ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

    ท่านแม่ ท่านป้า ท่านพ่อ ท่านลุง พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ ต่างก็มองส่งพวกเด็กๆกันไปจนสุดสายตาของพวกท่าน ด้วยความรู้สคกที่เป็นห่วง ทั้งๆที่ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงก็ตามที แต่ยังไงเสียสำหรับพวกท่านเด็กๆก็ยังเป็นเด็กอาจจะมีการซนบ้าง ผู้ใหญ่ที่ตามไปด้วยคงจะต้องเหนื่อยกันหน่อย

     แต่ที่น่าห่วงสุดก็คงจะเป็นเจ้าพวกลูกชาย หลานชายเสียมากกว่าที่จะโดนพวกเด็กๆปั่นป่วนจนหัวหมุนกัน เพราะรอบนี้ไม่มีบรรดาพวกท่านแม่ติดตามไปด้วยแม้แต่คนเดียว มีแต่พวกท่านพ่อของเด็กๆเท่านั้น

     “คราวนี้คงจะเป็นบทพิสูจน์ว่าจะดูแลลูกๆหลานๆได้หรือไม่กันล่ะทีนี้”ท่านแม่

     “จริงเจ้าค่ะท่านแม่ แต่ก็ไม่รู้ว่าใครจะดูแลใครกัน ลูกก็ชักจะเป็นห่วงแล้วสิเจ้าคะพอคิดได้ตรงจุดนี้ทีไร”พี่สะใภ้ใหญ่

     “กลับมาก็คงจะได้รู้กันล่ะค่ะว่าใครดูแลใครกัน”พี่สะใภ้รอง

     “ฮ่า…ฮ่า….”บรรดาพวกผู้หญิงก็ยังหัวเราะกันอย่างอารมณ์ดีที่ได้นินทาไล่หลังพวกเด็กๆและบรรดาพวกท่านพ่อของเด็กๆ

####

      ทางด้านกลุ่มที่ออกมาหาเสบียงด้านนอกเพิ่มเติมก็ยังคงเดินเท้ากันไปเรื่อยๆ สอดส่องมองสองข้างทางกันอย่างตื่นเต้นไปหมดไม่ว่าจะเจออะไรก็ตามที

     “ลา..ลัน…ล้า…ล่า…ลัน…”

      พวกเด็กๆพากันฮัมเพลงไปตลอดเส้นการเดินทาง บางคราก็พูดคุยกันไปด้วยอย่างสนุกสนาน ช่างมีพลังงานเหลือเฟือกันจริงๆสำหรับพวกเด็กๆ 

     “แถวนี้มีพวกดอกไม้ป่าเยอะมากๆเหมือนกันนะเนี่ยพวกเจ้าว่าไหม”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “จริงเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนๆ

     “พวกเราเก็บไปเพิ่มกันด้วยดีกว่านะ ข้าว่าบางดอกพวกเรายังไม่มีแน่นอนล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ดีเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนๆสาวน้อย

     กลุ่มสาวน้อยพากันยุ่งวุ่นวายนำตะกร้ามาใส่ดอกไม้ป่าที่มีพลังธาตุเพิ่มเติมกันอีกด้วย เพราะแแถวนี้มีบางประเภทที่พวกเขาพึ่งจะเจอกันเลยเก็บเพิ่มไปให้พวกท่านแม่ ท่านย่าทวด ท่านย่า ท่านแม่ของพวกเขากัน

     “ข้าว่าคงจะต้องรอกันแถวนี้สักพักหนึ่งแหละขอรับท่านพ่อ”เหลยชายใหญ่หยางหยาง

     “ได้ๆ ปล่อยพวกนางไปเถอะ”หลานชายใหญ่สี่เมาเมา

     “พวกเจ้าก็ช่วยพวกนางเก็บด้วยละกัน จะได้เสร็จเร็วขึ้น”ท่านปู่หรือก็คือพี่ชายใหญ่ของเหนี่ยวเหนี่ยว

