สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     รอกันได้สักพักหนึ่งรถบรรทุกของทหารก็ขับตรงมาที่จุดที่ทุกๆคนรอกันอยู่

     “รถมาแล้วล่ะ…!!”เสี่ยวจื่อน้อย ส่งเสียงออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นรถที่จะมารับพวกเขาขึ้นไปเพื่อจะได้ไปเที่ยวนอกหมู่บ้านเป่าเฉิงกันเสียที

     “เย้…เย้…..รถมาแล้ว!!”พวกเด็กๆ พากันกระโดดโลดเต้นออกอาการดีใจกันเป็นอย่างมากที่จะได้ไปเที่ยวกันแล้ว

     “ใจเย็นๆกันลูกเด็กๆ ก่อนที่จะขึ้นรถกันต้องมาทำความเข้าใจและข้อตกลงกันเสียก่อนนะ ตกลงไหมครับ??”พ่อเสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่แล้ว พวกเราจะต้องพูดตกลงกันก่อนที่จะออกเดินทางกันนะ”ลุงกัวกัว

     “เอ๋….???”พวกเด็กๆทำท่าสงสัย 

    “ได้สิคะ ได้เลยบอกมาเลยค่ะว่าพวกเราจะต้องทำอะไรกันบ้างคะพ่อ ลุงลุง?? รีบบอกมาเลยค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อยเองก็เร่งรีบให้พ่อกับลุงลุง รีบพูดเพราะอดใจรอไม่ไหวแล้วที่จะออกไปเจอโลกภายนอกพื้นที่หมู่บ้านเป่าเฉิงเสียที 

     ถึงแม้นว่าจะเคยออกไปสำรวจป่าใกล้ๆหมู่บ้านเป่าเฉิงแล้วก็ตามทีแต่ก็ไม่เคยได้ไปไกลอย่างที่คาดหวังเอาไว้ แต่รอบนี้แน่นอนว่าจะต้องได้ไปค่อนข้างไกลแน่ๆเพราะมีรถเป็นพาหนะนี่หน่า สะดวกสบายอีกด้วย แถมไม่ต้องกังวลถึงความปลอดภัยก็ไปกับกลุ่มทหารด้วยนี่หน่าใช่ไหมล่ะ??

     “นี่เป็นครั้งแรกสำหรับพวกเด็กๆอย่างพวกเราที่จะออกไปเที่ยวด้านนอกกัน ไม่เหมือนพวกพี่ๆบางกลุ่มที่เคยออกไปกันบ้างแล้วดังนั้นต้องฟังอย่างตั้งใจนะ”พ่อ

     “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆรุ่นเล็กพากันประสานเสียงตอบอย่างเสียงดังฟังชัดและมองไปที่พ่อกับลุงลุงตาแป๋วเลยว่า พวกเขาตั้งใจฟังกันอยู่ล่ะ!!!

     “อย่างแรกเลย ห้ามเดินออกนอกเส้นทางที่บอกเอาไว้ และจะต้องเดินจับกลุ่มห้ามแตกแถวเป็นอันขาดเลย”พ่อ

    “ได้ค่ะ” “ได้ครับ” พวกเด็กๆพากันตอบรับและพยักหน้ากันอย่างจริงจัง

    “หมดยังคะพ่อ??? มีอะไรอีกไหมคะพูดออกมาเร็วๆให้หมดเลยค่ะพ่อ??”เสี่ยวจื่อน้อยเองก็เร่งพ่อของตัวเอง

     “..........!!!”พ่อ

     “เอ่อ….ได้ลูก ข้อต่อไปก็คืออย่าส่งเสียงดังกันเวลาเดินป่า และต้องเชื่อฟังกลุ่มผู้นำที่คอยดูแลพวกเราอย่างเคร่งครัด”พ่อ

    “ค่ะ” “ครับ” “หงึก….หงึก….”พวกเด็กๆแทบจะพากันหัวหลุดออกจากบ่ากันแล้ว เล่นพยักหน้าตอบรับกันตลอดไม่กลัวเมื่อยกันเลย!!

