ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

งานวันเกิดคุณชายมี่(3)

           หลังจากที่ได้ยินคำกล่าวชมจากปากของมี่หนิงหยางเรื่องสุราที่ชิงเถามอบให้แล้วผู้คนในงานก็อดสนใจขึ้นมามิได้ไม่ใช่เรื่องที่คุณชายผู้นี้จะเอ่ยชมเรื่องอะไรออกมาแต่นี่เอากลับเอามาเทียบขนาดว่าไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนทั่วทั้งชีวิตของเขาได้เช่นนี้คงไม่ธรรมดา

“อาหนิงขนาดนั้นเชียวหรือ”แม้แต่ฮ่องเต้ที่นั่งอยู่ก็อดจะถามออกมาอย่างสนใจไม่ได้ถึงแม้ว่ามันจะดูเสียภาพลักษณ์เกินไปมากเสียหน่อยก็เถอะ

“กระหม่อมเพียงเอาตัวเองเป็นเกณฑ์แต่สำหรับผู้อื่นไม่อาจรู้ได้พะยะค่ะ”มี่หนิงหยางเอ่ยตอบออกมาตามความรู้สึกของเขาเพราะคนอื่นอาจไม่คิดเหมือนเขาก็ได้

“เช่นนั้นเอามาให้พ่อลองดูเสียหน่อย”ฮ่องเต้เอ่ยกับบุตรบุญธรรมสุดรักออกมา ส่วนมี่หนิงหยางจะทำเช่นไรได้นอกจากเดินนำเอาไปถวายให้ได้ลิ้มลอง

“อืม”ฮ่องเต้รับจอกสุราที่ขันทีถวายให้ยกขึ้นจิบทันที

“นี่ นี่มัน”เมื่อเขาดื่มสุราจนหมดถ้วยอุทานออกมาอย่างตกใจ รสชาตินี้มัน เขาที่เป็นถึงเจ้าแผ่นดินไหนเลยจะไม่เคยลิ้มลองแต่ก็ใช่ว่าเขาจะเคยได้ลองมันบ่อยๆ เสียเมื่อไหร่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่มีวันลืมรสชาตินี้ไปได้อย่างแน่นอน

“นี่มันทั้งรสชาติทั้งกลิ่นก็ใช่ใช่น้ำผึ้งมรกตอย่างแน่นอน” ฮ่องเต้เอ่ยออกมาอย่างตกตะลึง ไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสได้ลิ้มลองมันในสุราเช่นนี้

“น้ำผึ้งมรกต”ผู้คนที่นั่งอยู่ด้านล่างเจ้าเหนือหัวได้ยินคำกล่าวเช่นนั้นก็ร้องขึ้นด้วยความตกตะลึงเช่นเดียวกันหญิงสาวพวกนี้นางเป็นใครกันถึงขนาดนำสุราน้ำผึ้งมรกตมามอบเป็นของขวัญได้

“ซวยแล้วไง”ชิงเถาเอ่ยกับตัวเองออกมาเบาๆ นางไม่คิดว่าจะมีใครล่วงรู้ได้เร็วขนาดนี้ยิ่งคนที่รู้นั้นยังเป็น ถ้าเขาถามอะไรมาถ้านางโกหกไปจะโดนดีโดนชั่วขนาดไหนเนี่ย

“สุราขวดนี้มาจากที่พวกเจ้ามอบให้อาหนิงเช่นนั้นรึ”ฮ่องเต้ฉวนเยว่ฉีเอ่ยถามพวกชิงเถาออกมา

“เกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือไม่พะยะค่ะ”มี่หนิงหยางรีบเอ่ยถามออกมาทันที เขาไม่อาจรู้ได้ว่าคนผู้นี้จะถามเอาความจากพวกชิงเถาด้วยอารมณ์ไหน

