ทั้งสี่หนุ่มกำลังยืนมองเจได คู่อริของแอลที่ครั้งหนึ่ง เขาเป็ตัวต้นเหตุที่ทำให้เพื่อนของพวกเขาช้ำใจ จนเกือบเสียผู้เสียคน ครั้งหนึ่งที่แอลเคยมีคนรัก เขารักและผูกพันผู้หญิงคนนี้มากจนจะวางแผนแต่งงานกันอยู่แล้ว แต่แอลดันมารู้ความลับว่าผู้หญิงคนนี้หลอกแอลมาตลอด และณตอนนั้นคนที่เธอนอกใจไปแอบมีอะไรด้วยก็คือเจได
แอลและเจได และ เเฟนเก่าแอลเคยเรียนอยู่มหาลัยเดียวกัน ทั้งแอลและเจไดต่างก็เป็ตัวท้อปของมหาลัยทั้งคู่ เพื่อนๆ ของแอลพวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าผู้หญิงคนนั้นนิสัยไม่ได้ดีอย่างที่แอลเจออยู่ตอนนั้น เพราะพวกเขาก็หลงเชื่อเหมือนกันว่าแอลเจอผู้หญิงที่ดี แต่ความจริงเธอเป็คนเ้าชู้มาก เธอเป็เเฟนกับแอลเพราะบ้านแอลรวยเเละตอนนั้นแอลเป็คนหัวอ่อน เชื่อคนง่าย แอลไม่เคยสังเกตว่าผู้หญิงคนนี้ มักจะขอเงินเขาเรื่อยๆ เขาคิดแค่รักเท่านั้นจึงยอมให้ผู้เหญิงคนนี้ทุกอย่าง เธอแอบแอลหลอกไปมีอะไรกับผู้ชายอื่นหลายครั้ง เพราะแอลไม่ยอมมีอะไรกับเธอเพราะอยากให้เกียรติเธอ แอลรู้เพราะผู้ชายหลายคนที่เคยโดนหลอกให้รัก ส่งรูปมาแฉพฤติกรรมของเธอ และรู้ว่าเธอก็แอบไปมีอะไรกับเจไดอยู่่นั้น
หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนไปคนละคน
“ มึงว่ามันมาทำไรอะไรที่นี่วะ” ทามถามความคิดเห็นเพื่อน
“ มันคงอยากจะมาดูความสำเร็จของคู่เเข่งทางธุรกิจมันมั้ง 5555 ” ทอยรู้ดีว่าเจไดสู้คู่เเข่งอย่างแอลไม่ได้
“ แย่งผู้หญิงไอ้แอลไปได้ เเต่เผอิญว่าเื่อื่นสู้ไม่ได้หว่ะ ”
“ กูจะจับตาดูมันไว้ กูไม่ไว้ใจมัน ” กองทัพพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ หืม นั้นไงไอ้เพื่อนตัวดีเพิ่งออกมา ”
ตอนนี้นักรบ น้ำหวานและแอลกำลังกล่าวขอบคุณแขกที่มาร่วมยินดีในงานวันเกิด
“ ทิ้งพวกกูไว้ตั้งนานนะ ไอ้แอล มันหายหัวไปไหนของมันมา ”
“ เฮ้ออ” กองทัพส่ายหัวเบาๆ กับสิ่งที่เห็นว่าเพื่อนกำลังทำอะไรมา
สามหนุ่มหันมามองกองทัพแบบแปลกๆ พลางคิดเหมือนกันว่ามันเป็อะไรของมันจะบอกอะไรก็ไม่บอก ั้แ่เมื้อกี้เเล้ว
ด้านมีคุณหลังจากหลุดจากคนหื่นมาได้เเล้ว เขาก็รีบตรงไปหา สายลมที่ห้องทันทีไม่ลืมที่จะเคาะประตูก่อนเข้าไป
