วันรุ่งขึ้นหลังจากที่ทานอาหารเรียบร้อย
ไทก้านั่งอยู่บนโต๊ะใต้ต้นไม้ข้างกระท่อมไม้ไผ่ ทบทวนสิ่งต่างๆที่ผ่านมา...
ไม่รู้ว่าที่โลกโน้นเป็ยังไงบ้างยังไงไทก้าก็ต้องหาทางกลับไปยังโลกเดิมให้ได้
ชายชราผมขาวบอกกับไทก้าว่า กระท่อมหลังนี้ตั้งอยู่กลางป่าที่ชื่อว่าป่าเวรุ รอบนี้ถูกชายชราวางอาคมไว้ป้องกันสัตวอสูรที่อยู่ภายในป่านี้ สัตว์อสูรที่อยู่ในป่านี้มีั้แ่สัตว์อสูรพลังจิตระดับหนึ่งถึงระดับสาม เหตุผลที่ชายชรามาอยู่ที่นี่เพราะเบื่อโลกภายนอกที่วุ่นวายก็เท่านั้นเอง
ชายชราผมขาวยังบอกอีกว่าคงต้องรอ เอเทน(เ้านก)กลับมาก่อน ถึงจะสามารถพาไทก้าออกไปจากที่นี่ได้
ในขณะที่ไทก้ากำลังคิดอะไรอยู่นั้น ชายชราก็ได้เดินเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกลับของหนึ่งชิ้นยื่นให้กับไทก้า
"ข้าคิดว่านี่น่าจะเป็ของๆ เ้า"
ของชิ้นนี้มีขนาดเท่ากับกระเป๋าสตางค์ของผู้ชายทั่วไปแต่มีขนาดบางกว่ามากไม่มีช่องใส่บัตรเป็เพียงกระเป๋าที่เปิดออกได้อย่างเดียว
เมื่อไทก้าได้เห็นของชิ้นนี้ก็ออกท่าทางดีใจเป็อย่างมากและรีบรับของชิ้นนั้นมาจากชายชรา
"ขอบคุณท่านปู่มากครับ นี่เป็ของๆข้าเองครับ"ไทก้าตอบกลับด้วยความดีใจ
"ไม่เป็ไร ยังไงนี่ก็ของๆเ้า รับไปเถอะ เอาล่ะเดี๋ยวข้าจะไปบนเขาก่อนยังไงเ้าอยู่ที่นี่ก่อน อย่าออกไปไหนไกลละกัน" พูดจบชายชราก็เดินเข้าป่าไป
ไทก้าเปิดกระเป๋าออกและสแกนลายนิ้วมือตรงช่องสแกนเพื่อเปิดดูของภายใน ซึ่งกระเป๋านี้ผู้ที่เปิดได้มีเพียงเ้าของที่ลายนิ้วมือตรงกับระบบเท่านั้น เป็อุปกรณ์สำหรับเก็บของที่ไทก้าเป็ผู้ออกแบบซึ่งสามารถเก็บของได้เยอะถึงหนึ่งร้อยสิบตารางเมตรเลยที่เดียว เป็เทคโนโลยีการย่อขนาดเพื่อเก็บของที่สะดวกและคนนิยมใช้กันในโลกของไทก้า
เมื่อไทก้าเปิดกระเป๋าดู ก็พบว่ามีของสัมภาระของเขาหลายอย่าง เช่นเสื้อผ้า เงิน ทองคำบางส่วน อุปกรณ์ไฮเทค เช่นรถบิน โทรศัพท์ และอีกหลายๆอย่าง แต่น่าเสียดายที่อุปกรณ์เหล่านี้ไม่มีแบตเตอรี่เลยแถมยังใช้พลังงานเยอะอีกต่างหาก จะใช้ได้คงมีแต่เสื้อผ้า กับอุปกรณ์ที่ใช้พลังงานน้อยและยังเหลือพลังงานอยู่เท่านั้น
"หากข้าสร้างแหล่งพลังงานได้ล่ะก็คงใช้รถบินไปยังที่ไกลๆ ได้สบายๆเลย" ไทก้าถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะการที่จะสร้างแหล่งพลังงานเช่นไฟฟ้า จำเป็ต้องมีอุปกรณ์ในการสร้างขึ้น แต่กับโลกนี้ไทก้ายังต้องเรียนรู้อีกหลายอย่าง และสิ่งสำคัญสำหรับไทก้าตอนนี้คือต้องหาทางกลับโลกของเขาให้ได้
หลังจากสำรวจกระเป๋าเสร็จ ไทก้าก็ได้เดินสำรวจรอบๆ ไม่เกินในรัศมีห้าร้อยเมตรที่ชายชราผมขาวบอกว่าวางอาคมเอาไว้ ซึ่งตัวไทก้าเองไม่ได้มีความเชื่อและความรู้ในเื่จิต อาคม เวทมนต์เลยแต่อย่างไร เพราะคิดว่าคงมีแต่ในนิยายกับในหนังเท่านั้น
ปั้ง!
