ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

ไม่มีใครกล้ามองการกระทำของหลินอู๋เฉินต่อหยางลู่ซือ โดยเฉพาะคนที่เข้าร่วมการกวาดล้างสกุลหวังยิ่งต้องหลุบตาลงด้วยความเกรงกลัว แต่สำหรับบางคนที่ไม่ได้เข้าร่วมถึงกับกล้ามองจนหน้าแดงก่ำ

หยางลู่ซือจะอย่างไรก็เป็นสาวงาม เธอมีความสวยเพรียบพร้อมไม่ต่างจากดารา ดังนั้นจึงกลายเป็นที่หมายปองของใครหลายคน ทว่าพอเห็นว่าเธอมีแฟนแล้วพลันทนไม่ได้ โดยเฉพาะหลินอู๋เฉินที่หน้าตาธรรมดาๆ ดูยังไงก็ไม่คู่ควรกับเธอ

“พ่อครับ นั่นคือสามีของยอดฝีมือหยาง บอกให้เด็กๆ ระวังปากไว้ให้ดีนะครับ แล้วก็อย่าไปมองมาก” ต้าหยง ลูกชายคนโตของเจ้าสำนักซึ่งมีร่างกายสูงใหญ่ดังหมีกล่าวเตือนผู้ให้กำเนิดเสียงเบา

ต้าเทียนมีแววตาเฉียบแหลมพยักหน้า ก่อนจะถามว่า “แล้วเขามาทำอะไรที่นี่”

ต้าหยงแบมือว่า “ไม่รู้ครับ บางทีอาจมาหาเพราะคิดถึงละมั้ง ยังไงซะยอดฝีมือหยางก็สวยออกซะขนาดนั้น เป็นผมผมก็คงจะหวงไม่ต่างจากเขา”

ทางด้านของหลินอู๋เฉินเมื่อแนะนำการแต่งตัวให้ภรรยาปลอมๆ เสร็จแล้วก็เสริมว่า “ไหนเธอสอนอะไร ทำให้ดูบ้างสิ”

“ได้ เข้ามาในนี้ก่อนสิคะ” หยางลู่ซือพยักหน้า จับข้อมือของเขาแล้วพาเข้าไปในสำนัก

พวกลูกศิษย์มองตาเป็นเกลียว มีใครหลายคนไม่พอใจ แสดงผ่านสีหน้าแววตาชัดเจน

หลินอู๋เฉินไม่ได้ใส่ใจสายตาเหล่านั้น ยังไงซะพวกเขาก็แค่'มด'นี่นา

“ก่อนอื่นแนะนำให้รู้จักก่อน นี่คือเจ้าสำนักต้าเทียน ส่วนนี่คือลูกชายคนโตต้าหยง” หยางลู่ซือผายมือแนะนำ หลินอู๋เฉินทำเพียงผงกศีรษะ ผิดกับสองพ่อลูกที่รีบเข้ามาทำความรู้จัก

“สวัสดีครับคุณหลิน ผมได้ยินเรื่องของคุณมาจากยอดฝีมือหยางเยอะเลย เชิญนั่งก่อนสิครับ แล้วดูเด็กในสำนักผมฝึกซ้อมไป” ต้าเทียนถึงขนาดยกเก้าอี้มาให้นั่ง ส่วนอีกด้านต้าหยงก็บริการด้วยการยกน้ำชามาเสิร์ฟ

“ขอบใจ แต่วันนี้ฉันไม่ได้มาดูเด็กๆ แต่มาดูภรรยาต่างหาก” หลินอู๋เฉินที่นั่งลงบนเก้าอี้กล่าว ถึงยังไงซะผู้หญิงคนนี้ก็มีที่มาที่ไปไม่ชัดเจน อาศัยจังหวะนี้หาข้อมูลของหล่อนก็ไม่เลวเหมือนกัน

“ฮ่าฮ่า นั่นสินะ ผมนี่มันโง่จริงๆ การแสดงของลูกศิษย์ผมจะเข้าตาคุณหลินได้ยังไงล่ะ” ต้าเทียนตบศีรษะตัวเองดังโป๊ก ก่อนจะโบกมือ บอกให้ทุกคนหยุดแล้วไปพักผ่อนก่อน

