เมืองเป่ยซาง
ปลายฤดูหนาว ปีที่ 3 แห่งรัชสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง
ลมเหนือพัดผ่านถนนดินแดงของเมืองเป่ยซางในยามเย็น พาเอากลิ่นควันเตาถ่าน กลิ่นน้ำมันหมูผัดกระเทียม และกลิ่นอายของฤดูกาลที่ใกล้สิ้นสุดมาด้วยพร้อมกัน
ร้านรวงสองข้างทางเริ่มจุดโคมแดงทีละดวง สองดวง สามดวง ราวดวงดาวที่หล่นลงมาเกาะอยู่เหนือพื้นดิน แม่ค้าคนหนึ่งะโเรียกลูกค้าด้วยเสียงแหบพร่า พ่อค้าเร่พาดกระสอบข้าวสารเดินสวนกับเด็กสามสี่คนที่วิ่งเล่นกระโจนข้ามแอ่งน้ำค้างอย่างสนุกสนาน
ชีวิตของผู้คนในเมืองชายแดนแห่งนี้ยังคงดำเนินไปเช่นทุกวัน — เรียบง่าย วุ่นวาย และไม่มีผู้ใดมีเวลาสนใจชะตาของคนอื่นนัก
ภายในโรงเตี๊ยม “ปีกนกสีทอง” อบอวลไปด้วยเสียงพูดคุยและกลิ่นเหล้าร้อน
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงมุมในสุดของร้าน
เขาเลือกโต๊ะที่ชิดผนัง ห่างจากแสงตะเกียงมากพอจะทำให้ใบหน้าไม่ชัดในสายตาผู้คน แต่ก็ใกล้พอจะมองเห็นประตูทุกบานได้ถนัด ทั้งประตูหน้า ประตูครัว และหน้าต่างสองบานที่เปิดออกสู่ตรอกด้านหลัง
เป็นิสัยของคนที่รอดชีวิตมาจากสถานการณ์อันตรายมานับครั้งไม่ถ้วน
เขาสวมเสื้อคลุมสีเทาขี้เถ้า เก่าเกินกว่าจะดึงดูดสายตาใคร ทว่าหากมองใกล้ ๆ จะเห็นว่าเนื้อผ้าหนาแน่นผิดจากเสื้อของคนธรรมดา บริเวณอกเสื้อมีรอยชุนอยู่สองแห่ง เป็รอยชุนที่ประณีตเกินกว่าช่างทั่วไปจะทำได้ ราวกับเ้าของลงมือเย็บซ่อมด้วยตนเอง
ผมดำถูกรวบหลวม ๆ ด้วยแถบผ้าธรรมดา ไม่มีปิ่น ไม่มีหยกประดับ ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกที่มาและสังกัด
บนโต๊ะมีเหยือกเหล้าโฮ่วเหลียงตั้งอยู่หนึ่งเหยือก เหล้ายังแทบไม่พร่อง
เขาไม่ได้ดื่ม เพียงวางมือบนปากเหยือก ััความเย็นของดินเผา แล้วทอดสายตามองไปยังจุดว่างเปล่าเบื้องหน้า
ดวงตาคู่นั้นมืดลึก ราวบ่อน้ำที่ไร้ก้นบึ้ง
ในเมืองนี้ — และอีกนับสิบเมืองก่อนหน้า — เขาใช้ชื่อว่า “เว่ย”
ไม่มีแซ่ ไม่มีต้นตระกูล ไม่มีอดีตให้สืบค้น
เป็ชื่อที่สั้นพอให้เรียกง่าย และเรียบง่ายพอจะหายไปในฝูงชนได้ทุกเมื่อ
เด็กเสิร์ฟสาววัยราวสิบห้าปีเดินเข้ามาหา พร้อมรอยยิ้มที่ถูกฝึกมาอย่างดี
“เว่ยกงจื่อ จะรับอะไรเพิ่มไหมคะ?”