     “ขึ้นรถได้…!!”พ่อ

    “ตึก…ตัก….”เจ้าพวกตัวเล็กๆพากันซอยเท้าสั้นๆวิ่งไปที่รถบรรทุกของทหารอย่างรวดเร็ว

     “ผลั่ก……”

     “ไอ้หยา….!!!”พ่อกับลุงลุง ที่โดนพวกเด็กๆวิ่งเบียดไปมาแทบจะเอนล้มลงกันเลยทีเดียว

    “พลังเยอะกันเลยนะทีนี้น่ะ เห็นตัวเล็กๆแบบนี้ดูถูกไม่ได้เลยจริงๆนะครับพี่ชาย”พ่อ

     “จริง…!!!”ลุงสองลุงของเสี่ยวจื่อน้อย

     พวกเด็กๆพากันทยอยขึ้นรถบรรทุกของทหารที่จัดเตรียมเอาไว้ให้เป็นพาหนะสำหรับพวกเด็กๆกันโดยเฉพาะ และมีพวกพี่ๆทหารคอยดูแลอีกด้วย และพากันจัดกลุ่มกันก่อนจะออกเดินทางว่า พวกเด็กๆคนไหนบ้างอยู่ในความดูแลของพี่ๆในเครื่องแบบคนไหนให้จดจำเอาไว้

     “ใครอยู่กลุ่มไหนต้องจดจำพี่ๆทหารกับพวกพี่ๆให้แม่นยำนะว่าจะต้องติดตามใคร และฟังใครบ้าง”เสี่ยวจื่อน้อย เองก็ช่วยย้ำเตือนพวกพี่ๆเพื่อนๆตัวน้อยๆของเธอด้วยอีกครั้งหนึ่ง เพราะพวกเขาเองก็ไม่ต่างจากเธอและพี่สาวที่พึ่งได้ออกมาไกลจากหมู่บ้านเป่าเฉิงในครั้งแรกก็ทีนี้

     “ได้ๆ..”พวกเด็กๆ 

     “และอย่าลืมกฎของการเดินทางเข้าป่าอย่างเด็ดขาดเลยนะ ไม่อย่างนั้นแล้วรอบหน้าก็อดมาเที่ยวสนุกกันนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เที่ยวสนุก..???!!”พวกผู้ใหญ่ ต่างพากันคิดเลยว่ายังจะมีรอบหน้ากันอีกเหรอไงกัน??!

     “ตกลง…”พวกเด็กๆพากันรับปากกันอย่างแข็งขัน แน่นอนว่าใครกันเล่าจะไม่อยากออกมาอีกรอบและอีกรอบกันล่ะมันน่าตื่นเต้นและน่าสนุกจะตายไปที่ได้เปลี่ยนที่เล่นซนกันบ้าง 

     เพราะชีวิตส่วนใหญ่ก็พากันเล่นในหมู่บ้านเป่าเฉิงกับชายป่าที่ติดรอบๆหมู่บ้านเป่าเฉิงก็เพียงเท่านั้นเองไม่ได้ไปไกลกว่านั้นอย่างแน่นอน และยิ่งได้นั่งรถดีๆแบบนี้ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่เลยด้วย และที่สำคัญมันคือการเดินทางที่ฟรีทั้งหมดนี่ล่ะ!!

     “พวกเราพร้อมกันแล้วค่ะพี่ชายทหาร ออกเดินทางได้เลยค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ค่ะ” “ใช่ครับ”พวกเด็กๆ

     “ครับเด็กๆ”พวกพี่ๆ ในเครื่องแบบ

     ในที่สุดขบวนรถยนต์หลากหลายคันก็มุ่งหน้าออกไปทางทิศใต้กันทันทีเลย เมื่อพร้อมกันหมดทุกๆคนแล้ว

     “ว้าว……”พวกเด็กๆ ที่พากันเกาะขอบกั้นรถบรรทุกและมองรอบๆกันอย่างตื่นเต้น 

     ถึงแม้ว่าจะเป็นบริเวณผืนป่าที่ไม่ได้แตกต่างจากที่เคยเดินตรงชายป้าใกล้ๆหมู่บ้านเป่าเฉิงก็ตามที แต่นี่มันไกลเกินกว่าที่พวกเขาเองสามารถพากันมาเองได้ ยิ่งพวกผู้ใหญ่ยิ่งแล้วใหญ่ไม่มีทางที่จะมีเวลาพาพวกเขามาเดินเล่นไกลถึงที่นี่ได้หรอก มีแต่จะพาพวกพี่ๆที่โตกว่าออกมาเพื่อเรียนรู้การใช้ชีวิตและเก็บเกี่ยวประสบการณ์เท่านั้นเอง รุ่นเล็กๆอย่างพวกรุ่นเสี่ยวจื่อน้อยนี่ต้องรออีกยาวไกลกว่าจะถึงรอบตัวเองที่จะได้เดินป่าลึกและไกลถึงขนาดนี้

