“_” เขาหันหน้าหนีจากกิริยาน่ารักนั้น นี่เป็อีกหนึ่งความไร้ยางอายที่สตรีมิควรกระทำต่อหน้าผู้คน น่าแปลกที่เขากลับเอ่ยคำตอบรับในใจ ‘อืม’ คงเป็เพราะความเคยชินและความี้เีที่จะต่อล้อต่อเถียงกับนางให้ได้อายผู้อื่นในที่นี้ เขาก้มมองกองรายชื่อแล้วหยุดการสนทนา
เหล่าขุนนางที่ได้ยินคำพูดคล้ายร้องขอนั้นต่างลูบหน้าตนเอง สตรีงดงาม ออดอ้อนด้วยท่าทางน่ารัก บุรุษใดล้วนอยากได้มา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปหาจากที่ไหน นึกไปถึงสตรีหลังบ้าน ‘เฮ้อ’ พลางส่ายหน้าไปตามๆ กัน
ชิงเซียนนั่งชิดฟานอวี้ถงอย่างสงบเสงี่ยม ตากลมโตมองสนามสอบด้านล่างที่ตอนนี้เหล่าทหารต่างทยอยเดินนำผู้สมัครเข้าไปนั่งตามจุดที่จัดเอาไว้ แต่ละโต๊ะล้วนมีป้ายชื่อกำกับ นางหันกลับมามองบุรุษข้างกาย เห็นเขาดูใบรายชื่อเป็แนวยาวเหยียด บางอันถูกเขียนไว้ว่า ‘คดโกง’ บางอันถูกเขียนว่า ‘ตรงฉิน’ บางอันเขียนไว้ว่า ‘มากรัก’ หลายอันว่างไว้ ข้อสงสัยจึงมาพร้อมกับคำถาม “ท่านรู้ได้อย่างไรเ้าคะ” ในความหมายของนางคือรู้ได้ยังไงว่าผู้ที่ถูกท่านหมอดูเขียนไว้จะเป็เช่นนั้น
“เดา” นิ้วตวัดพู่กันวงกลมล้อมรอบชื่อของกวนผูเล่อเอาไว้แล้วเขียนคำว่า ‘ทะเยอทะยาน’
“ฮ๊า!!” รีบดึงมือของหมอดูโดยเร็ว “เดาได้หรือเ้าคะ”
ฟานอวี้ถงมองสตรีที่ผ่านพ้นวัยปักปิ่น ที่โถมทั้งร่างนุ่มนิ่มนั้นมาคว้ามือขวาของเขา (นางนั่งฝั่งซ้าย) เขาจึงกระชากมือที่ถือพู่กัน หันด้ามไม้เคาะหน้าผากนางดัง ป๊อก! “ถามได้โง่งมที่สุด ถ้าทำเช่นนั้นจริงข้าคงหัวหลุดออกจากบ่าไปนานแล้ว”
ชิงเซียนในท่านอนทับตักบุรุษ ลูบหน้าผากตนป้อยๆ “ไม่เห็นต้องตีข้าเลยนี่เ้าคะ”
ฟานอวี้ถงหันหน้าไปทางอื่น ไม่ใช่ว่านางไม่น่ามองแต่ท่าทางนางนั้นช่างล่ออารมณ์กำหนัดบุรุษได้ไม่ยาก ยิ่งเนื้อตัวอวบอิ่มเสียดสีแนบชิดเช่นนี้ “ถอยออกไปนั่งดีๆ สำรวมกิริยาด้วย”
“เ้าค่ะ” นางถอยไปนั่งแต่ยังคงแนบชิดอยู่ข้างๆ ด้านหลังเป็ขุนนางที่ไม่เคยรู้จัก บางคนหน้าดุ บางคนมีหนวด บางคนมีรอยแผลบนใบหน้า ‘หยึ่ย!’ รู้สึกเสียวสันหลังจนไม่อยากจะหันมองใคร ถ้าไม่ติดว่าถูกสั่งห้าม นางคงขึ้นไปนั่งบนตักหมอดูฟานแล้วกระมัง
การสอบใกล้จะเริ่มแล้วในอีกครึ่งก้านธูป จังหวะนั้นชิงเซียนเห็นกวนผูเล่อเดินเข้ามาโดยมีไม้พยุงร่างอีกสองอัน แว่บหนึ่งเขามองนางอย่างใต่างกันกับนางที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย จู่ๆ นางก็พูดขึ้นมาเบาๆ “ท่านว่าคนเราจะสามารถล่วงรู้ได้หรือไม่ว่าผู้ใดคือเนื้อคู่” คิดไปถึงเ้าของร่างเดิมกับชายผู้ตกเขาผู้นั้น
“มิมีผู้ใดล่วงรู้ได้หรอกแม้กระทั่งตัวข้าเอง” ที่ไม่เคยแม้แต่จะเสาะหาเนื้อคู่หรือริมีความรัก ฟานอวี้ถงคิดว่า ‘เขาอยู่ไปเรื่อยๆ เช่นนี้ก็ดีอยู่แล้ว แต่จะดีกว่านี้ถ้าไม่มีชิงเซียน!!’