“ เข้ามาได้ครับ ”
“ สายลม นายอาการดีขึ้นมั้ย พี่อบเชยบอกนายปวดท้องเหรอ ”
“ ครับ ตอนนี้ผมดีขึ้นแล้ว ”
“ งั้นเราออกไปที่งานกันมั้ย ป่ะ งานวันเกิดคุณอาทั้งที ไปสนุกกันเถอะนะ”
“ ครับพี่ ” สายลมลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าหน้าผมเล็กน้อย
“ อื้มม วันนนี้น้องชายผมน่ารักจังนะครับ ” มีคุณจัดหน้าผมให้สายลมพลางพูดเย้าหยอกสายลมจนเขาเผยรอยยิ้มออกมา
ถ้าเขาไม่ทำจนผมแบบนั้นผมคงไม่ต้องมาปวดท้องแบบนี้ เขาเริ่มใจร้อนขึ้นทุกวัน
"ไปกันเถอะนะ"
" นั้นไง พี่อบเชยไปที่พี่เขากันเถอะนะ"
" สายลม พี่นึกว่าจะออกมาไม่ได้ซะเเล้ว "
" คุณหนูนะ คิดถึงแกจะแย่อยู่แล้วนะ ไม่ค่อยออกมาคุยกันเลย แล้วเดี๋ยวนี้ก็ป่วยบ่อยด้วย ทำตัวลึกๆลับๆ นะเรา " อบเชยบ่นน้องชาย
" พี่คิดถึงและเป็ห่วงนายมากนะ มีอะไรก็บอกกันได้นะ " มีคุณลูบหัวสายลมเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
" คร้าบ" สายลมทำท่าตะเบะใส่มีคุณอย่างขี้เล่น เขากลับมาสดใสอีกครั้งเมื่อได้อยู่กับมีคุณ
ทั้งสามคนคุยกันอยู่อย่างสนุกสนาน ก่อนที่มีคุณจะเห็นใครบางคนและพูดขึ้น
" เอ๊ะนั้นพี่เจไดมาแล้วนี่ "
สายลมเห็นเจไดหน้าเขาก็หมองลงทันที เหตุการณ์ที่เขาเพิ่งพบเจอกับเขามาไม่นาน เขาไม่อยากเจอสู้หน้ากับเจไดอีกแล้ว
" ทำไมคุณเจไดถึงมางานนี้ได้ " สายลมเผลอพูดออกไปเบาๆ ไม่คิดว่าเจไดจะมางานนี้ด้วย แต่มีคุณได้ยินชัดเจน
" อ้อ พี่เจไดเขาไลน์มาบอกน่ะ ว่าเขารู้จักกับคุณอาทั้งสอง และจะมาร่วมเเสดงความยินดีกับคุณอานักรบด้วย พี่ดีใจมากเลย บังเอิญจริงๆ เลยนะ "
" อ้อ ครับ " สายลมตอบเสียงเบา รู้สึกเสียใจจนไม่รู้จะอธิบายเป็คำพูดอย่างไร ทั้งที่ตัวเขาอยู่กับเจได มาหลายๆ ครั้งแต่ร่างสูงกลับไม่เคยบอกอะไรเขาเลย ราวกับไม่เคยเห็นความสำคัญของเขา
ตอนนี้ทั้งสามคนมองเห็นเจไดกำลังคุยอยู่กับนักรบและน้ำหวานอยู่ไกลๆ ไม่นานเจไดก็เดินตรงไปยังกลุ่มมายังมีคุณที่มีสายลมและอบเชยอยู่ด้วยกัน
" สวัสดีครับ พี่เจได"
" สวัสดีครับ มีคุณ "
" นี่ครับ พี่อบเชยครับ เป็พี่ที่สนิทของผมเองครับ "
" สวัสดีครับ" เจไดกล่าวทักทายอบเชยอย่างเป็กันเอง