     “ขอรับ”พวกเหลนชาย 

     พวกเราเสียเวลาช่วยเก็บดอกไม้ป่ากันอยู่ได้เพียงประมาณ 1 เค่อ(1 เค่อ 15 นาที) ก็พากันเดินทางกันต่อเลย แต่ละก้าวที่เดินย่ำผ่านชายป่าใกล้หมู่บ้านมีแต่ความสุขจากทุกๆคน 

     “ขุดต้นกระเทียม ต้นข่า ที่อยู่ทางด้านโน้นไปด้วยนะเพราะตอนนี้มันมีพลังธาตุทั้งหมดแล้วย่อมเอาไปประกอบอาหารได้ดีกว่าของเก่าที่บ้านมีใช้อยู่”เหนี่ยวเหนี่ยว 

     “เจ้าค่ะ/ขอรับ ท่านย่าเล็ก”พวกเหลนๆ 

     เหนี่ยวเหนี่ยว ที่เป็นผู้นำอยู่ด้านหน้าพวกเหลนๆกวาดตามองพวกพืชผักสวนครัวที่เป็นส่วนประกอบทั่วๆไปาของการประกอบอาหารที่ขึ้นกระจายเต็มผืนป่า นางบอกให้พวกเหลนๆได้ขุดเก็บเอาไปด้วย

     “ขุดเอาไปไม่ต้องเยอะมากนักนะ เพราะพวกเราเอาไปทำกินแค่อาหารมื้อกลางวันเพียงเท่านั้นเอง พอกลับบ้านไปก็ไปขุดเอาที่สวนหลังบ้านพวกเราเองได้”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ/ขอรับ”พวกเหลนๆ 

     “น้องเล็ก นี่ไม่เท่ากับว่าอาหารที่นำมาทำทุกอย่างมีแต่พลังธาตุหรอกหรือนี่”พี่ชายใหญ่ซือจื่อ

     “มันแน่นอนอยู่แล้วพี่ใหญ่ ต่อจากนี้ไปไม่ว่าพวกเราจะกินสิ่งใดไป หรือนำสิ่งใดไปประกอบอาหารมันจะมีพลังธาตุทั้งหมดเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “นี่มันดีมากๆจริงๆ”พี่รองเหลาหู่

     “ใช่แล้วพี่ใหญ่ พี่รอง ชีวิตจากนี้ไปของพวกเราทุกๆคนจะมีแต่สิ่งดีๆ สุขสบาย และอิ่มท้องเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “อือ….”พี่ชายฝาแฝดทั้งสองต่างพากันพยักหน้าด้วยความพอใจมากจริงๆ 

     “ไปกันน้องเล็ก ลองเดินดูรอบๆแถวนี้เผื่อจะได้อะไรมาเพิ่มอีก”พี่รอง

     “ได้เจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว 

     สามพี่น้อง พากันเดินออกห่างจากกลุ่มตรงที่พวกเหลนๆและหลานชายกำลังช่วยกันขุดพืชผักสวนครัวที่มีอยู่บริเวณชายป่าแถบนี้กัน แต่ก็ไม่ได้ไกลกันมากนักยังคงพอเห็นกันอยู่

     “โอ้…..”เหนี่ยวเหนี่ยวที่หยุดเดินกะทันหันและมองด้านหน้าอย่างตาเป็นประกาย จนพี่ชายฝาแฝดของนางเองก็ต้องหยุดและมองตามสายตาของเหนี่ยวเหนี่ยว

     “เห็ด..!!”พี่ชายฝาแฝด

     “พวกเราเดินมาเจอดงเห็ดเข้าแล้วล่ะพี่ชาย ดูสิขึ้นเยอะแยะเต็มไปหมดเลย มีแบบสีขาว สีน้ำตาล ดอกเห็ดหัวเล็ก ดอกเห็ดหัวใหญ่ๆด้วย หลากหลายเห็ดเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว ตาเป็นประกายนึกถึงรายการอาหารเมนูจากเห็ดเต็มหัวของนางไปหมดแล้ว และน้ำลายก็เริ่มจะไหลลงมาอีกครั้งจนต้องยกมือสั้นๆของนางปาดที่มุมปากของนางเอง

