จ้าวอิงแบกกระบุง และจอบเล็ก ๆไปด้วย จากนั้นเริ่มเดินลัดเลาะออกไปทางด้านหลังบ้านแม่น้ำยามนี้น้ำไม่เชี่ยวมากนัก จึงยังสามารถเดินตามโขดหินเพื่อข้ามไปได้สบาย ๆ
เมื่อผ่านป่าไผ่ทุ่งหญ้าไปแล้วนางเดินสำรวจสองข้างทางไปด้วยทางเดินค่อนข้างรกเพราะป่าด้านนี้ไม่ค่อยมีใครเข้ามามากนัก
ก่อนเข้าป่าทึบจ้าวอิงจึงนำสเปรย์กันแมลงออกมาฉีดให้ทั่วตัวแล้วมุ่งหน้าไปทางน้ำตกสอดส่ายสายตามองสองข้างทางเห็นสมุนไพรก็จดจำไว้ขากลับจะได้ขุดออกไปด้วย
“ร่างอ้วน ๆ นี่ไม่ไหวเลยจริง ๆ เดินนิดหน่อยก็หอบไหนจะคอแห้งนี่อีก ชาวบ้านใช้ชีวิตชีวิตสมถะ แต่เ้าอ้วนได้ขนาดนี้ช่างผิดวิสัยจริงๆเหอๆ ”
จ้าวอิงเดินไปบ่นไปงึมงัม หากเป็ร่างเดิมชาติที่แล้วของนางเพียงระยะทางเท่านี้ยี่สิบสามสิบนาทีก็คงถึงที่หมายแล้ว นี่กินเวลาเป็ชั่วโมง ๆกว่าจะลากร่างอ้วน ๆ นี้มาถึงจุดหมายได้
เมื่อเดินเข้าไปดูหลุมกับดักที่วางไว้จ้าวอิงพบว่ามีกวางดาวตัวอ้วนอยู่ก้นหลุม เมื่อจับดูแล้วยังอุ่นเล็กน้อยแสดงว่าเพิ่งตายได้ไม่นาน
ไปดูอีกสองหลุมก็มีกระต่ายตัวขาวราวหิมะ ยังไม่ตายด้วยที่มันตัวเล็กจึงไม่โดนไม้แหลมเสียบในจุดสำคัญเพียงขาเท่านั้นที่ติดอยู่ทำให้มันหนีออกไปไม่ได้แต่ดูแล้วน่าจะติดมาเป็วัน ๆดูอิดโรยและอ่อนกำลังอย่างเห็นได้ชัดจ้าวอิงจึงจัดการปลิดชีพเ้ากระต่ายก่อนมันจะได้หลุดพ้นความทรมานเป็วิธีที่ปราณีที่สุดสำหรับสถานการณ์นี้
แล้วนางโยนกวางดาว และกระต่ายเข้าห้วงมิติ แล้วเดินไปเก็บใบเผือกป่ามารองก้นกระบุงแล้วเดินสำรวจและขุดสมุนไพรบริเวณรอบ ๆ ตรงจุดที่นางเคยหว่านเมล็ดผักเอาไว้พวกมันก็เริ่มงอกออกมาแล้วเช่นกันยิ่งผักบุ้งน้ำยิ่งโตเร็วเพราะมีแหล่งน้ำให้พวกมันได้เติบโดตอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้พอสมควรมองแสงแดดเริ่มน้อยลงแล้วจึงเร่งเดินออกจากป่า ระหว่างทางนางเจอต้นพลับป่าและฮวาเจียวต้นใหญ่ั์ และยังมีกลุ่มต้นรักอีกด้วยดูแล้วยังไม่สุกพร้อมเก็บ นางจึงเก็บฮวาเจียวมากองเล็ก ๆใส่ลงใต้กระบุงรวมกับสมุนไพรที่ขุดมาตลอดทาง เรียกได้ว่าตอนนี้สมุนไพรน่าจะมีมากกว่าแปลงปลูกเสียแล้ว
จ้าวอิงยิ้มออกมา เอาเถอะขาของพ่อลู่หายแล้วเพียงแต่ยังเดินทางไกล ๆและทำงานหนักแบกหามไม่ได้ เพราะอาจจะเกิดการอักเสบภายในเส้นเอ็นได้แต่การยกร่องแปลงสมุนไพรทำได้สบาย ๆ
