ลูกกรอกขุนแผน (NC20+)

        ช่วงนี้คุณเหนือดูไม่ค่อยสนใจเราเลย ไม่เรียกเข้าห้อง ไม่มาหาเหมือนก่อนด้วย... พอได้คุณยูกิแล้วก็เลยเบื่อเรารึเปล่านะ อุตส่าห์เอาใจช่วยแท้ๆ

        นุชนอนหมุนตัวบิดไปบิดมาอยู่บนเตียงคนเดียว มองไปรอบห้องที่แม้ว่าจะกว้างขวางและหรูหราเกินฐานะของเธอแต่มันช่างดูเงียบเหงาเหลือเกินเมื่อต้องอยู่คนเดียว

        คิดถึงอ่าาา คิดถึงงง ฮือๆๆ ทำไงดี... วันหยุดแบบนี้ เค้าจะออกไปที่ไหนรึเปล่านะ... หรือควรโทรหาดี?... ไม่ได้ๆ ขืนตื้อมากไปเดี๋ยวจะโดนเกลียดเอา.. โอ้ยยยย ต้องทนจริงๆ เหรอเนี่ย

        เลขาสาวกลิ้งฟุบหน้ากับหมอนตะโกนปลดปล่อยอารมณ์ด้วยความหงุดหงิด เธอรู้สถานะตัวเองเป็นอย่างดีว่าไม่มีสิทธิ์ไปเรียกร้องอะไรจากเจ้านาย ได้แต่รอเป็นที่ระบายอารมณ์ให้ในเวลาที่เขาต้องการซึ่งที่ผ่านมาเธอก็พอใจในจุดนั้น

        ยิ่งช่วงก่อนที่ดาวเหนือจะได้ยูกิไว้ในครอบครอง เขาได้เอาความอยากทั้งหมดมาลงกับนุชแบบไม่เลือกเวลาและสถานที่มันยิ่งทำให้เธอเสพติด แต่พอหลังจากนั้นเขาก็แทบจะไม่แวะมาหาเลยทำให้นุชรู้สึกของขาด

        เธอเริ่มใช้มือลูบไล้ร่างกายตัวเองตามแรงปรารถนา ถลกเสื้อเปิดเต้านมแล้วบี้มันเล่น ถ่างขาออกกว้างแล้วล้วงมือเข้าใต้กางเกงในตัวจิ๋วไปถูไถกลีบแคมจนยับ แหงนหน้าหลับตาคิดจินตนาการไปถึงบทรักอันดุเดือดของเจ้านายหนุ่ม

        "อูยยยยย คุณเหนือขาาาา เมื่อไหร่จะมาหานุชซะที... อืมมมมม แค่โทรมาหาสักครั้งก็ยังดี นุชจะยอมทำตามคำสั่งคุณทุกอย่าง... แค่โทรมานุชจะรีบไปหาถึงที่เลยรู้ไหมคะ"

        เธอครางเสียงสั่นอยู่คนเดียวในขณะที่ลงมือเล่นกับร่างกายตัวเองหนักขึ้น แยงนิ้วแทงเข้าหลุมเสียวที่มีน้ำเยิ้มแต่ก็ยังไม่ถึงใจมากพอเพราะในหัวคิดถึงแต่ท่อนเอ็นร้อนๆ ของเขา ภาพลำเอ็นยักษ์ที่เคยทะลวงความเสียวใส่เธอนับครั้งไม่ถ้วนทำให้นุชจำขนาดของมันได้แม่น เธอแทรกนิ้วเสียบเข้าไปเพิ่มจากหนึ่งนิ้ว เป็นสองนิ้ว... สามนิ้ว...