เหมือนเขาลืมไปแล้วว่ายังมีอีกคน ยืนอยู่ เขาทำราวกับว่าเคยเจอสายลมเพียงแค่ครั้งเดียว
" เเล้วคุณเจไดไปเจอคุณหนู กับสายลมที่ไหนเหรอคะ "
" เจอที่ที่ห้างหน่ะครับ มีอุบัติเหตุนิดหน่อย ผมเลยถือโอกาสเลี้ยงขนมขอโทษ ก็เลยรู้จักกันครับ" พวกเขาคุยกันได้ชั่วครู่หนึ่ง
" คุณเจไดนี่ไม่ถือตัวเลยนะคะ รวยแบบนี้แต่มาคุยกับคนใช้อย่างอบเชยได้ "
" ผมไม่ได้มองคนที่เปลือกนอกหรอกครับ "
" ดีจังค่ะ คุณหนูได้รู้จ้กคนเพิ่มแถมเป็คนดี รวยเก่งอีกต่างหาก ค่ะ " อบเชยยิ้มปลื้มใจกับมีคุณที่คนรอบตัวของเขามีแต่คนดีๆ
ผิดกับอีกคนที่กำลังเสียใจอย่างสุดซึ้งกับการกระทำของเขา
เจไดคุยกับมีคุณอย่างสนิทสนมแลดูอบอุ่นและใจดี สายลมต้องเก็บความรู้สึกเ็ปนี้ไว้ข้างใน มองทั้งสองคนคุยกันด้วยสายตาเศร้า สายตาที่เจไดมองมาที่มีคุณ มันมีแต่ความอบอุ่นเขาชอบ เขาเอ็นดูมีคุณเหลือเกิน เสียงหัวเราะหยอกเย้า มือหนาที่จับหัวมีคุณนั้น
ทำไมคุณไม่เคยทำแบบนี้กับผมบ้าง
สายลมโหยหาความอ่อนโยนจากเขามาตลอด เมื่อเวลาสายลมไปหาเขาเพราะความคิดถึง
สายลมรู้สึกว่าการยืนอยู่ตรงนั้นของเขาเป็เหมือนส่วนเกิน เขาไม่อยากเห็นสิ่งที่ตรงหน้าอีกต่อไปและเขาก็เริ่มเวียนหัวด้วย
" เอ่อ ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ"
สายลมขอแยกตัวออกไปจากตรงนั้นและเขาก็คิดจะไม่กลับมาอีกแล้ว เขาไม่อยากเห็นอยากฟังอะไรที่บาดใจตัวเองอีก
เขารู้สึกเวียนหัวมาก ตอนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ตอนนี้สายลมเข้ามานอนพักผ่อนในห้องตัวเองเงียบๆ " อื้ม หายแล้ว "
สายลมลูบท้องตัวเองเบาๆ " ลูกคงไม่อยากให้แม่อยู่ตรงนั้นใช้มั้ย"
ตอนนี้ทั้งสี่หนุ่มกำลังรอเพื่อนของเขา กลับมาจอยกัน และกองทัพก็กำลังจะอยากถามเื่ที่แอลกำลังปิดบังพวกเขาอยู่สักหน่อย
" ไอ้แอล มึงหายไปไหนมาวะ มึงทิ้งพวกกูไปนานจนจะกลับแล้วนะเว้ย "
" เออ กูไปเข้าน้ำมาไงวะ "
" แน่ใจ? " กองทัพพูด
" กูเห็นไอ้เจไดมันมาด้วยนะ นั้นไง กำลังยืนคุยกับน้องมีคุณ เอ่อ เห้ยไปรู้จักกันตอนไหนวะ "
ยังไม่ทันที่ทามจะพูดจบ แอลก็เดินผลีผลามเข้าไปที่เจไดทันที ทันทีที่แอลเห็นเจไดกำลังยืนคุยกับมีคุณอย่างสนิทสนมมันทำให้แอลโมโหสุดขีด