ด้วยยาที่นางแอบเพิ่มสมุนไพรรักษาและน้ำพุที่เติมในโอ่งให้ทุกคนในบ้านใช้ ก็เพียงพอให้สุขภาพของทุกคนดีวันดีคืนแล้ว
เมื่อเดินข้ามทุ่งหญ้าถึงป่าไผ่แล้ว นางจึงเอากวางดาวและกระต่ายออกมาแล้วย้ายกระบุงมากอดไว้ด้านหน้าและแบกกวางดาวไว้ที่หลังข้ามแม่น้ำเดินเข้าลานบ้าน
ยังไม่ทันได้เรียกคนในบ้านเสี่ยวเป่าที่ได้ยินเสียงนางเดินมาจากหลังบ้านก็รีบวิ่งมารับนาง
“ท่านแม่ มา ๆ ๆ ข้าช่วยท่านถือขอรับ”
เสี่ยวเป่ายิ้มอย่างเริงร่าวิ่งมาหานางทำตัวเป็ผู้ใหญ่ตัวน้อยทันที
“แม่รู้นะเสี่ยวเป่าจะมาหาของกินใช่หรือไม่”
“ไม่ใช่สักหน่อย ท่านแม่ท่านพูดผิดแล้ว”
เสี่ยวเป่าทำเสียงอ้อมแอ้มทำหน้าราวกับเด็กที่ทำผิดแล้วถูกจับได้
“ฮ่า ๆ ๆ แม่ต้องมีของอร่อยให้เสี่ยวเป่าอยู่แล้วไปกันเถอะไปดูในบ้านกัน”
“ท่านแม่ดีที่สุดแล้ว เย้ ๆ”
ว่าแล้วก็รับกระต่ายจากมือจ้าวอิงแล้ววิ่งไปด้านหน้าลานบ้านทันทีะโเรียกคนในบ้านอย่างร่าเริง
“ท่านย่าท่านแม่จับกระต่ายได้ด้วยขอรับท่านรีบมาดูเร็ว”
สิ้นเสียงเสี่ยวเป่า สองสามีภรรยาลู่ก็เดินออกมาจากห้องโถงทันทีเห็นจ้าวอิงแบกตะกร้ามาก็รีบไปช่วยรับจากหลังนาง พวกเขาพบว่ามันมีน้ำหนักมาทีเดียว
“ได้อะไรมามากมายหรืออาอิง หนักมากเลย”
จางซื่อถาม
“ได้กวางดาวกับผลไม้ป่าแล้วก็มีสมุนไพรที่จะนำมาปลูกที่แปลงหลังบ้านด้วยเ้าค่ะ”
จ้าวอิงพูดไปก็หยิบของทั้งหมดออกมาด้วย มีกวางดาวตัวอ้วนวางเด่นชัดพ่อลู่ก็เดินมาดูเช่นกัน
“อาอิงจับมันมาได้อย่างไรกัน กวางดาวแบบนี้วิ่งเร็วนัก”
หลังพ่อลูพูดจบทุกคนหันมามองจ้าวอิงเป็ตาเดียว โดยเฉพาะเสี่ยวเป่า ที่สื่อออกมาทั้งสายตาและสีหน้าราวกับกำลังมองไอดอลที่ชอบอย่างไรอย่างนั้น
‘คิก ๆ ลูกชายนางน่ารักยิ่งนัก’
“ครั้งก่อนที่เข้าป่าข้าเดินไปถึงแนวน้ำตกเห็นมีรอยเท้าสัตว์จำนวนมากเลยเสี่ยงดวง ขุดหลุมดักไว้เ้าค่ะโชคดีจริง ๆที่ได้กวางกับกระต่ายมา”
จ้าวอิงบอก
“ว้าว ท่านแม่สุดยอดไปเลย”
เสี่ยวเป่าแทบจะโห่ร้องออกมาแล้ว
‘นั้นไงลูกชายนางติดคำพูดของนางตอนอยู่ด้วยกันลำพังซะแล้ว’
จ้าวอิงมองเด็กชายที่หน้าเหมือนร่างเดิมของนางเมื่อชาติที่แล้วสี่ห้าส่วนโดยเฉพาะหน้าผากและดวงตาราวกับถอดมา นึกถึงใบหน้าอ้วน ๆหากผอมลงคิดว่าจ้าวอิงอิงคนนี้ คงเหมือนร่างเก่านางเจ็ดแปดส่วนเลยทีเดียว
