ผมโดนปลดจากกรรมการกองทุนเหรอ
เฮ่ย มันเป็นไปได้ไงวะเนี่ย
ผมรีบโทรหาคุณธีร์เพื่อสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น
แต่ธีร์ไม่รับสาย
ผมขับรถกลับบ้านด้วยความรู้สึกคับข้องใจอย่างมาก
เมื่อกลับถึงบ้าน ผมหวัดดีพ่อซึ่งกำลังกินข้าวอยู่ พ่อผมทัก“เป็นอะไรไปพล็อต หน้าเครียดเชียว”
ผมไม่กล้าบอกว่าตัวเองถูกปลดจากกรรมการกองทุน พ่อผมถามว่า“กินข้าวมาหรือยังล่ะ?”
“กินมาแล้ว” ผมโกหก
พ่อผมบอกว่า“มีอะไรก็บอกพ่อได้ พ่อรู้ลูกโตแล้วตัดสินใจเองได้ แต่ว่าบางทีการมีคนระบายดีกว่าไม่มีนะ”
ผมขอบคุณพ่อจากนั้นขึ้นห้องไป
ผมเข้าไปนั่งเซงอยู่ในห้อง ผมแพ้วรเดชยังไม่พอ ยังถูกปลดออกจากกรรมการกองทุนอีก วรเดชมันก้าวนำผมไปตลอด ทำยังไงนะผมถึงจะเหนือกว่ามันได้ ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก็หลับไปทั้งที่ยังใส่ชุดทำงาน
ผมตื่นขึ้นมากลางดึก ดูนาฬิกาก็ประมาณห้าทุ่มกว่าแล้ว ผมเข้าห้องน้ำอาบน้ำ ระหว่างนั้นสมองผมรู้สึกตึงๆ นิดๆ ผมคิดเยอะจนปวดหัวไปหมด
หลังอาบน้ำเสร็จผมรู้สึกหิวเลยเดินลงไป เจอพ่อนั่งดูทีวีอยู่
“ไม่นอนอีกเหรอพ่อ?” ผมถาม
“ยังไม่ค่อยง่วงน่ะ”
ผมเอามาม่าไปต้ม ระหว่างนั้นก็เล่นมือถืออ่านอะไรไปเรื่อย
“พล็อตเครียดเรื่องวรเดชเหรอ?” พ่อผมพูดขึ้น
ผมหันไปมอง “พ่อรู้ยังได้ยังไง?”
“พ่อเห็นคลิปวรเดชในโซเชียลน่ะ ช่วงนี้เขาปล่อยคลิปโฆษณาถี่มาก ตอนแรกนึกว่าโดนคดีกรรมตามสนองไปแล้วซะอีก”
ผมเงียบ พ่อผมบอก“เราน่ะหายใจเข้าออกก็มีแต่วรเดช แม่ไม่สบายยังไม่รู้เรื่องเลย”
ผมรีบถาม“แม่ไม่สบายเหรอพ่อ?”
“ใช่ วันๆ เราพอกลับมาบ้านก็ขึ้นห้องตลอด แทบไม่ได้คุยกันเลย”
ผมนึกถึงคำพูดอิ๊ง วันๆ ผมเอาแต่นึกถึงวรเดชจนไม่ได้สนใจคนรอบตัวจริงๆ
กริ๊ง เสียงมาม่าต้มเสร็จผมหยิบมากิน นั่งข้างๆ พ่อ
“แล้วแม่เป็นอะไรไป?”
