เมื่อผ่านถนนเล็ก ๆ แคบ ๆ เข้าไปยังตรอกที่อยู่ด้านหลังก็พบชายหญิงสี่คนกำลังโต้เถียงกันอยู่
ฝั่งหนึ่งเป็ผู้ชายสองคน อีกฝั่งเป็สาวน้อยสองคนทางผู้ชายไม่ว่าจะคนไหนก็ดูท่าทางมีนิสัยอันธพาลส่วนทางด้านสาวน้อยไม่ว่าคนไหนก็ดูน่ารักเช่นกัน
ทั้งสองคนคงอายุไล่เลี่ยหรืออ่อนกว่าผมล่ะมั้ง ยังไงก็เถอะเด็กผู้หญิงสองคนนั้นช่างดูคล้ายกันจัง......จะว่าเหมือนเลยก็ว่าได้ คงเป็ฝาแฝดล่ะมั้งถึงจะมีรูปทรงตาและทรงผมแบบตัดสั้นกับไว้ยาวที่แตกต่างกันส่วนสีผมไม่ว่าจะคนไหนก็เป็สีเงินเหมือนกันทั้งคู่
ครึ่งท่อนบนของทั้งสองคนสวมแจ็คเก็ตที่มีพื้นเป็สีดำและเสื้อผู้หญิงสีขาวแทบจะเหมือนกันแต่ครึ่งท่อนล่าง เด็กผมยาวสวมกางเกงกระโปรงขาสั้นกับนีซ็อค*สีดำส่วนเด็กผมสั้นสวมกระโปรงบานสั้นกับถุงน่องสีดำ แข็งแกร่งกับเรียบร้อยรับรู้ถึงความต่างของนิสัยได้ง่าย ๆ เลย
“ผิดสัญญานี่นา! ค่าตอบแทนน่าจะเป็หนึ่งเหรียญทองนี่!”
เด็กผมยาวแผดเสียงไปทางพวกผู้ชายส่วนพวกผู้ชายที่ได้ยินเช่นนั้นกำลังเผยรอยยิ้มจาง ๆ แสยะยิ้มเยาะเย้ยอยู่ โดยที่ผู้ชายคนหนึ่งถือของเหมือนเขากวางทำจากแก้วที่เปล่งแสงระยิบระยับเอาไว้
“พูดอะไรฟะข้าบอกว่าจะซื้อเขากวางคริสตัสนี่ด้วยเงินหนึ่งเหรียญทองก็จริงอยู่ เพียงแต่ถ้ามันเป็ของไม่มีตำหนิล่ะก็ นะ ดูซะ ตรงนี้มีรอยอยู่ใช่ไหม? เพราะงั้นก็ได้ราคานี้ล่ะ เอ้า รับหนึ่งเหรียญเงินไปซะ”
กริ๊ง เหรียญเงินหนึ่งเหรียญกลิ้งลงไปตรงเท้าของเหล่าสาวน้อย
“รอยแค่นี้ มันนับว่าเป็ของมีตำหนิไม่ได้หรอกย่ะ พวกนายน่ะั้แ่แรกแล้ว......!”
เด็กผมยาวจ้องมองพวกผู้ชายด้วยสายตาคับแค้น ส่วนเด็กผมสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างหลังเองก็กัดริมฝีปากด้วยท่าทางเจ็บใจ
“......พอแล้ว ไม่เอาเงินแล้ว เอาเขานั่นคืนมานะ”
เด็กผมยาวก้าวออกมาข้างหน้ากำปั้นทั้งสองที่กำแน่นสวมใส่กอนท์เล็ท**ขนาดใหญ่ที่ดูไม่สมส่วนกับตัวเอาไว้
“โอ๊ะโอ๋ แบบนั้นก็แย่สิ สิ่งนี้มันเป็ของทางนี้ไปแล้วเฟ้ยไม่มีความคิดจะส่งให้พวกเธอหรอก------”
“ขอโทษที่มาขัดจังหวะ ขอเวลาซักนิดได้ไหมครับ?”