        "ประมาณนี้ใช่มั้ยนะ.. ซี้ดดดด แต่มันลึกกว่านี้.. ร้อนกว่านี้.. และก็.... อูยยยย ต้องแทงเร็วๆ แบบนี้"

        นุชเร่งจังหวะจ้วงแทงนิ้วทั้งสามใส่หว่างขาตัวเองจนเริ่มได้ยินเสียงน้ำแตกฟองดังออกมา ผงกหัวยกขึ้นมองดูหว่างขาตัวเองแล้วยกขาข้างหนึ่งลอยสูงขึ้นในอากาศพร้อมกับคิดภาพท่าร่วมรักที่เขาเคยมอบให้

        "ยกขานุชขึ้นพาดบ่าแล้วแทงมาเลยค่ะ... ซี้ดดดด นุชชอบท่านี้ที่สุด... เพราะเวลาคุณเอาท่านี้ แล้วกอดขานุชไว้.. คุณจะจูบขานุชไปด้วย.. ใช้มือลูบมันแล้วบอกว่านุชขาสวยกว่าใคร... ฮือๆๆ ทนไม่ไหวแล้วอ่าาา"

        เมื่อความอยากในกามตัณหามันเกินห้ามใจ นุชเลยคว้าโทรศัพท์ข้างตัวยกขึ้นมากดถ่ายรูปสุดสยิวของตัวเอง ทั้งบีบเคล้นนมจนเห็นยอดอกชูชันเป็นเม็ดแข็ง ทั้งช่วงล่างที่แหกขากว้างมีนิ้วเสียบคาไว้อยู่ รวมถึงใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้ตาลอยอ้าปากเหมือนกำลังอ้อนวอนขอความรักจากเขาด้วยความเงี่ยนอยากถึงที่สุด เปิดไลน์ไล่หาชื่อเจ้านายหนุ่มแล้วนึกชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะกดส่งรูปเหล่านั้นออกไป

        "ขอร้องล่ะ อย่าเกลียดนุชนะคะ... ขอให้ชอบๆๆๆๆ... อุ๊ย! อ่านแล้ว!!"

        นุชใจเต้นแรงในอกเหมือนสาวแรกรุ่นกำลังหัดมีความรัก สองมือกำโทรศัพท์ไว้แน่น สายตาจับต้องอยู่ที่หน้าจอรอลุ้นว่าเขาจะตอบกลับมารึเปล่า...

        ติ๊งงงงง...

        "ขอโทษที่ปล่อยให้เหงานะ วันพรุ่งนี้แต่งตัวมาน่ารักๆ นะครับ เอาแบบที่ถอดง่ายๆ เข้าใจใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร"

        นุชฉีกยิ้มกว้างทันทีที่ได้อ่านข้อความ เธอรีบเร่งแทงนิ้วคิดสมมุติภาพวันพรุ่งนี้ว่าเขาจะจัดการเธอยังไงแล้วถึงจุดสุดยอดอย่างสุขสม พอเสร็จกิจก็หัวเราะออกมาด้วยความสนุกแล้วรีบโดดลงเตียงวิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าไล่ปัดมือหาชุดที่จะใส่พรุ่งนี้ด้วยความคิดว่าต้องใส่ชุดไหนที่เจ้านายเห็นแล้วจะชอบ... เห็นแล้วจะทนไม่ไหวจนต้องโดดเข้าใส่... ชุดไหนที่จะทำให้เขาหื่นจนต้องจูงแขนเธอไปจัดการมุมใดมุมหนึ่งในบริษัทได้ยิ่งดี

        .

        .

        .

        เช้าวันรุ่งขึ้น นุชแต่งตัวอยู่หน้ากระจกอย่างอารมณ์ดี เธอฮัมเพลงคลอเบาๆ มองตัวเองในกระจกด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา หมุนตัวมองในกระจกเช็คทั้งเสื้อผ้าหน้าผมแล้วก็อมยิ้ม

        "กระโปรงสั้นเกินไปรึเปล่านะ โดนคนมองทั้งออฟฟิศแน่เลย...... แต่แบบนี้มันล้วงง่ายกว่านี่นา แถมยัง......"