     “ทั้งๆที่ก็เป็นป่า เป็นภูเขาไม่แตกต่างกันแต่ว่ามันแตกต่างจริงๆนะพี่สาวนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ๆน้องเล็ก”พี่สาวทั้งสองคน

     “.........???”พวกพี่ชายก็พากันงงคำพูดของน้องเล็กจริงๆ แต่พวกน้องสาวต่างพากันเข้าใจกันเองอีกแล้ว

     “ดูก็รู้ว่าไม่ใช่แถวผืนป่าที่พวกเราเคยเดินเล่นกันเนอะพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริงน้องเล็ก ป่าแถวนี้น่าตื่นเต้นดีเหมือนกันเนอะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

      “นี่เป็นครั้งแรกของพวกเราเลยเนอะที่จะได้มาเที่ยวป่าไกลกันถึงขนาดนี้ ตื่นเต้นจังเลย”จ้านลี่หลิน

      “ใช่ๆ”เสี่ยวจื่อน้อยกับพี่สาว

     “แต่ก็ถือว่าสะดวกที่สามารถนำรถยนต์ขับผ่านเส้นทางแถวนี้ได้ด้วยนะพี่สาวว่าไหม?? แถวนี้คงจะไม่น่ากลัวสักเท่าไหร่แน่ๆเลยล่ะคงจะมีคนเดินทางผ่านมาไม่น้อยเลยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย 

     “ใช่ๆ มีเส้นทางให้รถยนต์วิ่งได้ถือว่าดีเลยล่ะ”จ้านลี่หลิน

     “แบบนี้ก็ประหยัดเวลาการเดินทางไปเยอะเลยนะพี่สาวว่าไหมล่ะ สำหรับคนที่จะเดินทางเข้าป่าแถวๆนี้น่ะ พอถึงที่ก็หามุมที่หลบจอดรถยนต์และเดินเข้าป่าไปเลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริงด้วยเนอะ”พี่สาวทั้งสองคน

     “นี่ก็ไม่แน่นะพี่สาวเผลอๆเขตป่าบางพื้นที่รถยนต์สามารถขับขี่เข้าไปด้านในได้ด้วยนะเนี่ยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย เองก็คาดเดาความน่าจะเป็นไปได้

     “อือ……”พวกพี่สาวทั้งสองคนเองก็ครุ่นคิดตามเสี่ยวจื่อน้อย และพากันพยายามมองเข้าไปในเขตป่าด้านในด้วยว่าเหมาะที่จะนำรถยนต์ขับเข้าไปได้จริงหรือไม่กัน

     “อากาศเย็นสบายเหมือนกันนะเนี่ย ฟืด…ฟืด….”เสี่ยวจื่อน้อย ที่สูดดมเอาอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกเข้าเต็มปอด

     พวกเด็กๆพากันมองข้างทางกันอย่างเพลิดเพลินยามที่รถแล่นผ่านไป เวลาผ่านไปได้พักใหญ่จู่ๆรถก็ชะลอความเร็วลงและจอดสนิทในที่สุด

     “อ๊ะ….รถหยุดวิ่งแล้วพวกเราจะลงกันตรงนี้เหรอพี่ชายทหาร???”เสี่ยวจื่อน้อย ที่ประสาทสัมผัสรวดเร็วรีบถามไถ่พวกพี่ชายในเครื่องแบบอย่างรวดเร็วเลย

     “น่าจะใช่นะเด็กๆ เดี๋ยวรอฟังจากท่านนายพลอีกทีก่อนนะครับ”พวกพี่ๆในเครื่องแบบ

     เสียงคำสั่งดังมาแต่ไกลๆว่าจะจอดรถยนต์ รถบรรทุกทั้งหมดเอาไว้ละแวกนี้จริงๆ พวกเด็กๆพอได้ยินแบบนี้ยิ่งมากันตื่นเต้นเข้าไปกันใหญ่เลยเพราะมันคือเวลาที่พวกเขาทั้งหมดจะได้ลงจากรถเพื่อไปผจญภัยกันแล้วน่ะสิ

