เทพสงครามสายเลือดมังกร

หลงเฉินรู้สึกตื่นตระหนก  แต่เมื่อเห็นว่าหนึ่งในนั้นเป็นผู้ที่เขารู้จัก  เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

เพราะหนึ่งในนั้นคือหลิวหลานผู้ทรงเสน่ห์นั่นเอง

หลิวหลานเดินอยู่ข้างหลังชายผู้หนึ่งด้วยท่าทีนอบน้อม  ความเฉื่อยชาและเย้ายวนของนางก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น  ในที่แห่งนี้นางมีเพียงความเคร่งขรึมและจริงจังเท่านั้น

ท่าทีของหลิวหลานบ่งบอกให้หลงเฉินรู้ว่าผู้ที่เดินอยู่กับนางจะต้องมีความแข็งแกร่งและสถานะที่สูงส่งอย่างแน่นอน

หลงเฉินมองดูและพบว่าชายผู้นั้นอายุราวยี่สิบปี  ลักษณะรูปร่างของเขาค่อนข้างธรรมดา แต่ถึงกระนั้นดวงตาของเขากลับดูราวกับหลุมดำที่ลึกลับ เฉกเช่นบ่อน้ำโบราณที่นิ่งสงบไร้แรงกระเพื่อมและแผ่คลื่นพลังที่ลึกล้ำออกมา

ในบรรดายอดฝีมือรุ่นเยาว์ที่หลงเฉินเคยได้พานพบล้วนแล้วแต่ด้อยกว่าม่อเซียวหลาง  ยังมีตงฟางเทียนหยูที่อยู่ในระดับแก่นสวรรค์อีกคน  แต่ถึงกระนั้น ดูเหมือนว่าตงฟางเทียนหยูจะดูน่าประทับใจกว่าชายหนุ่มผู้นี้  และหลงเฉินก็บอกได้ว่าตนเองยังห่างไกลกับการเป็นคู่ต่อสู้ของเขา

“หลงเฉิน  คนผู้นี้เป็นยอดฝีมือระดับแก่นสวรรค์ เขาด้อยกว่าม่อเซียวหลางเพียงขั้นเดียวเท่านั้น”

เสียงอ่อนแรงของหลิงซีดังขึ้นข้างหู

มีเพียงยอดฝีมือระดับนี้เท่านั้นถึงจะได้รับความเคารพจากหลิวหลาน  ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเขาอาจจะเป็นคนของเหล่าคนในแห่งตระกูลหลิงอู่ก็เป็นได้ หลงเฉินคาดเดาเช่นนั้น

ชายหนุ่มเข้ามาในเมืองใต้ดินพร้อมกับหลิวหลาน  พวกเขาถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่ปรากฏตแก่สายตา

จากที่พวกเขาเห็น  ไม่มีเด็กสาวที่ถูกลักพาตัวถูกฆ่าตายแม้แต่คนเดียว  และสาวกนับพันคนของลัทธิเซียนโลหิตกลับกลายเป็นเพียงซากศพที่แห้งกรัง

ช่างเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่คาดฝันว่าจะได้เห็น… และภาพฉากเบื้องหน้าก็ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก

หลงเฉินพาหยางหลิงชิงมายืนเบื้องหน้าหลิวหลานที่หันมามองเขาด้วยสีหน้าตกใจ

“หลงเฉิน ฝีมือเจ้าหรือ?”

หลงเฉินสัมผัสได้ถึงสายตาลึกล้ำราวหลุมอันดำมืดกำลังจับจ้องมา   เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพยักหน้า

หลิวหลานผงะไปทันที นางถอนหายใจหลังจากเวลาผ่านไปครู่ใหญ่  จากสถานการณ์ที่เกิดขึ้น  เห็นได้ชัดว่าหลงเฉินได้จัดการปัญหานี้เรียบร้อยแล้ว  หลิวหลานมองไปยังชายผู้นั้นก่อนจะเอ่ยถามหลงเฉิน

“จ้าวลัทธิอยู่ที่ไหน?”

หลงเฉินชี้ไปที่กองเถ้าสีดำบนพื้นอย่างตรงไปตรงมา

“นั่นเขาเอง ก็ยังดูดีอยู่นะ ท่านว่าไหม?”

ขณะที่เอ่ยถาม  หลิวหลานดูเหมือนจะรู้คำตอบอยู่แล้ว  แต่นางก็ยังรู้สึกว่ายากจะยอมรับความจริงเมื่อเห็นว่าหยานชือเสวี่ยผู้บรรลุถึงระดับแก่นปฐพีกลับกลายเป็นเพียงเถ้าธุลี

ครั้งแรกที่นางพบหลงเฉิน  เขาบรรลุเพียงขอบเขตชีพจรมังกรขั้นแปดเท่านั้น  หลิวหลานจึงไม่ได้ใส่ใจเขามากนัก  แต่แล้วหลงเฉินก็สังหารหวงเฟยหยาง เอาชนะเฟิงอู่เทียน  และเขายังสังหารหยานชือเสวี่ยที่บรรลุระดับแก่นปฐพีได้อีก!

