ตำนานผู้วิเศษ

"!!!เห้" "เอาเลยเอาอีก" "!!!ซีหานสู้เขา เจ้าต้องอย่ายอมแพ้" เสียงโห่ร้องเชียร์จากกลุ่มคนนับร้อยดังไม่หยุด

!!!ปังๆๆๆ !!!ปังๆๆๆ !!!ปังๆๆๆ เสียงระเบิดหมัดที่ราวกับกระสุนปืนกลดังต่อเนื่อง เปลี่ยนลานหิมะขาวโพลนกลายเป็นคล้ายทุ่งระเบิดหิมะ

"นี่มันคือการต่อสู้อะไรกัน นี่มันบ้าไปแล้ว" นักรบฉกรรจ์คนหนึ่งพูด ตอนนี้ดวงตาของมันจ้องไปที่ลานหิมะสีขาว ภาพที่มันเห็นทำให้มันไม่อาจจะหยุดละสายตาได้ นี่คือการต่อสู้ที่ดิบเถื่อนและมันที่สุดเท่าที่มันเคยพบมา

ชายหนุ่มสองคนต่อสู้กันด้วยหมัดดุ้นๆ ร่างกายของพวกเขาไม่มีอาวุธหรือศาสตราใดๆ เข้าช่วยเหลือ แต่ถึงอย่างนั้น นี่กับเป็นศิลปะการต่อสู้ชั้นสูงที่ยากจะพบเห็น

หมัดต่อหมัด อัดเข้าร่างกายของกันและกัน ทั้งสองราวกับสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่ง

!ตูมมมมมมมมมมม เสียงหมัดฮุคขวา อัดเข้ารำตัวเซี่ยซีหานดัง

"อั๊ก" เซี่ยซีหานอ้าปากค้าง เลือดและน้ำลายแทบจะทะลักออกมาพร้อมๆ กัน จุก โคตรพ่อโคตรแม่จุก นี่คือสิ่งที่เซี่ยซีหานได้แต่พูดกับตัวเอง แต่นี่กลับไม่ใช่เวลาที่เซี่ยซีหานจะมีเวลาได้บ่น นั่นเพราะ... หลังจากหมัดฮุคขวาที่อัดเข้าลำตัวมันเต็มๆ หมัดซ้ายที่ทรงพลังยิ่งกว่ากำลังรอมันอยู่

เซี่ยซีหานเบี่ยงตัวหลบ มันสวนด้วยหมัดซ้ายของมันคืนในทันที แต่ชายหนุ่มคนนั้นกลับไม่หลบหมัดของมัน เขากับยิ้ม

!ตูมมมมม

หมัดของเซี่ยซีหานอัดเข้าหน้าของถางเทียนเจี๋ยบุตรชายแห่งนายป้อมถางอี้เต็มๆ หมัดนี้แทบจะเป็นพลังทั้งหมดของเซี่ยซีหาน

แต่... ถางเทียนเจี๋ยเมื่อโดนหมัดนี้เข้าไปเต็มๆ เข้ากับยิ้ม ยิ้มอย่างมีความสุข

สายตาที่เฉียบแหลมและว่องไวของเซี่ยซีหานเห็นภาพทั้งหมด นี่มัน... นี่มันกำลังต่อสู้กับคนบ้าอยู่งั้นรึ หรือว่าหมัดของมันนั้นเบาเกินไป ชายคนนั้นเลยยิ้มอย่างมีความสุขได้แบบนี้

แต่ศักยภาพจากระบบก็ได้บอกทุกอย่างต่อมัน มันคือนักรบขอบเขตก่อร่างขั้นสูง ที่ฝึกฝนด้วยเคล็ดวิชากายอมตะที่แสนแข็งแกร่งเลยนะ แต่ทำไม... แต่ทำไม... มันยัง... ดูเหมือนจะยังไม่แข็งแกร่งกว่านักรบหนึ่งดาบตรงหน้าอีกละ

เซี่ยซีหานตอนนี้ อยากจะย้อนเวลากลับไป มันชี้เลือกคู่ต่อสู้ไปที่ชายหนุ่มรูปหล่อร่างผอมสูงที่ถือค้อนใหญ่ เซี่ยซีหานไม่รู้ว่าชายคนนี้คือใคร

แต่เพราะความหล่อของมันและการมีค้อนใหญ่ในมือ ทำให้เซี่ยซีหานไม่ถูกชะตากับชายผู้นี้นิดๆ

และเขาก็เลือกท้าทายชายผู้นี้ เพื่อที่จะเป็นบันไดขั้นแรก สู่การกลายเป็นนักรบที่แข็งแกร่งและก็กระทืบทุกคนในบัญชีหนังหมาของตัวเอง