จนเพื่อนๆ เขาห้ามไว้ไม่ทัน
" เห้ยไอ้แอลอย่านะเว้ย "
เป็ใต้ฝุ่นที่จับตัวแอลไว้ แต่ด้วยความโมโห เขารีบรนเข้าไป กระชากตัวเจได ออกมาแล้วต่อยหน้าเขาทันที
" มึง มาทำไม " แอลชี้หน้าเจไดอย่างเดือดดาล จากนั้นเขาก็กระชากแขนมีคุณแล้วถามอย่างโมโห " เธอไปรู้จักมันได้ยังไง ห่ะ "
เขาตะคอกใส่มีคุณด้วยความโมโห
เขาพอจะรับได้ที่มันมางานวันเกิดของพ่อเขาเพราะเป็นักธุรกิจเเวดวงเดียวกัน และพ่อแม่ของเขาก็ไม่ได้รู้สึกเคียดแค้นเจได มันเป็เื่ระหว่างเขากับเจได แต่ แอลโกรธเพราะมีคุณไปรู้จักสนิทสนมกับเจไดได้อย่างไร
เพื่อนๆ ของแอลต่างพามากันห้ามแอลเพราะไม่อยากให้เพื่อนเสียชื่อ
" ไอ้แอลพอแล้ว " กองทัพเอ่ยปากห้ามเพื่อน เเต่แอลก็ไม่ได้ฟังอะไรทั้งนั้น
" มึงออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้ "
เจไดมองแอลอย่างเดือดดาลเขาโกรธมากจนอยากจะซัดหน้าแอลกลับซักหลายๆ ที แต่ถ้าเขาทำ ตัวเองจะดูเลวในสายตามีคุณทันที เขาจึงได้แต่เช็ดเืที่มุมปากตัวเองออก
" พี่เจไดเป็ยังไงบ้างครับ " มีคุณมองเห็นเืที่ออกจากปากเจไดเขาจึงนึกสงสาร
แอลกระชากแขนมีคุณออกมาอย่างเเรงจนตัวปลิว " มานี่ เธอมากับชั้น " มีคุณถูกกึ่งเดินกึ่งลากตัวเข้าไปในบ้านจนทุกคนในงานอึ้งว่าเกิดอะไรขึ้น
จนนักรบต้องขึ้นไปจับไมค์พูดบนเวทีเพื่อแก้สถานการณ์ " เอ่อ ทุกคนครับเกิดเหตุนิดหน่อยแต่ ไม่ต้องห่วงครับเรามาสนุกในงานกันต่อนะครับ " นักรบพยายามดึงความสนใจให้ทุกคนเลิกสนใจเื่วุ่นวายเมื้อกี้
" ไอ้แอล นะไอ้แอล " ทอยพูดอย่างเป็ห่วง
และยังมีอีกคนที่กำลังยืนมองสถานการณ์ทุกอย่างๆ เจ็บใจ มิ้นเห็นสถานการณ์ทุกอย่างของแอล
ที่แอลหายไปนานๆ และไม่ยอมไปไหนกับมิ้น มันเป็แบบนี้นี่เองเหรอ ไหนว่าเกลียดมันไง แอล
ถ้าแกคิดจะเเย่งแอลไปอย่างที่ชั้นคิด แกกับชั้นคงต้องเป็ศัตรูกัน
มิ้นยืนมองดูพวกเขาด้วยความแค้น
มิ้นมางานได้สักพักแล้ว เพราะแอลหายไปนานเห็นอีกทีก็คือสถานการณ์นี้แล้ว และตอนนี้มิ้นเกลียดมีคุณเข้าไส้ มิ้นคิดว่าแอลเปลี่ยนไปั้แ่รู้จักกับมีคุณได้ไม่นาน
ตอนนี้แอลกำลังโมโหจนขาดสติ เขาดึงตัวมีคุณมาไว้ในห้องตัวเอง เเละกระชากแขนมีคุณอย่างเเรง โยนตัวร่างบางลงที่นอน " เธอไปรู้จักกับมันได้ยังไง "