ผมที่ส่งเสียงขึ้นมาอย่างกะทันหันตกเป็เป้าสายตาของทุกคนถึงเหล่าสาวน้อยจะใจนตาค้าง แต่พวกผู้ชายรีบส่งสายตาอันตรายมาทางนี้ทันที
“อ๋า? เอ็งเป็ใครวะ? มีธุระอะไรกับพวกข้า?”
“อ๊ะ เปล่า ที่มีธุระด้วยน่ะ เธอทางนั้นต่างหาก”
“เอ๋? ฉันเหรอ?”
ผมเมินผู้ชายที่เขม้นมองแบบข่มขู่แล้วส่งเสียงพูดกับเด็กผมยาวที่อยู่ข้างหลัง
“ขายเขาของเธอให้ผมด้วยราคาหนึ่งเหรียญทองได้ไหม”
ถึงเธอจะอ้าปากหวออยู่ครู่หนึ่งหลังจากได้ฟังที่ผมพูดสุดท้ายก็ดูเหมือนจะทำความเข้าใจได้ เธอจึงตอบข้อเสนอของผมกลับมาด้วยรอยยิ้ม
“ขายเลย!”
“พวกแก! พูดอะไรกันตามใจชอบวะ! นี่มันของของพวกเรา------”
พริบตาที่ชายคนนั้นยกเขาคริสตัลขึ้นมาเหนือหัว ก็เกิดเสียงดังแล้วสิ่งนั้นก็แตกกระจาย ผมปาหินเข้าเป้าได้อย่างสวยงาม
“อะ......!? ทำบ้าอะไรวะเนี่ย!”
“ก็เ้านั่นมันเป็ของผมแล้ว ผมจะทำยังไงมันก็เื่ของผมนี่ครับ อ๊ะต้องจ่ายเงินให้เรียบร้อยสินะ”
“แก!”
ชายคนหนึ่งชักมีดออกมาจากในกระเป๋าแล้วพุ่งเข้ามาโจมตีผมผมที่มองเห็นสิ่งนั้นจึงโยกตัวหลบแบบมั่นใจหลังจากหลบได้ผมก็รู้ว่าทำไมถึงมีความมั่นใจมาั้แ่แรก เพราะมองเห็นนั่นเองทั้งการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย และวิถีของมีดด้วย
นี่คือผลของการเพิ่มความสามารถทางร่างกายที่พระเ้ามอบให้ล่ะมั้งผมย่อตัวลง พร้อมเตะตัดขาของชายคนนั้นจากนั้นก็ตอกกำปั้นลงไปบนร่างของชายที่ล้มหงายหลังอยู่โดยไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย
“อุ๊บ......!”
ขายคนนั้นหมดสติไปทั้ง ๆ อย่างนั้น วิชาที่เรียนมาจากปู่มีประโยชน์จริงๆ
เมื่อหันหน้ากลับไปก็เห็นผู้ชายอีกคนหนึ่งกับสาวน้อยผมยาวกำลังต่อสู้กันถึงผู้ชายจะเหวี่ยงขวานสั้นไปรอบ ๆแต่กอนท์เล็ทของสาวน้อยผมยาวก็ป้องกันไว้ได้จนตัดสินผลไม่ได้เสียทีสุดท้ายเธอก็พุ่งเข้าประชิดราวกับสายฟ้าฟาด แล้วะเิหมัดขวาใส่ใบหน้าของผู้ชายจากนั้นผู้ชายก็ตาขาวเหลือกแล้วล้มลงไป อย่างงดงาม
ถ้าตัดสินผลได้สบาย ๆ ขนาดนี้อาจจะไม่จำเป็ต้องทำลายเขาคริสตัลก็ได้......เสียใจทีหลังนิด ๆ แล้วสิ
เอาเถอะ ช่วยไม่ได้ กะว่าจะทำให้ต้นเหตุของความขัดแย้งหายไปแต่ดูเหมือนจะคิดตื้นไปหน่อย ผมหยิบเหรียญทองหนึ่งเหรียญออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วส่งให้สาวน้อยผมยาว
“เอ้า หนึ่งเหรียญทอง”
“......จะดีเหรอ? ถึงมันจะช่วยพวกเราได้มากก็เถอะ......”
