กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่หนึ่งร้อยสาม การเล่นแร่แปรธาตุ

อย่างที่กล่าวหากนี่คือแนวโชวเน็นทั่วไป

เราคงมีคติสอนใจเรื่องของการ

“เข้าไปข้องเกี่ยวกับศาสตร์มืดที่ไม่ควรจะยุ่ง”

ว่าแม้กระทั่งพระเอกโชวเน็นใช้วิชาลับก็ต้องมีผลตอบแทนในด้านร่างกายที่จะเสียหายหากใช้ศาสตร์ลับวิชาใดวิชาหนึ่งมากเกินไป

แต่นี่คือดินแดนเสรีของนางเอกอเมริกัน

พวกเธอไม่เชื่อเรื่องการควบคุมตนเองการฝึกฝนหรือการมีวินัยในตนเองแต่อย่างใด

 เชื่อเรื่องการแสดงออกด้านอารมณ์คือคุณงามความดีขั้นสูงสุดที่การที่พยายามจะขัดขวางคือความชั่วช้า

ทำให้การใช้เวทย์ที่มีผลเสียในตอนต้นเรื่องนั้นหายไปอย่างรวดเร็วว่าการใช้เวทย์ไม่มีข้อเสียใดใดทั้งสิ้น

ว่าอาการลูกตาทั้งลูกกลายเป็นสีดำผมร่วง อ้วกเป็นเลือด เลือดไหลออกจากจมูกและดวงตา ฯลฯ

นั้นมาจากการใช้เวทย์ที่

“น้อยเกินไป”

พอคุณเธอกลับมาใช้เวทย์อีกครั้งแบบไม่ต้องระวังอะไรก็ทำให้อาการต่างๆหายไป

จนต้องสงสัยพอสมควรว่า

หากเป็นอย่างนั้น

“ทำไมคนทั้งโลกไม่กลายเป็นผู้ใช้เวทย์?”

หากมันไม่มีข้อเสียอะไรอย่างที่เรื่องพยายามจะสื่อ

ผมเดาว่าเพระาหากเผลอเขียนเนื้อเรื่องว่าเวทย์ไม่ใช่เรื่องดี

จะกลายเป็นสนับสนุนว่าศาสนาต่างๆคิดถูกไปนั่นเอง

ความเคารพต่อศาสนาในจักรวาลนี้มีน้อยกว่าจักรวาลfate เสียอีก

จักรวาล fate แม้จะเขียนให้เวทย์ ศาสตร์มืดต่างๆมีอยู่จริงก็ยังให้สเกลพระเจ้าเหนือกว่าบัลลังก์วีรชน

ไม่ได้ด้อยค่าพระเจ้าหรือพลังของสายศาสนาลงไปแต่อย่างใด

ดังนั้นผมไม่ได้คิดจะให้พวกเธอปาลูกไฟใส่กัน

“บอนนี่เธอถนัดเรื่องเครื่องสำอางใช่ไหม?”

ผมกล่าวถาม

“ชั้นถนัดไหมน่ะหรือ นกบินได้ไหมล่ะ?”

บอนนี่กอดอกเชิดจมูกขึ้น

“ส่วนเธอวิลโล่ถนัดเคมี”

ผมชี้ไปทิ่วิลโลj

จากนั้นเอามือไขว้กัน

“พวกเธอทั้งสองคนแข่งกันเรื่องการเล่นแร่แปรธาตุคนที่ทำยาบำรุงผิวได้ดีกว่าคือคนชนะ”

ให้พวกเธอลองวิชาเล่นแร่แปรธาตุที่ปลอดภัยมากกว่าละกัน

อย่างน้อยก็ไม่ใช่การขว้างลูกไฟใส่กันของทั้งสองฝ่าย