ข้าไม่ควรมีอยู่

ลู่เฉินออกจากโกดังตอนฟ้ายังไม่สว่างดี
หมอกยามเช้าคลุมพื้นหินบาง ๆ
ความชื้นซึมขึ้นมาตามฝ่าเท้า
แขนขวาถูกผูกแนบลำตัว
สายรัดตึงพอไม่ให้แกว่ง
ไม่ช่วยให้ขยับ
แค่ไม่ให้เสียสมดุล
เขาก้าวลงลานหิน
ก้าวแรกผ่านไป
ก้าวที่สอง น้ำหนักเอน
ลู่เฉินหยุดทันที
ปรับ๰่๥๹ก้าวให้สั้นลง
เท้าลงใกล้ตัวกว่าเดิม
ไม่สวย
แต่ไม่ล้ม
—
เขาเดินต่อ
สายตาจับพื้นตลอดเวลา
รอยแตก
ระดับสูงต่ำ
จุดที่น้ำขัง
เมื่อก่อนสิ่งพวกนี้ไม่ต้องคิด
ร่างกายจะจัดการเอง
ตอนนี้
ทุกก้าวต้องตัดสินใจ
สิบก้าวผ่านไป
เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามขมับ
ไม่ใช่เพราะเหนื่อย
แต่เพราะต้องคุมร่างกายไม่ให้พลาด
—
ลู่เฉินหยุดตรงลานโล่ง
พื้นที่เรียบ ไม่มีสิ่งกีดขวาง
ที่นี่
ถ้าล้ม ก็ล้มเพราะตัวเอง
เขายืนนิ่ง
สูดลมหายใจลึก
ไม่คิดถึงกระบี่
ไม่เรียกพลัง
เขาเลือกใช้แค่สิ่งที่ยังอยู่กับเขา
ขา
ลำตัว
มือซ้าย
—
เขาก้าวไปด้านข้าง
หมุนลำตัวตาม
จังหวะยังอยู่
แม้ช้ากว่าที่ควร
เขาลองเพิ่มความเร็ว
เพียงเล็กน้อย
น้ำหนักตัวเสียทันที
เท้าขวาลื่น
ร่างเอียง
เขาพยายามแก้
แต่แขนขวาไม่ช่วย
ร่างกระแทกพื้น
ไหล่ซ้ายฟาดกับหิน
แรง๼ะเ๿ื๵๲แล่นขึ้นคอ
ลมหายใจขาด๰่๥๹
ฝุ่นหินเข้าปาก
ลู่เฉินนอนนิ่ง
อกกระเพื่อมแรง
ไม่เจ็บถึงกระดูก
แต่ชัดเจนพอให้รู้ว่า
ถ้านี่คือสนามรบ
เขาคงไม่ลุกขึ้นมาอีก
—
เขาค่อย ๆ กลิ้งตัว
ใช้มือซ้ายยันพื้น
ข้อศอกสั่น
แต่ยังรับน้ำหนักได้
เขาลุกขึ้นยืนใหม่
เสื้อเปื้อนฝุ่น
ฝ่ามือถลอกเป็๲รอยแดง
ลู่เฉินมองมันครู่หนึ่ง
แล้วกำมือ
ยังใช้งานได้
—
เขาไม่รีบลองอีก
เขายืนอยู่ตรงนั้น
มองพื้นจุดที่ล้ม
ปัญหาไม่ใช่การก้าว
แต่เป็๲การเร่ง
ร่างกายตอนนี้
ไม่ยอมรับความเร็วแบบเดิม
—
เขาเริ่มใหม่
ก้าวสั้นลง
หมุนตัวน้อยลง
ใช้ลำตัวเป็๲แกน
ไม่พึ่งแขน
ช้าลง
แต่มั่นคงกว่าเดิม
เขาเดินเป็๲วงเล็ก ๆ
หนึ่งรอบ
สองรอบ
ต้นขาเริ่มตึง
กล้ามเนื้อสั่น
สัญญาณชัดเจนว่า
นี่คือขีดจำกัดวันนี้
ลู่เฉินหยุด
—
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง
ไม่เร่ง
ไม่ใกล้
ชายวัยกลางคนในชุดเรียบยืนอยู่ตรงขอบลาน
สายตาหยุดที่แขนขวาของลู่เฉิน
ก่อนจะเลื่อนขึ้นมามองหน้า
“ถ้าฝืนกว่านี้”
เขาพูด
“ร่างกายจะจำจังหวะผิด”
ไม่ใช่คำสั่ง
เป็๲การประเมิน
ลู่เฉินพยักหน้า
“ข้ารู้”
ชายคนนั้นไม่พูดต่อ
เขาหันหลังกลับ
เดินจากไป
เหมือนมาเพื่อดูว่า
ลู่เฉิน เข้าใจหรือยัง
—
ลู่เฉินยืนอยู่ลำพังอีกครั้ง
เหงื่อหยดลงพื้น
หายใจยังไม่สม่ำเสมอ
เขามองลานหิน
มองรอยล้ม
วันนี้
เขาไม่ได้เร็วขึ้น
ไม่ได้แข็งแรงขึ้น
แต่เขารู้แล้วว่า
ร่างกายแบบนี้
ยอมรับอะไรได้แค่ไหน
ลู่เฉินหันหลัง
เดินกลับไปทางโกดัง
ก้าวยังสั้น
จังหวะยังช้า
แต่ทุกก้าว
ไม่ต้องแก้
ไม่ต้องฝืน
แขนขวาแนบลำตัว
แกว่งน้อยกว่าตอนเช้า
เหงื่อหยดสุดท้ายหล่นลงพื้นหิน
และลู่เฉินไม่ล้มอีก
—