“ไม่มีอะไรหรอกพ่อแค่อยากรู้ความเรื่องสุรานี้จากปากผู้ที่นำมาเท่านั้นว่าเช่นไรล่ะแม่นางทั้งสาม” เขาหันไปกล่าวกับบุตรบุญธรรมรักก่อนจะหันมาถามพวกชิงเถาอีกรอบ

“เอ่อ”ลี่ถิงกับเยว่ซินได้แต่หันไปถามความคิดเห็นกับชิงเถาเรื่องนี้พวกนางไม่อาจพูดออกมาได้อย่างพลการเพราะไม่อาจรู้ได้ว่าจะมีผลกระทบตามมาอย่างไรบ้าง

“กราบทูลฝ่าบาท”ชิงเถาที่โดนคำถามมา สมองนางหาคำตอบเพียงชั่วลมหายใจนางรีบคุกเข่าลงเพื่อที่จะกล่าวความจริงออกไป ซึ่งพี่สาวทั้งสองที่เห็นนางคุกเข่าลงก็รีบทำตามอย่างเร็วทันทีแต่เรื่องเจรจาก็ปล่อยให้น้องสาวผู้นี้จัดการก็แล้วกัน

“ถ้าฝ่าบาทสงสัยเรื่องสุรานั้นเป็นความจริงเพคะ สุรานั้นมีส่วนผสมของน้ำผึ้งมรกตจริง” ชิงเถาเอ่ยตอบออกไปด้วยเสียงไมค่อยมั่นคงนักจะให้นางมั่นใจได้อย่างไรกัน นี่คุยกับฮ่องเต้นะกดดันกว่านำเสนองานหน้าชั้นเรียนเป็นไหนๆ

“ฮ่ะๆๆเป็นเช่นนั้นจริงๆ แล้วของมีค่าเช่นนี้พวกเจ้าใจดีมอบมาเป็นของขวัญแก่อาหนิงได้ง่ายๆเลยรึ” ฮ่องเต้ถามออกมาอย่างสงสัย มันมีอีกหลายอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่เขายังคาใจอยู่พอสมควร

“กราบทูลฝ่าบาทคุณชายมี่เป็นลูกค้าประจำของร้านกระหม่อมพวกเราพอจะสนิทกับคุณชายมี่อยู่บ้างเมื่อมีงานมาแสดงความยินดีพวกกระหม่อมก็ไม่นิ่งนอนใจที่จะนำของล้ำค่ามามอบให้แก่เขาเพคะ”ชิงเถาตอบออกไปอย่างฉะฉานหลังจากที่คิดคำตอบล่วงหน้าก่อนที่ฮ่องเต้จะถามออกมาไม่นาน

“ได้ยินว่าร้านของพวกเจ้ากำลังโด่งดังไปทั่วเมืองหลวงเจิ้นเองก็มีโอกาสได้ลองบ้างจากที่อาหนิงเอามาให้ลอง”เขาถามออกมาอย่างเป็นกันเองทำให้พวกชิงเถารู้สึกผ่อนคลายขึ้นเมื่อเรื่องที่ถามเหมือนถามไถ่ทั่วไป

“เป็นเกียรติของครอบครัวกระหม่อมเพคะ”ชิงเถาเอ่ยออกมาพร้อมก้มหัวลงมากกว่าเดิม

“ฮ่ะๆๆอย่างไรอาหารทั่วทั้งแผ่นดินที่เจิ้นอยู่ เจิ้นก็ควรได้ลิ้มลอง มิใช่เพียงแค่อาหารเรื่องอื่นๆเราที่เป็นผู้ปกครองก็ต้องล้วนต้องผ่านมาแล้วทั้งสิ้น”ฮ่องเต้เอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี

“เป็นพระมหาธิคุณพะยะค่ะ/เพคะ” ทุกคนรีบเอ่ยออกมาอย่างพร้อมเพรียงเมื่อเขาเอ่ยประโยคเมื่อครู่ออกมา