“ที่มันพังเสียหายก็เพราะผมพลาดเองนี่นะ ไม่ต้องใส่ใจหรอกรับไปเถอะ”
“ถ้างั้น......ไม่เกรงใจล่ะนะ”
เด็กผมยาวพูดเช่นนั้นแล้วรับเหรียญทองไปด้วยมือที่ยังสวมกอนท์เล็ทอยู่
“ขอบคุณที่ช่วยเอาไว้นะ ฉัน เอลเซ่ ซิลเอสก้า ส่วนทางนี้คือน้องสาวฝาแฝดลินเซ่ ซิลเอสก้า น่ะ”
“......ขอบคุณมากค่ะ”
เด็กผมสั้นที่อยู่ข้างหลังก้มหัวให้แล้วยิ้มเล็กน้อย
เป็ฝาแฝดจริง ๆ ด้วยสินะ เด็กผมยาวคือเอลเซ่ เด็กผมสั้นคือลินเซ่อืม จำได้แล้ว ถึงจะไม่มีอย่างอื่นให้แยกแยะได้นอกจากทรงผมกับเสื้อผ้าก็เถอะ
“ผมชื่อ โมจิซึคิ โทยะ อ๊ะ โทยะคือชื่อนะ”
“เอ๋ ชื่อกับนามสกุลสลับที่กัน คนของอีเซ่นเหรอ?”
“อ่า......ก็นะ ตามนั้นแหละ”
เนื่องจากมีการตอบสนองเหมือนคุณมิกะที่โรงแรม ผมจึงตอบไปเหมือน ๆกัน อา อีเซ่นเป็อาณาจักรแบบไหนกันนะ ชักสนใจแล้วสิ เฮ้อ
“งั้นเหรอ โทยะเองก็เพิ่งมาถึงเมืองนี้นี่เอง”
เอลเซ่พูดพลางดื่มน้ำผลไม้ แต่แทนที่จะเป็เมืองนี้ต้องบอกว่าโลกนี้จะถูกกว่าล่ะนะ
หลังจากตอนนั้น พวกเราก็กลับมาที่โรงแรม “จันทราสีเงิน” เนื่องจากพวกเธอเองก็กำลังหาโรงแรมอยู่เหมือนกัน ผมก็เลยพามาด้วยกันเพราะว่าพาลูกค้าใหม่มาให้ คุณมิกะก็เลยยิ้มไม่หุบ เป็คนที่เข้าใจง่ายดี
เลยกลายเป็ว่าได้มากินอาหารร่วมกันสามคนทั้ง ๆ อย่างนั้นเราคุยกันหลาย ๆ เื่พร้อมกับกินอาหารของคุณมิกะไปด้วยจนเสร็จและตอนนี้ก็กำลังดื่มชาหลังอาหารกันอยู่
“พวกเราเอาเขากวางคริสตัลมาส่งที่นี่ตามการจ้างวานของเ้าพวกนั้นน่ะนะแย่สุด ๆ เลย ก็คิดอยู่หรอกว่ารู้สึกไม่น่าไว้วางใจน่ะ”
“......หนูก็คัดค้านว่า อย่ารับ ไปแล้วแท้ ๆ......เพราะพี่ไม่ยอมฟังที่หนูพูดน่ะแหละ”
ลินเซ่ผู้เป็น้องจับจ้องเอลเซ่ผู้เป็พี่ราวกับเป็การตำหนิพี่สาวที่ท่าทางมุทะลุกับน้องสาวผู้รอบคอบ ประมาณนี้ล่ะมั้งดูแล้วเอลเซ่จะเป็พวกไม่รู้จักหวาดกลัว ส่วนทางลินเซ่เป็ประเภทที่เข้ากับคนแปลกหน้าได้ยาก
“ทำไมทั้งสองคนถึงได้รับการจ้างวานจากเ้าพวกนั้นมาล่ะ?”