“ไม่เลวเลยสำหรับผู้ที่บรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์และสามารถสังหารผู้ที่บรรลุระดับแก่นปฐพีได้”

ชายหนุ่มพูดอย่างตรงไปตรงมา

ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงหรือการเคลื่อนไหวของเขา  ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนดูสงบเยือกเย็น  ทว่าเป็นเพราะความสงบเยือกเย็นเดียวกันนั้นเองที่ทำให้หลงเฉินหวาดกลัว  เขารู้สึกราวกับว่าความคิดทั้งหมดของเขาไม่สามารถรอดพ้นคนผู้นี้ไปได้

แม้แต่หลิวหลานก็เชื่อตามที่ชายผู้นี้กล่าว  จากนั้นนางก็แนะนำ

“คุณชายม่อ  เขาคือหลงเฉินจากสำนักสุริยันมรกตของข้า  หยางหลิงชิงคือน้องสาวของเขา”

จากนั้นนางก็หันไปหาหลงเฉิน

“หลงเฉิน นี่คือคุณชายม่อจากเหล่าเต่าดำเหนือแห่งตระกูลหลิงอู่  รีบทำความเคารพเสียสิ”

 (TL note: เต่าดำเหนือ เขียนในภาษาจีนว่า 北堂 เป่ยถัง ซึ่งเป็นแซ่ของเขาเช่นกัน)

“หลงเฉินขอคารวะคุณชายม่อ”

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเหตุใดคนผู้นี้ถึงมาที่นี่  ทว่าหลงเฉินตระหนักดีว่าตนเองอ่อนแอกว่า ดังนั้นเขาจึงต้องทำตัวดี ๆ  เมื่อหลิวหลานให้ความสำคัญกับเป่ยถังม่อถึงเพียงนี้ เขาเองจึงต้องรีบโค้งคำนับอย่างรวดเร็ว

เขาชำเลืองมองหลงเฉิน และหันไปมองหยางหลิงชิงที่เกาะหลงเฉินอยู่  เสียงเยือกเย็นของเขาดังขึ้น

“หยางหลิงชิง เจ้าอยากจะเข้าร่วมเหล่าเต่าดำเหนือแห่งตระกูลหลิงอู่หรือไม่?”

คำพูดกะทันหันเช่นนี้ทำให้ทั้งหลงเฉินและหยางหลิงชิงผงะไป  หลีจิ้งและพี่น้องทั้งสองที่อยู่ด้านหลังก็รู้สึกสับสนไม่ต่างกัน

เมื่อเห็นว่าหลงเฉินและน้องสาวตกใจจนตาค้าง  หลิวหลานรีบมองเขาอย่างเป็นนัยและเอ่ยขึ้น

“ตระกูลจอมยุทธ์เป่ยถัง ใช้พลังหยินและทักษะยุทธ์ที่ใช้พลังจากธาตุน้ำเป็นพื้นฐาน  หลงเฉิน น้องสาวของเจ้ามี [กายาเงาพิศวง]  ตราบใดที่นางเข้าตระกูลเป่ยถัง  ทักษะเหล่านั้นจะช่วยให้นางพัฒนาฝีมือไปได้อย่างก้าวกระโดด  เป็นเรื่องง่ายสำหรับนางทีเดียวที่จะมีพลังเหนือกว่าเจ้า”

ตั้งแต่ที่หลงเฉินเข้าตระกูลหลิงอู่  หยางหลิงชิงก็รู้ว่าการแบ่งเหล่าในตระกูลหลิงอู่เป็นเช่นไร  นางยังรู้อีกด้วยว่าหลงเฉินอยู่ในเหล่าคนนอกในขณะที่เหล่าคนในนั้นมีแต่ผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง

จู่ ๆ ก็มีคนมาชวนนางเข้าเหล่าคนในของตระกูลหลิงอู่ง่าย ๆ เช่นนี้เลยหรือ?

