ตำนานราชันย์สะท้านภพ

[สถานที่: ป่าหมอกวิญญาณ - เขตชายขอบ]

หลังจากผ่านประตูค่ายกลเข้ามา ความวุ่นวายก็บังเกิด ผู้เข้าสอบนับพันต่างกระจายตัวกันออกไปเพื่อชิงความได้เปรียบ แต่เย่หวงกลับจงใจทิ้งระยะห่างจากกลุ่มของหลิวหรูเยียนเล็กน้อย โดยอ้างว่าจะขอสำรวจเส้นทางด้านหลัง

[System : Resource Detected] 

สายตาของเย่หวงจับจ้องไปที่พุ่มไม้หนาทึบที่มีออร่าสีเขียวจางๆ แผ่ออกมา 

"นั่นมัน... 'หญ้าหยาดน้ำค้างวิญญาณ'! ของดีสำหรับผู้ฝึกตนระดับต้น ช่วยฟื้นฟูและขยายเส้นลมปราณได้... แถมมีตั้งหลายต้น!"

เย่หวงยิ้มกริ่ม เตรียมจะเข้าไปเก็บ แต่ของดีมักมีคนเฝ้า โฮก! โฮก! เงาสีเทาสามสายพุ่งออกมาจากพงหญ้า "หมาป่าขนเหล็ก" (ระดับวิญญาณ ขั้นต้น) 3 ตัว แยกเขี้ยวขู่คำราม ขนของพวกมันแข็งดุจเหล็กกล้า ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองผู้บุกรุก

"โทษทีนะน้องหมา พี่รีบ!" 

เย่หวงไม่อยากเสียเวลา เขาเปิดใช้งาน [Gamer Vision] ทันที เส้นสีแดง (Trajectory Lines) ปรากฏขึ้นในสายตา ระบุวิถีการกระโจนและจุดอ่อนบริเวณลำคอของหมาป่าอย่างชัดเจน

ฟุ่บ! 

เย่หวงขยับตัวเพียงเล็กน้อย หลบคมเขี้ยวแรกอย่างง่ายดาย ก่อนจะสวนกลับด้วยฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยปราณ ปัง! ปัง! ปัง! ใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ หมาป่าทั้งสามก็ลงไปนอนแน่นิ่ง กระดูกคอหักสะบั้นด้วยความแม่นยำระดับศัลยแพทย์ เย่หวงรีบเก็บสมุนไพรเข้ากระเป๋า แล้วพุ่งทะยานตามกลุ่มเพื่อนไป 

"หวังว่าพวกนั้นคงไม่ไปเจอเรื่องซวยๆ เข้าซะก่อนนะ..."

...

[สถานที่: ลานหินกลางป่าหมอก - ห่างออกไป 2 กิโลเมตร]

ตูม! 

"อึก...!" 

ร่างของ หวังเล่ย กระเด็นไปกระแทกโขดหินอย่างแรง เลือดสดๆ พุ่งออกจากปาก แขนข้างที่เพิ่งหายดีเริ่มสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด

สถานการณ์ของกลุ่มเมืองชิงเหอกำลังเข้าขั้นวิกฤต! พวกเขาถูกกลุ่มของ เมืองป้อมอัสนี จำนวน 6 คน ดักซุ่มโจมตีในจุดอับสายตา!

"ฮ่าๆๆๆ! เมืองอันดับ 5 ก็มีน้ำยาแค่นี้เองเรอะ!" 

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่นมาจากชายร่างยักษ์ผู้ถือขวานคู่ "เหลยเจิ้น" (อันดับ 8 ทำเนียบมังกร) เขาแกว่งขวานยักษ์ที่มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ไล่ต้อน หลิวหรูเยียน อย่างหนักหน่วง แม้หลิวหรูเยียนจะเลื่อนระดับเป็นขั้นสูง (Lv. 26) แล้ว แต่นางต้องรับมือกับเหลยเจิ้นอยู่ และถูกกันไว้เพื่อถ่วงเวลาให้เพื่อน ทำให้ปลีกตัวไปช่วยคนอื่นไม่ได้

"กรี๊ดดดด!" 

เสียงร้องของ มู่ชิงเสวี่ย ดังขึ้น บัณฑิตสาวถูกศัตรูคนหนึ่งต้อนจนมุมที่ริมหน้าผา ดาบคมกริบของศัตรูกำลังเงื้อฟาดฟันลงมาที่ลำคอระหง "ตายซะเถอะ!!"

"ชิงเสวี่ย!!" 

หลิวหรูเยียนตะโกนลั่น หัวใจกระตุกวูบ แต่ก็สายเกินไปที่จะพุ่งไปช่วย

วูบ! 

ในเสี้ยววินาทีแห่งความตาย เงาสีขาวสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วดุจปีศาจ! หมับ! เสียงโลหะปะทะเนื้อ... แต่กลับไม่มีเลือด! มือเปล่าที่แข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก รับคมดาบนั้นไว้ได้โดยไร้บาดแผล ด้วยเทคนิค "ผ่อนแรงปะทะ" ผสานกับ "ปราณคุ้มกาย" ที่หนาแน่น

"รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้... นี่หรือวิถีของเมืองอันดับ 4?" เสียงเย็นชาดังขึ้น พร้อมกับร่างของ เย่หวง ที่มายืนขวางหน้ามู่ชิงเสวี่ย แววตาสงบนิ่งแต่น่ากลัว

"ก...แก... ไอ้ขยะเมื่อตอนเช้า!" 

