บทที่ 7 สามีจ๋า เมียลาก่อน
วันแล้ววันเล่าที่เฝ้ามอง กลับพบแต่ความผิดหวัง
ในใจหญิงสาวเกิดหึงหวงแบบไม่รู้ตัว แต่จะทำเช่นไรได้ล่ะ ในเมื่อจ้าวจีเหอพูดน้อยเหมือนสตรีใบ้ สู้ใครไม่เป็
แต่เพื่อแสดงศักดา ว่านางคือเมียใหญ่ จีเหอรวบรวมความกล้า ยกกาชาหอมหลบเลี่ยงเมียรอง รุดหน้าไปที่หอตำราอย่างลับๆ
"อย่านะคุณชายม่อเหยียน... โอบกอดข้ากลางวันแสกๆไม่อายสายตาข้าทาสหรือไร... "
"โอ่ว... พูดเช่นนี้ราวมีความหมายอื่นแอบแฝง หรือว่าเ้า้าให้ข้าย่องเบาเข้าหายามค่ำคืนงั้นเหรอ"
"แม่นางลู่เอ๋ย สตรีงดงามเช่นเ้าจะให้ข้าหักห้ามใจไหวได้อย่างไร "
พวกเขาหยอกเย้าโจ่งแจ้งไม่อายฟ้าดิน ทันทีที่จีเหอไปถึง นางได้ยินทั้งหมดนั้นเต็มสองหู มือไม้สั่นแรงจนชาร้อนกระเซ็นจากกา
"อ๊ะ ข้าใหมดเลย สาวใช้ชั้นต่ำไร้มารยาท เปิดประตูไม่รู้จักให้สุ้มให้เสียง" จีเหอเคลื่อนประตูออกช้าๆ เพ่งมองม่อเหยียนจากแผ่นหลัง ภาวนาให้เขาหันหน้ากลับมามองนางสักครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงด่าทอจากสตรีอื่น
"อื้ม!!"
"ไม่ได้ยินที่นางพูดหรือไง!! ยังยืนนิ่งอยู่ทำไมอีก " ม่อเหยียนกระแอมเสียงหมาดคอ เพราะไม่อยากให้คุณหนูสกุลลู่ไม่พอใจ
"ขะ ขะ ข้าก็แค่นำชาร้อนมาให้ท่าน" เสียงตอบรับตะกุกตะกักชวนให้น่ารำคาญเข้าไปอีก
"ใครใช้ให้เข้ามารบกวนข้าที่นี่ คราวหลังอย่าคิดเสนอหน้ามาอีก มาทางไหนจงไสหัวกลับไปทางนั้น" ม่อเหยียนรู้สึกผิดที่ต้องพูดคำรุนแรงเช่นนี้ แต่เพื่อแสดงละครฉากใหญ่ให้จบ เขาจำต้องใช้วิธีนี้
จีเหอรู้สึกเ็ปในใจ เนื้อตัวแข็งชา อดกลั้นน้ำตาที่จวนจะไหล่เอ่อ วางการ้อนเสียงดังวิ่งหันหลังกลับปาดน้ำตาบนหน้า
"นายท่านขอรับ เมื่อครู่ฮูหยินน้อยคงเสียใจมากทีเดียว " เซียวเจ๋อสหายคนสนิทผู้ติดตามรับใช้นายท่านเหยียนเหมือนเงา เขากระซิบข้างหูทันทีที่นางจากไปด้วยใบหน้าไม่สู้ดี
"ห่ะ!! เมื่อครู่เป็นางหรอกเหรอ ข้าคิดแต่เพียงว่าเป็สาวใช้มาเติมชา" ม่อเหยียนรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ ถึงขั้นหลุดปากอุทานออกมาต่อหน้าคุณหนูลู่
"คุณชายม่อ... เมื่อครู่ท่านว่าอย่างไร ข้าฟังมิค่อยถนัดนัก " คุณหนูลู่ไม่สงวนตัว วางท่าเข้าคลอเคลียบุรุษให้ได้
"คุณหนูลู่ วันนี้ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายกะทันหัน คงต้องเชิญให้ท่านกลับไปก่อน "
"จะเป็ไปได้ยังไง เมื่อครู่ท่านยังดีๆอยู่เลย" นางชักสีหน้า เอาแต่ใจจนดูน่ารำคาญ
"หรือท่านจงใจหลีกเลี่ยงไม่อยากหารือ เื่สู่ขอข้า "
"ไอ๊หย๊า ถังม่อเหยียน ท่านรีบไปสู่ขอข้ากับท่านพ่อในเร็ววันได้หรือไม่ ข้าแทบจะรอไม่ไหวแล้ว " นางเริ่มเกาะแกะมากขึ้น จนม่อเหยียนอึดอัดไม่เป็ตัวของตัวเอง
"ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากแต่งท่าน แต่ตอนนี้ข้าไม่สบายจริงๆ ไม่ใช่เพราะข้าห่วงท่านที่สุดหรอกเหรอ ถึง้าให้ท่านออกห่างชั่วคราว"
"หากท่านเป็อะไรขึ้นมา ใจของข้ามันจะเ็ปขนาดไหน" ม่อเหยียนเค้นพูดด้วยใจฝืน เอาใจสตรีทั้งที่ไม่ได้รักเพราะสืบราชการลับล้วนๆ
"อืม เช่นนั้นข้าจะยอมเชื่อฟังท่าน" ในที่สุดคุณหนูลู่ก็ใจอ่อน ยอมกลับจวนเช่นเคย
ทันทีที่นางจากไป ละครฉากเดิมที่แสนน่าเบื่อจบลง ถังม่อเหยียนเปลี่ยนสีหน้าเป็เคร่งขรึม เหมือนคนละคนกับเมื่อครู่
"เื่ขุนนางชั่วสกุลลู่ สืบเสาะไปถึงไหนแล้ว ข้าเบื่อหน่ายเต็มทนที่ต้องแสร้งเอาใจสตรี" ม่อเหยียนกำมือแน่น กวักมืออีกข้างเรียกเซียวเจ๋อเข้าหารือ
"จวนจะถึงกระบวนสุดท้ายแล้วขอรับ คราวนี้ขุนนางลู่ถูกเปิดโปงดิ้นไม่หลุด ยอมจำนนต่อหลักฐานแน่ "
"ผลงานใหญ่หลวงชิ้นนี้ คงนำพาให้ท่านเปิดเผยฐานะหัวหน้ากลุ่มเสื้อแพรในอนาคตได้แน่ขอรับ"
"เหอะๆ พูดยาวขนาดนี้ คงไม่ใช่เพราะเอาใจข้าหรอกนะ "
"ว่าแต่ฮูหยินน้อย นางเป็ยังไงบ้าง ทำไมเ้าปล่อยให้นางเข้ามายุ่มย่ามในเขตของข้าได้!!"
"วันหน้าหากนางทำอะไรบุ่มบ่าม จนแผนลับของเราเสียเื่ ไม่ใช่ว่าสกุลถังจะถูกปะาเจ็ดชั่วโคตรเหรอ "
"อย่าคิดว่าทุกครั้งจะโชคดีเช่นวันนี้ก็แล้วกัน " ไม่รู้เป็อะไรพอพูดถึงเมียเอกทีไรก็พาลให้เคืองโกรธไปซะดื้อๆ
"นายท่านขอรับ เกรงว่านายท่านจะมองนางผิดไป ดูจากสีหน้าท่าทางแล้ว นางไร้พิษสง เรียบร้อย สงวนแม้กระทั่งวาจา นอกจากมอบชาหอมให้ท่าน นางคงไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝงแน่" เซียวเจ๋อเข้าข้างเมียเอกอย่างสนิทใจ
"เซียวเจ๋อ!! ตกลงใครเป็นายของเ้ากันแน่ " เขาเริ่มหงุดหงิดยักคิ้วถามด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
"อะ เอ่อ... นะนายท่านคือเหนือหัวของข้าขอรับ แต่ฮูหยินน้อยก็คือภรรยาท่านมิใช่หรือ โบราณว่ากันว่าสตรีใหญ่กว่าสามีไม่ใช่เหรอ" เ้าเซียวเจ๋อตัวแสบช่างกล้าพูดออกมาได้ คำตอบเหล่านี้เคืองหูม่อเหยียนเป็บ้า
พอเสียงฝ่ามือตบกระแทกหน้าตักเท่านั้นแหละ เซียวเจ๋อวิ่งหน้าตั้ง ประมาณว่าตัวใครตัวมันโว้ย
"ข่าวลือหนาหูว่านางขี้ริ้วขี้เหร่จนขายไม่ออกข้าก็พอได้ยินมาบ้าง "
"เพราะท่านแม่อยากให้ข้ามีทายาทจนตัวสั่น ถึงได้คว้าเมียไม่เลือกหน้าให้ข้า"
"แบบนี้จะให้ข้าทำใจยอมชมเชยใบหน้าของนางได้ยังไง" ถังม่อเหยียนเอนตัวอิงหมอนพลางครุ่นคิดใส่ใจกับข่าวลือไกลตัว ทั้งที่ภรรยาตัวจริงอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ
ยามสองของตอนค่อนค่ำ (เวลาราวๆ 3 ทุ่ม)
เรือนไม้แก้วบูรพาที่อยู่รั้งท้ายเกือบสุดจวน ลมเย็นพัดหวิวชวนให้เหงาใจอยู่เนืองๆ
จ้าวจีเหอตั้งใจหลับนอนั้แ่หัววัน เรือนที่ไร้สาวใช้ นางค่อยๆดับตะเกียงลงทีละดวงด้วยตัวเอง
แคร่กๆ