หยางหลิงชิงเพิ่งรอดพ้นจากความตาย  และผู้ที่นางปรารถนาอยากพบมากที่สุดก็คือครอบครัวของนาง  การปรากฏตัวของเป่ยถังม่อทำให้นางรู้สึกกังวล  นางไม่กล้าพูดอะไรจึงได้แต่หลบอยู่ข้างหลังหลงเฉิน

เมื่อเห็นว่าเด็กสาวยังคงเขินอาย  หลิวหลานจึงรู้สึกโกรธจนแทบคลั่ง  เพราะนี่เป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ที่คนมากมายต่างปรารถนา

“หลงเฉิน  เจ้าตัดสินใจมาเถอะ น้องสาวของเจ้าไม่ได้รับการฝึกฝนที่เหมาะสม นางถึงได้ยังอยู่แค่ระดับขอบเขตชีพจรมังกร  หากนางเข้าเหล่าเต่าดำเหนือ  พลังของนางจะต้องพุ่งทะยานเสียดฟ้าอย่างแน่นอน  หากกานหลินไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างพวกเจ้า  ข้าก็คงไม่รู้ว่าน้องสาวของเจ้ามีกายาเงาพิศวง บอกตามตรงนะ  สาเหตุที่พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อช่วยเจ้าจัดการลัทธิเซียนโลหิต  แต่ดูเหมือนว่าพวกเราจะมาช้าเกินไป”

ฟันเฟืองในหัวของหลงเฉินหมุนวนอย่างรวดเร็ว

“เมื่อมีกายาเงาพิศวง  นางก็จำเป็นจะต้องได้รับการฝึกฝนที่เหมาะสม  เช่นนั้นความพยายามของนางถึงจะผลิดอกออกผล  ในหนึ่งหรือสองปี นางจะต้องบรรลุสู่ระดับแก่นสวรรค์อย่างแน่นอน  หลงเฉิน ไม่ดีหรือที่น้องสาวของเจ้าจะได้เข้าเหล่าเต่าดำเหนือ”

หลิงซีมีความรู้มากมาย  ความเห็นของนางทำให้ความสงสัยของหลงเฉินกระจ่างขึ้น

เป่ยถังม่อที่นิ่งเงียบมาตลอดพลันเอ่ยขึ้น  

“ลองคิดดูก็แล้วกัน  ชีวิตของเจ้าจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงหากเลือกที่จะเข้าเหล่าเต่าดำเหนือ  หากเจ้าไม่อยากเป็นคนไร้ค่าไปตลอดชีวิตก็ไปกับข้าเถอะ เจ้าไม่ต้องกังวลใด ๆ พี่ชายของเจ้าก็จะได้รับทรัพยากรมากมายจากตระกูลหลิงอู่ และครอบครัวของเจ้าก็จะได้รับการอารักขาอย่างลับ ๆ โดยยอดฝีมือระดับแก่นปฐพี  ผู้คนรอบตัวเจ้าต่างได้ประโยชน์เพราะเจ้า”

แม้ว่าคำพูดของเป่ยถังม่อจะรวบรัด  แต่ก็ตรงกับความวิตกกังวลของหยางหลิงชิง  นางเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกายและเอ่ยด้วยเสียงดังฟังชัด

“ท่านหมายความว่าพี่ชายของข้าจะได้รับการดูแลมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้  และจะไม่มีใครมาทำร้ายตระกูลของข้าได้ใช่หรือไม่?”

“ก็นอกเสียจากว่าศัตรูจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าตระกูลหลิงอู่”

เป่ยถังม่อยิ้มเล็กน้อย  ทว่าแฝงไปด้วยความมั่นใจไร้ที่สิ้นสุด

ทุกคนต่างรู้ดีว่าในนครหยวนหลิง  ไม่มีใครอีกแล้วที่ทรงพลังเหนือกว่าตระกูลหลิงอู่  พูดอีกอย่างก็คือ  ตราบใดที่ตระกูลหลิงอู่ยังอยู่ในนครหยวนหลิงก็ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล

“ท่านพี่...”

เพียงแค่มองตาของนาง  หลงเฉินก็บอกได้ว่าหยางหลิงชิงตัดสินใจได้แล้ว

“มันเป็นชีวิตของเจ้า  ดังนั้นก็ตัดสินใจด้วยตัวเองเถอะ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะอยู่ข้าง ๆ และปกป้องเจ้าเช่นเดิม”

หลงเฉินหัวเราะ  เขารู้สึกดีใจกับหยางหลิงชิงอย่างจริงใจ เพราะเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากในการเข้าเหล่าคนใน  ต่อให้มาจากเหล่าคนนอกก็ตาม

“ไม่”

หยางหลิงชิงหัวเราะคิกคัก

“ถึงคราวที่ข้าจะปกป้องท่านบ้างแล้ว  แล้วก็ตระกูลของเราด้วย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวหลานจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก  ในที่สุดหยางหลิงชิงก็ยอมตกลง

เมื่อเห็นว่าเด็กสาวมิได้ตื่นเต้นดีใจจนออกนอกหน้าที่ได้รับเชิญให้เข้าตระกูลหลิงอู่ นางเพียงต้องการปกป้องครอบครัวของตนเอง  เป่ยถังม่อจึงพยักหน้า

