อสูรล้างสวรรค์

       โจวเย่กังวลและรีบค้นหาสูตรของยาจากความทรงจำของเทพปีศาจ ที่สามารถรักษาหรงหรงได้

         จ้านปิงปิง ที่อยู่นอกประตูห้องขังกำลังจ้องมองโจวเย่อย่างอาฆาต นี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการสังหารโจวเย่ 

           จ้านปิงปิงใช้ประโยชน์จากความตื่นตระหนกและความวิตกกังวลของโจวเย่หยิบดาบจากศพหญิงสาวผู้เฝ้าคุกใต้ดินขึ้นมา   

            แต่สิ่งที่จ้านปิงปิง ไม่คาดคิดก็คือหอกสังหารวิญญาณของโจวเย่บินมาแทงที่ไหลของเธอ และเลือดก็ไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง หอกสังหารวิญญาณถูกควบคุมด้วยจิตใจของโจวเย่ 

             ในขณะที่โจวเย่หยิบยาออกมา แขนของหรงหรง ก็ห้อยลงมาแล้ว ศีรษะของเธอบิดไปด้านข้าง และไม่มีวี่แววของลมหายใจอีกต่อไป

              หรงหรง ! ไม่นะ ! โจวเย่คำรามด้วยความโศกเศร้า และจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งก็ระเบิดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ และดวงตาของเขาก็กลายเป็นสีแดงเลือด!

             เสียงคำรามของโจวเย่ดังมาจากคุกใต้ดิน และน้ำตาของเถียนซีเว่ยก็ไหลออกมา และใบหน้าที่สวยงามของเธอก็ซีดลงทันที

               เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่น่าสะพรึงกลัวของโจวเย่ จ้านปิงปิงก็ตัวสั่นด้วยความกลัว และพูดด้วยความกลัว อย่า... อย่าฆ่า..."

            ก่อนที่เธอจะพูดจบ โจวเย่บังคับหอกสังหารวิญญาณแทงไปที่คอของจ้านปิงปิงด้วยหอกทันที

            นิกายพฤกษา ! ทำลายนิกายพฤกษาซะ ฆ่าพวกมันให้หมด ! โจวเย่คำรามอย่างโกรธเกรี้ยว !

ในตอนนี้ โจวเย่อยู่ในอาการคลุ้มคลั่ง

             ฮ่าวหยุนจับหรงหรงมาไว้ที่นิกายพฤกษา และขังเธอไว้ในนิกายพฤกษา และนิกายพฤกษาก็ทรมานหรงหรง ซึ่งเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องอะไร เธอตายอย่างไม่ยุติธรรม !

            การกระทำดังกล่าวทำให้โจวเย่ยอมรับมันไม่ได้ !

              โจวเย่เกลียดที่สุดคือการทำลายคนรอบข้างของเขา 

                เสียงคำรามอันโกรธเกรี้ยวของโจวเย่ ดังก้องไปทั่วนิกายพฤกษา ทำให้ศิษย์ทุกคนหวาดกลัวจนตัวสั่น 

             เขาโกรธอะไรเช่นนี้ ? เธอเป็นเพียงแค่สาวใช้ของคุณหนูซีเว่ยไม่ใช้เหรอ ?

            หยานเซียงและคนอื่น ๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน ดวงตาของพวกเขากวาดไปที่แหล่งที่มาของเสียงคำรามในเวลาเดียวกัน

            ปิงปิง !” จ้านเฟิงตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่สามารถสัมผัสลมหายใจของจ้านปิงปิง ได้อีกต่อไป

แน่นอนว่าปิงปิง ถูกโจวเย่สังหารแล้ว 

          ฆ่าทุกคน!" หลังจากที่หนานเจียงและคนอื่น ๆ กลับมามีสติสัมปชัญญะ พวกเขาก็ตะโกนและพลังชีวิตอันทรงพลังของทุกคนก็ปะทุออกมา และโจมตีจ้านเฟิงและคนอื่น ๆ ทันที

พลังชีวิตที่ทรงพลังแพร่กระจายอย่างดุเดือด 

                 ศิษย์ของนิกายพฤกษา ถอยกลับด้วยความตื่นตระหนก และไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

               ในเวลานี้ โจวเย่ออกมาจากคุกใต้ดินโดยอุ้มหรงหรงไว้ ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยจิตสังหาร และดวงตาสีแดงเลือดของเขานั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง โจวเย่ในตอนนี้เหมือนปีศาจจากขุมนรก

             เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่น่าสะพรึงกลัวของโจวเย่ เถียนซีเว่ย หนานเจียงและคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึง นี่ไม่ใช่ โจวเย่ที่พวกเขารู้จักเลย

             พวกเขาไม่เคยเห็นด้านที่น่ากลัวของโจวเย่มาก่อน

หรงหรง ถูกทรมานอย่างโหดเหี้ยม !

           มันโหดร้ายมาก! นางเป็นผู้หญิงและยังเด็กอยู่! เย่ซิงกล่าวอย่างโกรธเคือง

             หนานเจียงพูดด้วยความโกรธ จ้านเฟิง! เจ้ามันบ้าไปแล้ว! เจ้าไม่ต่างกับสัตว์ร้าย! เจ้าทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆที่ไม่มีความผิดอะไรได้อย่างไร ?