ชั่วขณะนั้นเองมีเสียงดังเกิดขึ้นด้านหลังอย่างรุนแรงจนไทก้าต้องหันกลับไปดู เป็มนุษย์หญิงสาวที่มีปีกอยู่ด้านหลัง ทั้งตัวนางเต็มไปด้วยแผล ตกลงมาจากฟ้ากระทบกับพื้นดินอย่างรุนแรง ซึ่งอยู่นอกอาณาเขตอาคมออกไป
ไทก้ารีบวิ่งเข้าไปช่วยในทันทีโดยไม่สนว่าตัวเองจะออกนอกอาณาเขตอาคมของชายชราแม้แต่น้อย ขณะที่ไทก้าใกล้จะถึงตัวหญิงสาวอยู่นั้น
"อย่าเข้ามานะ รีบหนีไปเร็ว" หญิงสาวเมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังเดินเข้ามาใกล้จึงรีบร้องเตือนทันที
แต่ไทก้าไม่ได้สนใจคำเตือนรีบวิ่งเข้าไปประคองหญิงสาวเอาไว้
"สาวน้อย เ้าเป็ยังไงบ้าง ทำไมถึงมีแผลเยอะขนาดนี้" ไทก้าพูดยังไม่ทันจบก็มีเสียงคำรามดังมาจากด้านหลัง
"โฮกกก" เสียงคำรามของเสือขนาดใหญ่ ทำเอาไทก้าตกตะลึงเป็อย่างมาก เพราะเสือตัวนี้ดันมีปีก แถมยังตัวใหญ่พอๆ กับช้างขนาดปกติ
"นี่มันตัวอะไรกัน"ไทก้าร้องออกมาด้วยความใ!
หญิงสาวไม่ตอบกลับแต่รีบดึงไทก้าพร้อมออกกำลังบินขึ้นไปบนฟ้าสุดแรง ในขณะที่บินขึ้นไปนั้น ด้วยอาการาเ็และยังอุ้มไทก้าไปด้วย ความเร็วของหญิงสาวจึงลดลงพอตัว ทำให้เสือตัวนั้นบินตามความเร็วของนางได้ทัน
"ไม่ทันการณ์แล้วข้าถูกจับแน่ๆ" หญิงสาวกล่าวขึ้น
ในขณะนั้นเองไทก้าที่นึกขึ้นได้จึงรีบบอกให้หญิงสาวบินไปทางที่ตนเพิ่งออกมา เพราะพื้นที่นั้นเป็พื้นที่อาคมที่ชายชราผมขาวลงเอาไว้ แต่เมื่อหันกลับไปกลับพบว่าป่าพื้นที่แถบนี้กลับมองไม่เห็นเส้นทางใดๆ เลย เนื่องจากพื้นที่ของชายชราเป็พื้นที่พิเศษที่สามารถปกปิดที่อยู่จากสัตว์อสูรและคนภายนอกได้จึงยากแก่การตามหา จึงทำได้เพียงบินหนีไปข้างหน้าเท่านั้น
"แย่แล้ว เ้านั่นใกล้จะตามทันแล้ว" ไทก้ารีบกล่าวเตือนหญิงสาว
แต่แล้วเสือตัวนั้นก็เร่งความเร็วบินใกล้เข้ามาจากนั้นใช้กรงเล็บข้างหนึ่งของมันตบลงมายังหญิงสาวและไทก้า
ตู้ม!
ไทก้าและหญิงสาวปลิวตกลงไปด้านล่าง ทำให้ทั้งคู่อาการไม่สู้ดีนัก ยังดีที่ทั้งคู่ตกลงมาในจุดที่เป็เนินเขาและไม่สูงมากนัก
อึก! ไทก้าสำลักเืออกมาด้วยความเ็ป
"ยังไงเ้าก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว ยังจะดิ้นรนไปทำไมกัน ส่งของสิ่งนั้นให้ข้า และมาเป็อาหารของข้าซะดีๆ" เสือตัวนั้นกล่าวขึ้น
"เ้าสมิงน่าขยะแขยง ถ้าข้ายอมเป็อาหารของเ้าไม่เท่ากับว่าข้าเลือกที่จะตายรึไง"หญิงสาวร้องออกมาด้วยความเ็ป
ในขณะที่เสือตัวนั้นกำลังเดินมาใกล้จะถึงตัวทั้งสองคน ไทก้าที่นึกขึ้นได้ก็รีบหยิบของบางอย่างออกจากกระเป๋า จากนั้นก็เปิดส่องไปยังเสือสมิงตัวนั้น ด้วย'ลำแสงย่อส่วน'ที่อยู่ในกระเป๋าของไทก้า ด้วยพลังของมันทำให้ร่างกายของเสือสมิงตนนั้นเล็กลงเหลือเท่าฝ่ามือทันที ไทก้ารีบลุกขึ้นด้วยกำลังที่เหลืออยู่และเตะเ้าเสือสมิงให้ลอยออกไป
ปั้ง!
ด้วยความใของเสือสมิงทั้งยังไม่ทันตั้งตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นจึงลืมที่จะป้องกันตัวเองไปซะสนิท
อัก! เสือสมิงที่ลอยออกไปไกลถึงกับกระอักเืออกมาคำโต
หญิงสาวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ได้แต่ทำหน้าใเท่านั้นและไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?
"รีบไปเร็ว" มีเพียงไทก้าเท่านั้นที่ไม่มีอาการใใดๆ กับเครื่องมือของตน และรู้ว่าผลมันจะอยู่ได้เพียงหนึ่งนาทีเท่านั้น เนื่องจากลำแสงย่อส่วนเหลือพลังงานเพียงนิดเดียว ดังนั้นมันจึงมีข้อจำกัดในการใช้หรืออาจใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
ไม่นานหลังจากพวกไทก้ารีบหนีไปได้สักพัก เสือสมิงตนนั้นก็ขยายกลับมาขนาดเท่าเดิม
เสือสมิงเช็ดเืที่มุมปากก่อนจะคำรามออกมาด้วยความโกรธ
"เ้าเด็กนั่น แก ต้องตาย ข้าจะตามล่าแกสุดขอบฟ้า"
1.58M