นางเหลือบมองอาหารบนโต๊ะ เห็นว่าถูกแตะไปเพียงไม่กี่คำ ส่วนเหล้าก็แทบไม่พร่องจากเดิม
ชายหนุ่มตอบโดยไม่เงยหน้า
“ไม่ต้อง”
น้ำเสียงนั้นเบา ทว่าชัดเจน และมีแรงกดดันบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เด็กสาวรีบก้มหน้าแล้วถอยออกไปอย่างไม่รู้ตัว
เว่ยหันเฉินหันกลับไปมองทางประตูอีกครั้ง
ภายนอกยังเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกของเมืองยามเย็น แต่ประสาทััของเขาแยกเสียงเ่าั้ออกโดยอัตโนมัติ
เสียงล้อเกวียน
เสียงเด็กหัวเราะ
เสียงสุนัขเห่า
เสียงคนทะเลาะกัน
และท่ามกลางความวุ่นวายเ่าั้ มีเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งที่ช้ากว่าปกติ เดินวนผ่านหน้าโรงเตี๊ยมเป็ครั้งที่สาม
เว่ยหันเฉินยกเหยือกเหล้าขึ้น ดื่มอึกแรกในรอบชั่วโมง
รอ
ไม่นานนัก ฝีเท้าคู่นั้นก็หยุดอยู่หน้าประตู ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดเข้ามา
ชายอ้วนร่างท้วมในชุดขุนนางเกรดสามก้าวเข้ามาพร้อมผู้ติดตามร่างใหญ่สองคน
ทั้งสองเดินด้วยจังหวะมั่นคงเกินกว่าคนธรรมดา เพียงมองก็รู้ว่าเป็นักดาบที่ผ่านการฝึกฝนมาแล้ว แต่ระดับพลังยังอยู่เพียงชั้นชี่ขั้นกลาง ไม่นับว่าอันตราย
สายตาของชายอ้วนกวาดมองทั่วร้าน ก่อนจะหยุดที่มุมในสุด
จากนั้นเขาจึงเดินตรงเข้ามา
“ท่านเว่ยใช่หรือไม่? ผู้รับงานคุ้มกันจากนายหน้าโหลวจิง”
เว่ยหันเฉินตอบเรียบ ๆ
“ใช่”
ชายอ้วนรีบดึงเก้าอี้มานั่ง
“ข้าฯ คือเฉินป๋อซิ่ง พ่อค้าผ้าไหมจากเมืองซีหลิน โหลวจิงกล่าวว่าท่านเป็ยอดฝีมือคุ้มกันที่ดีที่สุดในละแวกนี้ ราคาก็สมเหตุสมผล แต่ก่อนจะว่าจ้าง ข้าฯ อยากถามสักคำ”
เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ
“ท่านเคยทำงานพลาดหรือไม่?”
ความเงียบทอดยาวอยู่ชั่วครู่
“ไม่เคย”
เฉินป๋อซิ่งขยับตัวอย่างอึดอัด
“ข้าฯ ้าคนคุ้มกันขบวนผ้าไหมจากที่นี่ไปเมืองซีหลิน ใช้เวลาราวสิบห้าวัน ปีนี้โจรตามเส้นทางเพิ่มขึ้นมาก โดยเฉพาะแถบเขาต้าหลิง ได้ยินว่ามีกลุ่มหนึ่งมีผู้ฝึกตนระดับจิ้นตันคุมอยู่”
เขากลืนน้ำลาย
“ผู้คุ้มกันชุดก่อนของข้าฯ สี่คน... สองคนหนี สองคนตาย”
เว่ยหันเฉินเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็ครั้งแรก
ไม่มีความเห็นใจ
ไม่มีความสนใจ
แต่สายตาคู่นั้นกลับทำให้เฉินป๋อซิ่งรู้สึกราวกับตนถูกมองทะลุจนหมดสิ้น
“ค่าจ้าง”
“สามพันตำลึงทอง จ่ายล่วงหน้าครึ่งหนึ่ง”
“ห้าพัน จ่ายทั้งหมดก่อนออกเดินทาง”