        เธอค่อยๆ ถลกกระโปรงที่สั้นแค่คืบกว่าๆ ขึ้นมากองบนเอวแล้วมองตัวเองในกระจก เปิดให้เห็นช่วงล่างที่ใส่กางเกงในจีสตริงเป็นสายผ้าเล็กๆ คาดปิดส่วนสำคัญอยู่

        "แบบนี้คงไม่ต้องเสียเวลาถอดออกจริงมั้ย.. ยกทรงก็เป็นตะขอหน้า แค่ถอดกระดุมเสื้อแล้วแกะออกแป๊บเดียวก็พร้อม... หวังว่าคงจะชอบนะคะคุณเหนือ.. โอ้ยยย เขินอ่าาา จะเดินเข้าตึกยังไงเนี่ย"

        นุชยกสองมือขึ้นปิดหน้าแก้เขินเพราะกำลังยิ้มจนแก้มแตกอยู่คนเดียว สักพักก็ตั้งสติจัดแจงเสื้อผ้ากลับเข้าที่แล้วออกจากห้องด้วยความตื่นเต้น

        เธอขับรถมาถึงบริษัทก็เข้าจอดใต้อาคาร ลงจากรถแล้วเดินไปที่ประตูทางเข้าตึก แต่ก่อนจะถึงประตูแค่ไม่กี่ก้าว อยู่ดีๆ เธอก็หยุดนิ่งตัวแข็งขยับไปไหนต่อไม่ได้ แม้จะพยายามก้าวขาไปข้างหน้าแต่เหมือนร่างกายถูกอะไรสักอย่างที่มองไม่เห็นพันไว้รอบตัวจนต้องยืนค้างอยู่แบบนั้น

        "อะไรเนี่ย! ทำไม...... พี่คะ ช่วยด้วย!.. พี่! ได้ยินหนูมั้ย?"

        เธอตะโกนส่งเสียงเรียกพนักงานอีกคนที่กำลังเดินมาข้างๆ แต่แล้วเขาก็เดินเฉียดผ่านเธอไปเหมือนมองไม่เห็นและไม่ได้ยินเสียงอะไร นั่นยิ่งทำให้นุชเริ่มกลัว

        "ใจเย็นๆ แม่หนู ไม่ต้องเสียงดังไปหรอกน่า ยังไงก็ไม่มีใครได้ยินอยู่แล้ว"

        เสียงหยาบกระด้างของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาทางด้านหลัง นุชตัวสั่นขนลุกวาบจากแผ่นหลังไล่ขึ้นมาถึงต้นคอ แค่จะหันกลับไปมองก็ยังทำไม่ได้เพราะเหมือนมีมวลอากาศนิ่มๆ เย็นเฉียบบีบรัดเอาไว้ จนเจ้าของเสียงนั้นเดินอ้อมมาหยุดอยู่ตรงหน้าในระยะประชิดเธอถึงได้เห็นว่าเป็นผู้ชายที่มีแววตาน่ากลัวเกินกว่าจะอธิบายได้

        "นะ นี่... นี่มันอะไรกัน พี่เป็นใคร! แล้วทำไมถึง...... อื้อออ อื้อออออ!"

        ชายคนนั้นยกมือขึ้นทำท่าปิดปากตัวเอง ทำให้นุชโดนมวลอากาศอุดปากเอาไว้จนพูดไม่ออก สถานการณ์ที่ไม่เข้าใจทำให้เธอเริ่มร้องไห้น้ำตาไหลออกมา ชายคนนั้นเลยแสยะยิ้มดูน่ากลัวก่อนจะพูดกับเธอ

        "ถึงจะจับกลิ่นได้จางๆ ก็เถอะ.. แต่หนูมีเศษเสี้ยวที่ให้ความรู้สึกเหมือนดวงจิตของเจ้านั่นหลงเหลืออยู่... มันคงอยู่ที่นี่ใช่มั้ย?"

        "ปะ ปล่อ..!! อื้ออ! อื้อออออ!!"

