ช่วงเวลาเย็น หลังเวลาเลิกเรียนทุกระดับสายชั้นแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาที่นักเรียนหลายคนได้กลับบ้านกันหมดแล้ว
แต่ภายในห้องเรียนยังมีนักเรียนชายหญิงสองคนยืนคุยกันตามลำพังด้วยบรรยากาศตึงเครียด
ชายหนุ่มได้ร้องขอหญิงสาวที่เพิ่งเป็นเพื่อนสนิทกันภายหลัง โดยที่เขาได้เล่าเรื่องปัญหาที่หาทางแก้ไข พัฒนามันไม่ได้สักทีตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา แม้พยายามคิดหาทางด้วยตัวเองแล้ว แต่เขาก็ไร้ซึ่งความกล้าและปฎิสัมพันธ์กับหัวหน้าห้องหญิงของเขาการที่คิดว่าเรื่องนี้เป็นปัญหามากสำหรับเขา เพราะนักเรียนหญิงที่มีตำแหน่งหัวหน้าห้องของเขา เป็นหญิงสาวที่เขาหลงรักและชื่นชอบมาตลอดหนึ่งปีนั้นเอง
ยูซุกินักเรียนหญิงที่เป็นเพื่อนร่วมห้องของยูมะ ได้เปิดใจรับฟังปัญหาทั้งหมดที่เขาเล่ามา เธอตั้งใจฟังและวิเคราะห์พยายามคิดหาแนวทางแก้ไขให้กับยูมะ ที่ไร้ที่พึ่งพาปรึกษาทางใจสำหรับเขา ยูซุกิเป็นหญิงสาวที่มีความเฉลียวในการวิเคราะห์ความคิดได้อย่างดี จึงทำให้การเรียน ทัศนคติ ปฎิสัมพันธ์กับผู้คน ดูดีและเป็นที่พึ่งพอใจสำหรับเพื่อนนักเรียนทั่วไป แนวคิดของเธอดีมากจนสามารถสร้างภาพลักษณ์ที่ดูฉลาด เฉียบคม มีความเป็นผู้นำ จนสายตาของทุกคนรวมถึงยูมะด้วย คิดว่าเธอเป็นนักเรียนที่มีคุณภาพ อีกทั้งหน้าตาดี สวยเฉียบคม แม้ภายนอกจะเย็นชาเกินที่จะเข้าหาได้
“นายคิดถูกแล้วหรอ..? ที่เลือกฉันเป็นที่ปรึกษากับเรื่องแบบนี้”
คำถามที่ถูกทวนถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งของยูซุกิ ดูจริงจังเกินจนเป็นที่น่าสงสัย ทำให้ยูมะรู้สึกตัดสินใจผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต จึงเป็นสถานการณ์ที่หนักอกหนักใจสำหรับเขาตอนนี้
‘เวรเอ้ย... นี่ตูพูดอะไรออกไปวะเนี่ย!?’
เขาบ่นในใจ ในหัวของเขาสับสนกับการตัดสินใจ ใบหน้าของยูมะแสดงถึงคร่งเครียดเห็นได้ชัดมาก จนอีกฝ่ายที่เพิ่งขอร้องบางอย่างออกไปได้เห็นสีหน้าของเขา เธอเผยรอยยิ้มเป็นมิตรที่ดูไม่น่าไว้ใจเลย
“ถ้างั้นฉันจะช่วยละกันนะ.. ยูมะ”
"ต่อไปนี้ต้องฝากตัวด้วยนะ"
รอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าของยูซุกิ การมีรูปร่างหน้าตาที่ดีอยู่แล้วทำให้รอยยิ้มของเธอดูสวย น่าค้นหา มีความหญิงสาวที่น่ารักออกมาได้ดีมากหากชายทั่วไปได้เห็นรอยยิ้มแสนน่ารักที่เข้ากันกับใบหน้าเรียวงามเฉียบคมได้ขนาดนี้ ต้องได้ถูกมนตากับเสน่ห์อันลึกลับของเธอแน่นอน
แต่สำหรับยูมะนั้น รอยยิ้มนั่นเป็นรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจและน่ากลัวที่สุดที่เคยสัมผัสมา ซึ่งต้องเป็นรางไม่ดีสำหรับเขาแน่ๆ ที่ได้ตัดสินใจกับสิ่งนี้ไป