     “ทำไมมันเยอะแยะมากมายขนาดนี้ เหมือนกับว่าไม่มีผู้ใดเคยเก็บมาเลยนะเนี่ย”พี่รองเหลาหู่

     “จริงเจ้ารอง มันเยอะมากจนแทบไม่เห็นขอนไม้ที่มันขึ้นเกาะเลย และดูสิบนพื้นดินก็แทบจะขึ้นแทนต้นหญ้าแล้ว”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “เรียกได้ว่าขึ้นทุกย่อมหญ้าจริงๆเจ้าค่ะพี่ชาย ฮิ…ฮิ…ดูสิขนาดต้นไม้ต้นนั้นยังมีเห็ดขึ้นรอบต้นของมันเลยเหมือนเป็นต้นไม้เห็ดแทนแล้ว”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “พี่ไม่คิดเลยว่าชายป่าแถบนี้จะอยู่ติดหมู่บ้านของพวกเราจริงๆ มันเปลี่ยนแปลงไปมากจนแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาจริงๆเลย”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “ใช่ๆพี่ใหญ่ มันแปลกตาไปมากจริงๆไหนเลยจะเคยเจอดงเห็ดที่ขึ้นมากมายขนาดนี้กัน”พี่รองเหลาหู่

     “เหลนๆ หลานชายมาทางด้านนี้เร็วเข้า มีเห็ดเยอะแยะเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว ตะโกนเรียกพวกเหลนๆ และหลานชายอีกฟากหนึ่งจากจุดที่นางอยู่กับพวกพี่ชายฝาแฝดของนาง

     “เอ๋….นั่นใช่เสียงท่านย่าเล็กใช่หรือไม่เจ้าคะ??”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “อือ…ใช่จริงๆด้วยเสียงของท่านย่าเล็กเรียกพวกเราล่ะ”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “เห็ด..!!!ดงเห็ด..ท่านย่าเล็กบอกว่าอย่างนั้นล่ะ”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “เห็ด..!!”พวกเหลนๆคนอื่นๆ

     “งั้นพวกเรารีบไปกันเจ้าค่ะ ทางด้านนี้ก็เก็บไปได้เยอะแล้ว”เหลนสาวรองมี่เฟิง

     “ไปกันพวกเรา..เอาตะกร้าเก็บเข้าใส่กำไลมิติ กับแหวนมิติก่อนเจ้าค่ะ”เหลนสาวคนโตยายา

     ก่อนที่ทุกๆคนจะก้าวขาวิ่งไปหาท่านย่าเล็กของพวกเขา เหลนสาวคนโตของเหนี่ยวเหนี่ยวก็ไม่ลืมที่จะบอกเตือนให้เก็บตะกร้าที่ใส่พวกต้นกระเทียม ข่า ฯลฯ ที่อยู่ทางด้านนี้กัน

     “ตึก…ตัก…..”

     “ไม่ต้องรีบร้อนไปลูก ค่อยๆเดินไปหาท่านย่าเล็กของพวกเจ้าก็ได้”หลานชายใหญ่สงสง ตะโกนไล่ตามหลังพวกลูกๆหลานๆ

    “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเด็กๆ ตอบรับก็จริงแต่ว่าขาก็พากันวิ่งไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

    “เฮ้อ….ตอบรับนะแต่ดูสิวิ่งกันเร็วกว่าเดิมเสียอีกเจ้าพวกลิงทะโมนทั้งหลาย”หลานชายรองหม่าหม่า

    “พวกเราไปกันเถอะ ข้าว่าท่านอาเล็กคงจะเจอเห็ดไม่ใช่น้อยแน่ๆเลย”หลานชายสามหลางหลาง

    “ใช่ ไปกันพวกเรา”หลานชายสี่เมาเมา

    “อือ…..”หลานชาย

    พวกเด็กๆ ที่วิ่งนำหน้ากันไปก่อนแล้วเมื่อถึงบริเวณที่ท่านย่าเล็ก และท่านปู่อยู่ก็หยุดวิ่งและมองไปรอบๆร้องตะโกนออกมากันอย่างดีใจ

    “ว้าว……..”

