ผมคว้าเอวของมิลินให้หลบรถได้ทันอย่างเส้นยาแดงผ่าแปดร่างบางผวากอดผมแน่นด้วยความใ พวกเราล้มกลิ้งไปบนพื้นคอนกรีตกันอยู่สามสี่ตลบ ในขณะที่ผมได้แต่พยายามกกกอดร่างบางเอาไว้เพื่อที่จะให้เธอได้รับาเ็น้อยที่สุด เมื่อแรงเหวี่ยงหมดลงเราสองคนก็มานอนแผ่หลากันอยู่บนทางเท้าด้วยสภาพคลุกฝุ่น
“คุณหนู... เป็ยังไงมั่งครับ”ผมถามมิลินพร้อมกับประคองให้เธอลุกขึ้นนั่งใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเ็ปก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็งุงงงกับสภาพที่เกิดขึ้นและเมื่อผมหันกลับไปมองรถคันก่อเหตุก็เห็นว่ามันเปิดกระจกออกมามองเล็กน้อยก่อนจะขับหนีออกไปอย่างรวดเร็ว
พวกมันตั้งใจ...
“ฉันไม่เป็ไรค่ะ ขอบคุณคุณมากนะคะที่ช่วย”เธอเอ่ยขอบคุณก่อนจะมองตามสายตาของผมไปบ้าง
ทันใดนั้น... ร่างบางก็ชะงักงันก่อนจะสั่นเทิ้มกับภาพตรงหน้ามิลินจ้องมองร่างของเพื่อนสนิทที่นอนไร้ลมหายใจอยู่บนพื้นคอนกรีตเพื่อนของเธอถูกชะโลมไปด้วยเืสีแดงสด
“ตันหยง” เธอเอ่ยเสียงแ่ราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองมิลินลุกขึ้นยืนเหมือนคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาเ้าของชื่อพร้อมกับหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสาย
ผมตัดสินใจโทรแจ้งตำรวจและรถพยาบาลทันทีเพราะดูเหมือนว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะไม่ได้สูญเสียแค่ตันหยงเพื่อนสนิทของมิลินเพียงคนเดียวเท่านั้นรอบๆ พื้นที่นี้น่าจะมีคนาเ็และเสียชีวิตมากกว่าสิบรายเสียด้วยซ้ำเพราะเป็่เวลาที่โรงเรียนเลิกพอดีดูเหมือนว่าคนก่อเหตุมันไม่คิดจะสนใจเลยสินะว่าจะมีใครต้องรับเคราะห์ไปเพราะการกระทำของมันบ้าง
“ลุกขึ้นเถอะครับคุณหนูเราต้องกลับกันแล้ว” ผมเอ่ยกับมิลินที่ยังคงนั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ ร่างไร้ลมหายใจของตันหยงร่างบางช้อนสายตาคู่หวานที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นจ้องผมเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างในใจ
ตอนนี้รถพยาบาลและหน่วยกู้ภัยมาถึงกันแล้วถึงอยู่ไปเธอก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
“คุณเป็คนของคุณพ่อหรอคะฮึก...แล้วคุณลุงคนเก่าล่ะคะ” เธอถามทั้งที่ยังสะอื้นฮัก
ต้องบอกก่อนว่าปกติแล้วคนที่ทำหน้าที่รับส่งมิลินทุกวันน่ะไม่ใช่ผมหรอกแต่เป็คนอื่นที่นายอดิศวรเคยส่งมาต่างหาก
