time-

        เวลาผ่านไปราวชั่วโมงกว่ากลุ่มชายฉกรรจ์ก็ถูกจัดการจนหมดไม่เหลือสักรายทั้งสี่คนยืนพักหายใจอยู่ไม่ไกลมองกลุ่มคนพวกนั้นที่กำลังถูกทยอยพาขึ้นรถเพื่อจีบส่งตำรวจ

        “เฮ้อ~ จบสักที” ดีนพูดพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดก่อนจะพ่นควันสีขาวออกมา

        “ไทม์เจ็บมากมั้ย”

        “เจ็บครับแต่ไม่เป็นไรหรอก ไกลหัวใจจะตาย”ไทม์ยกยิ้มให้ลูซี่เพื่อให้อีกคนสบายใจแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลลูซี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพุ่งเข้ากอดอีกคน

        “พี่ขอโทษนะคะทั้งที่สัญญากับเราเอาไว้แล้วแท้ๆ”

        “ขอโทษทำไมล่ะครับพี่ลูซี่ไม่ได้ผิดสักหน่อย” ยกมือแตะหลังของอีกคนเบาๆ

        “แต่…”

        “ห้ามโทษตัวเองนะครับ”ลูซี่ผละอ้อมกอดเงยหน้ามองคนตัวสูง ไทม์ยกยิ้มให้อีกคนเพื่อให้เธอสบายใจ“คนที่ผิดคนพวกนั้นไม่ใช่พี่ลูซี่สัก เพราะฉะนั้นห้ามโทษตัวเองเด็ดขาด”

        “ค่ะ”รอยยิ้มนั่นทำให้เธอสบายใจแม้ลึกๆ จะรู้สึกเจ็บปวดก็ตาม

        “โอ๊ยเหม็นความรักว่ะ-โอ๊ย!!”ดีนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเอ่ยพลางพ่นควันออกจากปอดก่อนจะถูกบาทาของลูซี่ประทับเข้าที่สีข้าง

        “มันเจ็บนะเห้ยยัยสวย!!มาถีบทำไมเนี่ย”

        “หมั่นไส้”

        “อะไรของเธอเนี่ยถ้าเขินก็ไปลงไปที่น้องมันสิจะมาลงที่ฉันทำไม-เฮ้ย!!!” พูดไม่ทันจบดีนก็โดนเตะอีกรอบจนถึงกับต้องวิ่งหนี

        “แผลมึงไม่เป็นไรใช่มั้ย”ติมเดินมาถามพลางชี้ไปที่มือข้างซ้าย

        “ไม่เป็นไรหรอกแผลแค่นี้เอง ไกลหัวใจน่า”

        “กูกลัวแม่มึงเครียด”

        “เดี๋ยวกูบอกว่าช่วยลุงยามจับโจรก็ได้”

        “ยิ่งโคตรไม่เนียนเลย”

        “เอาน่าเดี๋ยวกูก็หาทางเองแหละ”

        ติมถอนหายใจเขารู้สึกต่อไทม์และแม่เพราะตั้งแต่เป็นเพื่อนกันยังไม่ถึงปีไทม์ก็โดนทำร้ายไปไม่รู้กี่รอบแล้วทั้งที่เคยบอกแม่เขาไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะช่วยดูแล

        “ไม่เครียดๆเอาเป็นว่ากลับกันเถอะ กูกะว่าจะไปทำแผลด้วย”

        “เออๆพี่ลูซี่ครับ ผมวานไปส่งไอ้ไทม์ให้หน่อยได้มั้ยครับ” ติมหันไปบอกกับลูซี่

        “ได้ค่ะ”

        “ติมมึงอย่าลืมไปทำแผลนะ”

        “เออๆ”

        “กลับกันเถอะค่ะเดี๋ยวตรงนี้ให้พี่ครามจัดการ”

        “ครับกลับก่อนนะ ไปทำแผลด้วย พี่ดีนผมกลับก่อนนะครับ”

        “เออๆ”