แต่ตอนนี้ เซี่ยซีหานรู้แล้วว่า ตัวเองคิดผิดไป

ถางเทียนเจี๋ยง้างหมัดเป็นวงกว้างพร้อมแผดเสียง "เอาอีกใส่ทุกอย่างที่เจ้ามีมาทั้งหมด ให้ข้าได้รู้ว่า เจ้าแข็งแกร่งแค่ไหน"

'คนบ้า เจ้านี่คือคนบ้า คนประเภทที่ข้าเกลียดที่สุด' เซี่ยซีหานพูดแบบนี้ แต่ตัวมันก็ง้างหมัดตีวงกว้างเช่นกัน มันไม่อยากจะยอมแพ้ ตอนนี้ร่างเซี่ยซีหานชุ่มไปด้วยเลือด

มันคิดว่า เคล็ดวิชากายอมตะของมันเป็นของปลอม

ในวันที่มันคิดว่าฝึกเคล็ดวิชานี้สำเร็จ ร่างกายผ่านการถูกกระทืบด้วยหมียักษ์ จากนั้นก็ถูกอัดด้วยค้อนขนาดใหญ่ เซี่ยซีหานคิดว่าตัวมันจะไม่มีวันแพ้ นักรบธรรมดาระดับต่ำเช่นนักรบหนึ่งดาบ หรืออาจจะสองดาบอีกต่อไป

แต่ความเชื่อนี้กับถูกทำลายเร็วเกินไป

!ตูมมมมมมมมมม

เซี่ยซีหานแลกหมัดกับคุณชายถางเทียนเจี๋ยอีกครั้ง ร่างของถางเทียนเจี๋ยคล้ายถูกแรงหมัดลากรอยเท้าถอยเป็นทาง มันเป็นระยะถอยหลังไปราวสามสี่ก้าว

แต่เซี่ยซีหาน ร่างมันกับปลิวและกลิ้งไปถึงแปดเก้าสิบช่วงตัว

'ข้าจะไม่ยอมแพ้ นี่คือสิ่งที่ข้าฝึกฝนมาทั้งหมด' เซี่ยซีหานพูดกับตัวเอง ไม่รู้ทำไม เซี่ยซีหานยิ่งต่อสู้ แม้มันจะรู้สึกว่ามันอ่อนแอและกำลังจะแพ้ชายตรงหน้า แต่มันกับสามารถยิ้มได้และรู้สึกสนุกไปกับมัน

"ยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาก" เซี่ยซีหานแผดเสียงพร้อมหอบร่างที่อ่อนโทรมวิ่งไปหาถางเทียนเจี๋ย

ถางเทียนเจี๋ยนัยน์ตาเป็นประกาย มันเอามือเช็ดจมูกที่มีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มพร้อมเปลี่ยนจังหวะก้าวเท้า จากเดินช้ากลายเป็นวิ่ง! วิ่งอย่างรวดเร็ว

เซี่ยซีหานและถางเทียนเจี๋ยวิ่งเข้าหากันและแลกหมัดกันอีกครั้ง เสียงระเบิดของหมัดดังสนั่น

มุมสนาม ชายด้านหลังอาวุโสเหอหมิ่น เจียตัวและนายป้อมถางอี้ที่เดิมมาชมการต่อสู้ของบุตรชายภายหลัง ชายคนนี้พูดถามทั้งสามด้วยสีหน้าสับสน

"หัวหน้าเหอขอรับ นายป้อมถางอี้ หรือนายช่างใหญ่เจียก็ได้ พวกท่านบอกให้พวกข้ารู้ทีได้หรือไม่ นายช่างใหญ่ซีหานกับคุณชายถางเทียนเจี๋ยจริงๆ แล้ว พวกเขาทั้งสองเกลียดขี้หน้ากันมาก่อนใช่ไหมขอรับ พวกเขาจึงต่อสู้กันได้เหมือนกำลังจะฆ่ากันให้ตายได้แบบนี้"

เจียตัวที่ยืนกอดอกอยู่เขายิ้มก่อนส่ายหน้า

นายป้อมใหญ่ถางอี้มองชายคนนั้นที่ถาม เขาขมวดคิ้วและยิ้ม แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร

มีแต่อาวุโสเหอหมิ่นที่พูดขึ้น

"วันนี้พวกเขาพึ่งเคยพบกันครั้งแรก ถางเทียนเจี๋ยไม่ได้กลับป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวมาเกือบๆ สิบปี ส่วนเจ้าเด็กซีหานอยู่ที่นี่มาไม่ถึงห้าปีดี เขาจะพบกันได้อย่างไร แต่ที่พวกเขาต่อสู้กันแบบเอาเป็นเอาตายแบบนี้ นั่นเพราะนี่คือเกียรติของนักรบ ถางเทียนเจี๋ยตอนนี้เป็นนักรบหนึ่งดาบ แต่ศักยภาพของเขานั้นสามารถเอาชนะนักรบห้าดาบได้อย่างสบายๆ ด้วยซ้ำ ด้วยขอบเขต.สร้างปราณขั้นสูง เทคนิคการต่อสู้และจิตนักรบ เขาสามารถท้าทายได้แม้แต่นักรบหกดาบและผู้ฝึกปราณวิเศษขอบเขตเปลี่ยนเลือด หากถางเทียนเจี๋ยเอาจริงเขาสามารถเอาชนะเซี่ยซีหานได้อย่างเบ็ดเสร็จ โดยที่เซี่ยซีหานอาจจะออกหมัดไม่โดนตัวของถางเทียนเจี๋ยสักหมัดเลยด้วยซ้ำ "

"ถ้าเช่นนั้นแล้วทำไม..." ชายคนเดิมยังสับสน ภาพการต่อสู้ตรงหน้าดูไม่เหมือนแบบนั้นเลย

เหอหมิ่นยิ้ม "เจ้าไม่รู้หลอกว่า อัจฉริยะนั้นแสวงหาการต่อสู้ระหว่างอัจฉริยะด้วยกันมากแค่ไหน ถางเทียนเจี๋ยนั้น ไม่ได้ใช้ศักยภาพของตัวเองทั้งหมด อย่างน้อยๆ เขาก็ไม่ได้ใช้จิตนักรบสู้กับเซี่ยซีหาน แต่กับใช้หมัดดุ้นๆ เข้าสู้ นี่แหละคือความสนุกของพวกเราเหล่านักรบที่หลงใหลในศิลปะการต่อสู้ มีแต่การต่อสู้ที่แลกเลือดแบบนี้จึงจะทำให้พวกเราพัฒนา ไม่ว่าจะในด้านจิตใจและความแข็งแกร่งของร่างกาย..."

และเมื่ออาวุโสเหอหมิ่นกล่าวจบ

!!!ตูมมมมม

หน้าที่เต็มไปด้วยเลือดของเซี่ยซีหานสะบัดแรง จากการโดยหมัดหนักของถางเทียนเจี๋ยตาเข้าเต็มๆ สติของเซี่ยซีหานมันเริ่มเลื่อนลอย ดวงตาที่คล้ายจะหลุดโฟกัส มองไปที่ถางเทียนเจี๋ยตาไม่กะพริบ

ก่อนที่ในใจมันจะเริ่มคิดในใจ 'ที่จริงแล้ว... ข้าอาจจะโดนไอ้พ่อหนวดหลอก เคล็ดวิชากายอมตะห่าเหวนี่ จริงๆ แล้ว อาจจะไม่ได้แข็งแกร่งอะไร และจริงๆ แล้ว นักรบหนึ่งดาบทุกคนแข็งแกร่ง จริงพวกเขาแกล้งอ่อนแอเพื่อหยอกล้อข้า แมร่งเอ๊ย โลกนี่โหดร้ายเหลือเกิน พวกเอ็งกำลังแกล้งเด็ก โดยเฉพาะเอ็ง ไอ้หนุ่ม...รูปหล่อ ข้ารู้ได้เลย จริงๆ เอ็งไม่เคยเอาจริงกับข้า นักรบหนึ่งดาบแท้จริงแล้วแข็งแกร่งแบบเอ็งกันหมดใช่ไหม... และท่าใช่... บิดาจะไม่ท้าสู้กับใครอีกเลย...'

เซี่ยซีหานหมดสติ

ถางเทียนเจี๋ยประคองร่างเซี่ยซีหานเอาไว้เร็ว ก่อนจะหอบหายใจ

จากนั้นเสียงดังสนั่นของเหล่านักรบโดยรอบก็ดังไม่หยุด นี่คือเสียงโห่ร้องจากความประทับใจ

"เด็กน้อยเจ้ามันคือปีศาจที่แท้จริง ในตอนที่ข้าสู้กับนักรบห้าดาบด้วยหมัดดุ้นๆ ข้ายังไม่รู้สึกตื่นเต้นเท่ากับวันนี้ที่ได้สู้กับเจ้าเลย" ถางเทียนเจี๋ยกล่าวชมเซี่ยซีหานด้วยรอยยิ้ม

เสียงโห่ร้องดัง ก่อนจะมีคนวิ่งมาดูอาการของเซี่ยซีหาน