“เขาต้องไปธุระที่ต่างเขตวันนี้ผมเลยมาแทนครับ” ผมเอ่ยตอบพลางจ้องใบหน้ารูปใข่ที่ติดจะแก้มป่องนิดๆ เธอร้องไห้เสียจนหน้าแดงไปหมดมิลินพยักหน้ารับรู้น้อยๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่าย ทันใดนั้นร่างบางก็ทรุดตัวลงไปอีกครั้งพร้อมกับทำสีหน้าเ็ปยังดีที่ผมสามารถคว้าตัวของเธอเอาไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นคนตัวเล็กคงหน้าคะมำไปแล้ว
“เจ็บ...” เธอโอดครวญพลางก้มลงไปมองขาของตัวเองก่อนที่ดวงตาใสซื่อของเธอจะยกขึ้นสบกับผมอีกครั้งเหมือนเป็เชิงถามว่า ‘ทำยังไงดี’
“สงสัยคุณหนูจะขาแพลง”ผมเอ่ยพลางก้มลงไปดูขาขาวๆ ของเธอที่เต็มไปด้วยรอยถลอก ก่อนจะตัดสินใจช้อนร่างบางขึ้นอุ้มโดยไม่รีรอให้เ้าตัวออกคำสั่งวินาทีแรกมิลินทำท่าเหมือนจะค้านการกระทำของผมเล็กน้อย แต่แล้วเ้าตัวก็เปลี่ยนใจ...เธอคงเห็นว่าสถานการณ์มันจำเป็ล่ะมั้งถึงได้ไม่ดื้อดึงอะไรนัก
“ตอนวิ่งมาเมื่อกี๊ลินยังไม่เจ็บเลย”เธอเอ่ยสรรพนามแทนตัวด้วยชื่อของตัวเองจนผมอดรู้สึกโหวงแปลกๆ ในใจไม่ได้
ทำไมนะ...จู่ๆผมถึงรู้สึกว่าเธอน่ารักขึ้นกว่าเมื่อกี๊ตั้งเยอะ
“เมื่อครู่คุณหนูอาจจะลืมตัวมั้งครับ”ผมเสนอความคิดเห็นพลางก้าวเท้าไปที่รถให้เร็วขึ้น เพราะกลิ่นหอมหวานที่โชยออกมาจากร่างเล็กๆในอ้อมแขนนั้นมันทำให้ผมใจสั่นพิลึก เธอใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรวะ... ผมเกลียดชะมัดเลย
หลังจากนั้นผมตัดสินใจขับรถพามิลินมาที่โรงพยาบาลแทนที่จะส่งเธอกลับบ้านเพราะเห็นว่าคนตัวเล็กนั้นขาแพลงและตามตัวก็มีแผลถลอกเต็มไปหมด ตอนแรกเธอปฏิเสธที่จะมาที่นี่เพราะกลัวว่าจะถูกคุณหมอจับฉีดยาแต่แล้วเธอก็ถูกผมใช้วาจาประกาศิตเกลี้ยกล่อมให้ยอมมาที่โรงพยาบาลจนได้อยู่ดีบางทีผมก็แอบคิด... ว่าตัวเองหลอกเด็กเก่งเหมือนกัน
“พี่เป็กซ์แน่ใจนะคะว่าลินจะไม่โดนฉีดยาอ่ะ”เธอหันมาถามเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง อ้อ... หลังจากที่เราโต้วาทีกันเื่จะมาโรงพยาบาลหรือไม่นั้นสรรพนามในการเรียกอีกฝ่ายของพวกเราก็เปลี่ยนไป มิลินจะเรียกผมว่า ‘พี่เป็กซ์’ เพราะผมอายุมากกว่าเธอแปดปีเห็นจะได้ส่วนผมจะเรียกชื่อเธอแทนคำว่าคุณหนู เพราะเธอบอกว่าไม่ชอบและผมเองก็ไม่อยากจะขัดใจเธอด้วย
ผมคุ้นเคยกับผู้หญิง...แต่กับเด็กผู้หญิงที่กำลังเสียใจและร้องไห้งอแงผมรับมือไม่ค่อยจะไหว
“แน่ใจสิครับลินแค่ขาแพลงกับมีแผลถลอกเฉยๆ เองนี่” ผมตอบพลางปลดเข็มขัดนิรภัยออก ก่อนจะเดินมาเปิดประตูฝั่งที่มิลินนั่งอยู่แล้วทำท่าจะอุ้มเธอขึ้นมา