หยางลู่ซือถือกระบี่ปักวสันต์เดินมาด้านหน้าหลินอู๋เฉิน ท่วงท่าทะมัดทะแมง แตกต่างจากศิษย์ในสำนักต้าเทียนลิบลับ

“สามี คอยดูฉันร่ายรำกระบี่ให้ดี” หยางลู่ซือจับกระบี่ มีรอยยิ้มประดับบนริมฝีปาก ดูเหมือนว่าเธอจะมีความสุขมากที่มีคนมาดู โดยเฉพาะสามีอันที่รัก

ต้าเทียนและต้าหยงไม่กล้าอยู่ใกล้ รีบหลบฉากออกมาทันที

พวกเขายังไม่ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านสกุลหวัง ยามที่กระบี่ถูกดึงออกจากฝักจะมีความเร็วมาก ไม่ควรจะเข้าไปอยู่ใกล้เด็ดขาด เดี๋ยวมือได้หายไปโดยไม่รู้ตัว

หยางลู่ซือชักกระบี่ออกมา ท่วงท่าดูเป็นอิสระ พลังปราณทั่วร่างระเบิดจนชุดของเธอปลิวไสว ร่างกายดังเมฆหมอก เคลื่อนตัวเบาหวิวดังขนนก กระบี่ที่อยู่ในมือถูกทิ่มแทงออกไปมีความเร็วสูง มองเห็นเพียงภาพติดตา และบางครั้งก็ส่งกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจากกระบี่

“เธอกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ 30 ปีแล้ว พลังค่อนข้างมากเลยนะเนี่ย” หลินอู๋เฉินพยักหน้าระหว่างเฝ้ามอง ราวกับว่าเธอคือผลงานอันแสนวิเศษของเขา

หยางลู่ซือร่ายรำกระบี่ด้วยท่วงท่าสง่างาม ทุกการเคลื่อนไหวคือเข้าจุดตาย ไม่มีคำว่าปราณี

เธอยืนหยุดกับที่หลังจากจบเพลงสุดท้ายของกระบี่ ก่อนจะหันหน้าที่เสมือนจิ้งจอกยิ้มให้เขา

“สามี เป็นไงบ้าง”

“สวยดีนะ แต่ว่าเคลื่อนไหวช้าแบบนี้จะสู้ใครเขาได้เหรอ”

เคลื่อนไหวช้า...ต้าเทียนถึงกับกลืนน้ำลาย ถ้าหากแบบนี้เคลื่อนไหวช้า พวกเขาไม่กลายเป็นเต่าหมดหรอกเหรอ

“แหะๆ การฝึกฝนของฉันยังตื้นเขิน ขอโทษที่ทำให้สามีหัวเราะเยาะ” หยางลู่ซือหน้าขึ้นสี เมื่อครู่เธอตื่นเต้นมากและกลัวว่าเขาจะมองไม่ทัน เลยจงใจเคลื่อนไหวให้ช้าลง

“ไม่หัวเราะเยาะหรอก ยังไงที่นี่เธอก็เก่งกว่าคนทั้งหมด มานี่สิจะให้รางวัล”

“รางวัล...?”

หยางลู่ซือเก็บกระบี่ปักวสันต์เข้าฝัก ก่อนจะเดินเข้ามาหาเขา หลินอู๋เฉินดึงเธอเข้ามานั่งบนตัก ซึ่งนั่นทำให้หยางลู่ซือหน้าแดงก่ำ สร้างความอิจฉาให้ลูกศิษย์นับหลายคน

จังหวะนั้นเขาหอมแก้มเธอทีหนึ่ง ทำให้หยางลู่ซือหน้าเห่อร้อน หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ

“นี่คือรางวัลสำหรับวันนี้ เอาล่ะฉันต้องไปก่อน ฝึกฝนกระบี่ต่อไปล่ะ”

“อะ...อื้อ...”