     “นั่งกันให้เรียบร้อยก่อนนะครับเด็กๆ ขอหาที่จอดรถให้ดีก่อน”พี่ๆในเครื่องแบบ

     “ได้ค่ะ” “ได้ครับ”พวกเด็กๆพากันตอบรับอย่างรวดเร็วอย่างเชื่อฟังกันทันทีเลย

     เมื่อรถแต่ละคันหาที่จอดรถได้เรียบร้อยแล้ว ทุกๆคนก็พากันทยอยลงจากรถกันหมด เพื่อมายืนรวมกลุ่มกันเพื่อเตรียมตัวออกเดินทางเข้าไปป่าด้านในกันเลย

     “เป็นอย่างไรกันบ้างเด็กๆ???”ไฉหรงซิ่ง

     “ดีค่ะ” “ดีครับ”พวกเด็กๆ ตอบด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้าอย่างอารมณ์ดีที่สุดเลยในตอนนี้น่ะ

     “มันดีมากเลยค่ะคุณลุงไฉ ตื่นเต้นที่สุดเลยด้วยค่ะที่จะได้เดินป่าไกลจากหมู่บ้านเป่าเฉิงเป็นครั้งแรกของพวกเราเลยค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย เองก็ออกอาการตื่นเต้นมากๆไม่แพ้พวกเพื่อนๆเลยเช่นกัน

     “ฮ่า..ฮ่า…ดีแล้วล่ะที่พวกเรามีความสุขกันนะ”ไฉหรงซิ่ง

     “ทีนี้ก็ต้องปฎิบัติตัวอย่างเคร่งครัดนะ อย่าลืมกฎของการเดินป่านะเด็กๆ เข้าใจไหม???”ท่านนายพลจ้าน

     “เข้าใจค่ะ” “เข้าใจครับ”พวกเด็กๆ 

     “เด็กๆ เข้ากลุ่มกันได้เลยนะ”พวกพี่ๆในเครื่องแบบร้องเรียกพวกเด็กๆแล้ว

     “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ 

     แต่พอเริ่มจัดแถวเข้ากลุ่มกันแล้ว พวกพี่ชายทั้งหลายต่างก็พากันมองอย่างตาโตเพราะในกลุ่มของพวกเขามีน้องสาวทั้งสามคนยืนอยู่ด้วยนี่!!!

     “โอ้….พวกเราโชคไม่เข้าข้างเลยครับ!!!”พี่ใหญ่หมูจื่อ

     “ก็นั่นน่ะสิ คิดว่าการได้ออกมาเที่ยวป่านอกหมู่บ้านในครั้งนี้พวกเราจะโชคดีเสียอีกนะครับเนี่ย”พี่รองสือจื่อ

     “ตอนที่จับกลุ่มที่พวกเราอยู่บนรถบรรทุกกัน มัวแต่คุยกันตื่นเต้นเรื่องเข้าป่ากันในครั้งนี้เลยไม่ได้สังเกตให้ดีว่าพวกน้องสาวทั้งสามคนอยู่กลุ่มไหนกัน!!”พี่สามจงจื่อ

     “ตอนนี้พวกเราก็รู้กันแล้วนี่ครับ!!”จ้านลี่จู

     “ใช่..!!!อยู่กันครบทั้งสามคนเลยในกลุ่มเดียวกับพวกเรา!!”ไฉ่ห่าวซวน

     “พากันมาครบทีมเลย แย่แน่ๆเลยงานนี้พวกเราน่ะ!!”พี่สุ่ยหู

     “จริง…!!!”พวกพี่ชาย

     “เฮ้อ.............”พวกพี่ชายพากันทอดถอนหายใจยาวๆออกมาอีกครั้งแล้วสำหรับวันนี้

     “ดีจังเลยเนอะพี่สาว พวกเราได้อยู่กลุ่มเดียวกันเสียด้วยสิ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เนอะๆพี่สาวก็ดีใจมากเลยที่พวกเราได้อยู่ร่วมกันน่ะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “เป็นการเดินป่าครั้งแรกพร้อมกันสามคนดีจังเลย”จ้านลี่หลิน

