หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 61: วิถีของผู้เฝ้าพฤกษา, ข่าวลือและพันธะ 

ณ ลานดินรกร้างใกล้เขตจัดการพันธุ์โอสถ "เมล็ดพันธุ์จิตแรก" สีเขียวมรกตแฝงประกายทองจางๆ ที่เจี้ยนหลิน (剑林) ได้บรรจงฝังลงไปเมื่อหลายคืนก่อนนั้น บัดนี้ได้เริ่มแสดง "ปฏิกิริยา" ที่น่าอัศจรรย์ มันมิได้แตกหน่อออกมาเป็นต้นอ่อนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าในทันที แต่เจี้ยนหลินผู้ซึ่งใช้ การเพ่งจิต ของตนเองในการ "เฝ้าสังเกต" อย่างต่อเนื่องนั้น กลับรู้สึกได้ถึง "การสั่นสะเทือน" อันแผ่วเบาของ "ราก" พลังงานที่มองไม่เห็น ซึ่งกำลังค่อยๆ หยั่งลึกลงไปในผืนดินเบื้องล่าง

สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ "ต้นไม้" เล็กๆ ที่เขาเคยทดลองเพาะปลูกจากเมล็ดหญ้าป่าธรรมดา ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก บัดนี้กลับดู "มีชีวิตชีวา" และ "เติบโต" เร็วกว่าปกติเล็กน้อย ใบของมันดูเขียวชอุ่มและมีประกายบางเบา ราวกับได้รับ "อานิสงส์" จากพลังงานลึกลับที่แผ่ออกมาจาก "เมล็ดพันธุ์จิตแรก" นั้น

'เมล็ดนี้...มันมิใช่แค่กำลังจะเติบโตด้วยตนเอง แต่ยังสามารถ "ส่งเสริม" พลังชีวิตให้กับพฤกษาอื่นรอบกายได้อีกด้วยรึ?' เจี้ยนหลินครุ่นคิด แววตาเต็มไปด้วยความทึ่งระคนความตื่นเต้น เขาค่อยๆ ลองส่งผ่านพลังธาตุพฤกษาอันอ่อนโยนของตนเองไปยัง "เมล็ดพันธุ์จิตแรก" นั้นอีกครั้ง คราวนี้เขารู้สึกได้ถึง "การตอบสนอง" ที่ชัดเจนยิ่งขึ้น รากพลังงานที่มองไม่เห็นนั้นคล้ายจะ "ดูดซับ" พลังของเขาเข้าไปอย่างช้าๆ แต่มิได้เป็นการ "ช่วงชิง" หากแต่เป็นการ "หลอมรวม" และ "สื่อสาร" ในระดับที่ลึกซึ้ง

เขาสัมผัสได้ว่า "ต้นไม้" หรือ "เมล็ดพันธุ์" นี้ ดูจะ "ฟัง" เขาได้ราวกับมีสติปัญญาซ่อนเร้นอยู่ภายใน เขารู้โดยสัญชาตญาณว่านี่มิใช่พืชพรรณธรรมดาสามัญอีกต่อไปแล้ว มันคือ "บางสิ่งบางอย่าง" ที่มี "พันธะ" พิเศษกับตัวเขาและวิถีแห่งพฤกษาที่เขากำลังจะค้นพบ

ในขณะเดียวกัน บรรยากาศภายในสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗) ก็เริ่มจะมี "ข่าวลือ" ใหม่ๆ แพร่สะพัดไปในหมู่ศิษย์นอกอย่างรวดเร็ว มิใช่เรื่องราวการพ่ายแพ้ของเฉินเฟิง (陈峰) อีกต่อไป แต่เป็นเรื่องที่ "น่าสนใจ" ยิ่งกว่านั้น

"พวกเจ้าได้ยินมาหรือไม่ ว่ามีศิษย์นอกบางคนในหมู่พวกเรา อาจจะได้รับ 'เคล็ดวิชาสายโบราณ' (古老道法) จากหอในโดยไม่ตั้งใจ!" ศิษย์คนหนึ่งเปิดประเด็นขึ้นในวงสนทนาระหว่างการพักผ่อนจากการทำงาน

"เคล็ดวิชาสายโบราณรึ? เป็นไปได้อย่างไรกัน! ขนาดเพลงกระบี่พื้นฐานพวกเรายังแทบจะไม่มีปัญญาเข้าถึง แล้วนี่จะเป็นเคล็ดวิชาจากหอในได้อย่างไร!" อีกคนหนึ่งแย้งขึ้นอย่างไม่เชื่อถือ

"ข้าก็ได้ยินมาเช่นนั้นจริงๆ! เห็นว่าอาจจะเป็นเคล็ดวิชาที่ 'สูญหาย' ไปนานแล้ว และบังเอิญถูกค้นพบโดยศิษย์ผู้โชคดีคนนั้น...บางคนก็ว่ามันเกี่ยวข้องกับ 'พลังธรรมชาติ' หรือ 'วิถีที่แตกต่าง' ออกไปจากเพลงกระบี่สายหลักของสำนัก"

ข่าวลือนั้นแม้จะยังคลุมเครือและไม่มีที่มาที่ไปที่ชัดเจน แต่ก็จุดประกายความ "อยากรู้" และ "ความอิจฉา" เล็กๆ ขึ้นในใจของศิษย์นอกหลายคน ทุกคนต่างเริ่มจะ "สงสัย" และ "จับตามอง" กันเองว่า "ศิษย์ผู้โชคดี" คนนั้นจะเป็นใครกันแน่