    “เห็ด…เห็ดล่ะ….เห็ดเยอะแยะไปหมดเลยเจ้าค่ะ”เหลนสาวสี่ทู่จึ

    “ป่าเห็ดหรือเปล่าเนี่ย พวกเจ้าว่าอย่างไร”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

    “จริง พวกข้าเห็นด้วย”คนอื่นๆ 

    “มาเร็ว มาเร็ว เหลนๆช่วยกันเก็บเห็ด..เห็ด..เห็ด…พวกนี้กัน เก็บได้ทุกๆเห็ดเลยนะ เพราะมันกินได้ทั้งหมดเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว 

    “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”

     “พวกข้าจะช่วยเก็บทุกเห็ดเลย”พวกเหลนๆ

     “ดีมากๆ ทุกๆเห็ดพวกนี้จะทำให้พวกเราได้มีอาหารจานเห็ดที่ทำให้พวกเรากินอิ่มอร่อยกันล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเหลนๆ พากันแลบลิ้นเลียกันเมื่อได้ยินคำว่าอิ่มอร่อย พวกเขาจะได้มีอาหารจานเห็ดเพิ่มอีกหนึ่งอย่างแล้วในอาหารมื้อกลางวันสำหรับวันนี้

     “เห็ด…เห็ด…เห็ด…ทุกๆเห็ดแสนอร่อย มา..มะ..มา…เก็บเห็ด..เห็ด..”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เห็ด..เห็ด…เห็ด..”พวกเหลนๆก็พากันร้องเพลงเห็ดตามท่านย่าเล็กของพวกเขาอย่างมีความสุข

     “ฮิ…ฮิ…..”พวกเด็กๆ 

     “พวกเด็กๆนี่ยังไงก็ไม่มีบ่นว่าเหนื่อยกันสักนิดเลยนะ พลังเหลือเฟือจริงๆ”พี่ใหญ่ซือจื่อ

    “จริงขอรับพี่รอง หลานๆดูมีความสุขและสนุกสนานมากๆเลยกับการเดินเที่ยวเล่นชายป่าแบบนี้”พี่รองเหลาหู่ 

    ท่านปู่ของพวกหลานๆและพี่ชายฝาแฝดของเหนี่ยวเหนี่ยว ต่างก็มองพวกเด็กๆอย่างมีความสุขเช่นกัน ต่างก็ช่วยกันเก็บทุกๆเห็ดอย่างคึกคัก

     “จะทำอะไรกินบ้างนะทุกๆเห็ดของข้า….อือ….ผัดผักเห็ด”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ข้าก็ชอบกินเจ้าค่ะท่านย่าเล็ก ผัดผักเห็ดอร่อยเหลือเกินและคราวนี้คงจะได้กินอิ่มเต็มที่แน่ๆเพราะเห็ดมันเยอะแยะมากมายจริงๆเจ้าค่ะ”เหลนสาวคนโตยายา

     “ปรกติแล้วถ้าเมื่อก่อนพวกเราเจอเห็ดเยอะๆแบบนี้จะกินทีเดียวเยอะหรือหมดเลยไม่ได้ เพราะต้องแบ่งเอาไว้ตากแห้งกินในช่วยหน้าหนาวเจ้าค่ะ”เหลนสาวรองมี่เฟิง

