บทที่สิบห้า
นอนจับมือ
“ก๊อก ก๊อก” นิรณากำลังนอนคิดถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อ่ค่ำ เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงราวกับโดนของร้อน เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูอยู่หน้าห้องนอนตัวเอง
ร่างเล็กสาวเท้าไปที่ประตูห้องด้วยความรวดเร็วจนเท้าแทบจะพันกัน หากแต่ก็ต้องหยุดชะงักมือที่เตรียมพร้อมจะเปิดประตูห้อง ใบหน้าสวยแดงปลั่งขึ้นมาในทันที เมื่อคิดถึงใบหน้าของคนที่ยืนอยู่หลังประตู
นิรณารู้ได้ในทันทีว่าจะต้องเป็สิงหราชอย่างแน่นอน ที่เป็คนมาเคาะประตูห้องนอนของตัวเองในค่ำคืนนี้ เพราะบ้านหลังนี้มีเพียงแค่เธอและอีกฝ่ายที่อาศัยอยู่เพียงเท่านั้น
ส่วนป้าพรหลังจากที่จัดการหน้าที่ของตัวเองเรียบร้อย ก็กลับบ้านของอีกฝ่ายไปั้แ่่เย็น กลับไปก่อนที่เธอและสิงหราชจะกลับมาถึงบ้านด้วยซ้ำไป ดังนั้นคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูจะเป็ใครไปไม่ได้ นอกจากว่าที่สามีอย่างสิงหราช
‘เอาไงดี’ ร่างเล็กได้แต่เอ่ยถามตัวเองขึ้นในใจด้วยความลนลาน เพราะหลังจากที่ทำเื่น่าอายต่อกัน ด้วยการมอบจูบเร่าร้อนใต้เงาพระจันทร์ เธอและสิงหราชก็ไม่ได้พูดคุยในเื่ใดกันต่อ
ระหว่างทางเดินกลับบ้าน ต่างฝ่ายต่างก็เงียบใส่กัน มีเพียงฝ่ามือของคนทั้งคู่เท่านั้นที่จับกันเอาไว้แน่น นิรณายกนิ้วของตัวเองขึ้นมากัดเล็บ เพราะรู้สึกสับสนกับความคิดของตัวเองเกินกว่าที่จะยืนอยู่เฉย ๆ
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังรัวขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ทำเอาคนที่มัวแต่ลังเลอยู่กับตัวเองสะดุ้งโหยงด้วยความใ
“แอ๊ด” ท้ายที่สุดนิรณาก็ตัดสินใจที่จะเปิดประตูห้องนอน ร่างเล็กโผล่ออกไปแค่หน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าชุดนอนของตัวเองนั้นไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่นัก สำหรับการเผชิญหน้ากับคนพี่ในค่ำคืนนี้
“ฝนตก” สิงหราชเองก็เหมือนจะชะงักไปเล็กน้อย เมื่อบานประตูห้องนอนถูกเปิดออก ร่างหนาเอ่ยพูดออกมาแค่เพียงประโยคสั้น ๆ ด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ
“ละ แล้ว” นิรณาขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพยายามที่จะสื่อสารเท่าไหร่นัก ดวงตากลมโตหลุกหลิกไปมาอย่างครุ่นคิดหาเหตุผล
“ก็.. เผื่อไฟดับอีก ก็เลยจะมาถาม ว่าคืนนี้..” สิงหราชเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก ทั้งที่ก็คิดว่าเตรียมตัวฝึกพูดมาเป็อย่างดีแล้วจากห้องของตัวเอง แต่ทำไมถึงติดอ่างเสียได้ก็ไม่รู้
“คืนนี้..” นิรณาเอ่ยพูดทวนคำพูดของสิงหราช ใบหน้าสวยขึ้นสีระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็ผลมะเขือเทศสุกไปแล้ว