เจี้ยนหลินที่ได้ยินข่าวลือเหล่านั้น ก็เพียงแค่เก็บงำความรู้สึกไว้ในใจ เขาพยายามจะไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมา แต่ในใจนั้นก็อดจะรู้สึก "ไม่สบายใจ" เล็กน้อยมิได้ 'ข่าวลือเช่นนี้...ช่างเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ยากเสียจริง และบางครั้งมันก็อาจจะนำพาความยุ่งยากมาให้โดยไม่รู้ตัว'

วันหนึ่ง ขณะที่เจี้ยนหลินกำลังนำสมุนไพรที่คัดแยกเสร็จแล้วไปส่งที่โรงโอสถตามปกติ เขาก็ได้พบกับศิษย์ผู้หนึ่งที่เขามิเคยสังเกตเห็นมาก่อน ศิษย์ผู้นั้นมีรูปร่างสันทัด สวมอาภรณ์ศิษย์นอกเช่นเดียวกับเขา แต่กลับดูสะอาดสะอ้านและมี "กลิ่นอาย" ที่ "แตกต่าง" ออกไปจากศิษย์นอกทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้นั้นเรียบเฉย ดวงตาคมกริบแต่ก็แฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งและสติปัญญาที่เฉียบแหลม เขากำลังยืนตรวจดูบัญชีสมุนไพรอยู่กับศิษย์พี่ผู้ดูแลหอโอสถด้วยท่าทีที่สุภาพและคล่องแคล่ว

"ศิษย์พี่หลิว บัญชีสมุนไพร 'หญ้าคืนวิญญาณ' ชุดนี้ถูกต้องครบถ้วนแล้วขอรับ" ศิษย์ผู้นั้นกล่าวกับผู้ดูแลหอโอสถด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่ก็ชัดเจน

"อืม...ดีมาก เหอซวี่" ศิษย์พี่หลิวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "เจ้าช่างเป็นผู้ที่มีความสามารถและความรับผิดชอบสูงยิ่งนัก สมแล้วที่ได้รับการสนับสนุนจากท่านผู้อาวุโสให้เข้ามาช่วยงานในเขตโอสถแห่งนี้"

'เหอซวี่ (何旭)...' เจี้ยนหลินจดจำชื่อนั้นไว้ในใจ เขาสังเกตเห็นว่าศิษย์ที่ชื่อเหอซวี่ผู้นี้ แม้จะเป็นเพียงศิษย์นอก แต่กลับได้รับ "สิทธิ์" ในการเข้าออกและช่วยเหลืองานใน "เขตจัดการพันธุ์โอสถ" ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ศิษย์นอกทั่วไปมิอาจกระทำได้ง่ายๆ นั่นแสดงว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะต้องมี "ความสามารถ" หรือ "พื้นเพ" ที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

เมื่อเหอซวี่จัดการธุระของตนเสร็จสิ้น เขาก็เดินออกมาจากโรงโอสถ และได้สบตากับเจี้ยนหลินที่ยืนรออยู่พอดี เหอซวี่หยุดชะงักไปเล็กน้อย มองพิจารณาเจี้ยนหลินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้เป็นการทักทายอย่างสุภาพตามมารยาท

"ศิษย์พี่" เจี้ยนหลินประสานมือคารวะตอบ

"ศิษย์น้อง" เหอซวี่กล่าวตอบสั้นๆ

การทักทายนั้นดู "ธรรมดา" และ "เรียบง่าย" อย่างที่สุด มิได้มีบทสนทนาใดๆ ต่อจากนั้น ทั้งสองคนเพียงแค่เดินผ่านกันไปตามเส้นทางของตนเอง ทว่า...ในเสี้ยววินาทีที่สายตาของพวกเขาสบกันนั้น เจี้ยนหลินกลับรู้สึกได้ถึง "ความรู้สึก" บางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ มันมิใช่ความเป็นปรปักษ์ แต่เป็นความรู้สึก "ตระหนัก" ถึงการดำรงอยู่ของอีกฝ่าย...การรับรู้ถึง "บางสิ่งบางอย่าง" ที่คล้ายคลึงหรืออาจจะแตกต่างอย่างลึกซึ้ง ซึ่งแฝงเร้นอยู่ในตัวของเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่ง

'เด็กคนนี้...' เหอซวี่เองก็มีความคิดคล้ายกันผุดขึ้นในใจขณะเดินจากไป 'กลิ่นอายพลังพฤกษาที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้น แม้จะยังอ่อนด้อย แต่กลับมีความ "บริสุทธิ์" และ "ความเชื่อมโยงกับธรรมชาติ" ที่น่าประหลาดใจ...หรือว่าข่าวลือที่ว่ามีผู้ได้รับเคล็ดวิชาสายโบราณนั้น...จะมีความเกี่ยวข้องกับเขาอยู่บ้าง?'

ความเงียบงันที่เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสองนั้น แม้จะสั้นเพียงชั่วขณะ แต่กลับทิ้ง "ร่องรอย" บางอย่างไว้ในจิตใจของแต่ละฝ่ายอย่างเงียบงัน

(จบตอนที่ 61)