     “ไม่ดีเลยสักนิด…!!!”พวกพี่ชายพูดเบาๆออกจากปากของพวกเขา

     “พวกพี่ชายพูดว่าอะไรนะ???เสี่ยวจื่อได้ยินไม่ชัดเลย”เสี่ยวจื่อน้อยเอง เหมือนกับได้ยินพวกพี่ชายพูดอะไรกันสักอย่างนี่แหละแต่ว่าไม่แน่ใจนักจึงสอบถามออกมา

     “ไม่มี๊….ไม่มีเลยน้องเล็ก…!!!” “ควั่บ…ควั่บ….”พวกพี่ชายรีบพากันพูดปฎิเสธอย่างรวดเร็วและส่ายหน้ากันหลายๆรอบอีกด้วยเพื่อยืนยันกับเสี่ยวจื่อน้อยว่าไม่ได้พูดอะไรกันเลย

     “อ้อ…….”เสี่ยวจื่อน้อยเองก็ไม่ได้สนใจพวกพี่ชาย และหันหน้าไปคุยกับพี่สาวทั้งสองคนต่อเลย

     “ฟู่….ฟู่…..”พวกพี่ชายพากันเป่าปากอย่างโล่งอกกันทันทีเลย

     “ค่อยยังชั่วหน่อยพวกน้องสาวไม่ได้ยินที่พวกเราบ่นกันเมื่อตะกี้นี้น่ะ!!!”พี่ไคว่จื่อ

     “ใช่ๆ รอดตัวไปเนอะ”พี่หวงเซ่อ

     “อือ…..”พวกพี่ชาย

     ในระหว่างพากันเดินเข้าไปสำรวจในป่าด้านใน บริเวณไหนที่คุณลุงไฉสนใจเป็นพิเศษก็จะหยุดรอก่อน เลยทำให้พวกเด็กๆได้พักแรงเดินกันไปเรื่อยๆไม่ได้เร่งรีบการเดินทางแต่อย่างใด 

     แต่จู่ๆเสี่ยวจื่อน้อยก็เห็นหมอกขาวๆขึ้นมาอีกแล้ว แต่คราวนี้มาแบบแปลกใหม่อีกครั้ง ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่ ณ ปัจจุบันเธอเห็นมันปกคลุมด้วยหมอกพิเศษที่เธอมักจะเจอสถานที่พื้นที่ทับซ้อนขึ้นมาน่ะสิ!!!

     “หมอกขาวๆเต็มต้นไม้ต้นนี้เลยแหะ..???มันหมายความว่ายังไงกันนะ เจอสถานที่พื้นที่ทับซ้อนเล็กขนาดนี้เลยเหรอในรอบนี้น่ะ???แปลกมากจริงๆ”เสี่ยวจื่อน้อย 

     เธอเอียงคอมองแล้วมองอีกว่าหมอกที่ปกคลุมต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ที่ดูแล้วน่าจะมีอายุเป็นร้อยๆปี ถ้าหมอกจางหายไปต้นไม้ต้นนี้จะหายไปด้วยหรือไม่กันนะ?? และมันจะเป็นสถานที่แบบไหนกันที่มีขนาดเท่าต้นไม้ใหญ่ต้นนี้น่ะ???มันดาได้ยากจริงๆสำหรับครั้งนี้

*********

     เอาแล้วสิเสี่ยวจื่อน้อยเจอหมอกควันแบบพิเศษขึ้นแล้วสำหรับวันนี้ แต่ว่ามันจะเป็นสถานที่แบบไหนกันที่มีขนาดเท่าต้นไม้เนี่ย??? ยิ่งนับวันยิ่งเจอแบบแปลกๆขึ้น เหมือนตอนเจอพวกกลุ่มหมูป่าก็สถานที่เล็กลงอย่างเห็นได้ชัด มาคราวนี้ยิ่งเล็กลงหนักกว่าเดิมเสียอีก!!!

     จะเป็นสถานที่อะไรกันที่เสี่ยวจื่อน้อยจะเจอในรอบนี้ ลองเดากันดูค่ะ