เฉินป๋อซิ่งอ้าปากเหมือนจะต่อรอง แต่เมื่อสบตาชายตรงหน้า คำพูดทั้งหมดก็หายไปจากลำคอ
ท้ายที่สุดเขาได้แต่พยักหน้า
“...ตกลง”
รุ่งสางของวันถัดมา ขบวนเกวียนสิบสองคันออกเดินทางจากเมืองเป่ยซาง
เว่ยหันเฉินขี่ม้าสีน้ำตาลเข้มอยู่หัวขบวน ม้าตัวนี้ไม่สวย ไม่เร็ว แต่แข็งแรงและอดทน เหมาะกับผู้ที่ให้ความสำคัญกับความมั่นคงมากกว่าความโอ้อวด
ที่เอวของเขามีดาบตรงยาวสามศอกห้อยอยู่หนึ่งเล่ม
ไม่มีลวดลาย
ไม่มีอักขระ
ไม่มีสัญลักษณ์ของสำนักใด
ด้ามดาบพันด้วยหนังสีดำเก่า ๆ ตรงโคนด้ามมีรอยซ่อมจากแรงกระแทกรุนแรง แต่ดาบเล่มนี้ยังคงไม่หัก
ตลอดทาง เฉินป๋อซิ่งชะโงกหน้าออกมาจากเกวียนเป็ระยะ ถามซ้ำ ๆ ว่าปลอดภัยหรือไม่
เว่ยหันเฉินไม่เคยตอบ
เขาเพียงกวาดสายตามองแนวป่า หน้าผา และเส้นทางเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน
ทว่าความนิ่งสงบนั้นกลับทำให้คนขับเกวียนหลายคนรู้สึกอุ่นใจขึ้นโดยไม่รู้ตัว
วันแรกผ่านไปอย่างราบรื่น
วันที่สองก็เช่นกัน
จนกระทั่ง่ปลายบ่ายของวันที่สาม ขณะขบวนเข้าใกล้ช่องเขาต้าหลิง เว่ยหันเฉินพลันดึงบังเหียนม้า
“หยุด”
น้ำเสียงไม่ดัง แต่เฉียบขาด
คนขับเกวียนทั้งสิบสองรีบเหยียบห้ามล้อแทบพร้อมกัน
เฉินป๋อซิ่งชะโงกหน้าออกมา
“เกิดอะไรขึ้นหรือ—”
“เงียบ”
ลมเย็นพัดผ่านช่องเขา ใบไม้แห้งปลิวกรูไปตามพื้นดิน
ในความเงียบนั้น เว่ยหันเฉินได้ยินเสียงหญ้าถูกเหยียบ
ซ้ายสี่
ขวาสาม
ด้านหลังอีกสอง
รวมเก้าคน
เขาก้าวลงจากหลังม้าช้า ๆ มือขวาวางบนด้ามดาบ
“ออกมาเถอะ”
เสียงปรบมือดังขึ้นจากก้อนหินด้านขวา
ชายหัวโล้นสวมเกราะหนังเดินออกมา บนแก้มซ้ายมีแผลเป็สามขีดพาดยาว ด้านหลังเขา นักดาบอีกแปดคนทยอยปรากฏตัวจากพุ่มไม้และโขดหิน
ชายหัวโล้นยิ้มเยาะ
“ได้ยินว่าพ่อค้าผ้าไหมจากซีหลินผ่านทางนี้ ทิ้งสินค้าไว้แล้วไปเสีย ข้าจะไว้ชีวิต”
เว่ยหันเฉินกวาดสายตามองพวกมันอย่างรวดเร็ว
นักดาบทั้งแปดอยู่ระดับชั้นชี่
ส่วนหัวหน้าอยู่ระดับจิ้นตันขั้นสอง
ไม่นับว่าเป็ภัยคุกคาม
เขาพึมพำเบา ๆ
“แค่นี้เองหรือ”
หัวโล้นขมวดคิ้ว
“เ้าว่าอะไรนะ?”
เว่ยหันเฉินชักดาบออกจากฝัก
ชิงก์—
เสียงโลหะใสดังสะท้อนในอากาศเย็น คมดาบสะท้อนแสงอาทิตย์เป็เส้นสีขาวเยียบเย็น
ไม่มีคลื่นพลัง
ไม่มีแสงปราณ
ไม่มีแรงกดดันรุนแรง
มีเพียงดาบธรรมดาในมือชายชุดเทา
แต่คนขับเกวียนที่อยู่ใกล้ที่สุดกลับรู้สึกได้ว่า อากาศรอบตัวชายผู้นั้นเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ราวกับแม้แต่สายลมยังหยุดหายใจ
หัวโล้นชี้นิ้ว
“ฆ่ามัน!”