“ลินเดินเข้าไปเองก็ได้ค่ะ”เธอยกมือสองข้างขึ้นแตะไหล่ผมเบาๆ ดวงตาคู่หวานที่ถูกปกคลุมไปด้วยแพขนตาหนาช้อนขึ้นสบตาผม
เื่แค่นี้... ทำไมต้องใช้สายตามาอ้อนผมด้วยวะ
“ไหวหรอ” ผมถามพลางมองเธออย่างชั่งใจก่อนจะเสมองไปที่เบาะรถหรืออะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ดวงตาขี้อ้อนเหมือนแมวของมิลินขืนปล่อยให้เธอเดินไปเองวันนี้จะถึงมือหมอรึเปล่าเหอะ มิลินเองก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยมั่นใจนักเธอถึงได้ใช้มือเล็กๆ นั่นลองบีบขาข้างที่เจ็บของตัวเองดู ก่อนจะหันมาทำหน้าแหยใส่ผม
“พี่ว่าพี่อุ้มลินไปเองดีกว่า”ผมเอ่ยแล้วช้อนร่างเธอไว้ในอ้อมแขน และเพราะเหตุนี้ผมจึงสามารถพามิลินมาถึงมือหมอในเวลาเพียงแค่ห้านาทีเท่านั้นจริงๆแล้วมันคงจะไม่ง่ายขนาดนี้หรอกถ้าไม่ติดว่าผมมีสิทธิพิเศษ โรงพยาบาลซีบีเคแห่งนี้คาซิบโชลเป็ผู้ถือหุ้นเสียส่วนใหญ่จึงไม่แปลกที่ผมจะมีสิทธิพิเศษในการเข้าใช้ที่ดูจะสะดวกและรวดเร็วกว่าคนอื่นๆเขา
“โรงพยาบาลนี้ดีจังเลยนะคะทำงานรวดเร็วดีจัง เมื่อก่อนตอนที่ลินป่วยนะจำได้ว่าต้องรอหมอเป็ชั่วโมงเลย” ร่างบางที่นั่งรอคุณหมออยู่เอ่ยขึ้นกับผมปกติเวลาทำแผลเขาไม่อนุญาตให้คนติดตามเข้ามาหรอกนะ แต่ว่ามิลินไม่ยอมไง... เธอบอกถ้าผมไม่ยอมเข้ามาเป็เพื่อนเธอก็จะไม่ทำแผลทีนี้เดือดร้อนใครล่ะ... ก็ผมน่ะสิ ต้องใช้สิทธิพิเศษที่บอสแห่งคาซิบโชลลงทุนไว้ให้อีกแล้ว
“ถึงจะสะดวกรวดเร็วแค่ไหนพี่ว่าไม่ควรมาบ่อยนะโรงพยาบาลน่ะ” ผมพูดล้อเลียนจนร่างบางยกยิ้ม ก่อนที่เธอจะกลับไปทำหน้าเศร้าเหมือนเดิม
น่าสงสาร...
ผมคิดพร้อมกับมองคนตัวเล็กที่เริ่มมีน้ำตาคลอหน่วงอีกครั้งต้องสูญเสียเพื่อนรักไปต่อหน้าต่อตาแบบนั้นเธอคงทำใจลำบากน่าดู
“ขอโทษที่ให้รอนานครับไหน... หมอขออนุญาตตรวจข้อเท้าหน่อยนะครับ”ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนจะทำการตรวจที่ข้อเท้าขาวๆของมิลินทันทีผมผละห่างออกมาเพื่อให้คุณหมอทำงานได้สะดวกขึ้น และระหว่างนั้นโทรศัพท์มือถือที่ผมใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงก็เกิดสั่นครืดๆขึ้นมาผมจึงถือโอกาสนี้ปลีกตัวออกมาคุยโทรศัพท์ด้านนอกซะเลย
“มีไรแวมพ์” ผมเอ่ยถามคนทางปลายสายอย่างที่ไม่ต้องทักทายกันให้เสียเวลา
(“กูมีเื่จะถาม มึงติดต่อบอสได้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่วะ”)น้ำเสียงจริงจังของแวมพ์ทำให้ผมนิ่งไปนิดหน่อย เพราะปกติมันไม่ใช่คนซีเรียสขนาดนี้
เกิดเื่อะไรขึ้นรึเปล่าวะ...