“เช่นนั้น กวนผูเล่อก็คงจะมิได้รู้สึกอะไรกับข้าใช่หรือไม่เ้าคะ” เพราะเขาและนางเคยสนทนากันเพียงครั้งเดียว อีกทั้งข้างกายของกวนผูเล่อยังมีสตรีอย่างเซาอ้ายอันตามประกบอยู่ตลอด ดังนั้นเื่ที่นางและเขาเป็เนื้อคู่กันมันคงไม่ใช่อีกต่อไปแล้วดังที่หมอดูฟานว่า ‘จงใช้ชีวิตในแบบของเ้า’
“เป็เช่นนั้น” ฟานอวี้ถงไล่รายชื่อของผู้เข้าสอบโดยมิได้สนใจรายละเอียดหยิบย่อย จนการสอบอันเงียบสงบดำเนินต่อไปได้สองก้านธูป เสียงขันทีประจำเชื้อพระวงศ์ก็ดังขึ้นด้านหน้าปากทางเข้าสวนหลวง เรียกสายตาหมอดูหนุ่มให้หันไปมอง
“รัชทายาทหวงหลงจื้อเสด็จ!!!”
ทุกคนลุกขึ้นพรึ่บๆ “ถวายพระพรรัชทายาท ฯลฯ” เสียงกล่าวทำความเคารพดังแซ่ซ้องไม่ขาดสาย เหล่าขุนนางทั้งในและนอกศาลารวมถึงผู้เข้าสอบทั้งหมดต่างค้อมกายถวายพระพรกันจนเต็มพื้นที่
ไม่เว้นแม้แต่ฟานอวี้ถงที่สั่งสตรีข้างกาย “นั่งคุกเข่า ก้มหน้า” เมื่อรัชทายาทก้าวผ่านไปเพียงนิด
ชิงเซียนตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมด เื่เช่นนี้เกิดขึ้นจริงต่อหน้าต่อตานางต่างจากชาติเดิมที่พบเห็นเชื้อพระวงศ์ได้แค่ใน ‘โทรทัศน์’ นางรีบเกาะแขนท่านหมอดูของนางเอาไว้เพราะกลัวว่าตัวเองจะเป็ลม แม้สมองสั่งให้ก้มหน้าแต่ศีรษะของนางกลับไม่ทำตาม ความอยากรู้อยากเห็นทุกสิ่งในภพนี้มีมากจนล้นอก กว่าจะรู้ตัว นางก็เงยหน้ามองพระพักตร์ของรัชทายาทเสียแล้ว ชิ้ง! ชั่วพริบตาเท่านั้นก่อนที่จะก้มหน้าลง นางเห็นมุมปากของพระองค์ยกยิ้ม...แค่เสี้ยววินาทีจริงๆ
รัชทายาทหวงหลงจื้อ ใช้สายตาอันคมกริบมองสตรีตัวน้อยที่จับแขนหมอดูฟานอย่างสงสัย ก่อนจะเดินผ่านไปนั่งชมการสอบในศาลาถัดไป
“ช่างไม่กลัวตาย” ฟานอวี้ถงต่อว่าขึ้นมาแต่สายตายังคงย้ายไปตรวจดูรายชื่อ
