนูปส่ายหน้าไปหัวเราะไป “Annsu” เขาวางอักษรเป็นชื่อเด็ก “Shiv” คำที่สอง “Virun” คำที่สาม “Prarut” คำที่สี่ “Nitin” นิ้วมือเลื่อนต่อชื่อและเลื่อนอักษรเข้าออก อารีน่าชงน้ำชาร้อนเสร็จ ยกถาดน้ำชาพร้อมของว่าง ตามหาอนูปในห้องนอน “อนูปค่ะ คุณอยู่ที่ไหนคะ” อนูปตอบกลับ “ผมอยู่ในห้องทำงานครับ”

        อารีน่าเข้ามาพร้อมถาดน้ำชา สายตามองอักษรที่วางเรียงในชื่อว่า “Ranesh” อนูปรับถาดน้ำชาวางลงบนโต๊ะทำงาน “ราเนช” อรีน่าอ่านออกเสียง “ใช่ครับ ชื่อลูกชายของเรา” สายตาของเขามองที่หน้าท้องเริ่มยื่นออกมาเล็กน้อย “คุณแน่ใจหรือค่ะว่าผู้ชาย” อนูปคว้าต้นแขนของเธอ “แน่ใจ” หญิงสาวเลื่อนตัวอักษรใหม่ “Radika” อนูปจะปัดตัวอักษรแต่ความไวของอารีน่าจับมือของเขาไว้แน่น “พี่อรุณอธิฐานขอลูกสาวกับฉันที่วัดค่ะ” อารีน่าตอบด้วยใบหน้าเรียบๆ

        “เอาอย่างนี้ดีไหม เรามาพนันกันว่าทารกในท้องของคุณจะเป็นหญิงหรือชาย ” เสียงฟ้าคำรามขึ้น ลมเริ่มกระโชกแรง หน้าต่างในห้องนั่งเล่นกระแทกขอบหน้าต่างดัง “ปัง” อนูปก้าวเข้าไปปิดหน้าต่างที่ละบาน “กรมอุตุฯประกาศพายุSawanaจะเข้าตั้งแต่ค่ำนี้ เก่งจริงๆ” อารีน่าวิ่งออกไปจากห้องทำงาน เธอปิดประตูห้องนอนอย่างแรง พิงบานประตูปล่อยโฮออกมา อนูปหันกลับมองหาร่างของหญิงสาวที่ยืนเมื่อสักครู่ “อารีน่า” เขาเดินตามเข้าไปในห้องครัว “สงสัยเข้าห้องน้ำ” อนูปเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานรินน้ำชาใส่ถ้วยทั้งสองใบ

        เวลาผ่านไปสักพัก เขาดื่มน้ำชาจนหมดถ้วย ถือถ้วยน้ำชาของอารีน่า เข้าไปในห้องครัว ไร้ร่างของหญิงสาว “หรือว่าไม่สบาย” อนูปวางถ้วยน้ำชาบนโต๊ะอาหาร วิ่งเข้าไปในห้องนอน “อารีน่า” หญิงสาวนอนคว่ำหน้าร้องไห้ออกมา ดวงตาแดงก่ำ เมินหน้าไปทางอื่น “คุณร้องไห้ทำไม เกิดอะไรขึ้น” อนูปก้าวเข้ามานั่งใกล้ร่างที่นอนคว่ำหน้า “อารีน่า ฟังผมอยู่หรือเปล่า” อนูปนอนลงใกล้ใบหน้าของเธอจุมพิตเส้นผมที่หอมกลิ่นเเชมพู “คุณรู้ไหม ผมมั่นใจว่าเด็กต้องเป็นผู้ชาย”

        อารีน่าเช็ดน้ำตา ดันร่างของเธอลุกนั่ง “เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของคุณ คุณไม่ต้องเสียเวลาตั้งชื่อให้เขา” อนูปถามเธอ “อารีน่า ทำไมคุณพูดแบบนี้” หญิงสาวลุกขึ้นจ้องใบหน้าของเขาด้วยความโกรธ “ความสัมพันธ์บนเตียงแค่ครั้งเดียว มันไม่สามารถลบล้างสิ่งที่คุณทำกับฉันได้” ร่างของอนูปลุกขึ้น ก้าวเข้าไปจับบ่าทั้งสองข้างเขย่าร่างของเธอเบาๆ “เป็นอะไร ผมทำอะไรให้คุณไม่สบายใจ”