“โฮ่!”
นักดาบสามคนทางซ้ายพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ดาบสามเล่มฟันจากสามทิศ
ชาก!
วิ้ง!
ตั้ง!
เว่ยหันเฉินก้าวหลบเพียงครึ่งก้าว ดาบในมือปัดดาบแรก เบี่ยงดาบที่สอง แล้วพลิกข้อมือเฉือนผ่านแขนของคนที่สาม
แคระ!
เสียงกระดูกแตกดังชัดเจน
นักดาบคนนั้นร้องลั่น พลางกระเด็นถอยหลังไปสองก้าว
อีกสองคนชะงักทันที
แต่เว่ยหันเฉินไม่หยุด
ปราณในร่างเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย มากพอให้ฝีเท้าเร็วขึ้นหลายเท่า ร่างของเขาพุ่งตรงเข้าหาศัตรูอีกสองคนทางด้านขวา
พึ่บ!
พลั่ก!
ดาบสองเล่มฟันสวนเข้ามาจากคนละทิศ
เว่ยหันเฉินหมอบต่ำ ปล่อยคมดาบเฉียดเหนือศีรษะ ก่อนจะกระแทกศอกขวาเข้าใต้คางชายคนหนึ่งเต็มแรง
ปัก!
ร่างนั้นทรุดลงกับพื้นทันที
อีกคนยังไม่ทันตั้งตัว เว่ยหันเฉินก็หมุนตัวกลับ พร้อมฟันดาบสวนออกไป
กริ๊ก!
ดาบของฝ่ายตรงข้ามหักครึ่งกลางอากาศ
ปลายดาบของเว่ยหันเฉินหยุดอยู่ตรงลำคออีกฝ่ายพอดี
“หมอบลง”
นักดาบผู้นั้นรีบทิ้งดาบแล้วคุกเข่าทันที
เวลาเพียงไม่ถึงสามนาที
นักดาบเจ็ดคนหมดสภาพ หนึ่งคนหนีเข้าป่า เหลือเพียงหัวโล้นที่ยังยืนอยู่กลางถนน แม้แต่ขาทั้งสองยังเริ่มสั่น
เขาปลดปล่อยปราณระดับจิ้นตันขั้นสองออกมาทั้งหมด แสงสีทองจาง ๆ ห่อหุ้มร่าง
“เ้า... เ้าเป็ใครกันแน่?”
เว่ยหันเฉินเดินเข้าหาช้า ๆ
“คนคุ้มกัน”
หัวโล้นคำราม พลางฟันดาบหนักลงมาสุดแรง
ก้อง!
ดาบทั้งสองปะทะกัน
เว่ยหันเฉินไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ปลายเท้าจมลงในพื้นดินเพียงเล็กน้อย
ปราณภายในร่างของเขาขยับขึ้นมาเพียงเศษเสี้ยว
ชั้นฮั่วเสินขั้นสี่ที่ถูกกดเอาไว้ตลอดเวลา เปิดออกมาไม่ถึงหนึ่งส่วนร้อย
แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว
หัวโล้นเบิกตากว้าง
แขนที่ถือดาบเริ่มชา ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน เขาถอยหลังสองก้าวอย่างเสียขวัญ
“นะ... นายท่านอยู่ระดับ—”
“ไปเสีย”
เว่ยหันเฉินเก็บดาบเข้าฝัก
หัวโล้นไม่กล้าพูดต่อ รีบลากลูกน้องที่าเ็หนีเข้าป่าราวกับกลัวช้ากว่านี้จะไม่มีโอกาสรอดชีวิต
เฉินป๋อซิ่งลงจากเกวียนด้วยขาที่สั่นไม่หยุด
เขามองสภาพสนามต่อสู้ที่จบลงในเวลาไม่กี่นาที ก่อนหันไปมองชายชุดเทาที่กลับขึ้นหลังม้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ท่านเว่ย... ท่านอยู่ระดับใดกันแน่?”