หากได้หน้าเหมือนร่างเก่าก็ดียิ่งเพราะหน้าเดิมในชาติที่แล้วเป็สิ่งที่นางชอบที่สุดเพราะใบหน้านี้งานลวงสังหารสำเร็จเก้าในสิบด้วยซ้ำ หึ ๆ อย่างน้อยก็ไม่อัปลักษณ์ ฮ่าๆ นางแอบคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ในใจ
จ้าวอิงลูบหัวเสี่ยวเป่า พร้อมหันไปทางจางซื่อ
“ท่านแม่เห็นว่าควรจัดการอย่างไรดีเ้าคะ”
“กระต่ายนำมาทำอาหารเย็นนี้ ส่วนกวางดาวชำแหละไว้กินกับตากแห้งไว้เป็เสบียงสำหรับฤดูหนาวบ้านเราตอนนี้จะว่าขาดเงินก็ไม่ถึงกับขาดอีกอย่างเืกวางเป็ของบำรุงชั้นดีให้เสี่ยวเป่าของเรากินจะได้แข็งแรง”
อื้ม จางซื่อคิดเหมือนนาง
“เช่นนั้นต้องรีบเชือดเอาเืไว้ก่อนมันน่าจะตายเมื่อไม่นานมานี้เืยังคงใช้ได้ ขอฝากท่านพ่อชำแหละแล้วเ้าค่ะส่วนกระต่ายเดี๋ยวข้าจะทำของอร่อยให้ทุกคนกินเอง”
จ้าวอิงหันไปบอกพ่อลู่ นางชูแขนขึ้นทำท่าขึงขังทำให้ทุกคนเกิดรอยยิ้ม
“มาเสี่ยวเป่า นี่ของเสี่ยวเป่าต้องล้างมันก่อนกิน”
นางหยิบลูกเฉ่าเหมยสีแดงแจ๋ห่อด้วยใบเผือก ที่นางเด็ดมาจากข้างลำธารได้มาหนึ่งกำใหญ่ๆ
“ขอบคุณท่านแม่ ข้านำไปล้างก่อนนะขอรับ ทุกคนรอก่อน”
เสี่ยวเป่าบอกทุกคน
ว่าแล้วเขาก็วิ่งไปข้างโอ่งเก็บน้ำแล้วนั่งลงล้างทีละลูกดูแล้วน่าเอ็นดูยิ่งนัก ผ่านไปเนิ่นนาน เสี่ยวเป่ายกใบเผือกกลับมาวางให้ทุกคน
“ท่านปู่ ท่านย่า ท่านแม่เชิญขอรับ”
“เสี่ยวเป่าของเราช่างกตัญญูจริง ๆ”
คำนี้พ่อลู่กล่าว
พูดแล้วเขาหยิบมาเพียงลูกเดียวเท่านั้นความจริงเขาเคยเก็บมากินบ่อยแล้ว รสเปรี้ยวยิ่งนักจึงไม่กล้าหยิบมาก จางซื่อและจ้าวอิงก็หยิบคนละเล็กน้อยเท่านั้น
“ไอ้หย๊า อร่อยจริงๆ เสี่ยวเป่ารีบกิน”
จางซื่อตอนแรกไม่กล้ากินมาเช่นกันเพราะมันเปรี้ยวมาก แต่จางซื่อชิมแล้วพบว่าหวานมากพ่อลู่ก็อดจะหยิบอีกลูกไม่ได้จากนั้นจางซื่อลุกขึ้นนำสมุนไพรไปปลูกที่แปลงด้านในสุด
จ้าวอิงก็ปล่อยให้จางซื่อไปปลูกเพราะสมุนไพรป่าส่วนมากจะค่อนข้างทนทานอัตราการรอดสูง ส่วนพ่อลู่เองก็ยกกวางดาวออกไปชำแหละแล้วเช่นกัน
“อร่อยมากขอรับท่านแม่”
เสี่ยวเป่ายิ้มตาหยีเล็ก
“เอาหล่ะแม่จะไปทำกับข้าวก่อนเสี่ยวเป่ากินแล้วต้องบ้วนปากให้เรียบร้อยไม่งั้นแมงจะกินฟันนะ”
“ทราบแล้วท่านแม่”
เสี่ยวเป่าพยักหน้าหงึกๆ