ผมนึกสงสัยก็เลยลองถามทั้งสองคนดู คิดยังไงกันนะถึงไปทำการค้ากับคนที่ดูยังไงก็น่าสงสัยขนาดนั้น
“มีเส้นสายนิดหน่อยน่ะ ก่อนหน้านี้พวกเราจัดการกวางคริสตัลแล้วได้เขาของมันมาจากนั้นก็มีการติดต่อเข้ามาว่ามีคนอยากได้พอดี แต่ก็ไม่ได้เื่เลยเนอะต้องเป็กิลด์จริง ๆ น่ะแหละ พอไม่รับคำร้องที่ผ่านทางนั้นมาให้เรียบร้อยก็ต้องเข้าไปพัวกันกับปัญหาจริง ๆ ด้วยสิ”
เอลเซ่ถอนหายใจพร้อมกับหลุบตาลงต่ำ
“ถือโอกาสนี้ไปลงทะเบียนที่กิลด์กันไหม ลินเซ่”
“คิดว่าแบบนั้นก็ดีนะ......ปลอดภัยไว้ก่อน พรุ่งนี้ไปลงทะเบียนกันเถอะ”
กิลด์ ถ้าจำไม่ผิดอย่างเกมนี่ก็เป็สถานที่ที่จะช่วยจัดหางานให้คล้ายกับฮัลโหลเวิร์ค***สินะ? มีคำร้องอยู่มากมายแล้วถ้าทำมันสำเร็จก็จะได้รับเงิน หืม
“ถ้าไม่ว่าอะไร พรุ่งนี้ขอตามไปด้วยได้ไหม ผมเองก็อยากลงทะเบียนกับกิลด์น่ะ”
“เอาสิ ถ้างั้นก็ไปด้วยกันเลย”
“อื้อ......ไปด้วยกันเลย”
ทั้งสองคนยอมรับด้วยความยินดีถ้าไปลงทะเบียนที่กิลด์แล้วรับงานมาทำก็จะหาเงินซักเท่าไหร่ก็ได้นี่อาจสามารถใช้เป็พื้นฐานในการดำรงชีวิตของโลกนี้ได้แฮะ
สำหรับวันนี้ผมได้แยกจากทั้งสองคน แล้วกลับมายังห้องของตนเองในที่สุดก็จบไปหนึ่งวัน เกิดอะไรขึ้นหลายอย่างเลยน้า
ได้มายังต่างโลก ขายเสื้อผ้า เข้าพักที่โรงแรมช่วยเหลือพวกเด็กผู้หญิง แล้วก็ทะเลาะวิวาท หนึ่งวันอะไรกันเนี่ย
ก่อนอื่นก็จดบันทึกเื่ราวของวันนี้เอาไว้ในสมาร์ทโฟนแทนไดอารี่ดีกว่าต่อมาก็เปิดเว็บข่าว ไล่อ่านเื่ราวของทางโน้นหลาย ๆ เื่ โอ๊ะ ไจแอนท์ชนะแล้วเอ๋ วงนั้นยุบไปซะแล้วเรอะ......เสียดายจัง
ผ่านไปซักพักผมก็ปิดเครื่อง แล้วมุดขึ้นเตียงพรุ่งนี้จะได้ไปลงทะเบียนที่กิลด์แล้ว เป็สถานที่แบบไหนกันนะ......พอคิดถึงเื่นั้นความง่วงก็เข้าจู่โจมผมทันที คร่อก
◇ ◇ ◇
*ถุงเท้ายาวถึงเข่า
**ถุงมือยาวหุ้มโลหะ
***บริษัทจัดหางานของญี่ปุ่น
481K