        หลังจากทำแผลเสร็จทั้งสองก็ตรงกลับบ้านทันทีอาบน้ำกินยาที่คุณหมอให้มาเปลี่ยนชุดเตรียมพร้อมจะล้มตัวนอน

        “พี่ลูซี่ยังปวดไมเกรนอยู่มั้ยครับ”ไทม์ที่ตอนนี้ซุกอยู่ในผ้าห่มหันมาถามด้วยใบหน้าน่ารักน่าชัง

        “หายแล้วค่ะ”

        “ดีแล้วครับ”

        “แล้วไทม์เจ็บแผลมากมั้ย”

        “ปวดๆอ่ะครับ” ไทม์พูดพลางพองแก้มนิดๆ ทำให้เขาดูน่าเอ็นดูจนน่าเอื้อมมือไปบีบแก้ม

        “กินยานอนพักผ่อนจะได้หายไวๆนะคะ แล้วก็อย่าทำงานอะไรที่หนักมากๆ ไม่งั้นมันจะช้ำแล้วแผลฉีกถ้าทำไม่ไหวก็บอกพี่บอกเพื่อนนะคะ”

        “ครับขอบคุณนะครับ”

        “พี่สิต้องขอบคุณพี่ทำให้เราบาดเจ็บขนาดนี้เรายังไม่โกรธพี่เลย”

        “โทษตัวเองอีกแล้วเดี๋ยวผมก็งอนเลย” ไทม์บู้ปากพลางยกมือจิ้มแก้มลูซี่ท่าทางน่าเอ็นดูเหมือนเด็กน้อยนั่นมันทำให้เธอหลุดหัวเราะออกมา

        “ค่ะๆพี่จะไม่โทษตัวเองอีกแล้วค่ะ”

        “ดีมากครับ”

        “เอาล่ะได้เวลานอนพักแล้วนะคะ”

        “พี่ลูซี่จะกลับแล้วหรอครับ”

        “อยากให้พี่กลับมั้ยคะ”

        “กลับพรุ่งนี้ได้มั้ยครับ”ไทม์ส่งสายตาออดอ้อนยิ่งทำให้เธอใจอ่อน “อ้อนขนาดนี้พี่จะปฏิเสธได้ไงล่ะคะ”

        ไทม์ส่งยิ้มพอใจกับคำตอบที่เขาไม่อยากให้เธอกลับก็เพราะเป็นห่วงยิ่งช่วงนี้เจอเรื่องราวให้เจ็บตัวไม่เว้นแต่ละวันเลยไม่อยากให้เธอกลับคนเดียว

        ถึงแม้จะรู้ว่าเธอแข็งแกร่งมากก็เถอะ

        “ฝันดีนะคะ”ลูซี่ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากอย่างแผ่วเบาก่อนไทม์จะค่อยๆ หลับลงจากฤทธิ์ยาจนหลับไป

        “ฝันดีครับ”

        พอเห็นว่าไทม์หลับแล้วลูซี่ก็ยังคงนั่งอยู่บนเตียงที่เดิมสายตาจ้องมองไปที่แผลบนมือไทม์พลางพลางก่นคิดในหัวไม่หยุดทุกครั้งที่แวบมองแผลบนตัวน้องไม่ว่าจะแผลเล็กแผลใหญ่เธอรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจทุกครั้ง

        น้องเจ็บเธอก็เจ็บน้องร้องไห้เธอก็ร้องไห้

        ใครจะไปอยากเห็นคนที่เรารักเจ็บกันล่ะจริงมั้ยเราก็อยากจะปกป้องเขาให้ถึงที่สุด แม้จะรู้ว่าในบางครั้งมันอาจจะไม่สามารถทำได้แบบ100% ก็ตาม

        ลูซี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ค่อยๆเปิดประตูอย่างเบาๆ เพื่อไม่ให้รบกวนคนที่นอนอยู่เดินลงมาจากชั้นสองลงมาด้านล่างเพื่อจะมาโทรศัพท์เช็คเรื่องเมื่อตอนเย็นเสียงประตูหน้าบ้านกับไฟในห้องรับแขกเปิดจนทำให้เธอต้องละและหันไปมอง