“ฮึ่ม คืนนี้จะไปนอนด้วยกันอีกไหม” ร่างหนากระแอมไอออกมาหนึ่งครั้ง ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้นด้วยใบหน้ากึ่งยิ้มกึ่งหน้าบึ้ง เพราะไม่สามารถที่จะตีหน้าเรียบเฉยได้อีกต่อไป
หากไม่ติดว่ามีสายตาของว่าที่ภรรยา กำลังจ้องมองมาที่ตัวเอง สิงหราชก็อยากจะยกมือขึ้นตบหน้าผากของตัวเองให้รู้แล้วรู้รอดด้วยความสิ้นหวัง ที่ซ้อมพูดมาเสียดิบดี แต่สุดท้ายก็มาตกม้าตายเพียงเพราะเห็นหน้าของคนตัวเล็ก
“..........” นิรณากวาดสายตามองล่อกแล่กด้วยความลังเล ริมฝีปากอมชมพูขบเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด
“แต่ไม่ได้บังคับนะ ผมคิดเผื่อเอาไว้ว่าถ้าไฟดับแล้วคุณอาจจะกลัว” สิงหราชที่เริ่มหน้าม้านเพราะคนตัวเล็กเงียบไปนาน อย่างคนที่กำลังใช้ความคิด เอ่ยพูดออกมาด้วยร้อนตัว
ใบหน้าหล่อเหลาแสร้งมองไปทางอื่น เพราะรู้สึกเสียฟอร์มอยู่ไม่น้อย กับการที่ถ่อสังขารมาเอ่ยชวนถึงหน้าห้อง แล้วอีกฝ่ายมีทีท่าเหมือนจะปฏิเสธกันยังไงยังงั้น สิงหราชได้แต่ทำเป็เฉไฉกลบเกลื่อนความหน้าแตกของตัวเอง
“รอเอิงสักครู่นะคะ” นิรณาเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม ร่างเล็กเดินหายกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง เพื่อที่จะหยิบผ้าคลุมไหล่ ก่อนจะสาวเท้ากลับมาที่หน้าประตูด้วยความรวดเร็ว
สิงหราชที่กำลังยกยิ้มด้วยความพอใจกับคำตอบที่ได้รับ พยายามปรับสีหน้าของตัวเองให้กลับมาเป็ปกติ เมื่อคนตัวเล็กเดินแทรกตัวออกมาจากห้องนอน และยกยิ้มเอียงอายส่งมาให้กับตัวเอง
ร่างหนาตีหน้านิ่งไร้ความรู้สึก ก่อนที่มือหนาจะคว้าข้อมือเล็กมาจับเอาไว้อย่างทุกครั้งด้วยความเคยชิน สาวเท้าจับจูงคนที่ดั้นด้นมาชวนให้ไปนอนค้างด้วยกัน ไปยังห้องนอนของตัวเองในทันที เพราะกลัวว่าเ้าตัวจะคิดเปลี่ยนไปทีหลัง
สิงหราชปล่อยให้นิรณาเป็อิสระ เมื่อพากันเข้ามาอยู่ในห้องนอนเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ร่างหนาปรายสายตามองไปทางคนตัวเล็กเพื่อหยั่งเชิง มุมปากหยักกระตุกยิ้มออกมาอย่างคนที่เหนือกว่า เมื่อได้เห็นว่าเ้าตัวกำลังหน้าแดงแจ๋
“เอิงง่วงแล้ว นอนก่อนนะคะ” นิรณาที่รู้สึกใจสั่นจนทำอะไรไม่ถูก เอ่ยพูดขึ้นเสียงดัง ก่อนจะพาตัวเองกระโจนขึ้นไปบนเตียงด้วยความรวดเร็ว
คนตัวเล็กเลือกนอนในตำแหน่งเดิมของตัวเอง ที่เคยนอนเมื่อคืนที่แล้ว พร้อมกับเขยิบให้เหลือพื้นที่ว่างสำหรับเ้าของห้อง โดยที่ไม่จำเป็ต้องให้อีกฝ่ายเอ่ยพูดเตือนเลยสักคำ
นิรณานอนตัวเกร็ง เหยียดแขนแนบลำตัวเอาไว้จนไม่มีช่องให้อากาศได้ลอดผ่าน เพราะรู้สึกประหม่าจนไม่รู้ว่าจะต้องเก็บไม้เก็บมือของตัวเองเอาไว้ตรงไหน ใบหน้าสวยแดงเถือกอย่างเห็นได้ชัด