“ก็วันนั้น...วันที่บอสเรียกกูเข้าไปคุยไง มีเื่อะไรรึเปล่า” ผมถามมันกลับด้วยความสงสัยปกติแล้วก็เห็นบอสเข้ามาที่ฐานทัพทุกวันนี่หว่า แล้วนี่ยังไง เกิดอะไรขึ้นวะ...ผมงงไปหมดแล้ว
(“ก็ไม่เชิง ที่ฐานทัพไม่มีใครติดต่อบอสได้มาสองอาทิตย์แล้วว่ะเดี๋ยวพวกกูจะลองไปสืบดูก่อน... ถ้ายังไงเดี๋ยวกูบอกมึงอีกที”) แวมพ์พูดอย่างเป็การเป็งานการที่บอสหายตัวไปอย่างลึกลับตั้งครึ่งเดือนนี่มันไม่ใช่เื่เล็กๆ แล้วมันเหมือนกับว่าคาซิบโชลกำลังขาดแม่ทัพ และถ้าแก๊งอื่นรู้เื่...พวกมันคงอาศัยจังหวะนี้ ่ที่คาซิบโชลกำลังอ่อนแอ... เข้าโจมตีแน่ๆ
“เดี๋ยว!ให้กูกลับไปมั้ย” ผมเสนอตัวทันที ยังไงภารกิจของผมก็ไม่สำคัญเท่ากับการหาตัวบอสอยู่แล้วสู้กลับไปช่วยเพื่อนๆ ที่ฐานทัพน่าจะมีประโยชน์มากกว่าอยู่ที่นี่เยอะ
(“มึงอยู่นั่นแหละทำภารกิจให้เสร็จ... ทางนี้มีคนเยอะแยะมึงไม่ต้องห่วง”)แวมพ์ตอบ มันพูดอย่างนี้ค่อยทำให้ผมใจชื้นขึ้นหน่อยผมลืมไปได้ไงกันนะว่านอกจากพวกผมแล้วยังมีนิวตันกับจี รวมถึงคาโปสายเอคอยหนุนหลังอยู่อีกเพียบ
ผมคงเป็ห่วงบอสมากเกินไปหน่อย...เพราะถ้าตัดตำแหน่งในแก๊งออกไปแล้ว โคลด์ก็คงเปรียบเสมือนน้องชายของผมคนนึง จะไม่ให้ห่วงก็คงไม่ได้
“เอางั้นก็ได้ เออ...ว่าแต่กูมีเื่สงสัยว่ะ” ผมเอ่ยเกริ่นเพื่อจะถามคนทางปลายสายเพราะรู้สึกติดใจกับเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้
(“เื่อะไรวะ”) แวมพ์ถามด้วยน้ำเสียงงุนงงกลับมา
“คาซิบโชลได้ส่งคนมาทำร้ายทายาทแห่งอาเซติครึเปล่าวะ”
แม้ผมจะรู้ดีว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ดูจะไร้ศีลธรรมไปหน่อยซึ่งนั่นไม่ใช่แนวของคาซิบโชลเลยสักนิดแต่ผมก็อดที่จะถามแวมพ์ไม่ได้อยู่ดี เพราะบอสเล่นส่งผมมาเป็หนอนบ่อนไส้ไอ้พวกอาเซติคขนาดนี้ เห็นชัดๆ อยู่แล้วว่าในสายตาของบอส...อาเซติคคืออริไม่ใช่พันธมิตรอย่างที่อีกฝ่ายเข้าใจ หรือไม่บางทีทั้งสองแก๊งก็อาจจะคิดอะไรเหมือนกันอยู่ก็ได้สรุปคือ...ผมค่อนข้างรับไม่ได้ว่ะ ที่วันนี้ต้องมาเห็นคนบริสุทธิ์าเ็ล้มตายเพียงเพราะการล้างแค้นของพวกมาเฟียอย่างเราๆ