        “อ่าวหนูลูซี่หนิ”เสียงอันคุ้นเคยกับใบหน้าที่แสนใจดีที่เหมือนเคยเห็นกันทุกวันทำให้ลูซี่ถึงกับใจเย็นและตกใจจนพูดไม่ออก

        “คุณแม่”

        บรรยากาศที่เงียบสนิทจนได้ยินเสียงพัดลมแอร์กับนาฬิกาได้อย่างชัดเจน

        “น้ำจ๊ะ”คุณแม่เลื่อนแก้วน้ำมาไว้ตรงหน้าลูซี่เอ่ยขอบคุณก่อนจะรับมาดื่มเพื่อแก้ความอึดอัด

        “ว่าแต่มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ”

        คุณแม่เอ่ยถามลูซี่ที่ตอนนี้เธอทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

        “คือ…”ลูซี่กระอึกกระอักรู้สึกอยากจะร้องไห้อย่างบอกไม่ถูก

        ลูซี่ที่เคยแข็งแกร่งลูซี่ที่ไม่เคยกลัวอะไรตอนนี้กลับกลัวที่จะบอกความจริงและพูดขอโทษกับคนตรงหน้า

        “มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่าลูก”

        เงยหน้ามองคุณแม่ก่อนดวงตาจะเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ“หนูขอโทษค่ะ หนูขอโทษ”

        “เป็นอะไรลูก”คุณแม่ตกใจที่จู่ๆ ลูซี่ก็ร้องไห้ออกมาเธอเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้กับเธออย่างแผ่วเบาแต่มันกลับยิ่งทำให้ลูซี่รู้สึกผิดเอาไปอีก

        “หนูขอโทษหนูรักษาสัญญาไม่ได้”ลูซี่ปล่อยโฮออกมาจนไม่เหลือคราบคุณหนูตระกูลวรลักษณ์ตอนนี้เหลือแค่ลูซี่หญิงสาวธรรมดาที่ร้องไห้เป็น

        “สัญญาอะไรลูก”

        “หนูทำให้น้องเจ็บทั้งที่หนูสัญญาแล้วแต่หนูก็ยัง…ปกป้องน้องไม่ได้ ฮือ!!!!!”

        “ลูซี่”

        “หนูขอโทษหนูขอโทษ”

        ลูซี่ลงไปนั่งกับพื้นห้องก่อนจะก้มลงกราบที่เท้าของคุณแม่ด้วยสภาพที่มือและตัวของเธอสั่นเครือคุณแม่ที่เห็นก็รีบเข้าไปดึงให้เธอลุก

        “ไม่เอาลูกไม่ต้องร้องนะ หนูไม่ผิดเลย เพราะฉะนั้นหนูไม่ต้องขอโทษนะลูก”

        ลูซี่เงยหน้าพร้อมกับพนมมือที่สั่นเครือใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยน้ำตาทำให้คุณแม่โทษเธอไม่ลง

        “ลุกขึ้นมาเถอะลูกแม่ไม่โกรธหนูเลย” คุณแม่ดึงลูซี่มากอดปลอบพร้อมกับลูบหลังของเธอเพื่อปลอบ“แม่รู้ว่าหนูพยายามปกป้องไทม์มาตลอด แม่ไม่เคยโกรธหนูเลยนะ”

        คุณแม่ยกมือเช็ดน้ำตาที่เอ่อล้นพลางลูบหัว“แม่ต้องขอบคุณหนูด้วยซ้ำนะที่คอยช่วยน้องมาตลอด เพราะถ้าไม่มีหนูกับเพื่อนๆของเขาน้องคงไม่กลับมายิ้มได้แบบนี้หรอก”

        “กลับมายิ้มหรอคะหมายความว่าไงหรอคะ”

        ประโยคของคุณแม่ทำให้ลูซี่ถึงกับคิ้วขมวดหมายความเมื่อก่อนไทม์เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนหรอ

        “ขึ้นมานั่งก่อนมาเดี๋ยวแม่จะเล่าให้ฟัง”

        ย้อนกลับไปเมื่อตอนไทม์ยังเรียนอยู่มอต้นทุกครั้งที่ไทม์ไปโรงเรียนเขามักจะคอยโดนเพื่อนแกล้งอยู่เสมอไม่ว่าจะโดนไถเงิน โดนใช้งาน โดนบังคับให้แบกหนังสือเรียนให้เพื่อนหรือแม้กระทั่งบังคับให้สูบบุหรี่ก็ตาม

        เพราะไทม์ปฏิเสธไม่ทำก็จะจบด้วยการโดนกระทืบ

        ตอนแรกแม่ก็ไม่รู้หรอกมารู้ตอนที่อาจารย์โทรมาบอกว่าเขาเข้าโรงพยาบาลอาจารย์ได้เรียกผู้ปกครองของเด็กพวกนั้นมาขอโทษและทำการลงโทษแต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผลเพราะมันจบด้วยการที่เรื่องเงียบและยัดเงินให้ลูกตัวเองไร้ความผิดแถมเด็กพวกนั้นยังกลับมาทำร้ายไทม์รอบสองจนเขาสติแตกและเผลอทำร้ายเพื่อน

        หลังจากเหตุเหตุการณ์วันนั้นพวกเด็กเกเรก็ไม่กล้ายุ่งกับไทม์อีกเลยแต่ก็แลกกับการไม่มี ดารที่ต้องอยู่กับความโดดเดี่ยว

        พอขึ้นมอปลายปลายไทม์ก็ยังเจอเหตุการณ์แบบนี้อยู่เรื่อยๆแต่มีอยู่วันหนึ่ง ขณะไทม์กำลังเดินกลับบ้านเขาถูกดักทำร้ายจนเกือบปางไทม์สติไม่มีแต่จู่ๆ ก็มีคนมาช่วยเขาเอาไว้

        คุณแม่บอกว่าไม่รู้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร แต่ดูท่าน่าจะเป็นคนที่มีอิทธิพลมากเพราะถึงขั้นที่ว่าทำให้เด็กพวกนั้นเลิกยุ่งกับไทม์ได้ต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

        หลังจากเรียนจบมอปลายตอนที่สมัครเข้ามหาลัยใหม่คุณแม่บอกว่ากลัวไทม์เข้ากับคนไม่ได้มากๆ

        อย่างที่ได้เล่าไปไทม์มีปัญหาเรื่องเพื่อนมาก่อนและเขากลัวการมีเพื่อนมากๆ ถึงขั้นเคยบอกว่าไม่อยากมีเพื่อนเลยอยากเรียนภาคพิเศษแบบออนไลน์แล้วไปมหาวิทยาลัยแค่ไปส่งงานกับสอบแค่อย่างเดียว

        แต่เนื่องด้วยสาขาภาคพิเศษมันค่อนข้างมีจำกัดสาขาที่ไทม์อยสกเรียนมันดันไม่มีเลยต้องมาลงภาคปกติแทน

        “แม่ดีใจนะที่ตอนนี้ไทม์มีเพื่อนกับรุ่นพี่ที่ดีแล้ว แค่นี้เกินพอแล้วล่ะจ๊ะ”

        คุณแม่หันมายิ้มบางๆทำให้ลูซี่เริ่มยิ้มออก

        “เพราะฉะนั้นหนูก็ต้องไม่โทษตัวเองรู้มั้ย”คุณแม่พูดพลางยกมือลูบหัวเบาๆ

        “ค่ะขอบคุณนะคะ”

        “นี่ก็ดึกมากแล้วไปนอนพักผ่อนเถอะลูก”

        “ค่ะราตรีสวัสดิ์นะคะ”

        “จ๊ะราตรีสวัสดิ์จ๊ะ”

        บอกลาเสร็จลูซี่ก็ขอตัวขี้นห้องนอนเปิดประตูเข้ามาในห้องมองคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง เดินตรงไปค่อยๆนั่งลงที่ข้างเตียงให้เบาที่สุดก่อนจะยกมือลูบหัว