        นุชเหลือบไปเห็นมีกลุ่มพนักงานเดินมาข้างๆ อีกหลายคน เลยพยายามส่งเสียงออกจากลำคอเรียกให้ช่วยแต่ก็เหมือนไม่มีใครได้ยิน พวกนั้นเดินผ่านไปเข้าตึกเหมือนไม่มีอะไรยิ่งทำให้เธอแปลกใจและกลัวมากขึ้นกว่าเดิม ต่างจากชายคนนั้นที่ยิ้มชอบใจแล้วล้วงเอามีดกริชเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า เธอเห็นก็ยิ่งสะอึกสะอื้นร้องไห้หนัก

        "ไม่ต้องกลัว.. พี่ไม่ฆ่าหนูหรอกน่า... ทั้งสวยทั้งน่ากินขนาดนี้ ไม่ให้เสียของหรอก... แค่จะขอยืมใช้ร่างกายนิดเดียวเอง"

        เขาดึงมีดออกจากฝักแล้วยกอีกมือขึ้นไปจับปลายผมของเธอไว้ เฉือนมีดตัดปอยผมเธอจนขาด นุชสะดุ้งตาโตเมื่อตรงหน้าปรากฏให้เห็นเงาดำจางๆ ของผู้หญิงที่ดูน่ากลัวยืนจ้องมองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ แล้วเงาดำนั่นก็ลอยพุ่งเข้าชนร่างทำให้นุชวูบหมดสติไป

        "ว่าไงชบา... ได้เรื่องมั้ย?"

        "จ่ะนายเมฆ จิตแม่หนูคนนี้หลงใหลชายคนหนึ่งเหมือนต้องมนต์... คงใช่แน่ๆ จ่ะ"

        "ฮ่าๆ มันคงอยู่ที่นี่จริงๆ สินะ"

        เมฆหัวเราะแล้วเก็บมีดเข้าฝัก สะบัดมือในอากาศปล่อยให้ร่างสาวสวยเป็นอิสระ ชบาก้มมองดูร่างใหม่แล้วก็ยิ้มหวานให้เจ้านายเหมือนรอคำสั่ง ส่วนผู้เป็นนายก็ได้โอกาสจ้องโลมเลียร่างกายเลขาสาวไปทุกส่วน

        "ยัยหนูคนนี้แต่งตัวมาล่อควxผู้ชายชัดๆ สาวเมืองใหญ่นี่ดูน่าอร่อยทุกคนจริงๆ... ขอกูชิมหน่อยละกันนะ แกะกระดุมเสื้อออกซิ"

        ชบาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกจนเปิดให้เห็นหน้าอกขาวที่มียกทรงสีหวานห่อหุ้มอยู่ เมฆเข้าไปคว้าขยำมันเต็มมือแล้วเกี่ยวขอบยกทรงดึงลงไปจนยอดอกโผล่ออกมา โฉบเข้าอ้าปากงับดูดกินอย่างเมามัน

        "ซี้ดดด นายเมฆจ๋า... จะทำตรงนี้จริงๆ เหรอจ๊ะ เรายัง.."

        "เงียบ! ใครเป็นนายมึง!"

        "นายเมฆจ่ะ เป็นนายทูนหัวของชบา... อูยยยย แต่ชบาแค่คิดว่า.. เดี๋ยวมนต์บังตามันจะคลายแล้ว"

        เมฆได้ยินก็จำใจถอยด้วยความหงุดหงิด

        "นั่นสินะ งานสำคัญต้องมาก่อน... มึงเข้าไปข้างใน แล้วหาดูให้ทั่วว่ามันอยู่ที่นี่รึเปล่า แค่มึงมองจิตมันก็คงรู้ว่าเป็นใคร... สืบดูให้ดีด้วยว่ามันเก็บลูกกรอกตัวหลักไว้ที่ไหน... ได้เรื่องยังไงก็รีบออกมา กูจะพาอีหนูนี่ไปด้วย"

        "ได้จ่ะนาย"