เว่ยหันเฉินตอบโดยไม่แม้แต่จะหันมา
“ขับเกวียนต่อเถอะ”
เฉินป๋อซิ่งยังไม่ยอมเลิก
“แต่ข้าฯ อยากรู้ว่า—”
“ผมรับจ้างคุ้มกันสินค้า มิได้รับจ้างตอบคำถาม”
ชายอ้วนรีบปิดปากทันที ก่อนปีนกลับขึ้นเกวียนอย่างเงียบเชียบ
ขบวนเดินทางต่อไป
เว่ยหันเฉินนั่งอยู่หน้าขบวนเช่นเดิม สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
แต่ลึกลงไปในจิตใจที่เขาไม่เคยเปิดให้ใครเห็น มีบางอย่างถูกสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง
เสียงกระดูกแตกเมื่อครู่
เสียงเดียวกับที่เขาเคยได้ยินในคืนหนึ่งเมื่อสิบปีก่อน
คืนที่ทั้งโลกของเขาพังทลาย
มือที่จับแส้ม้ากำแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคลายออก
ไม่ควรคิดถึงมัน
ไม่ใช่ตอนนี้
ไม่ใช่ที่นี่
คืนวันที่สาม ขบวนหยุดพักริมลำธารในป่าลึก
เฉินป๋อซิ่งสั่งให้จุดกองไฟ ต้มข้าวต้มหมูใส่ผักดอง พร้อมแจกเหล้าสาวอวี้ให้คนในขบวน บรรยากาศจึงผ่อนคลายลงมาก เสียงหัวเราะดังแว่วมาจากรอบกองไฟเป็ระยะ
เว่ยหันเฉินนั่งอยู่ห่างออกมาเพียงลำพัง
เขาถอดเสื้อคลุมชั้นนอกพาดไว้บนก้อนหิน แล้วทอดสายตามองสายน้ำที่ไหลผ่านในความมืด
เสียงน้ำกระทบหินดังสม่ำเสมอ
เสียงจิ้งหรีดร้องจากพุ่มไม้ไกล ๆ
เสียงลมพัดผ่านยอดไม้เบาราวเสียงถอนหายใจ
ใต้ซี่โครงด้านซ้ายของเขามีรอยแผลเป็ยาวซ่อนอยู่
รอยแผลนั้นมีรูปร่างคล้ายอักขระที่ถูกลบเลือนไปครึ่งหนึ่ง เป็าแจากคมดาบเมื่อสิบปีก่อน และแม้เวลาจะผ่านมานานเพียงใด มันก็ยังไม่หายสนิท
ไม่ใช่เพราะรักษาไม่ได้
แต่เพราะเขาไม่คิดจะรักษา
ปล่อยให้เจ็บก็ดี
เจ็บแล้วจึงจะจำได้
เว่ยหันเฉินหยิบก้อนหินเล็ก ๆ จากพื้น โยนลงสู่ลำธาร
ต๋อม
ระลอกน้ำกระเพื่อมอยู่ชั่วครู่ ก่อนกลับคืนสู่ความเงียบ
สิบปีที่ผ่านมา เขาเดินทางจากเมืองหนึ่งสู่อีกเมือง รับงานที่ไม่มีผู้ใดอยากรับ ฆ่าคนที่สมควรตาย และปกป้องผู้คนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนถูกคุกคาม
เขาไม่เคยอยู่ที่ใดนานพอจะทิ้งร่องรอยเอาไว้
ไม่ใช่เพราะหวาดกลัวการตามล่า
แต่เพราะยังหาคำตอบที่้าไม่พบ
“เว่ยกงจื่อ”
เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง
เด็กสาววัยราวสิบเจ็ดสิบแปดปีเดินถือถ้วยข้าวต้มเข้ามา นางเป็สาวใช้คนหนึ่งของเฉินป๋อซิ่ง หน้าตาธรรมดา ชุดคนรับใช้มีรอยขาดเล็ก ๆ ตรงชายแขน
“นายท่านให้ข้านำมาให้เ้าค่ะ บอกว่ากลางคืนอากาศเย็น กินของร้อนสักหน่อยจะดีต่อร่างกาย”
เว่ยหันเฉินไม่หันกลับไป
“วางไว้เถอะ”
เด็กสาววางถ้วยลง แต่ยังไม่เดินจากไป
“ยังมีอะไรอีกหรือ?”