        “ฉันไม่ยอมให้คุณมาตัดสินเพศลูกของฉัน อย่า...” แววตาของอารีน่าที่น่ากลัวจนอนูปตกใจผละร่างถอยหลังห่างเธอ “คุณเคยพนันกับเพื่อนของคุณมาแล้ว ครั้งนี้อย่าเอาการพนันมาใช้กับลูกของฉันเด็ดขาด” เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น ตึกIron Wingsสั่นสะเทือนด้วยแรงฟ้าผ่าลงบนยอดตึก กระแสไฟวิ่งลงมาเป็นสายยาวตามสายล่อฟ้า อนูปยืนตะลึงนิ่งเงียบพูดไม่ออก ก้มหน้าเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน เขาปัดกระดานเเม็กเนติกลงบนพื้นห้อง ตัวอักษรกระจัดกระจายทั่วพื้นห้อง

        ร่างของอารีน่าฟุบนอนร้องไห้ “แม่ไม่ยอมให้เขามาทำให้อะไรลูกแน่นอน” อนูปนั่งบนเก้าอี้ทำงานเอนร่างของเขาพิงพนักของเก้าอี้ เลื่อนลิ้นชักหยิบไดอารี่สีเหลืองขึ้นมาวางบนโต๊ะทำงาน “จริงสินะ เด็กคนนี้คือลูกของพี่ ผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิด” อนูปกุมศีรษะด้วยความเสียใจ “ทำไม ทำไมต้องเป็นผมด้วย” ไดอารี่สีเหลืองถูกปาไปที่ผนังห้องอย่างแรง “ปลั้ก!!!” เสียงฟ้าร้องสลับฟ้าผ่าแสงไฟในอาคารเริ่มกระพริบและดับในที่สุด ความมืดภายในห้องทั้งสองห้อง อนูปและอารีน่าต่างคนต่างนั่งนิ่งไม่เคลื่อนไหวแต่อย่างใด

        เสียงกดกริ่งดังขึ้นหลายครั้ง อนูปได้สติลุกขึ้นเดินออกมาโดยอาศัยแสงฟ้าแลบนำทาง “ผม ราหุล” เสียงของคุณหมอยืนรอให้อนูปเปิดประตู “อ้าว บ้านคุณไม่มีไฟสำรอง หรือ ไฟฉาย” ราหุลใช้แสงไฟจากมือถือส่องเข้ามาภายใน “ผมลืมเปิดไฟสำรองครับ” อนูปเดินไปที่ตู้ไฟ “คิ๊ก คิ๊ก” หลอดไฟสองดวงเริ่มทำงานทันที “ผมเอาผลตรวจเลือดของอารีน่ามาให้ครับ” อนูปรับซองจดหมาย “เธอเป็นอย่างไรบ้าง” อนูปชี้ไปที่ห้องนอน ราหุลยืนนิ่งมองไปรอบๆและสีหน้าที่เศร้าหมองของอนูป ถามคำตอบคำ “ผมขอตัวนะครับ”

        “คุณหมอครับ เธออยู่ในห้องนอนเข้าไปดูอาการของเธอให้ผมด้วยครับ” อนูปขอร้องคุณหมอ “ผมไม่เหมาะที่จะเข้าไป” ราหุลปฏิเสธ “ผมเข้าไปพร้อมกับคุณหมอครับ” ราหุลค่อยๆเปิดประตูห้องนอน แสงไฟจากเครื่องสำรองไฟติดสว่างในห้องนอน แต่ทว่าไร้ร่างของอารีน่าในห้องนอน อนูปได้ยินเสียงอาเจียนในห้องน้ำ “อาการแพ้ท้องยังไม่หายอีกหรือ” ราหุลเคาะประตูห้องนอน “อารีน่า ผมราหุล คุณเป็นยังงัยบ้าง” อารีน่าพยายามพยุงร่างของเธอ “ลุกไม่ขึ้นค่ะ” อนูปได้ยินเพียงแค่นั้น มือของเขาเลื่อนประตูออกกว้าง ร่างของหญิงนั่งหมดแรงบนพื้นห้อง เสื้อผ้าเปียกโชก “ทำไมไม่เรียกผม” อนูปคว้าผ้าเช็ดตัวห่อร่างของเธอ