           ไร้มนุษยธรรม! ฆ่าพวกมันซะ ทำลายนิกายพฤกษา ซะ!” หยานเซียงคำราม 

          ศิษย์ของนิกายพฤกษา ทั้งหมดกลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัว ในตอนนี้พวกเขาแค่อยากจะหนี!

             โจวเย่ ที่ยังไม่โกรธก็น่ากลัวและดุร้ายมากอยู่แล้ว ตอนนี้เขาน่ากลัวยิ่งขึ้น นึกไม่ออกถึงผลที่ตามมาเลย

             โจวเย่วางหรงหรงลง ตอนนี้โจวเย่มีร่างกายปกคลุมไปด้วยเลือด

               พี่หรงหรง! ข้าขอโทษ! ข้าไม่น่าชวนท่านออกมาเลย ! เถียนซีเว่ยร้องออกมาด้วยความเศร้าโศก และวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด

     ตอนนี้ความโกรธของโจวเย่อยู่เหนือการควบคุมแล้ว

            พี่หรงหรง! พี่หรงหรงตื่นสิ! เถียนซีเว่ย รู้สึกเศร้าอย่างยิ่ง โดยเขย่าร่างของหรงหรงขณะร้องไห้

             โจวเย่ที่โกรธแค้น ดวงตาสีแดงเลือดกวาดไปทางศิษย์ของนิกายพฤกษา พลังชีวิตที่ทรงพลังอย่างยิ่งได้ปะทุขึ้นในขณะนี้ และเขาก็คำราม พวกเจ้าทุกคนต้องตาย!""

           โจวเย่พุ่งออกไปอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับหอกสังหารวิญญาณในมือของเขา และด้วยเสียงคำรามอันแรงกล้า ความเร็วของเขาถึงขีดสุด

            หนี!" ศิษย์นิกายพฤกษา ตะโกนด้วยความกลัว

ตายซะ!"

            โจวเย่คำราม ลำแสงหอกสีม่วงจำนวนมากถูกควบแน่นและพุ่งออกไป ในชั่วพริบตาศิษย์มากกว่าหนึ่งโหลถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม

อ๊ากกก ! อ่า !

          และโจวเย่ใช้ทักษะก้าวย่างหมาป่าอสูรต่อ เขากระพริบไปมาอย่างรวดเร็ว เงาหอกสีม่วงกะพริบเเละศิษย์ของนิกายพฤกษาก็กรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า และเลือดก็กระเซ็น

โจวเย่กำลังสังหารหมู่อย่างบ้าคลั่ง

เลือดค่อยๆ เปื้อนกลางลานในนิกายพฤกษา 

            โจวเย่อยู่ในสภาพโกรธเกรี้ยว พลังที่ระเบิดออกมาเทียบได้กับระดับที่เก้าของอาณาจักรคุรุยุทธ์ ศิษย์ของนิกายพฤกษาไม่มีใครที่เป็นคู่มือของโจวเย่ได้เลย

             หนานเจียงและคนอื่น ๆ สกัดกั้น จ้านเฟิงและผู้แข็งแกร่งคนอื่น ๆ ไว้ 

              ศิษย์นิกายพฤกษา ตื่นตระหนกและสิ้นหวัง พวกเขาตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างตื่นตระหนก

             ปรมาจารย์เย่ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ปรมาจารย์เย่!

ปรมาจารย์เย่! พวกเราบริสุทธิ์!”

             เหล่าศิษย์ที่หวาดกลัวร้องขอความเมตตาทีละคน แต่โจวเย่ที่โกรธแค้นไม่ได้ให้โอกาสพวกเขาเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าพวกเขาจะคุกเข่าลง พวกเขาก็ยังคงเผชิญหน้ากับหอกที่ทิ้มแทงมายังพวกเขา

                หลังจากผ่านการสังหารอย่างบ้าคลัง ภายในไม่กี่นาที ลานภายในนิกายเต็มไปด้วยศพจำนวนมาก และมีเลือดนอง

             จ้านเฟิง ที่ได้รับบาดเจ็บเฝ้าดูศิษย์ในนิกายของเขาที่ถูกโจวเย่สังหารอย่างบ้าคลั่ง ความโกรธในดวงตาของเขาปะทุขึ้น

            จ้านเฟิง และผู้อาวุโสของนิกายพฤกษา ต่างก็ได้รับบาดเจ็บหลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือด ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา พวกเขาไม่สามารถเทียบได้กับกลุ่มคนของหนานเจียงและหยานเซียงได้เลย

           พอ! พอเถอะ! พวกเขาล้วนบริสุทธิ์! ไอเด็กสารเลวทำไมไม่มาจัดการกับข้า! จ้านเฟิง คำรามใส่โจวเย่

            โจวเย่ คำรามตอบ ดวงตาสีแดงเลือดของเขากวาดไปทางจ้านเฟิง และคนอื่นๆและพูดว่า ข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด! ข้าอยากให้เลือดของคนในนิกายพฤกษาทั้งหมดแสดงความเคารพต่อวิญญาณของหรงหรง บนท้องฟ้า !

           ไอ้สารเลว !" ใบหน้าของจ้านเฟิง เป็นสีแดงเข็มด้วยความโกรธ