ชิงเซียนหน้ามุ่ย นางรู้ว่าหมอฟานหมายถึงเื่ใดถ้าไม่ใช่เื่ที่นางมองเชื้อพระวงศ์อยู่เมื่อครู่ “ก็ข้ายังมิเคยเห็นรัชทายาทนี่เ้าคะ” มองไปทางศาลาใหญ่ที่มีแต่สตรีงดงามมากกว่ายี่สิบคนรายล้อมบุรุษเพียงหนึ่งเดียว เดาได้ไม่ยากว่าคงเป็เหล่าสนมนางในของรัชทายาทที่ในสายตาของนางนั้นมิได้เห็นว่าพระองค์จะทรงหล่อเหลามากไปกว่าท่านฟานของนางเลย “ทรงดูเ้าชู้มากรักยิ่งนัก” กระซิบชิดหน้าอกของบุรุษที่นางพักพิงอยู่ด้วย
ฟึ่บ!! ฟานอวี้ถงปิดปากเล็กๆ ที่ช่างกล้ากล่าวคำมิรู้ความอย่างรวดเร็ว กี่ครั้งแล้วั้แ่มาที่นี่แล้วนางสร้างความวุ่นวาย “เ้านี่มันรนหาที่ตายเสียจริงชิงเซียน” นินทาในพื้นที่ของวังหลวงเช่นนี้ มีรึที่องครักษ์เงานับพันจะไม่รับรู้ เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะไม่นำเื่เล็กน้อยและมิใช่คอขาดบาดตายไปรายงานก็เท่านั้น แต่ถึงอย่างไรนางก็ไม่ควรพูดอยู่ดี
หนึ่งบุรุษหมอดูหนึ่งสตรีตัวน้อยงดงามยังคงยื้อยุดกันอยู่ตรงนั้น เรียกสายตาผู้คนได้มากกว่าการสอบบัณฑิตนับสิบเท่า แต่เื่ราวนั้นต้องหยุดลงเมื่อรัชทายาทมีคำสั่งให้หมอดูรูปงามและสตรีที่กำลังยื้อยุดกันนั้นเข้าเฝ้า
ฟานอวี้ถงกล่าวด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน “อยากเห็นชัดๆ ใช่หรือไม่คราวนี้สมใจเ้าแล้ว” โมโหหนัก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตามขันทีไป
แต่มีหรือที่ชิงเซียนคนใหม่คนนี้จะยอมถูกทิ้ง “รอข้าด้วยเ้าค่ะ” นางะโเกาะแขนแกร่ง หมับ!
๑-------------------๑
ศาลาหลวง:รัชทายาท
ผู้เป็ใหญ่รองจากฮ่องเต้มองบุรุษวัยฉกรรจ์รูปงามที่มาปรากฏตัวในฐานะหมอดูผู้เก่งกาจเมื่อสามปีก่อนกับสตรีตัวน้อย ผิวพรรณผุดผ่อง งดงามล่มเมืองอย่างสนใจ หากนางไม่กระทำตัวรุ่มร่ามเช่นสตรีไร้ยางอาย ตัวของพระองค์เองคงอ้าแขนรับนางเข้าวังหลังด้วยอย่างไม่มีข้อแม้ แต่นี่...มันมิใช่เช่นนั้น “หลายครั้งที่ข้าเห็นท่านหมอดู ข้ามิเคยเห็นว่าท่านจะพาสตรีมาด้วย” รัชทายาทกล่าวนอบน้อมกับผู้ที่ตนนับถือ
“พะยะค่ะ” ฟานอวี้ถงนั่งลงตรงฟูกด้านหน้า “นางคือสตรีที่ข้าได้มาอย่างไม่ตั้งใจ”
911
