[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80

บทที่ 34 ทุบตีสะใภ้นอกใจให้ตาย!

“โกรธทำไม มีอะไรให้ต้องโกรธขนาดนี้”

เธอโกรธความโง่เขลาของตัวเองที่ถูกเย่หมิงจูหลอกมานาน และในที่สุดทั้งครอบครัวก็จบลงอย่างน่าสังเวช

“พี่เย่ ฉันไม่แต่งงานกับเฉิงจื่อเฉียน ทำให้เธอไม่พอใจเหรอ?”

"หรือว่า..."

เธอมองเย่หมิงจูอย่างสงสัย

“เธอเฝ้ารอการหย่าร้างของฉันมาตลอด อยากเห็นว่าชีวิตของฉันแย่แค่ไหน?”

"เปล่าเลย!"

เย่หมิงจูปฏิเสธอย่างตื่นตระหนก กลัวว่าฉือฮวนจะมองทะลุจิตใจของเธอ

“ทำไมฉันถึงจะคิดอย่างนั้นล่ะ” เย่หมิงจูฝืนยิ้ม “เราเป็นเหมือนพี่น้องกัน ฉันย่อมอยากเห็นเธอมีความสุข”

“ไม่ว่าเธอจะหย่าหรือไม่ ฉันก็สนับสนุนเธอ”

แม้จะปากหวาน แต่ในใจเย่หมิงจูรู้สึกขมขื่น

“งั้นก็ดีแล้ว ฉันรู้ว่าพี่เย่หวังดีกับฉันที่สุด”

ฉือฮวนเป็นคนหน้าซื่อใจคดเช่นกัน

“ว่าแต่ เมื่อไม่กี่วันมานี้ครอบครัวเธอสามคนไปไหนกันมา? ทำไมไม่อยู่บ้านล่ะ?”

เย่หมิงจูกับเฉิงจื่อเฉียนต่างรู้เรื่องที่ฉือฮวนและสืออวี่ไป๋มีบ้านอยู่ในตัวเมือง เธอจึงหวังว่าจะได้ยินจากปากของอีกฝ่าย

บ้านหลังนั้นคงมีมูลค่ามหาศาล ในทะเบียนบ้านเป็นชื่อใครกัน?

จะเป็นการดีที่สุดหากเป็นของฉือฮวน หลังจากฉือฮวนแต่งงานกับเฉิงจื่อเฉียน บ้านจะได้ตกมาอยู่ในมือของพวกเขา

“อยู่เกสต์เฮาส์น่ะ!”

ฉือฮวนตอบกลับ

รอยยิ้มของเย่หมิงจูแข็งทื่ออีกครั้ง

จากนั้นเธอก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับฉือฮวน ผู้หญิงโง่คนนี้ฉลาดขึ้นโดยไม่รู้ตัว!

ก่อนหน้านี้ฉือฮวนบอกเธอทุกอย่าง แต่ตอนนี้กลับคิดซ่อนความจริงที่ว่ามีบ้านในตัวเมืองจากเธอ!

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ถึงทำให้ฉือฮวนระวังเธอขนาดนี้

เย่หมิงจูหัวตื้อ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอจึงหาข้ออ้างอย่างรวดเร็วและรีบจากไป

ฉือฮวนมองไปที่แผ่นหลังของอีกฝ่ายพร้อมกับเยาะเย้ยด้วยริมฝีปาก

นี่เป็นการแข่งขันรอบแรกระหว่างเธอกับเย่หมิงจูหลังเกิดใหม่ จากนี้ไป เธอกับเย่หมิงจูจะได้เห็นดีกันแน่

เย่หมิงจูและเฉิงจื่อเฉียนจะต้องชดใช้สิ่งที่พวกเขาเป็นหนี้เธอทั้งชาติที่แล้วและชาตินี้!

หลังออกจากหมู่บ้านเกาซานแล้ว ฉือฮวนและสืออวี่ไป๋ก็ขึ้นรถไฟไปกว่างโจว

รถไฟเต็มไปด้วยผู้คนที่สวมชุดยีน ถือกระเป๋าใบใหญ่ใบเล็ก และทยอยเบียดกันขึ้นรถไฟที่หน้าประตู

ฉือฮวนเตรียมพร้อมมานานแล้ว เมื่อรู้ว่าจะขึ้นรถไฟจึงนำเนื้อแห้งและอาหารแห้งติดตัวมาด้วย

แต่ทันทีที่พวกเขานั่งลง ก็มีชายหนุ่มและหญิงสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกันเดินเข้ามาโดยบังเอิญ

ชายผู้นั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ สวมรองเท้าหนังแวววาว รูปลักษณ์ไม่ถือว่าโดดเด่น แต่ก็แทบมองข้ามไม่ได้