“ตกลง ข้าจะเข้าตระกูลหลิงอู่”

หยางหลิงชิงเอ่ยตอบอย่างเป็นทางการ

เป่ยถังม่อยิ้ม

“หลายปีต่อจากนี้  เจ้าจะต้องรู้สึกขอบคุณการตัดสินใจของตัวเจ้าเองในวันนี้อย่างแน่นอน  เหล่าเต่าดำเหนือเป็นที่ที่เหมาะสมกับเจ้ามากที่สุดแล้ว”

หลงเฉินพอจะคาดเดาถึงความพิเศษของกายาเงาพิศวงได้  นอกจากนี้  เลือดที่เทียบเท่ากับเลือดของเด็กสาวหนึ่งพันคนจะเป็นเรื่องธรรมดาได้อย่างไร?  ดังนั้น  เหล่าเต่าดำเหนือจึงต้องการบ่มเพาะคนรุ่นใหม่ที่พิเศษเช่นนี้เพื่อวันใดวันหนึ่งอาจจะกลายเป็นอาวุธลับของพวกเขา

ในเมื่อหยางหลิงชิงตอบตกลง หลงเฉินก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก  เขาพูดกับเป่ยถังม่อ

“คุณชายม่อ น้องสาวข้าเพิ่งรอดพ้นจากความตาย  ท่านปู่และท่านพ่อของนางต่างรอนางอยู่ข้างนอกด้วยความวิตกกังวล  ข้าคิดว่าพวกเราจะกลับบ้านสักระยะและจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้เรียบร้อยก่อนจะกลับไปที่ตระกูลหลิงอู่  ท่านจะว่าอย่างไร?”

เป่ยถังม่อพยักหน้า

“ไม่มีปัญหา หลิงชิง  ข้าจะรอเจ้าที่เหล่าเต่าดำเหนือ  วันนี้ยอดฝีมือระดับแก่นปฐพีที่ข้าเอ่ยถึงจะไปส่งเจ้าที่เมืองพฤกษาหมอก สำหรับตอนนี้ก็มีเพียงเท่านี้  แล้วพบกันใหม่”

เมื่อพูดจบ  เป่ยถังม่อไม่รีรอและมุ่งหน้าออกไปด้านนอกทันที  หลิวหลานหันมามองหลงเฉิน

“รีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด  ข้าจะช่วยส่งเด็กสาวพวกนี้กลับบ้านเอง”

หลิวหลานพาเป่ยถังม่อมาที่นี่ช้าไปเล็กน้อย  แต่ก็แสดงถึงเจตนาของนางอย่างชัดเจน  เวลานี้นางพูดกับเขาอย่างอ่อนหวาน และหลงเฉินก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับนางเหมือนเช่นเคย  เขากล่าวขอบคุณนางพร้อมกับหยางหลิงชิง  จากนั้นก็ออกจากเมืองใต้ดิน

“หลงเฉิน  อย่าลืมกลับไปที่สำนักสุริยันมรกตล่ะ  เจ้ายังมีโอกาสได้เข้าเหล่าคนใน”

หลิวหลานร้องบอกก่อนที่หลงเฉินจะจากไป  เมื่อร่างของเขาหายไปจากเมืองใต้ดิน  หลิวหลานจึงหันกลับมาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ 

“หากเขาได้เข้าเหล่าคนใน เขาอาจจะช่วยข้าได้  แต่มันก็ไม่ยุติธรรมสำหรับเขาเอาเสียเลย...”

แน่นอนว่าหลงเฉินไม่รู้ถึงความคิดของหลิวหลาน  เมื่อหลงเฉินพาหยางหลิงชิงกับไปพบท่านตาของเขาและหยางหยุนเทียน  ดวงตาของพวกเขาก็รื้นไปด้วยน้ำตา

“เฉินเอ๋อร์  ชิงเอ๋อร์...”

เมื่อเห็นหยางหลิงชิงร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของหยางหยุนเทียน  ผู้นำตระกูลหยางรู้สึกภาคภูมิใจ พร้อมทั้งแปลกใจระคนดีใจขณะที่มองหลงเฉิน  เขาปาดน้ำตา

“เฉินเอ๋อร์ เจ้าคือผู้ที่ภาคภูมิใจมากที่สุดในชีวิต...”

หลงเฉินหัวเราะ

“ผิดแล้ว ท่านน่าจะภูมิใจในตัวหลานสาวสุดที่รักของท่านมากกว่า  เพราะว่านางเพิ่งจะได้รับเชิญให้เข้าเหล่าคนในของตระกูลหลิงอู่”

***********************