“แม่เราบ่นปวดท้อง ไข้ขึ้นด้วย ตอนนี้กินยานอนไปแล้ว พ่อไม่ง่วงเลยลงมาเปิดทีวีดู ไม่อยากรบกวน”
“แล้วทำไมวันนี้พ่อไม่ง่วง ปกติเห็นสี่ทุ่มก็นอนแล้ว” ผมถาม
พ่อบอก “ก็มีลูกอยู่คนเดียว แต่ลูกคนเดียวดันไม่คุยด้วย เลยนอนไม่ค่อยหลับ”
ผมรีบบอก“ไม่ใช่แบบนั้นพ่อ ผมแค่เครียดๆ จากงานนิดหน่อย”
พ่อผมหันหน้ามามอง“เพราะพ่อตกงานตอนนั้นแท้ๆ ทำให้ลูกต้องหางานทำ เสียชีวิตวัยรุ่นไปหมด”
“พูดเรื่องนี้อีกแล้ว ผมโตแล้ว ยังไงผมก็ต้องหางานพิเศษทำอยู่ดีแหละพ่อ”
พ่อผมส่ายหน้า“เสียดาย พ่อไม่สามารถทำหน้าที่พ่อได้อย่างเต็มที่”
ผมรีบเอื้อมมือไปจับแขนพ่อไว้
“พ่ออย่าพูดแบบนี้ดิ”
พ่อผมก้มหน้า ผมอดรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้ที่ทำให้พ่อเป็นห่วง สุดท้ายเพื่อความสบายใจผมจึงเล่าเรื่องที่วรเดชซ้อนแผนผม ทำให้ผมถูกปลดจากกองทุนออกไป
พ่อผมบอกว่า “วรเดชเหมือนแมวเก้าชีวิตที่ฆ่าไม่ตาย”
ผมตอบ “ต่อให้มันมีสิบชีวิต ผมก็จะฆ่ามันถึงชีวิตที่สิบ”
พ่อผมส่ายหน้า“เอาแต่ฆ่ากันไปมา เหมือนไม่ใช่ไปทำงาน แต่ไปหาเรื่องกัน”
“วงการธุรกิจก็แบบนี้แหละพ่อ”
พ่อผมบอกว่า“ไม่ว่าจะทำอาชีพอะไรก็ไม่ใช่จะไปฆ่าเขาให้ตาย ถ้าเป็นแบบนี้ชีวิตการทำงานที่เหลือของลูกคงไม่มีความสุข”
ผมพยักหน้า คำพูดพ่อถูกต้องก็จริง แต่จะผมปล่อยวรเดชไปง่ายๆ เหรอ
ไม่มีทาง
ผมเงียบไม่ตอบพ่อ พ่อแค่ตบไหล่ผมเบาๆ ให้กำลังใจ
“พ่อง่วงแล้ว ไปนอนก่อนนะ อย่างน้อยพ่อก็ดีใจที่เรายังเล่าเรื่องให้พ่อฟัง”
พ่อบอกทิ้งท้าย
“แม่เราชอบทำบุญ ว่างๆ ก็ไปทำบุญเป็นเพื่อนแม่บ้างสิ”
ผมพยักหน้า จากนั้นพ่อผมก็ขึ้นห้องไป
เช้าวันต่อมาผมขับรถไปทำงานที่จริงผมควรกลับไปบริษัทหลักทรัพย์รักเมืองไทย ที่ทำงานผม แต่ผมกลับขับรถไปที่บริษัทของธีร์
ผมขึ้นลิฟต์ไปห้องประชุม เลขาสาวหน้าห้องรีบถามว่า
“คุณรณรงค์ มาทำไมคะ?”
“ผมจะเข้าไปคุยกับคุณธีร์”
เลขาหน้าห้องบอกว่า
“เข้าไม่ได้ค่ะ ตอนนี้เขากำลังประชุมกันอยู่”
ผมไปไม่สนผลักประตูห้องประชุมไป ผมใจหายวาบ
มีคนหนึ่งยืนอยู่กลางห้อง
วรเดช!!!!
ผมยืนอึ้ง วรเดชมันอยู่ในห้องประชุมใหญ่นี้ได้ยังไง
หรือที่ผมโดนปลดจากกรรมการกองทุนก็เพราะมัน?!
วรเดชยิ้มให้ผม สายตามันจ้องมองผมอย่างคมกริบ ผมรีบบอก
“แกมีสิทธิ์อะไรเข้ามาในนี้?”