ฝ่ายหญิงแต่งตัวตามแฟชั่น ผมหยิก แต่งหน้าสวย เธอดูมีความสามารถและฉลาดตั้งแต่แรกเห็น

การเดินทางด้วยรถไฟนั้นยาวนาน ทั้งสองฝ่ายจึงค่อย ๆ พูดคุยกัน

ปรากฏว่าทั้งสองมาจากเมืองหลวง เปิดร้านเสื้อผ้า และไปขายส่งเสื้อผ้าที่กว่างโจวด้วย ฝ่ายชายชื่อซุนเจียวจั้ว และฝ่ายหญิงชื่อจ้าวส่วง

เมื่อจ้าวส่วงได้ยินว่าพวกเธอกำลังไปขายส่งเสื้อผ้าเหมือนกัน ดวงตาก็เป็นประกายและปรบมือ

"เอาละ ในเมื่อเราทุกคนจะไปขายส่งเสื้อผ้า เราก็ไปด้วยกันเถอะ!"

ฉือฮวนยังคงมีความสุขที่ได้สื่อสารกับเพื่อนร่วมอาชีพ อย่างน้อยก็สามารถรู้ข้อมูลข่าวสารโดยตรงได้

“ดีเลย พี่ส่วง คุณแก่กว่าฉัน ต่อไปนี้ฉันขอเรียกคุณว่าพี่ส่วงนะ”

"ได้เลย!"

จ้าวส่วงมีบุคลิกที่ตรงไปตรงมา ไม่นานก็สนิทสนมกับฉือฮวน

ซุนเจียวจั้วรูปร่างหน้าตาไม่เท่าไร แต่เขาชอบผลงานวรรณกรรม ไม่นานก็คุยกับสืออวี่ไป๋อย่างถูกคอ

มีซุนเจียวจั้วและจ้าวส่วงเป็นเพื่อนร่วมทาง ทำให้ทั้งสองไม่รู้สึกเบื่อเลย

เมื่อถึงเวลาเข้านอนตอนกลางคืน ฉือฮวนก็หมดแรง

เธอยืดขาไม่ได้ จึงทำได้แค่พิงพนักเก้าอี้ สักพักก็ปวดเอวและหลัง

เธอผล็อยหลับไปและตื่นขึ้นมา จากนั้นก็นอนหลับไม่สนิทเลยตลอดคืน

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นซุนเจียวจั้วที่ฝั่งตรงข้ามพิงพนัก โดยมีจ้าวส่วงนอนอยู่บนตักเขา ทั้งคู่พึ่งพากัน ดูมีความกลมเกลียวกันเป็นพิเศษ

เธอกลั้นใจ ลุกขึ้นแล้วข้ามสืออวี่ไป๋เพื่อไปเข้าห้องน้ำ

พอเธอขยับ สืออวี่ไป๋ก็ลืมตาที่มีแพขนตาหนาขึ้นมา

"ตื่นแล้วเหรอ?"

ฉือฮวนดูเขินอายและพูดว่า "ฉันจะออกไปข้างนอกสักหน่อย"

"ผมจะไปเป็นเพื่อน"

สืออวี่ไป๋จ้องมองเธอ ใบหน้าของเขาพิงที่พนักมีรอยแดงที่แก้มข้างหนึ่ง เขายังคงหล่อเหลา แต่เพราะรอยนั้น ความเย็นชาของเขาจึงลดลงเล็กน้อย

ฉือฮวนมองแล้วก็อดหัวเราะคิกคักไม่ได้

สืออวี่ไป๋เบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ

ฉือฮวนชี้ไปที่แก้มของเขา

เมื่อสืออวี่ไป๋ใช้ปลายนิ้วสัมผัสใบหน้าของเขา จึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาไม่ได้ใส่ใจ และไม่สนใจภาพลักษณ์มากเท่าที่ฉือฮวนจินตนาการไว้

"ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ"

ห้องน้ำบนรถไฟสกปรกและรอคิวนานกว่าจะถึงคราวของฉือฮวน เมื่อเธอออกมาบางอย่างที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

หญิงวัยกลางคนตัวเตี้ยคว้าข้อมือเธอไว้

ทำท่าชี้ไปที่เธอแล้วบ่นว่า "เอาละ ในที่สุดฉันก็เจอเธอแล้ว!"

“ตามฉันมา! เธอเป็นลูกสะใภ้ที่เราจ่ายค่าสินสอดให้ตั้งหนึ่งร้อยหยวน ลูกชายฉันยังไม่ได้นอนกับเธอด้วยซ้ำ แล้วเธอก็หนีมาอย่างนั้นเหรอ?”