หยางลู่ซื้อพยักหน้า ก่อนเขาลุกออกไปเธอไม่ค่อยเต็มใจนัก รู้เพียงแค่ว่าอยากนั่งอยู่บนตักเขาให้นานๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าศิษย์ในสำนักต้าเทียนมองหลินอู๋เฉินยังไง

“นี่นาย มาสู้กับฉันหน่อยเป็นไง!”

แต่ก่อนที่หลินอู๋เฉินจะได้ออกไปจากสำนัก ศิษย์คนหนึ่งที่มีความกล้าบ้าบิ่นได้เดินออกมาเผชิญหน้า ในมือถือกระบี่ไม้ไว้ ท่าทางหยิ่งผยองสุดขีด

ต้าเทียนเห็นภาพดังกล่าวแทบจะเป็นลม

เด็กนี่ไม่รู้หรือไงว่าการทำแบบนี้รังแต่จะทำให้ยอดฝีมือหยางโกรธ พอโกรธแล้วจะเป็นยังไง นั่นจะต้องตามมาด้วยการฆ่าล้างอันน่าสะพรึง!

“'มด'กล้าท้าสู้กับฉัน?” หลินอู๋เฉินมองด้วยหางตา ซึ่งนั่นทำให้ลูกศิษย์คนดังกล่าวกลัวจนตัวสั่น เขาอยากจะเข้าไปฟาดกระบี่ในมือให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่หยางลู่ซือได้เดินเข้ามาหาซะก่อน

“สามีของฉันไม่ฝึกเพลงกระบี่ ถ้าหากเธออยากฝึกซ้อมละก็ ฉันจะเป็นคู่ต่อสู้ของเธอเอง”

“อาจารย์หยาง...” เขาก้มหน้างุด ไม่กล้ามีปากเสียงด้วย

“เอาล่ะ ฉันไปก่อนนะ วันนี้อาจจะกลับบ้านช้านิดนึง” หลินอู๋เฉินโบกมือลา แล้วเข้าไปนั่งในรถซูเปอร์คาร์

“รีบๆ กลับมาล่ะ วันนี้ฉันจะตุ๋นไก่ให้คุณทาน เอาไข่ต้มสักยี่สิบฟอง กินให้พุงกางไปเลย” หยางลู่ซือตะโกนด้วยรอยยิ้ม มองรถของสามีขับออกไปด้วยสีหน้ามีความสุข

........

ป่านหลงวิลล่า

พอรถเขาขับเข้ามากลุ่ม รปภ ก็รีบยกไม้กั้น

พวกเขาไม่กล้าตรวจสอบรถของหลินอู๋เฉิน ชายหนุ่มคนนี้คือตัวตนร่ำรวย มีบ้านตั้ง 6 หลังในป่านหลงวิลล่า ถือว่าเป็นตัวตนสูงส่งที่ไม่ควรมีเรื่องด้วย

“คุณหลิน ในที่สุดคุณก็กลับบ้านสักที” เย่หลิงที่ย้ายของเข้ามาอยู่ในวิลล่า เมื่อเห็นรถของเขาขับเข้ามาก็ตื่นเต้นดีใจ หยิบแว่นตากันแดดขึ้นมาสวม แล้วเดินออกจากบ้านไปทักทาย

เนื่องจากบ้านอยู่ไม่ไกลกันนัก ใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึง แต่กระนั้นด้วยความที่เป็นลูกหลานคนร่ำรวยเย่หลิงรู้สึกว่าไกล หลังจากนี้หากจะเดินมาบ้านเขาคงต้องซื้อสกูตเตอร์ไฟฟ้าผ่อนแรง จะได้ไม่เหนื่อย

“คุณหลินคะ”

หลินอู๋เฉินที่กำลังลงจากรถหันมามองเจ้าของเสียง พบกับคุณหนูเย่ที่อยู่ในชุดนักศึกษา

“เพิ่งกลับมาจากมหาลัยเหรอ”

“ใช่ค่ะ แล้วนี่คุณหลินไปขับรถเล่นมาเหรอคะ”

“อื้อ จะว่างั้นก็ใช้ แต่จริงๆ ต้องบอกว่าไปดูเขารำกระบี่มาน่ะ”