     “ก็จริงอย่างที่เจ้าว่านั่นแหละนะ แต่วันนี้พวกเราทุกๆคนจะได้กินเห็ดกันอย่างเต็มที่เลย เก็บอย่างไรก็ไม่หมดหรอกดูสิเยอะแยะขนาดนี้”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “จริงเจ้าค่ะ”พวกเหลนๆ 

     “สงสัย คงจะต้องเก็บเอาไปทิ้งไว้แถวๆหลังบ้านหรือไม่ก็สวนที่บ้านพวกเราด้วยจะดีกว่านะพวกเจ้าว่าไหม??”เหนี่ยวเหนี่ยว

      “ก็ดีนะเจ้าคะท่านย่าเล็ก เวลาอยากจะกินเห็ดก็แค่เดินไปด้านหลังบ้านเท่านั้นเอง แต่ว่ามันจะเพาะปลูกขึ้นหรือเจ้าคะ”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

      “ต้องขึ้นสิเรื่องง่ายๆ การเพาะปลูกโดยใช้พลังธาตุนั้นไม่ว่าอะไรก็เพาะปลูกได้หมดนั่นแหละ ถ้าปลูกแบบคนทั่วไปก็อาจจะไม่ได้ผลดีเท่าที่ควร”เหนี่ยวเหนี่ยว บอกอธิบายให้เหลนๆได้ฟัง

     “จริงด้วยสิเจ้าคะ พวกเราตอนนี้ใช้พลังธาตุในการทำการเกษตรนี่หน่า จะต้องกังวลอะไรกันเล่าว่าจะเพาะปลูกสิ่งใดไม่ได้กัน”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “จริงๆ”เหลนคนอื่นๆ 

     “เดี๋ยวข้าจะไปเลือกขอนไม้สักอันสองอันไปเพาะปลูกที่บ้านเอง พวกเจ้าเก็บเห็ดทุกเห็ดไป”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาว

     เหนี่ยวเหนี่ยว เดินตรวจตราดูขอนไม้เก่าๆที่เห็ดเหล่านี้ขึ้นเกาะเต็มทั้งด้านนอก ด้านในของขอนไม้แต่ละท่อนว่าจะเลือกอันไหนกลับไปที่บ้านของนาง

     “อือ…ขอนไม้นี้ก็น่าจะเข้าท่านะมีเห็ดขึ้นหลายเห็ดเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว บ่นพึมพำพูดกับตัวของนางเองแต่ก็หยิบเข้าหยิบออกอยู่นั่นแหละ พอเจอขอนไม้ที่ดูจะดีกว่าก็เอาของเก่าออกและหยิบอันใหม่เข้าไปอีกแบบนี้อยู่หลายครั้ง 

     “..............!!”พวกหลานชาย ที่มองตามท่านอาเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกเขา ต้องพากันหันหน้าหนีไปเพราะเริ่มจะลายตาตามไปด้วยกับการที่ท่านอาเล็ก เก็บขอนไม้เข้าๆออกๆอยู่แบบนั้น

     ท่อนไม้บางท่อนท่านอาเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวดึงเข้าออกถึง 3 ครั้งติดๆกัน 

     “เสียงเงียบไปอีกแล้วสิ เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋งนี่แอบหนีข้าไปเที่ยวเล่นอีกแล้ล่ะสิเนี่ย”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ตรวจดูขอนไม้เก่าๆ และบ่นให้กับสัตว์อสูรในพันธะแห่งสัญญาของนางที่ไม่รู้ตอนนี้เจ้าสองตนนั้นไปไหนอีกแล้ว 

     “ว่าอย่างไรน้องเล็ก เจ้ายังได้ขอนไม้พวกนี้ไม่ได้อีกหรือและจะเอาขอนไม้พวกนี้ไปทำอะไรเล่า หรือเจ้าขี้เกียจเก็บเห็ดเลยยกไปทั้งหมดเลยหรือ??”พี่รองเหลาหู่