สิงหราชที่โดนเทกลางทางแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ได้แต่ทำทีเป็เดินไปมาอยู่ภายในห้อง ก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง มือหนาคว้าปิดสวิตช์ไฟภายในห้อง เหลือเอาไว้แค่ไฟหัวเตียงที่ยังคงให้แสงสว่างแบบสลัว
‘เอาไงต่อไอ้สิงห์ ไปชวนเขามานอนด้วยขนาดนี้แล้ว’
‘คุณสิงห์จะทำอะไรหรือเปล่านะ’
ทั้งสิงหราชและนิรณาต่างก็เอ่ยพูดกับตัวเองอยู่ในใจ และปล่อยให้บรรยากาศภายในห้องนอนถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ เพราะต่างก็จับต้นชนปลายกันไม่ถูก กับความรู้สึกแปลกใหม่ที่มันเกิดขึ้นกับตัวเอง
“หนาวไหม” สิงหราชกลั้นใจเอ่ยถามออกไป พยายามรักษาน้ำเสียงของตัวเองให้หนักแน่นเข้าไว้
“นิดหน่อยค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยตอบกลับไปในทันทีเช่นกัน ราวกับว่าเตรียมคำตอบเอาไว้เป็อย่างดี
“อื้อ ่นี้ฝนนอกฤดูกาลน่ะ ตกบ่อยหน่อย” ร่างหนาเอ่ยชวนพูดไปเรื่อย ถึงเื่สภาพภูมิอากาศที่เป็อยู่ในตอนนี้
“ค่ะ” นิรณาเอ่ยตอบแค่เพียงสั้น ๆ หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความตื่นเต้น
“หนาวจริงด้วยแฮะ” สิงหราชเอ่ยพูดขึ้น พลางขยับร่างกายของตัวเองเข้าไปใกล้กับนิรณา เพื่อให้ตัวเองได้อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับอีกฝ่ายด้วยความแเี
นิรณาเกร็งตัวเองโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยฉายแววความตื่นตระหนกออกมาอย่างเห็นได้ชัด หากแต่ก็พยายามที่จะควบคุมสติของตัวเองเอาไว้ ไม่ให้เผลอแสดงท่าทีที่ตื่นตูมจนเกินงามออกไป
“คือ! คุณสิงห์ยังไม่ง่วงหรือคะ” ร่างเล็กเอ่ยถามขึ้น เพราะไม่รู้ว่าจะต้องชวนอีกฝ่ายพูดคุยในเื่ใด
“ก็.. ก็ง่วงแล้วละ” ร่างหนาเอ่ยตอบอย่างไม่เต็มปากเต็มคำนัก
“งั้นนอนกันไหมคะ ดึกแล้ว” นิรณาเอ่ยพูดชวนออกไป ก่อนจะพริ้มตาหลับลงเพื่อหนีความว้าวุ่นของตัวเอง
สิงหราชผงกหัวขึ้นมองคนด้านข้างเล็กน้อย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตามเดิม เมื่อเห็นว่านิรณาชิงตัดบทด้วยการนอนปิดตาเอาไว้แน่น แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายแกล้งหลับ หากแต่สิงหราชก็ไม่ได้คิดจะเอ่ยทักท้วงออกไปให้เสียบรรยากาศ
มือหนาสอดเข้าไปใต้ผ้าห่ม ควานหาฝ่ามือเล็กจนเจอ ประสานฝ่ามือเข้าหาและกระชับเอาไว้ ถ่ายทอดความอบอุ่นให้กับมือของอีกฝ่ายที่เย็นเฉียบ ร่างหนายกยิ้มออกมากับตัวเอง เมื่อคนที่แกล้งหลับประสานฝ่ามือเข้าหาไออุ่นจากมือของตัวเองในเวลาต่อมา
ความรู้สึกของสิงหราชในตอนนี้ หากจะให้อธิบายก็คงจะมีเพียงความสับสน หากแต่เป็ความสับสนที่ให้ความรู้สึกที่ลึกซึ้ง และกลับไม่ได้คิดว่ามันคือปัญหาเลยด้วยซ้ำ กลับเป็ความสับสนที่ทำให้รู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด
แม้จะไม่แน่ชัด หากแต่ก็เป็ความรู้สึกที่สามารถทำให้ความคิดของสิงหราชเปลี่ยนไปจากเดิมอยู่ไม่น้อย เปลี่ยนจากสิงหราชคนเดิมที่ไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับใคร หากไม่จำเป็
เป็สิงหราชคนใหม่ที่มีความคิดว่า การที่ได้นอนหลับไปพร้อมกับใครสักคนหนึ่งจนถึงตอนเช้า ก็เป็เื่ที่ดีอยู่ไม่ใช่น้อย และอยากที่จะให้เกิดขึ้นกับตัวเองขึ้นมาบ้าง
สิงหราชไม่ใช่คนที่ซับซ้อน คิดและรู้สึกอะไรก็เลือกที่จะแสดงออกไปแบบนั้น โดยที่ไม่ได้คาดหวังผลลัพธ์ด้วยซ้ำไป ไม่คาดคิดเลยด้วยซ้ำ ว่านิรณาจะยอมอ่อนให้กันถึงขนาดตามใจไปเสียทุกเื่เช่นนี้
‘อบอุ่นจัง’ นิรณาเอ่ยพูดกับตัวเองในใจ มุมปากสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยจากความอบอุ่นที่ได้รับจากคนข้างกาย
ถึงแม้ว่าที่ผ่านมา จะไม่เคยเปิดใจให้กับใครมาก่อน หากแต่ความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้น นิรณาก็สามารถที่จะเข้าใจมันได้ไม่ยาก ว่าพื้นที่เล็ก ๆ ในหัวใจของตัวเอง กำลังมีผู้ชายที่ชื่อสิงหราชลงชื่อจับจองอยู่
สำหรับนิรณาแล้ว ความรู้สึกที่เกิดขึ้นล้วนแล้วแต่เต็มใจ ที่จะให้มันเกิดขึ้นกับความสัมพันธ์นี้ อาจจะดูโง่งมที่ยอมเอาความรู้สึกของตัวเองลงไปเล่น กับผู้ชายที่พึ่งพบเจอกันได้นาน
แต่ในเมื่อความรู้สึกมันเกิดขึ้นแล้ว นิรณาก็ไม่ได้อยากที่จะปิดกั้นความรู้สึกของตัวเองแต่อย่างใด ยินยอมที่จะปล่อยให้มันเป็ไปตามธรรมชาติ เธอพร้อมที่จะเรียนรู้ไปกับสิงหราช
แต่สิ่งที่น่าหนักใจ นั่นก็คือไม่รู้ว่าสิงหราชพร้อมที่จะเรียนรู้ไปกับเธอหรือไม่ หากแต่เมื่อหวนคิดถึงการกระทำของอีกฝ่าย นิรณาก็เลือกที่จะคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าตัวเธอนั้นยังคงพอมีความหวัง
………………………………………………….
มีแต่คนมีพิรุธเต็มไปหมด คนเขาก็ดูออกกันหมดแล้ว บอกแล้วว่าเื่นี้หวานฉ่ำอีกเช่นเคย อย่าได้ไปกลัวกับแค่ชื่อเื่และคำโปรย เพราะเลดี้ถนัดแตกต่างอยู่แล้ว 5555
อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ส่งฟีดแบคกลับมาหานักเขียนอย่างเลดี้หน่อยนะคะ อยากบอกว่ามันเป็แรงผลักดันในการอัปเดตนิยายมาก ๆ เลย
และอย่าลืมกดเข้าชั้น กดหัวใจ และที่สำคัญอย่าลืมกดติดตามนามปากกาอิสตรีเริงรมย์กันเอาไว้นะคะ เพราะตอนนี้กำลังเร่งสานต่อพล็อตมากมายที่ได้ทำการดองเอาไว้ในไหแบบเร่งด่วน และแพลนที่จะปล่อยงานในตอนนี้ก็ยาวทั้งปี ฮือออ
696
![ปะป๋าเป็นของหนูเถอะ! [เรื่องสั้น อ่านฟรี!]...จบ...](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725558636_90917878.webp)