        ชบาจัดการแต่งตัวเข้าที่เรียบร้อยก่อนจะเข้าไปจูบแก้มผู้เป็นนายแล้วเดินเข้าตึกไป เธอผ่านกลุ่ม รปภ. ที่เฝ้าทางเข้าสำนักงานอย่างง่ายดาย สายตาสอดส่องมองดูทุกคนแต่ก็ไม่พบใครที่เป็นเป้าหมาย เธอใช้เวลาเดินสำรวจแต่ละชั้นในตึกขนาดใหญ่แบบไม่เร่งรีบจนกระทั่งขึ้นไปถึงชั้นบนสุดที่เป็นที่ทำงานของผู้บริหาร พลังงานของจิตดวงใหญ่แผ่ออกมาจากห้องที่อยู่มุมด้านในทำให้นางพรายถึงกับยิ้มมุมปาก

        ในขณะที่ดาวเหนือกำลังนั่งเซ็นต์เอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน อยู่ดีๆ ก็รู้สึกร้อนวูบวาบที่แหวนพร้อมกับความรู้สึกเย็นๆ น่าขนลุกที่ส่งมาจากอีกฝั่งของประตูห้อง เขารีบหมุนแหวนเข้ากำมือคุยกับน้าแผนทันที

        "รู้สึกมั้ยน้า!!"

        "เออ... พวกมันอยู่ที่นี่"

        "ขึ้นมาได้ไงวะ! เอาไงดีน้า ตรงนี้ไม่มีที่ให้หนีด้วย"

        ดาวเหนือลุกจากเก้าอี้พูดเสียงสั่น สายตาจ้องมองไปที่ประตูคอยลุ้นตามเสียงฝีเท้าที่ย่ำใกล้เข้ามา

        "โทรเรียกยามสิวะ! เรียกขึ้นมาให้หมด อย่างน้อยอยู่กันหลายคนเผื่อมีโอกาสให้หนี"

        เขารีบคว้าหูโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานกำลังจะกดเบอร์ภายใน แต่ไม่ทันเสียแล้ว... ประตูเปิดออกช้าๆ พอเห็นว่าเป็นเลขาสาวเดินเข้ามาในห้องก็ทำให้ดาวเหนือตกใจบอกเธออย่างรีบร้อน

        "นุช!! รีบหลบไปก่อน แล้วรีบไปตาม รปภ. ทุกคนมาที่นี่ด่วน!!"

        "เหนือ...... นั่นไม่ใช่นุช"

        "พูดอะไรน้า! ก็นั่นมัน......... ใครวะ..."

        พอเขาหันไปมองตานุชก็รู้สึกเย็นวาบจนขนลุกทำให้รู้ว่าน้าแผนพูดถูก ความรู้สึกแบบนี้คือภัยคุกคามที่เขาเคยได้รับตอนเจอกับไอ้เมฆ แถมยังได้กลิ่นสาบเหมือนควันไฟออกมาจากตัวเธอยิ่งทำให้แน่ใจว่านั่นไม่ใช่นุชที่เขารู้จัก

        "มึงอยู่ที่นี่เองสินะ..."

        ชบาพูดด้วยใบหน้าที่ดูน่ากลัวแล้วเดินเข้ามาด้านในห้อง จ้องมองดูชายหนุ่มด้วยจิตมุ่งร้าย ขอเพียงเจ้านายของเธอได้ครองลูกกรอกขุนแผนไว้ในมือ เธอก็สามารถเติมเต็มพันธะสัญญาหลุดพ้นจากการถูกจองจำและไปสู่สุคติได้เสียที

        เธอเดินเข้าหาเขาหมายจะจัดการให้จบ แต่แล้วเมื่อนางพรายเดินเข้าไปใกล้ขึ้น.. เห็นหน้าเขาชัดขึ้น.. แววตาของเขา.. บรรยากาศแปลกๆ ที่ออกมาจากตัวเขา.. ทำให้เธอกลับไปนึกถึงเรื่องในอดีตอันเนิ่นนานมาแล้ว ความทรงจำที่เคยถูกฝังไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจหวนกลับมาแจ่มชัดเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานทำให้เธอหยุดอยู่กับที่แล้วเริ่มร้องไห้

        "ฮือๆ.. พี่แก้ว...... พี่แก้วใช่ไหมจ๊ะ..."