(“ยัยโอปอลอ่ะหรอ”) แวมพ์ถามเสียงเนือยๆผมนึกภาพออกเลยว่าตอนนี้มันคงกำลังเบะปากเป็รูปตัวยูกลับหัวอยู่แน่ๆ
“ไม่ใช่กูหมายถึงคนน้องอ่ะ” ผมปฎิเสธพลางกลั้นเสียงหัวเราะไม่ให้หลุดลอดออกมาก็ไม่รู้ทำไม... คนในแก๊งถึงไม่มีใครชอบโอปอลสักคน ผมว่าที่จริงแล้วหน้าตาเธอก็น่ารักดีออก
(“ยัยนั่นมีน้องด้วยหรอวะ”)แวมพ์เอ่ยด้วยความแปลกใจก่อนจะสบถอะไรบางอย่างเบาๆ ซึ่งผมเองก็จับใจความไม่ได้
“มี แต่ไม่ค่อยสุงสิงสังคมมืดเท่าไหร่เธอยังเด็กอยู่เลย” ผมตอบพลางนึกไปถึงใบหน้าหวานๆของมิลินที่อยู่ในห้องตรวจกับคุณหมอแล้วทำไมหัวใจผมต้องเต้นแรงแปลกๆ ด้วยวะ...ผมควรไปปรึกษาคุณหมอมั้ยเผื่อเป็โรคหัวใจจะได้รักษาได้อย่างทันท่วงที
(“เธอหรอ... งี้ก็เป็ผู้หญิงอ่ะดิสวยป่ะวะ”) เสียงของแวมพ์ดูระริกระรี้ขึ้นมาทันทีจนหน้าหมั่นไส้หม้อชิบหายเลยมันเนี่ย
“มึงอย่านอกเื่ไอ้แวมพ์ตอบคำถามกูมาเร็วๆ” ผมตอกมันกลับอย่างหงุดหงิด มิลินยังเด็กอยู่แท้ๆไอ้ห่านี่ก็เสือกคิดอกุศลได้อีก
(“โห่ กั๊กนี่หว่า... เก็บเอาไว้แดกเองละซี้”)คนทางปลายสายขึ้นเสียงสูงเสียจนผมอยากจะเบิ้ดกะโหลกมันให้รู้แล้วรู้รอดมาอยู่ใกล้ๆ มือใกล้ๆ ไม้หน่อยเหอะ พ่อจะเล่นให้หลาบเลยทีเดียว
“นี่มึงจะตอบไม่ตอบ” ผมเอ่ยขึ้นอย่างนึกรำคาญจนแวมพ์ถึงกับพูดเสียงอ่อน
(“เออๆ รู้แล้วน่า... ทำเป็ดุว่าแต่เมื่อกี๊มึงถามว่าไรนะ”) ดู... ดูมัน ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งซะให้รู้แล้วรู้รอดทำไมผมต้องมีเพื่อนอึน มึน หน้าหม้อ อ้อล้ออย่างมันด้วยวะ ชาติที่แล้วผมเอาเขียงทุบหัวมันตายหรือยังไง
“กู... ถาม... ว่า...คา... ซิบ... โชล... ได้... ส่ง... คน... มา... ลอบ... ทำ... ร้าย... มิ... ลิน...รึ... เปล่า” ผมพูดเน้นๆ ช้าๆ ชัดๆ เพื่อไอ้แวมพ์จะได้ไม่ลืมแล้วก็อึนอีก แต่คุณเคยได้ยินมั้ย...ความกวนตีนของเพื่อนมันไม่มีที่สิ้นสุด มันอินฟินิตี้
(“ชื่อมิลินหรอน่ารักเนอะ”) แวมพ์พูดเสียงหวานประหนึ่งว่ามันกำลังจีบสาว นี่ผมไม่อยู่ฐานทัพแค่สามอาทิตย์ไอ้มิเกลแพร่เชื้อความกวนตีนใส่ไอ้แวมพ์ได้เยอะขนาดนี้เลยหรอวะ
คิ้วของผมกระตุกถี่รัวหลังจากที่ฟังมันพูดออกมาอย่างนั้นบางทีถ้าหากมันยืนอยู่ใกล้ๆ มือและเท้าของผมก็คงจะกระตุกตามคิ้วไปด้วยแน่ๆ