" คุณผมเจ็บ " เขาพยายามเเกะมือใหญ่ออกจากเเขนเล็กของตัวเอง
" ผมกับสายลมแค่ไปเดินห้าง เป็อุบัติเหตุที่เจอเขา จากนั้นเราก็รู้จักเขา"
" ชั้นขอสั่งว่าไม่ต้องไปยุ่งกับมันอีก "
" ทำไมหล่ะครับ พี่เจไดเป็คนใจดีมากนะครับ "
" ทำไมเธอชอบมันเหรอ "
แอละโออกมาอย่างโมโห จนมีคุณใและบีบแขนเล็กนั้นแน่นขึ้น จนมีคุณน้ำตาคลอ
" ผมไม่เคยคิดแบบนั้นกับเขาเลยนะครับ "
แอลจับตัวร่างเล็กเขย่าอย่างเเรงก่อนจะพูดว่า
" ถ้าไม่คิดก็ อย่ายุ่งกับมันอีกจำไว้ "
คืนนั้นแอลจับมีคุณด้วย เขาทำเเรงจนร่างบางเืออก ไม่มีความอ่อนโยนใดๆ ทั้งสิ้น
มีคุณได้เเต่นอนร้องไห้เท่านั้น
สถานที่เดิมพวกผองเพื่อนแอลมักจะนัดกันมาพูดคุยเเละดื่ม ในห้องส่วนตัวสำหรับพวกเขาที่ไม่มีใครรบกวน
"ไอ้แอล ที่งานวันเกิดคุณอานักรบ ไอ้กองทัพบอกพวกกูหมดแล้ว " ทอยเป็คนถามเปิด
" มึงยังไงกับน้องเขา ไหนว่าเกลียดไงตอนเเรก "
" ถ้าไม่จริงจังปล่อยเขาไปเถอะกูสงสารเด็กหว่ะ "
" มึงเปลี่ยนรสนิยมเเล้วเหรอ ปกติไม่เคยเห็นมึงเอาเด็กผู้ชายนะ" คราวนี้เป็กองทัพ
แอลทุกคนรุมถามคำถามและออกความคิดเห็นจนแอลไม่รู้จะตอบใครก่อนดี และกดดันที่จะพูด
"กูเผลอขืนใจเขา"
"ห่ะ!!" ทุกคนอุทานขึ้นมาพร้อมกัน
" ไอ้แอล คนอย่างมึงที่พร้อมทุก อยากได้แบบไหนก็ได้มาอย่างง่ายๆแล้ว แต่ไปทำเื่แบบนั้นได้ยังไงวะ ห่ะเพื่อน " น้ำเสียงทามที่ดูจะผิดหวังกับเพื่อน
" กู…"
" มึงรักน้องเขามั้ย " กองทัพพูด
" กูยังไม่แน่ใจ กูแค่จะแค่ยังหลงของใหม่ ปล่อยให้เป็แบบนี้ไปเรื่อยๆ แหละดีแล้ว"
" ไม่แน่ใจแล้วไปทำแบบนั้นทำไมวะ จะเอาเขามาเป็ตัวสนองตัณหามึงแค่นั้นเหรอ " ใต้ฝุ่นรู้สึกสงสารเด็กอย่างมีคุณเขาดูออกว่าด็กคนนี้ซื่อและจริงใจ
" แล้วเื่มิ้นจะเอายังไง ดูแล้วเด็กคนนี้จะรักมึงเข้ามากๆ นะ "
" ถ้ายังยื้อเวลาไปให้นานโดยที่ทำแบบนี้มึงจะเสียใจทีหลังนะเว้ย อย่าหาว่าพวกกูไม่เตือน ไอ้เจไดมันดูอยากได้มีคุณนะมึงระวังให้ดี"
"กูก็จะไม่ยอมให้ไอ้เจไดมายุ่งกับอะไรที่เป็ของๆกูอีก"
" ไม่มีทางที่กูจะเสียใจซ้ำสองอีก "
" เฮ้อ ไอ้แอล " กองทัพพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ
19K