“คุณนั่นแหละ มีสิทธิ์อะไรมายืนที่นี่” วรเดชย้อนผม
ผมรีบโต้ “แกเป็นคนทุบตลาดหุ้น ทำให้แมงเม่าตายเกลื่อน กองทุน บริษัทหลักทรัพย์ลำบากกันไปหมด แกยังกล้ามายืนที่นี่ต่อหน้าทุกคนอีกเหรอ?”
วรเดชหัวเราะเบาๆ “หุ้นมีขึ้นมีลง ต่อให้ไม่มีผมหุ้นมันก็ต้องตกไปตามธรรมชาติ ผมไม่ใช่คนแรกที่ทำให้ตลาดหุ้นไทยตก”
ผมรีบเดินไปหาวรเดช “สรุปแล้วแกมาทำไม?”
“ผมมาช่วยผู้บริหารกองทุนทุกคน ก่อนที่จะขาดทุนเพราะการบริหารที่ผิดพลาดของคุณ คุณพล็อต”
ผมงง วรเดชมันรู้ได้ไงว่าผมบริหารขาดทุน มันรู้ต้นทุนของกองทุนเราเหรอว่าเล่นขึ้นอยู่ที่กี่จุด
ผมอดหันไปมองธีร์ไม่ได้ หรือธีร์จะเป็นไส้ศึก!
ไม่สิ ธีร์เคยเกือบจะเอาวรเดชเข้าคุกได้แล้วเรื่องปล่อยกู้ผิดกฎหมาย วรเดชกับธีร์ไม่น่าจะกลับมาคืนดีกันได้
ชั่งเหอะ ผมไม่มีเวลาคิดแล้ว
ผมถาม“แกจะช่วยยังไง?”
วรเดชตอบ“ผมมาชวนทุกคนร่วมมือกับผม ตอนนี้ผมทราบว่ากองทุนส่วนใหญ่ขาดทุนจากหุ้น ปีที่แล้วหุ้นตกจาก 3000 จุด มาถึงตอนนี้เหลือเพียง 1400 กว่าจุด ผมจึงอยากชวนกองทุนทั้งหมดร่วมมือกัน ทำตลาดหุ้นกลับไป 3000 จุดอีกครั้ง หุ้นที่ติดดอยไว้จะได้ออกและได้กำไรกันถ้วนหน้า!”
ผมย้อนนึกดู ตอนเจอกันแรกๆ วรเดชบอกเขามีแผนจะทำลายตลาดหุ้น จากนั้นก็จะไล่ซื้อหุ้นในตลาด เมื่อตลาดฟื้นกลับมาเป็นขาขึ้นอีกครั้ง เขาก็จะรวย
ตอนนี้ที่มันจะทำ มันเหนือไปอีกขั้น คือควบคุมทั้งต่างชาติ ทั้งกองทุน
แบบนี้เท่ากับวรเดชคือราชันตลาดหุ้นของจริง!
อิ๊งและพ่อพูดถูก ผมหายใจเข้าออกเป็นวรเดช นึกแต่จะหาวิธีล้างแค้นมัน แต่มันแทบไม่ได้สนใจเรื่องผม วรเดชมีแต่คิดการณ์ใหญ่เติบโตขึ้นไปเรื่อยๆ ส่วนผมอยู่แต่ในกับดักความแค้น
ผมในสายตาวรเดชก็แค่ก้อนกรวดที่ติดในรองเท้าของมันระหว่างเดินทางไปสู่เป้าหมายใหญ่เท่านั้น
ผมบอก “ผมรู้ถึงความทะเยอะทะยานของคุณ คุณตั้งใจจะคุมตลาดหุ้นทั้งหมด หลังจากนี้คุณก็จะปั่นหุ้นขึ้นลงได้ตามใจชอบ ได้รับผลประโยชน์มหาศาลไม่มีที่สิ้นสุด”
วรเดชยิ้ม“คุณพล็อต คนในตลาดหุ้นมีใครบ้างไม่อยากได้กำไร ไม่อยากได้ผลประโยชน์ บางคนยอมซื้อหุ้นเพียงแค่เพื่อเข้าประชุมผู้ถือหุ้นประจำปีเพื่อรับของชำร่วยหรือกินเลี้ยงฟรียังมีเลย”
ผมหันไปมองหน้าผู้จัดการกองทุนทุกคน แต่ละคนนิ่งเงียบ ผมถาม
“ที่พวกเรามาอยู่กันที่นี่ ก่อตั้งกองทุนเพื่อฟื้นฟูความเชื่อมั่นในตลาดหุ้น แล้วพวกคุณจะยอมให้คนอย่างวรเดชซึ่งเคยทำลายตลาดหุ้นมาก่อน มาบงการตลาดหุ้นบงการพวกคุณอีกเหรอครับ?”