“ไอ้เชี่ยแวมพ์!” ผมะโด่าปลายสายด้วยความโมโหจนคนแถวนั้นถึงกับหันมามองแถมไอ้ตัวต้นเหตุที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันยังเสือกหัวเราะอย่างเอาเป็เอาตายเหมือนกำลังถูกใจนักหนา
(“เออๆ ตอบแล้ว...ไม่ได้ส่งเสิ่งอะไรทั้งนั้นแหละก็บอสหายตัวไปยังหาไม่เจอเลย ใครมันจะเป็คนสั่งล่ะ”) ท้ายประโยคแวมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังขึ้นอีกนิดในที่สุดมันก็ตอบคำถามผมได้เสียที ซึ่งคำพูดของมันก็น่าคิดอยู่ไม่น้อย...บอสไม่อยู่แล้วใครจะเป็คนสั่ง
“อาจจะเป็นิวตันหรือจี”ผมลองเสนอความคิดเห็นดู แต่ก็แค่เดาเท่านั้นแหละ... สองคนนี้ถึงแม้จะดูโหดๆ แต่ก็ใช่ว่าจะเลวถึงขั้นทำร้ายผู้บริสุทธิ์
(“ไม่มีทางหรอก สองคนนั่นวุ่นอยู่แต่กับการสืบหาตัวบอส...กูว่าเป็พวกอื่นมากกว่า”) แวมพ์ตอบอย่างไม่เห็นเป็เื่สำคัญ ซึ่งนั่นก็น่าจะจริงอย่างที่มันพูดคาซิบโชลกำลังวุ่นอยู่กับการหาตัวบอสคงไม่มาทำเื่ที่ไม่มีผลดีกับแก๊งในตอนนี้หรอกการลอบสังหารทายาทของหัวหน้าแก๊งใดแก๊งหนึ่งเรียกได้ว่าเป็การจุดชนวนาระหว่างแก๊งเลยก็ว่าได้คาซิบโชลไม่โง่ถึงขนาดที่จะพาแก๊งตัวเองเข้าสู่าใน่เวลาที่ขาดแม่ทัพอย่างนี้หรอก
“หรอวะ” ผมเอ่ยตอบก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก
(“ถ้ามึงไม่มีไรแล้วแค่นี้ก่อนนะกูต้องไปทำงานแล้ว”) แวมพ์พูดขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ผมได้ยินเสียงะโเรียกของมิเกลดังลอดออกมาจากทางปลายสาย
“เออ โชคดีมึง” ผมเอ่ยลาก่อนจะยัดมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงตามเดิม
ความจริงแล้วการที่ผมลอบเข้าแก๊งอาเซติคก็เพื่อสืบหาความลับหรือเฝ้าระวังเหตุการณ์ที่อาจนำไปสู่อันตรายต่อแก๊งคาซิบโชลแต่ทำไมตอนนี้ผมกลับต้องมาติดแหง็กอยู่กับเด็กผู้หญิงที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อตัวเองเป็มาเฟียแถมยังเด่นในเื่เลว ไร้ศีลธรรมและชอบหักหลังชาวบ้านเค้าอีกต่างหากแล้วอย่างนี้ผมจะเป็หน่วยข่าวกรองให้กับคาซิบโชลได้ยังไงกันวะ... อุตส่าห์ไปโม้ไว้กับบอสซะแล้วด้วย
[Milin’s part]
พี่เป็กซ์หายไปไหน?