        “คุณลื่นล้มใช่ไหม” ราหุลมองที่ข้อเท้าของเธอ “อุ้มเธอไปที่เตียงนอนครับ” อนูปสอดมือของเขารัดร่างและช่วงขาอุ้มเธอมาวางบนเตียงนอน “คุณลื่นล้มใช่ไหม” ราหุลถามครั้งที่สอง อารีน่าพยักหน้า “เอาหล่ะ ตอบมาตรงๆ ก้นกระแทรกหรือเปล่า ปวดท้องไหม เจ็บส่วนไหน ห้ามโกหกผม” ราหุลยืดขาทั้งสองของเธอ กดเบาที่หน้าท้อง จับชีพจร “ก้นไม่ได้กระแทรก ฉันคว้าขอบอ่างอาบน้ำไว้ทัน ขาเลื่อนไปคนละทิศเท่านั้น แต่ข้อศอกกระแทรกเท่านั้น ” ข้อศอกของเธอบวมเบ่งออกมา “ผมขอสั่งให้นอนบนเตียงดูอาการ 24 ชม ถ้าปวดท้องห้ามลุกเดิน เรียกผม ถ้าปวดฉี่ให้บอกอนูป และถ้าฉี่มีเลือดปน ตามผมทันที ได้ยินไหม อารีน่า” น้ำเสียงดุดันของราหุลทำให้หญิงสาวกุมมือของอนูปไว้ “ลูกจะไม่อยู่กับฉันหรือค่ะ”

        “อยู่กับเรา ไม่ต้องกลัวครับ” อนูปลูบศีรษะของเธอด้วยความสงสาร “คุณต้องตอบตามความจริง เจ็บตรงไหน” อารีน่าส่ายหน้าไปมา “ไม่เจ็บจริงๆค่ะ”

        เวลาผ่านไป แสงไฟในห้องสว่างขึ้นมา อนูปนั่งบนเก้านวมในห้องนอน อารีน่าหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยานอนหลับ ราหุลห่มผ้านวมให้เธอ “ผมฉีดยานอนหลับให้เธอและยาบำรุงครรภ์ พรุ่งนี้เช้าจะเข้ามาดูอาการ คุณรู้สึกระคายคออยู่หรือเปล่า”

        ชายหนุ่มยืนมองสายฝนนอกหน้าต่าง อนูปหันมามองร่างของหญิงสาวที่อุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของพี่อรุณในคืนนี้โดยไม่ยอมนอนหลับ  ชายหนุ่มผู้ได้เป็นเพียงสามีชั่วคราวในเวลานี้นั่งลงข้างร่างของหญิงสาวด้วยใบหน้าเศร้าหมอง “ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคุณในคืนนั้น ผมตั้งตัวไม่ติดเมื่อได้ยินข่าวว่าคุณจะแต่งงานกับพี่ชายของผม” ฝ่ามือของเขาลูบหน้าผากพร้อมจูบเธอพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลออกมา “ผมขอโทษ”

        รุ่งเช้า

        อนูปนอนหลับบนเก้าอี้นวมใหญ่ เสียงนาฬิกาปลุกดังแจ้งเวลา 06.30น อารีน่ารู้สึกตัวพยายามขยับร่างลุกขึ้น เธอเปิดผ้าห่มสำรวจร่างกายท่อนล่าง และผ้าปูที่นอน “ไม่มีเลือดออก” มือทั้งสองกุมหน้าท้องไว้แน่น เธอวางปลายท้าลงจากเตียงนอน แต่ทว่าคำสั่งของคุณหมอราหุลทำให้เธอยกปลายเท้ากลับ อารีน่าทำใจอยู่ชั่วขณะ “ชีวิตของลูกสำคัญกว่าศักดิ์ศรี” หญิงสาวมองใบหน้าหล่อเหลาที่นอนหลับสนิท “อนูปค่ะ อนูป” ชายหนุ่มรู้สึกตัว ขยี้ตามองมาที่ร่างของเธอนั่งบนเตียงนอน “พ...พาไปห้องน้ำได้ไหมคะ” เขาพยักหน้าดันร่างขึ้น ส่งมือให้เธอคว้าไว้ เธอยืนขึ้นพร้อมรอยยิ้ม อนูปช้อนร่างของเธอขึ้น “ฉันเดินได้ค่ะ” ไร้เสียงตอบจากริมฝีปากของเขา