ผู้จัดการกองทุนแต่ละคนต่างนิ่งเงียบ คุณนครผู้จัดการกองทุนหัวล้านพูดขึ้น
“คุณพล็อตก็พูดแรงไปหน่อยนะ บงกงบงการอะไรกัน อะไรที่เราทำได้เพื่อผลประโยชน์ของผู้ถือหน่วยลงทุน เราก็ควรจะทำไม่ใช่เหรอ?”
หึ ตอบได้สวยหรูนะ เพื่อผลประโยชน์ของผู้ถือหน่วยลงทุน ผลประโยชน์ของพวกแกเองสิไม่ว่า
ผมตอบ“วรเดชคือคนที่ทำให้นักลงทุนเสียหายมานับไม่ถ้วนแล้ว คนอย่างนี้เหรอครับจะสร้างผลประโยชน์ให้ผู้หน่วยลงทุน”
วรเดชพูดกับผม“คุณพูดเหมือนกับว่าคุณเองไม่เคยทำราคาหุ้น..”
ผมเงียบ ที่จริงผมก็เคยปั่นหุ้นมาหลายตัวแล้ว
ได้ยินวรเดชบอกกับทุกคน“นี่คือข้อเสนอของผมครับ หากพวกคุณร่วมมือกับผม ผมรับรองในเวลาไม่เกิน 1 ปี ผมจะดันดัชนีให้กลับไปยืน 3000 จุดหรือเหนือกว่าให้ได้ กองทุนทั้งหลายที่เคยติดดอยจะได้ลงดอยกันหมด ระหว่างที่หุ้นขึ้น พวกคุณก็จะได้ผลประโยชน์นับไม่ถ้วน แต่ถ้าคุณไม่เอาด้วย ถ้าต่างชาติจะทุบหุ้นไทยลงไปอีก ผมก็ทำอะไรไม่ได้แล้วนะครับ”
วรเดชมันทั้งขู่ทั้งปลอบ ลีลามันเหลือร้ายจริงๆ
คุณนครยืนขึ้น
“ถ้ามัวแต่สู้กันแบบนี้ มีหวังพังกันทุกฝ่าย ผมว่าเราน่าจะร่วมมือกับคุณวรเดช ให้เขาเป็นผู้บริหารกองทุนกลาง และให้เขาบอกต่างชาติให้ช่วยซื้อหุ้นได้นะ”
ผู้จัดการกองทุนส่วนใหญ่พยักหน้าเห็นด้วย
หากวรเดชมันได้ครอบครองกองทุนทั้งประเทศและมีแรงหนุนจากต่างชาติอีก
ใครจะสู้มันได้!
จบตอนที่ 60หากวรเดชครอบครองกองทุนได้สำเร็จ เขาจะได้เป็นเจ้าแห่งตลาดหุ้นจริงๆ ไม่มีล้อเล่น สามารถบังคับราคาหุ้นขึ้นหุ้นลงได้ตามใจชอบ ได้กำไรไม่สิ้นสุด พล็อตจะยอมหรือไม่ จะแก้เกมอย่างไร โปรดติดตามตอนหน้าตอนหน้าขอโดเนท 3 กำลังใจนะคร้าบขอบคุณมากๆ เลย
161K
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