“หนึ่งร้อยหยวน นั่นคือเงินที่คนในชนบทหามาอย่างยากลำบากจากการอดข้าวอดน้ำเป็นเวลาสองปี!”

“วันนี้เธอจะยอมชดใช้เงินหรือกลับไปกับฉัน!”

ขณะนี้รถไฟบังเอิญมาจอดที่สถานีที่ห่างไกลมาก มองออกไปนอกหน้าต่างยังไม่เห็นภูเขาด้านข้างเลย

ฉือฮวนเข้าใจทันที

เธอได้พบกับพวกค้ามนุษย์แล้ว!

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร? ฉันไม่รู้จักคุณ ไม่ได้เป็นลูกสะใภ้ของคุณด้วยซ้ำ!”

“เธอต้องพูดแบบนั้นอยู่แล้ว!”

“ถ้าเธอไม่พูดก็คงหนีมาไม่ได้”

“ดูสิดู มาดูนังผู้หญิงเลวทรามต่ำช้าคนนี้!”

“เธอมันเลวทราม โกงเงินเรามากกว่าร้อยหยวน ลูกชายของเราแต่งงานเป็นครั้งที่สองแล้วด้วย เธอจะให้ทั้งครอบครัวของเราเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”

ขณะที่พูด อีกฝ่ายก็ร้องไห้และตบต้นขาไปด้วย

ฉือฮวนรู้สึกเวียนหัว

ในเวลานี้ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ต่างพูดคุยกันมากมาย

“ผู้หญิงคนนี้ใจร้ายมาก เธอจงใจฉ้อโกงเงินคนอื่น กว่าจะหาเงินมาไม่ง่ายเลยสำหรับป้าแก่ ๆ อย่างฉัน กล้าโกงเงินไม่กลัวบาปกรรม!”

"ฉันมาจากหมู่บ้านเดียวกันกับป้าเขา ฉันเป็นพยานได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นลูกสะใภ้ใจดำของพวกเขา!"

อ๊ะ!

ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะมีผู้สมรู้ร่วมคิด และบนรถไฟขบวนนี้ก็ต้องมีคนสมรู้ร่วมคิดมากมาย!

ในชาติก่อน ฉือฮวนก็เคยเห็นพวกค้ามนุษย์มานับไม่ถ้วนในโทรทัศน์ และรู้กลอุบายของพวกเขาเป็นอย่างดี แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง!

ฉือฮวนสงบลงอย่างรวดเร็วและหยุดป้องกันตัว

ถามกลับว่า “คุณรู้จักฉันเหรอ?”

“คุณบอกว่าฉันเป็นลูกสะใภ้ของคุณ งั้นบอกซิว่าฉันชื่ออะไร”

“ครอบครัวแม่ของฉันอยู่ที่ไหน”

"ฉันอายุเท่าไร?"

“ฉันใส่รองเท้าไซซ์อะไร และใส่เสื้อผ้าไซซ์อะไร”

“ฉันชอบกินอาหารประเภทไหน ฉันชอบรสชาติไหน”

ฉือฮวนพูดรัวเร็วราวกับประทัดที่พุ่งออกมาไม่หยุด

เมื่อผู้คนตื่นตระหนก สิ่งที่มักลืมนึกถึงมากที่สุดคือรายละเอียด

รายละเอียดที่สามารถเปิดเผยความจริงได้

แน่นอนว่าการถามคำถามอย่างต่อเนื่องของเธอทำให้หญิงวัยกลางคนดูตื่นตระหนก

"ฉัน ฉัน…"

เธอตกหลุมพรางคำพูดของฉือฮวน

ความคิดฝูงชนกำลังจะเปลี่ยนไป!

ตอนนั้นเอง ผู้สมรู้ร่วมคิดของเธอรีบก้าวเท้าปรี่เข้าหาฉือฮวนอย่างรวดเร็ว กำลังจะลงมือตบ

“ฉันจะตีเธอให้ตายที่กล้าพูดกับแม่สามีแบบนี้!”

การตบนี้เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิดจนฉือฮวนไม่สามารถหลบได้ทัน!

เมื่อเห็นว่าตนกำลังจะโดนทำร้าย ฉือฮวนก็กัดฟันด้วยความโกรธ เตรียมสู้กับอีกฝ่ายให้ตายกันไปข้าง!

ทว่า…

ความเจ็บปวดที่คาดไว้ไม่เกิดขึ้น

ร่างสูงเข้ามาเห็น เขาขวางตัวฉือฮวนไว้ พร้อมเหวี่ยงชายคนนั้นออกไปด้วยกำลังทั้งหมดของเขา!