        อารีน่าทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย คว้าผ้าเช็ดตัวเช็ดใบหน้าและแขนทั้งสอง “ผมจะทำอาหารเช้าให้คุณ” ร่างของเธอถูกอุ้มขึ้น อารีน่าโอบใบหน้าของเขาไว้ “ฉันขอโทษค่ะ” อนูปไม่ตอบวางร่างของเธอบนเตียงนอน “วันนี้ทานเมนูไข่” อนูปเดินออกไปจากห้องนอนปล่อยให้ครุ่นคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ตามลำพัง “คงโกรธหลายวัน อารีน่า คนเก่งคราวนี้แก้ปัญหาได้ไหม” อารีน่าคว้านิตยสารแม่และเด็กมาอ่าน

        เสียงกดกริ่งดังขึ้น อนูปวางทัพพีบนเตา เขาเร่งฝีเท้าเปิดประตูโดยไม่ได้ส่องตาแมว ร่างของหญิงสาวในชุดสีน้ำทะเลสั้น ผมสีทองอ่อน ใบหน้าสวยงามคล้ายหญิงชาวบราซิล “โซรินี่” ร่างของหญิงสาวผลักประตูเข้ามาอย่างเร็ว อนูปคว้าต้นแขนไว้ทัน “เดียวจะไปไหน ตอบผมมาก่อน” โซรินี่ลูบไล้ต้นคอของเขา อนูปปัดมือของเธอออก “ชุดราตรีสีฟ้าค่ะ ชุดนั้น 2000เหรียญขอคืนด้วย” อนูปมองไปที่ห้องนอน “คุณกลับไปก่อน ผมจะเอาไปส่งคืนให้” สายตาอยากรู้อยากเห็นของโซรินี่ “คู่นอนคนใหม่ใช่ไหม ขอดูหน้าหน่อย” ฝ่ามือทั้งคู่ของโซรินี่ผลักร่างของเขาให้ชนประตู ก้าวเท้าอย่างเร็วเข้าไปในห้องนอน อารีน่ากำลังนั่งอ่านนิตยสารแม่และเด็ก เสียงประตูดัง “ปัง”

        “โอ้ววว สวยไม่ใช่เล่น รสนิยมของคุณคือผู้หญิงอินเดียหรือคะ” โซรินี่ตะโกนเสียงดังถามเขา อนูปยืนชูกำปั่นขึ้นทั้งสองข้าง ทันใดนั้นร่างของดานิมวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในชุดนอน ทรงผมยุ่งเหยิง “อนูปฉันเห็นรถของโซรินี่จอดอยู่” อนูปชี้เข้าที่ห้องนอน “โซนูอยู่ในนั้นกับอารีน่า” ฝ่ามือของดานิมตบหน้าผากตัวเอง “อะไรจะเกิดขึ้นวะ”

        เสียงประตูเปิด ชุดราตรีสีฟ้า รองเท้าส้นสูงถูกโยนออกมา “ออกไปให้พ้น คุณอย่าเข้ามาที่นี่อีก” ร่างของโซรินี่ก้มลงรวบเสื้อผ้า หอบขึ้นพร้อมเสียงร้อง “อย่าเข้ามานะ ฉันเรียกตำรวจจริงๆด้วย” อารีน่าตวาดใส่หน้าของโซรินี่ “หยุดพูด คุณต่างหากจะโดนจับ บุกรุกเข้ามาในบ้านหลังนี้โดยไม่แจ้งเจ้าของบ้านก่อน ตามมาตรา …...” อนูปยืนมองกระพริบตาปริบรัว อ้าปากค้าง ดานิมหันร่างกลับมาเมื่อโซรินี่วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว “อนูป คุณมันเลว” ดานิมรีบวิ่งไปปิดประตูบ้านแทนเพื่อน “เกิดไรขึ้น แม่นั่นยอมออกไป และวิ่งหางจุกตูดด้วย”

        “เธอจะตบฉันค่ะ ฉันก็เลยตบสั่งสอนสักหน่อย” อารีน่าหย่อนร่างนั่งลงในห้องนั่งเล่น ดานิมก้าวเข้าไปใกล้เธอ “คุณนะ ตบแม่นั่น ไม่จริงมั้ง” อารีน่าชูฝ่ามือที่มีผื่นแดงและรอยข่วนที่มือของเธอ “เธอทำอะไรคุณหรือเปล่า” อนูปเข้ามานั่งข้างเธอ อารีน่าค้อนควับไม่ยอมมองหน้าของเขา “แค่ข่วนเท่านั้น”