      “พี่รองก็ข้าเป็นคนขี้เกียจขนาดนั้นเชียวเรอะเจ้าคะ??”เหนี่ยวเหนี่ยว หันไปมองหน้าพี่ชายฝาแฝดทั้งสองคนของนาง แต่พอเห็นสีหน้าพวกเขานางก็รู้เลยว่าก็จริงล่ะความขี้เกียจของนางมีอยู่จริงและค่อนข้างเยอะเสียด้วยเลยไม่อยากพูดต่อมากเดี๋ยวจะเข้าตัวเอง

     “เจ้าอยากให้พี่ตอบจริงๆหรือน้องเล็ก??”พี่รองเหลาหู่ ที่เห็นว่าน้องเล็กเงียบไปก็รู้ว่านางคงจะรู้ตัวนางเองแล้วล่ะ แต่ก็อดที่จะพูดหยอกเย้าน้องสาวคนเดียวของพวกเขาเป็นไม่ได้

    “ก็แบบว่า…อ้อพี่ใหญ่ พี่รองข้าไม่ได้จะเอาไปทั้งหมดและเก็บทีหลังนะกับเจ้าพวกทุกๆเห็ดที่อยู่เนี่ย แต่ว่าข้าจะเอาไปเพาะปลูกขยายพันธุ์เพิ่มต่างหากเล่า”เหนี่ยวเหนี่ยว รีบเปลี่ยนเรื่องทันที นางคิดไม่ผิดจริงๆพวกพี่ชายฝาแฝดจะต้องแกล้งนางแน่นอน เลยเลี่ยงพูดเข้าประเด็นอื่นก่อนอย่างรวดเร็วทันที

     “เพาะปลูกขยายเห็ด..!??”พี่ชายฝาแฝดทั้งสองคน เอ่ยถามอย่างนึกแปลกใจขึ้นมา

     “ก็ใช่น่ะสิพี่ใหญ่ พี่รอง ท่านได้ยินไม่ผิดหรอกข้าจะเอาเห็ดพวกนี้ไปปลูกเพิ่มที่สวนหลังบ้านของพวกเรา ครั้งหน้าเวลาต้องการจะกินเห็ดก็เพียงแค่เดินไปที่สวนหลังบ้านของพวกเราก็ได้เห็ดกลับมากินแล้วไม่ต้องออกมาเดินหาตามชายป่าอีกต่อไป ปล่อยเห็ดพวกนี้ให้ชาวบ้านคนอื่นๆได้เก็บกินกันไป”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “นี่มันดีมากๆเลยนะ น้องเล็กของข้าช่างเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดมากจริงๆ คิดกาลไกลได้ดีมาก”พี่ใหญ่ซือจื่อ เอ่ยปากชื่นชมน้องสาวคนเล็กของเขาอย่างจริงใจ

     “ใช่น้องเล็ก ช่างเก่งกาจและรอบคอบจริงๆถ้ามีเห็ดที่สวนหลังบ้าน อย่างไรเสียก็สะดวกสบายจริงๆนั่นแหละพี่รองสนับสนุนในเรื่องดีเต็มที่เลยนะน้องเล็ก”พี่รองเหลาหู่

    “เจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว เมื่อพูดคุยเรื่องราวกับการวางแผนที่จะเพาะปลูกเห็ดไว้ที่สวนหลังบ้านกับพวกพี่ชายฝาแฝดแล้วก็พากันเดินเลือกเห็ดกันต่อเลย

************

     เหนี่ยวเหนี่ยว ได้เจอดงสารพัดเห็ด หรือทุกๆเห็ดของนางมากมายหลากหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็นเห็ดดอกตูม ดอกบาน เต็มไปหมดเลย และยังจะนำกลับไปเพาะปลูกขยายพันธุ์ที่สวนหลังบ้านนางอีกด้วย

     ทีนี้อยากจะกินเห็ดเมื่อไหร่ก็ได้แล้วไม่ต้องเดินทางออกจากบ้านไปที่ชายป่าเพื่อเก็บเห็ดอีกต่อไป