        “จากที่ว่านี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขี้นพี่จะคอยปกป้องเราเองนะคะ”

        แสงแดดผ่านเข้ามาจากทางหน้าต่างลงที่เตียงโดยตรงทำให้คนที่นอนอยู่ต้องขยับตัวก่อนจะค่อยๆลืมตาตื่น

        ไทม์ยกมือขึ้นมาบังแดดที่แยงตาพร้อมกับยันตัวลุกจากเตียงแล้วมองรอบๆเพื่อสำรวจ

        พี่ลูซี่หายไปไหน?

        เมื่อคำถามยิงเข้ามาในหัวไทม์ก็เด้งตัวเองจากเตียงตรงไปยังชั้นล่างทันทีก่อนจะเห็นแม่ตัวเองกำลังยืนทำกับข้าวในครัวอยู่

        “อ่าวไทม์ตื่นแล้วหรอลูก มากินข้าวมา”

        “พี่ลูซี่ล่ะครับ”

        “กลับไปตั้งแต่ตีห้าแล้วลูกเห็นบอกว่ามีธุระด่วน”

        “อ๋อ”

        สงสัยคงจะมีธุระจริงไม่งั้นคงไม่รีบขนาดไม่ได้บอกลากันหรอก

        “มากินข้าวมาลูกวันนี้มีเรียนหนิ เดี๋ยวคนขับรถเขามารับ”

        “คนขับรถหรอครับ”

        “ใช่จ๊ะเห็นหนูลูซี่บอกว่าเ..ดี๋ยวให้คนมารับ”

        ไทม์หย่อนตัวลงที่โต๊ะกินข้าวเธอคงเป็นกังวลกลัวไทม์โดนดักทำร้ายนั่นแหละเพราะเมื่อวานก็พึ่งทีเรื่องกันไปไหนช่วงนี้จะโดนหาเรื่องบ่อยลูซี่จะห่วงมาก็ไม่แปลก

        ทานข้าเสร็จขึ้นไปแต่งตัวอาบน้ำก็เป็นช่วงเวลาที่คนขับรถของพี่ลูซี่มาถึงพอดีไทม์หันไปลาแม่ก่อนจะวิ่งไปขึ้นรถเก๋งสีดำหน้าบ้าน

        “สวัสดีครับพี่คราม”

        “สวัสดีครับคุณไทม์”เอ่ยคำทักทายกันก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออก

        ไทม์รู้จักคุณครามเขาเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดตระกูลวรลักษณ์ ตอนที่เจอกันครั้งแรกเขาก็เกร็งๆ นั่นแหละแต่พอได้รู้จักกันจริงพี่ครามถือว่าเป็นคนที่นิสัยดีมากๆ คนหนึ่งเลย

        ใช้เวลาจากบ้านมามหาวิทยาลัยไม่นานเพียง15 นาที โชคดีที่วันนี้รถไม่ติดเลยใช้เวลาเดินทางค่อนข้างเร็ว

        หันไปขอบคุณพี่ครามเสร็จไทม์ก็เดินตรงดิ่งเข้าไปนั่งรอเพื่อนที่ใต้ตึกทันทีขณะที่กำลังจะหย่อนก้นลงก็มีเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เขาต้องหันไปหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู

        tim????: มึง

        tim????: วันนี้กูไม่ไปนะมีหมอให้พัก

        tim????: ฝากเลคเชอร์ด้วย

        time00.00 : เคๆ

        time00.00 : แล้วเแผลเป็นไงมั่ง

        tim????: ก็ดีขี้หน่อยล่ะ

        tim????: แต่ยังมีช้ำในอยู่

        time00.00 : พักผ่อนๆ

        time00.00 : แผลหายค่อยมา

        tim????: เออๆ

        คุยกันเสร็จก็ออกจากแอพเข้าโซเชียลต่อดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะต้องอยู่กับบูมกันแค่สองคนสินะ