ฉันนั่งถอนหายใจรอบที่ร้อยสิบแต่ก็ยังไม่เห็นร่างสูงโผล่เข้ามาแม้แต่เงาคุณหมอที่ทำแผลให้ฉันก็ออกไปจากห้องตั้งนานแล้วด้วย เหลือแต่คนที่พามานั่นแหละไม่รู้หายไปอยู่ส่วนไหนของโลก
เห็นว่ามีสายเข้าด้วยนี่...คงคุยกับสาวจนเพลินล่ะสิท่า
และแล้วคนที่ฉันกำลังนึกถึงอยู่ก็เปิดประตูเข้ามาร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทติดจะเลอะฝุ่นจากการกลิ้งบนฟุตบาธนิดๆ ส่งยิ้มให้ฉันเหมือนเป็การทักทายฉันจึงมองค้อนเขาอย่างไม่พอใจกลับไป ซึ่งคนถูกค้อนเองก็คงจะรู้ตัวเช่นกันถึงได้แปรเปลี่ยนมาเป็ยิ้มเจื่อนใส่ฉัน
“พี่เป็กซ์ทิ้งลิน” ฉันเอ่ยขึ้นทันทีที่เขาเดินเข้ามาหาร่างสูงจึงได้แต่ยกมือขึ้นลูบต้นคอตัวเองอย่างเก้ๆ กังๆ
“พี่เปล่าสักหน่อยแค่ไปคุยโทรศัพท์มาเฉยๆ” เขาตอบก่อนจะหันไปถามคุณหมอที่เพิ่งเดินเข้ามาเก็บอุปกรณ์ทำแผลอยู่ใกล้ๆ
“เรียบร้อยแล้วใช่มั้ยครับ”
“เรียบร้อยแล้วครับ นี่ยาแก้อักเสบแล้วก็ยาทาแก้เคล็ดขัดยอกพยายามอย่าให้ผู้ป่วยลุกขึ้นเดินบ่อยนะครับ่นี้ จะได้หายเร็วๆ” คุณหมอเอ่ยพร้อมกับส่งถุงยาที่เพิ่งจะไปเอามาให้พี่เป็กซ์ปกติแล้วต้องไปจ่ายเงินก่อนค่อยรับยาไม่ใช่หรอ ทำไมโรงพยาบาลนี้ถึงบริการดีจริงๆ ตรวจปุ๊บรับยากับหมอปั๊บ
“ครับคุณหมอขอบคุณมากนะครับ” พี่เป็กซ์กล่าวขอบคุณคุณหมอก่อนจะเดินมาหาฉันแต่คุณหมอก็ยังไม่วายคอยอำนวยความสะดวกให้เต็มที่
“อ้อคุณเป็กซ์อยากได้รถเข็นมั้ยครับเดี๋ยวผมให้คนไปเอาให้” ชายในเครื่องแบบสีขาวเอ่ยถามพลางแย้มยิ้มจนปากแทบฉีกนี่ถ้าบอกว่าพี่เป็กซ์เป็ลูกเ้าของโรงพยาบาลฉันก็คงไม่สงสัยอะไรเลย
“ไม่เป็ไรครับคุณหมอขอบคุณมาก เดี๋ยวผมอุ้มน้องไปจะสะดวกกว่า” จบประโยคร่างสูงก็เดินเข้ามาอุ้มฉันไว้ในอ้อมแขนอย่างชิลล์ๆเห็นตัวบางแบบนี้แต่พี่เป็กซ์แรงเยอะเหมือนกันแฮะ อุ้มฉันซะตัวลอยเลยสงสัยเขาคงเป็พวกรักสุขภาพออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอแน่ๆ เลยแล้วอย่างนี้พี่เป็กซ์จะมีซิกซ์แพ็คมั้ยนะฉันคิดอย่างขำๆ ก่อนจะถูกขัดด้วยเสียงนุ่มทุ้มของคนตัวสูงที่กำลังอุ้มฉันอยู่
2K