นางเงียบไปชั่วครู่ ก่อนพูดเบา ๆ
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
เว่ยหันเฉินนิ่ง
“วันนี้หากไม่มีท่าน พวกเราคงตายกันหมดแล้ว”
“ผมรับค่าจ้างมาแล้ว”
“แต่ข้าก็ยังอยากขอบคุณอยู่ดี”
น้ำเสียงจริงใจนั้นทำให้เว่ยหันเฉินเงียบไปอีกครู่
เด็กสาวเหลือบมองเขา
“ท่านยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลย ไม่หิวหรือเ้าคะ?”
ท้ายที่สุด เว่ยหันเฉินจึงหยิบถ้วยข้าวต้มขึ้นมา
เขาซดคำหนึ่ง
รสชาติธรรมดา
หวานอ่อนจากหัวไชเท้า
มีกลิ่นขิงจาง ๆ
แต่อบอุ่น
“กลับไปพักเถอะ” เขาพูดเรียบ ๆ “อีกสองวันก็ถึงเมืองแล้ว ยังต้องใช้แรง”
เด็กสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนค้อมกายแล้วเดินกลับไปยังกองไฟ
เว่ยหันเฉินมองถ้วยข้าวต้มในมืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดื่มจนหมด
สิบสองวันต่อมา ขบวนเกวียนเดินทางถึงเมืองซีหลินโดยปลอดภัย
ระหว่างทางมีการปะทะอีกสองครั้ง แต่ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็ว ไม่มีคนของขบวนเสียชีวิตแม้แต่คนเดียว
เฉินป๋อซิ่งนำเงินห้าพันตำลึงมามอบให้ครบถ้วน พร้อมยื่นถุงเงินอีกถุงหนึ่งเพิ่มให้
“นี่คือรางวัลพิเศษ ท่านเว่ย”
เว่ยหันเฉินรับเพียงถุงหลัก แล้ววางถุงเล็กกลับลงบนโต๊ะ
“ไม่จำเป็”
เฉินป๋อซิ่งยังอยากกล่าวบางอย่าง แต่ชายชุดเทากลับหมุนตัวเดินจากไปก่อนแล้ว
เขาเดินผ่านถนนอันวุ่นวาย
ผ่านตลาดที่เต็มไปด้วยเสียงผู้คน
ผ่านชีวิตธรรมดาที่เขามองเห็นอยู่ทุกวัน
แต่ไม่เคยรู้สึกว่าตนเป็ส่วนหนึ่งของมันอีกต่อไป
ม้าสีน้ำตาลรออยู่ที่โรงม้า
เว่ยหันเฉินซื้อเสบียง จ่ายค่าเลี้ยงม้า และก่อนอาทิตย์ลับขอบฟ้าก็ออกเดินทางอีกครั้ง
มุ่งสู่ทิศเหนือ
ไม่มีจุดหมายชัดเจน
มีเพียงทิศทางเลือนรางในหัว เมืองถัดไป งานถัดไป และชีวิตที่ต้องเคลื่อนไหวต่อไปเรื่อย ๆ เพราะหากหยุด เขาจะเริ่มคิด
และเมื่อคิด
เขาจะเริ่มจำ
แต่ลึกลงไปใต้รอยแผลที่ไม่มีวันสมาน เว่ยหันเฉินรู้ดีว่า แท้จริงแล้วเส้นทางของเขาไม่ได้เลือนรางเลยแม้แต่น้อย
เขากำลังเดินอยู่ในวงกลม
วงกลมที่มีจุดเริ่มต้นและจุดจบอยู่ที่เดียวกัน
เบื้องหน้าคือทิศเหนือ
เมืองอีกแห่งที่ยังไม่รู้ชื่อ
ชะตาอีกสายที่ยังไม่รู้ปลายทาง
เว่ยหันเฉินยังคงขี่ม้าต่อไปท่ามกลางสายลมหนาว
เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่เขายังทำได้
749