“ไม่ต้องมากพิธีๆ”ฮ่องเต้เอ่ยออกมา เหมือนวันนี้พระองค์จะทรงใจดีกับพวกขุนนางเป็นอย่างมากเหตุคงมาจากเจ้าของวันเกิดเป็นแน่ ถ้าเอาตัวคุณชายมี่เข้าไปในราชสำนักบรรยากาศคงดีขึ้นไม่ได้สิๆพวกเขาจะอยากให้ชายผู้นี้เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับงานในราชสำนักมิได้เพียงเท่านี้ในพระทัยฝ่าบาทก็เอนเอียงให้กับคุณชายมี่ไปจะหมดแล้ว

“กลับมาเรื่องของแม่นางผู้นี้ต่อเรื่องที่เจิ้นสนใจ เจ้าไปหาน้ำผึ้งมรกตมาได้อย่างไรกันมิใช่เรื่องง่ายที่จะมีไว้ครอบครอง” เขาถามออกมาอย่างสงสัย แม้แต่เขาถ้าไม่ใช่เพราะจำเป็นต้องใช้ไหนเลยจะกล้าเอาออกมาใช้พร่ำเพรื่อแบบนี้ได้

“ทูลฝ่าบาทครอบครัวกระหม่อมเมื่อตอนไปเที่ยวในป่าบังเอิญเจอเข้ากับรังผึ้งมรกตที่น่าจะร้างรังไปได้ไม่นานเพคะเมื่อนำรังกลับมาแล้วพบว่ายังหลงเหลือน้ำผึ้งอยู่อีกเล็กน้อยครั้นเมื่อมีงานเช่นนี้ครอบครัวกระหม่อมจึงทำมาผสมกับสุราเพื่อมอบให้กับคุณชายนี่”ชิงเถาเอ่ยออกไปตามเรื่องราว อย่างกับว่าเรื่องราวนี้เกิดขึ้นจริงๆด้วยน้ำเสียงที่ดูใสซื่อของนาง ไม่มีใครสังเกตเลยว่านางกำลังโป้ปดครั้งใหญ่อยู่ยกเว้นเพียงพี่สาวทั้งสองที่ได้แต่ก้มหน้าบังคับความสั่นอยู่ด้วยน้องสาวโกหกออกไปพวกนางก็ต้องทำตัวให้แนบเนียนเข้าไว้เพราะไม่เช่นนั้นพวกนางจะทำให้สิ่งที่ชิงเถาพูดน่าสงสัยเอาได้

“เรื่องเป็นเช่นนี้เองนับว่าครอบครัวเจ้ามีวาสนานัก”ฮ่องเต้เอยออกมาอย่างพอใจกับเรื่องที่ชิงเถาบอกออกมา

“เพคะ”ชิงเถาเอ่ยออกมาเพียงสั้นๆ รอให้เรื่องจบพวกนางจะได้รอดตัวไปเสียที

“เอาล่ะสนุกกันต่อเถอะ” หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยออกมาอีกความแล้วบรรยากาศในงานก็กลับมาเป็นเช่นเดิม แต่ที่แปลกไปดูเหมือนว่าจะมีหลายคนที่อยากจะเข้ามาพูดคุยกับพวกชิงเถากันน่าดูดูเหมือนพวกนางจะตัวหอมไม่ต่างจากกลิ่นของน้ำผึ้งมรกตเสียแล้ว

           หลังจากนั้นงานวันเกิดก็กลับมาครึกครื้นอีกรอบเมื่อฮ่องเต้เสด็จกลับไปก่อนหน้าหลังจากที่มี่หนิงหยางเป่าเทียนวันเกิดบนขนมแป้งอบสีสวยแล้วเช่นเดียวกับพวกชิงเถาที่ก็ขอตัวกลับเช่นกันโดยให้เหตุผลกับเจ้าของงานวันเกิดว่าน้องชายรออยู่นานแล้วนั่นเอง