ศัตรูตกใจ พยายามดึงดาบกลับแต่ดึงไม่ออก ราวกับดาบถูกหลอมรวมไปกับมือของเย่หวง

"นอนพักซะเถอะ" 

เย่หวงบิดข้อมือเพียงเล็กน้อย กร๊อบ! เคร้ง! ดาบเหล็กกล้าหักสะบั้นคามือ! พร้อมกับฝ่ามือขวาที่ซัดตูมเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่าย ตูม! ร่างของมันปลิวละลิ่วไปกระแทกต้นไม้ สลบเหมือดในพริบตาเดียว!

"เฮ้ย! มันมาได้ไง!" ลูกน้องเมืองป้อมอัสนีที่เหลือชะงักกึก

เหลยเจิ้น ที่กำลังสู้กับหลิวหรูเยียน หันขวับมามองเย่หวงด้วยความโกรธแค้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน 

"ไอ้ลูกหมาเย่หวง! เมื่อเช้าเจ้าลอบกัดข้าทีเผลอ ทำให้ข้าขายหน้า... คราวนี้ข้าจะเอาคืนให้สาสม!" 

เขาคำรามลั่น เร่งพลังปราณอัสนีในร่างจนถึงขีดสุด (Lv. 26) สายฟ้าสีน้ำเงินปะทุรอบตัวเสียงดังเปรี้ยะๆ

"ทุกคนถอยไป! ข้าจะจัดการมันเอง!" 

เหลยเจิ้นกระโจนเข้าหาเย่หวง ง้างขวานคู่ขึ้นเหนือศีรษะ พลังทำลายล้างมหาศาลรวมศูนย์อยู่ที่คมขวาน 

"วิชาขวานสายฟ้า: อัสนีฟาดพิภพ!!"

ตูม! พื้นดินที่เหลยเจิ้นเหยียบยุบตัวลง สายฟ้าฟาดผ่าลงมาเป็นทางยาว เป้าหมายคือหัวของเย่หวง! ท่านี้รุนแรงพอจะผ่าหินผาให้แยกเป็นสองเสี่ยงได้

หลิวหรูเยียนหน้าซีดเผือด 

"เย่หวง! ระวัง! นั่นคือท่าไม้ตายของมัน!"

แต่เย่หวงกลับยืนนิ่ง มือไพล่หลัง สีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังมองเด็กเล่นขายของ 

[System: Attack Trajectory Analyzed] 

[Speed: Slow / Power: High / Accuracy: Low]

"ช้าเป็นเต่า..." 

ในจังหวะที่คมขวานกำลังจะสัมผัสปลายเส้นผม เย่หวงก็หายวับไปจากสายตา! 

วิชาตัวเบา: ก้าวย่างเงาเมฆา (Cloud Shadow Step - Improved) 

ร่างของเขากลายเป็นภาพติดตา ทิ้งไว้เพียงเงาจางๆ ให้ขวานของเหลยเจิ้นฟาดถูกเพียงอากาศธาตุ

ตูมมมม! 

พื้นดินระเบิดออก แต่เป้าหมายไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

"อะไรกัน!?" 

เหลยเจิ้นเบิกตากว้าง 

"มองหาใครอยู่?" 

เสียงกระซิบเย็นยะเยือกดังขึ้นที่ด้านหลัง... ในระยะประชิด!

เย่หวงมายืนซ้อนหลังเหลยเจิ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครมองทัน เขาเกร็งลมปราณไว้ที่ฝ่ามือขวา ออร่าสีขาวขุ่นหมุนวนรุนแรง 

"วิชาฝ่ามือ: ทลายภูผา (Mountain Crushing Palm)!"

เปรี้ยง!! 

ฝ่ามืออัดกระแทกเข้ากลางแผ่นหลังทะลุถึงหน้าอกของเหลยเจิ้นอย่างจัง! แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้เกราะปราณสายฟ้าของเหลยเจิ้นแตกกระจายราวกับกระจก

"อั่ก!!!" 

เหลยเจิ้นตาเหลือกถลน เลือดสดๆ พุ่งออกจากปาก ร่างยักษ์ปลิวละลิ่วไปไกลกว่าสิบเมตร ชนต้นไม้หักโค่นไปสองต้นก่อนจะร่วงลงมากองกับพื้น แน่นิ่งไปทันที

"ล...ลูกพี่!?" หนึ่งในลูกน้องพยายามจะวิ่งเข้ามาช่วย

เย่หวงหันขวับไปมอง สายตาคมกริบ 

"จะตามไปนอนเป็นเพื่อนกันไหม?"

ฟุ่บ! 

เย่หวงพุ่งตัวเข้าหาลูกน้องทั้ง 4 คนที่เหลือ ความเร็วของเขาเหนือชั้นกว่ามาก ผัวะ! ตุ้บ! เปรี๊ยะ! เพียงพริบตาเดียว เสียงหมัดกระทบเนื้อดังติดต่อกัน 4 ครั้ง ร่างของลูกน้องทั้งหมดลงไปนอนกองกับพื้น สลบเหมือดเคียงข้างลูกพี่ของมันอย่างเท่าเทียม

เย่หวงสะบัดมือเบาๆ ไล่ความชา แล้วปัดฝุ่นที่เสื้ออย่างไม่ยี่หระ 

"อันดับ 8? ...กระจอกกว่ามอนสเตอร์หน้าหมู่บ้านอีก"

เขาหันไปยิ้มให้มู่ชิงเสวี่ยที่นั่งตัวสั่นอยู่กับพื้น แล้วก้มลงเก็บแว่นตาที่ตกอยู่มาสวมให้เธออย่างนุ่มนวล 

"แว่นหลุดแล้ว? อาจารย์มู่?"

หลิวหรูเยียน, หวังเล่ย และคนอื่นๆ มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ขอบเขตวิญญาณขั้นต้น... จัดการขั้นสูงได้ในฝ่ามือเดียว? นี่มันไม่ใช่คนแล้ว... นี่มันสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ชัดๆ!