“จ้วนสือนี่เ้า”
“ท่านแม่ ต่อให้เฟิงเหอนางจะไม่มีทายาทให้กับข้าแต่ข้าก็ไม่มีวันที่จะยกสตรีอื่นมาเป็อนุภรรยาของข้าเป็แน่เพราะสตรีผู้เดียวที่ข้ารักและยกให้เป็ฮูหยินของข้ามีเพียงเฟิงเหอผู้เดียวเท่านั้น”เขาพูดขึ้นด้วยท่าทางขึงขังก่อนจะเดินออกจากห้องไปในทันที
“จ้วนสือ จ้วนสือ หึ๊ยช่างน่าโมโหนัก”เล่าฮูหยินพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ
ด้านหลี่หยางเหมยที่แอบฟังทั้งสองคุยกันอยู่ด้านหลังประตูเมื่อนางได้ฟังที่คหบดีเหวินพูดกับเล่าฮูหยินร่างเล็กก็สั่นเทาไปด้วยความเสียใจ
“ข้ามีอะไรที่สู้นางไม่ได้กัน”นางพูดขึ้นเบาๆด้วยความอิจฉา
ครั้นเมื่อเล่าฮูหยินเห็นหลี่หยางเหมยที่เดินเข้ามาภายในห้อง ใบหน้าของนางดูไม่สดใสเช่นที่เคย
“หยางเหมยเ้าได้ยินเื่ที่ข้าพูดกับจ้วนสือเมื่อครู่แล้วใช่หรือไม่”
นางพยักหน้าก่อนจะเดินมานั่งข้างๆเล่าฮูหยินใบหน้าเล็กๆค่อยๆเอนลงไปซบลงบนตักนั่นของเล่าฮูหยินราวกับ้าคนปลอบใจ
“หยางเหมยเ้าอย่าได้เสียใจไปเลยถึงอย่างไรข้าก็จะให้จ้วนสือรับเ้าเป็อนุภรรยาให้จงได้”
“เล่าฮูหยินแต่นายท่านรักแต่เพียงเหวินฮูหยิน ไม่มีทางที่นายท่านจะยอมรับข้าน้อยเป็อนุภรรยาหรอกเ้าค่ะ”
“เื่นั้นเ้าอย่าได้คิดมากไป ข้ามีวิธีที่จะทำให้จ้วนสือยอมรับเ้าเป็อนุภรรยาอย่างแน่นอน”
นางมองหน้าเล่าฮูหยินพร้อมกับขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย
“ท่านจะทำเช่นไรเ้าคะ”
นางยิ้มให้กับหลี่หยางเหมยราวกับมีแผนการในหัว
ด้านคหบดีเหวินที่กลับมาถึงห้องเขามองดูเหวินเฟิงเหอที่งัวเงียตื่นขึ้น ใบหน้าเล็กๆที่ดูงดงามนั่นของนางทำให้เขารู้สึกมีกำลังใจทุกครั้งที่ได้เห็น
“ท่านพี่ ท่านไปไหนมางั้นหรือ”นางถามเขาพลางขยี้ตาเบาๆ
“ข้าออกไปเดินเล่นน่ะเ้าตื่นแล้วเช่นนั้นหรือ”
นางพยักหน้าให้เขาเบาๆ
“ข้าเผลอหลับไปั้แ่เมื่อไหร่กัน”
ร่างใหญ่ค่อยๆเดินไปนั่งลงข้างๆนางก่อนจะโอบกอดนางเอาไว้
“เ้าคงจะเหนื่อยมากจึงได้หลับไปอย่างไม่รู้ตัว”
“เหนื่อยอะไรกันข้าไม่ได้เหนื่อยซักหน่อย”
มือใหญ่จับจมูกเล็กๆของนางราวกับเอ็นดู
“ไม่เหนื่อยอะไรกัน สีหน้าเ้ามันฟ้อง”
“ท่านพี่น่ะชอบแกล้งข้าอยู่เรื่อย อันที่จริงงานที่ร้านไม่ได้ทำให้ข้าเหนื่อยอะไรแต่สิ่งที่ทำให้ข้าเหนื่อยก็มีเพียงแค่.....”นางพูดขึ้นเบาๆก่อนใบหน้างดงามจะดูเศร้าลง
“เื่ของท่านแม่ใช่หรือไม่”
นางหลุบหน้าต่ำลงราวกับไม่อยากกล่าวหาผู้เป็แม่สามี
“ข้ารู้ดีว่าเ้ารู้สึกเช่นไรแม้เ้าไม่พูด เ้าคงจะอึดอัดและลำบากใจมากใช่หรือไม่”
“ท่านพี่ข้าไม่เป็ไรท่านแม่คงมีเหตุผลของนางแม้ข้าจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดท่านแม่จึงได้ดูไม่ถูกใจข้าแต่ข้าก็จะพยายามทำดีกับนางเช่นลูกคนหนึ่งจะทำดีต่อท่านแม่”
เขากระชับกอดนางไว้แน่นด้วยความซาบซึ้งใจ
“ข้าขอบใจเ้ามากเฟิงเหอที่เ้าไม่ถือสาท่านแม่แต่หากเ้าไม่ไหวเมื่อไหร่เ้าต้องบอกข้าเข้าใจหรือไม่”
นางกระชับกอดเขาไว้แน่น
“ทำไมเ้าคะหากข้าไม่ไหวท่านจะพาข้าไปอยู่ที่อื่นเช่นนั้นหรือ”นางแกล้งพูดหยอกเขา
คหบดีเหวินนิ่งไปชั่วครู่
“ใช่หากเ้าไม่ไหวข้าจะพาเ้าออกไปจากที่นี่”
“ท่านพี่”นางพูดขึ้นด้วยความใ
“เฟิงเหอเ้าเสียสละเพื่อข้าทุกอย่าง เ้าต้องจากบ้านเกิด จากครอบครัวที่รักเพื่อมาอยู่กับข้าแต่แทนที่เ้าจะมีความสุขแต่กับต้องทุกข์ใจเพียงเพราะความอคติ ข้าซะอีกที่ไม่เคยปกป้องเ้าเลย”
นางมองหน้าเขาพร้อมกับยิ้มอย่างซาบซึ้งใจ ร่างเล็กรีบโผลเข้าไปกอดเขาเอาไว้
“ท่านพี่ข้ารักท่านเหลือเกิน”
“ข้าก็รักเ้า รักเ้ามาก”
นางรีบผละตัวออกจากเขาพร้อมกับยิ้มอย่างร่าเริงออกมาเพราะไม่อยากให้เขารู้สึกเศร้า
“ถ้าท่านพี่รักข้าเช่นนั้นรุ่งเช้าท่านพาข้าไปเที่ยวเล่นได้หรือไม่”
“เ้านี่ ชอบทำให้ข้ายิ้มได้ตลอดสิน่าเอาล่ะถือว่าเป็การไถ่โทษที่ข้าดูแลเ้าไม่ดีวันพรุ่งข้าจะพาเ้าไปเที่ยวในที่แห่งหนึ่งข้าว่าเ้าต้องชอบเป็แน่”
นางรีบโผลเข้ากอดเขาในทันที
“จริงๆนะเ้าคะท่านพี่”นางพูดขึ้นด้วยความดีใจ
504