เสียงประตูเรือนไม้เคลื่อนตัวออกช้าๆ เหมือนว่ามีแขกมาเยือน ที่แท้คนที่ย่องเงียบก็เป็หลานจื่อชิง
"น้องหญิง มาหาข้าถึงเรือน มีเื่อะไรหรือไม่ " จีเหอร้อนๆหนาวๆเริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะจื่อชิงไม่เคยมาหานางเวลานี้มาก่อน นางเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจราวล่วงรู้ว่าจะต้องมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นแน่ จึงหยิบเชิงเทียนแหลมซ่อนไว้ด้านหลังเพื่อป้องกันตัว
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะ ข้าก็แค่รู้สึกเหงาๆ อยากมาดูว่าแรงมือของข้าที่สั่งสอนเ้าหนนั้น ทำเ้าตายซากหรือยัง"
พอมาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พูดจาส่อเสียดเย้ยหยันจีเหอโต้งๆ นี่มันจงใจมาหาเื่ชัดๆ
"จวนถังไม่มีที่ยืนสำหรับเ้าหรอกนะ "
"นี่เป็ใบหย่าที่ข้าบรรจงคัดเองกับมือให้เหมือนลายอักษรของเ้ามากที่สุด หากไม่อยากเจ็บตัวล่ะก็ อย่าทำเื่นี้ให้ยุ่งยาก ยอมรับมันและมอบหนังสือหย่าให้ท่านพี่ด้วยตัวเองซะ"
"แต่หากเ้าไม่อยากบากหน้าไปพบท่านพี่ ก็จงเอานิ้วมือประทับมัน แล้วแอบหนีออกจากจวนไปซะั้แ่คืนนี้"
"น้องหญิง ข้าทำให้เ้าสมปรารถนาไม่ได้ ต้องขออภัย ในเมื่อได้แต่งเข้าจวนถังแล้ว ต่อให้เริ่มแรกไม่ได้รักใคร่สามี แต่ตอนนี้ก็คงปฏิเสธไม่ได้ที่ข้ามีใจให้เขาไปแล้ว จะให้ข้าทรยศรัก ให้ข้าตายซะยังดีกว่า" ไม่น่าเชื่อว่านี่เป็คำพูดที่ออกจากปากสตรีที่พูดน้อยเช่นจีเหอ
ประโยคเมื่อครู่ทำให้จื่อชิงโกรธจนตัวสั่น ตบตีเมียเอกไม่ยั้งมือ แต่เพราะจื่อชิงสั่งสาวใช้จับขึงตัวนางไว้ จีเหอจึงไร้หนทางสู้ ถูกรังแกฝ่ายเดียวร่ำไป
"นี่มันอะไรกัน !!"
"จงใจจะใช้เชิงเทียนแหลมสู้กับข้างั้นเหรอ "
ยิ่งหลานจื่อชิงเห็นเชิงเทียนที่ร่วงหลุดจากมือนาง นั่นมันยิ่งทำให้จิตใจมืดบอด ความโกรธครอบงำ บีบคอผู้หญิงที่ไร้หนทางสู้ด้วยสองมือ กระทั่งพลาดท่าทำนางสิ้นใจตายต่อหน้าต่อตา
"ชั่วชีวิต...จีเหอเป็ฝ่ายถูกกระทำ ไม่มีวันไหนเลยที่ข้าจะสงบใจ "
"หากองค์เทพมีจริง โปรดรับฟังความปรารถนาในใจข้า ส่งคนที่เหนือกว่าสั่งสอนพวกคนใจดำที่รังแกข้าที"
คำอธิษฐานสุดท้ายก่อนสิ้นใจ ถูกสานต่อเข้ากับแสงจันทร์ที่มืดบอดไปชั่วขณะ ว่ากันว่าปรากฏการณ์สุริยุปราคา เป็ดั่งวันมหาวิปโยคของดวงคน ไม่น่าเชื่อว่าพรเพียงหนึ่งข้อะเืวงเทพ เสกสั่งให้นางได้สุขสมก่อนตาย เหวี่ยงดวงจิตอีหนูตัวจี๊ด เ้าแม่นางร้ายแห่งวงการบันเทิงจีน หลิวม่านกู่ เข้าร่างคุณหนูจ้าวจีเหอผู้เจียมตัวทุกย่างก้าว
จะเป็อย่างไรเมื่อม้าดีดกะโหลกอย่างเธอหลงยุคเข้ามารับมือเมียรองโดยเฉพาะ ตัวจี๊ดสุดในรุ่นพร้อมป่วนใจใต้เท้าเหยียนผู้เ็า
มุมเม้ามอย
มาช่วยลุ้นไปกับยัยน้องม่านกู่ด้วยกันนะคะ ว่าจะซนได้ขนาดไหน อิพ่อเหยียนจะทนฤทธิ์น้องได้สักกี่น้ำ
922