รำกระบี่...เย่หลิงแอบจดข้อมูลนี้ไว้ในใจเงียบๆ ในขณะที่ใบหน้ายังแย้มยิ้มด้วยความเป็นมิตร เธอเหลียวมองวิลล่าสองหลังข้างๆ บ้านของเขาด้วยคิ้วฉงน

จากการตรวจสอบของแม่บ้านคนสนิทพบว่าหนึ่งในนั้นคือคุณหนูซ่ง ดอกไม้ประดับราคาถูกซ่งจื่อจิง ส่วนอีกหลังคือผู้จัดการป่านหลงวิลล่า

แม่บ้านของเย่หลิงตีสนิทคนในป่านหลงได้ในระยะเวลาอันสั้น ดังนั้นจึงได้ข้อมูลมาว่า ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสามไม่ธรรมดาเลย

“แม้แต่ไม้ประดับอย่างซ่งจื่อจิงยังเป็นของเขาได้ แล้วฉันที่เป็นคุณหนูตระกูลเย่ทำไมจะเป็นของเขาไม่ได้” เย่หลิงคิดกับตัวเองเงียบๆ ทันใดนั้นก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ก้าวเท้าเข้าไปข้างหน้า พยายามยั่วยวนเจ้าของวิลล่าด้วยมารยาร้อยเล่ห์

ทว่าตอนนั้นเองรถบรรทุกสามคันได้ขับมาจอดหน้าวิลล่า พนักงานขนส่งสวมหมวกสีดำลงมาจากรถ

“สวัสดีครับคุณหลิน ผมนำรถมาส่ง กรุณาตรวจสอบด้วยครับ”

“สวัสดีครับคุณหลิน...”

คำพูดคล้ายกันดังให้ได้ยิน พวกเขาดูเหมือนว่าจะนำรถมาส่ง แถมยังมา 3 คัน อลังการจังนะเนี่ย

หลินอู๋เฉินเซ็นรับเอกสาร มองดูรถทั้งสามที่ผูกโบว์แดงด้วยความสนใจ LAMBORGHINI HURACÁN STO'FERRARI SF00 SPIDER'lamborghini urus'

“คุณหลิน รถทั้งหมดนี่คือของคุณเหรอคะ” เย่หลิงถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ใช่”

เท่านั้นแหละหัวใจเธอถึงกับเกิดคลื่นซัดสาด แทบจะยืนไม่อยู่

ความร่ำรวยของเขานี่มันคืออะไรกัน ดูจะไร้ขีดจำกัด ซื้อซูเปอร์คาร์ไม่เลิกกระทั่งหนังตา แม้แต่เธอเองยังต้องคิดแล้วคิดอีกหากอยากได้สักคัน เพราะนั่นหมายถึงเงินค่าขนมทั้งปี

“บ่ายนี้ว่างหรือเปล่า”

“อะ...อะไรนะคะ” จู่ๆ ก็ถูกเขาถาม เย่หลิงที่ไม่ทันได้เตรียมตัวจึงตอบตะกุกตะกัก

“ตอนบ่ายว่างไหม ถ้าว่างจะไปนั่งรถเล่นกับฉันก็ได้นะ”

“ว่างค่ะ คุณจะพาฉันไปไหนก็ได้” คงมีคนโง่เท่านั้นที่ปฏิเสธ เย่หลิงรีบตอบตกลงทันทีที่เขายื่นโอกาสให้

“งั้นเอา...FERRARI SF00 SPIDER ขับไปเล่นกัน” หลินอู๋เฉินหยิบรีโมทขี้นมา กดปุ่มสตาร์ททันใดนั้นรถที่ยังผูกโบว์แดงก็ส่งเสียงคำรามอันน่าตื่นเต้น

โยนโบว์แดงนั้นทิ้งไป เข้าไปนั่งในรถ อ่านคู่มือตามคำแนะนำของคนส่งพัสดุ เสร็จแล้วจึงกดปุ่มเปิดประทุน เย่หลิงรีบเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้าม จนถึงตอนนี้หล่อนรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้เตรียมชุด จะว่าไงดีชุดนักศึกษาค่อนข้างธรรมดาไป ไม่มีอะไรน่าค้นหาเลย