จ้าวอิงหิ้วกระต่ายเข้าไปในครัว เนื้อกระต่ายมีไม่มากนักเห็นตอนแรกคาดว่ามีเนื้อมาก พอถลกหนังออกแล้วมีเนื้อน้อยมากจริง ๆ
นางเริ่มจากทำน้ำแกงก่อนนำเอากระดูกหมูมาทำแทนกระดูกกระต่ายที่ตอนแรกตั้งใจไว้ เริ่มด้วยนำกระดูกหมูมาทุบให้แตกจนเห็นเนื้อในกระดูกเวลานำลงต้มน้ำซุปจะได้กลมกล่อมมากขึ้นเครื่องปรุงไม่มากเพียงใส่หัวผักกาด ปรุงรสด้วยเกลือ เก๋ากี้เล็กน้อย
เก๋ากี้ช่วยเื่ตาบอดกลางคืน จากที่นางสังเกตทุกคนล้วนสายตาย้ำแย่ยิ่งนักเวลากลางคืนจึงแทบไม่มีใครเดินทางเพราะมองไม่เห็นหรือเห็นไม่ชัด
และเติมผงปรุงรสที่นางหยิบออกมาจากในครัวของกระท่อมห้วงมิติในน้ำซุปกระดูกมีแคลเซียมมาก และยังมีคอลลาเจนอีกด้วย ส่วนหัวผักกาดมีฤทธิ์เย็นบำรุงปอด กระเพาะอาหาร ลำไส้ใหญ่ ช่วยดับกระหายคลายร้อนดีต่อทุกคนตั้งเตาตุ๋นน้ำกระดูกหมูไปเรื่อย ๆ จนน้ำงวดลง
แล้วหันมาจัดการเนื้อกระต่ายต่อ แล่เนื้อและสับโครงกระดูกออกเป็ชิ้นๆ ล้างให้สะอาด จากนั้นยกกระทะตั้งเตา ใส่น้ำมันหมูโยนกระเทียม ขิง ลงไปผัดให้หอมจากนั้นใส่เนื้อกระต่ายลงไป ผัดพอให้เนื้อเปลี่ยนสีและหดตัวจากนั้นเติมเครื่องปรุงรส ซีอิ้ว ผงปรุงรส เหล้าเหลืองสำหรับทำอาหารลงไปผัดต่อให้สุกแต่ไม่เคี่ยวนานมาก ไม่เช่นนั้นเนื้อจะเหนียวกินยาก
เมื่อสุกแล้วตักแบ่งส่วนของเสี่ยวเป่าออกไปแล้วก็เติมล่าเจียวลงไปเพื่อเพิ่มรสชาติเผ็ดร้อนสำหรับผู้ใหญ่ขับเหงื่อดีนัก
เนื้อกระต่ายมีโปรตีนสูง ไขมันน้อย บำรุงกระดูกและฟันทั้งยังดีต่อคนที่มีปริมาณน้ำตาลในเืสูงเช่นนางอีกด้วย
อาหารมื้อเย็นนี้จบด้วยเหงื่อเต็มใบหน้าของทุกคนแต่รอยยิ้มไม่จางหายไปเลย ทุกคนชมกันยกใหญ่ว่าอร่อยที่สุดที่เคยกินมาเลย......
•─────❅❀❅─────•
กวางดาว = มีขนสีน้ำตาลแกมเหลืองออกสีชมพู มีจุดสีขาวส่วนท้องมีสีขาวตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย หนัก 25 ถึง 45กก.เมื่อโตเต็มวัย
‘ฮวาเจียว (花椒) หรือ พริกไทยเสฉวน’ มีต้นกำเนิดมาจากมณฑลเสฉวนในประเทศจีน ส่วนผสมในพริกหม่าล่า ลักษณะเป็พวงคล้ายพริกไทยผิวขรุขระคล้ายมะกรูดลูกเล็กๆ ติดๆกันมีกลิ่นหอมแรงและรสเผ็ดชาลิ้นที่เป็เอกลักษณ์ (https://krua.co/food_story/sichuan-pepper)
ต้นรัก หรือรักใหญ่ พืชยืนต้นสูงใหญ่ชาวจีนยูนานเก็บผลแก่มาบีบทำน้ำมัน
เฉ่าเหมย 草莓 สตรอเบอรี่
469
