ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     เอ๊ะ!

     "ใช้แหวนมิติกับเปิดมิติไม่ได้" ชุนพึมพำด้วยความตกใจเหมือนพึ่งจะรู้ตัวว่าหลังจากไม่มีพลังใดๆเขาก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง มิหนำซ้ำยังไม่สามารถเปิดไอเทมบ็อกซ์กับหน้าจอสเตตัสได้
     "แหวนมิติใช้ไม่ได้ มิติเปิดไม่ได้ จากนี้ไปต้องใช้ชีวิตแบบเก่าๆซะแล้ว ไม่งั้นคงอดตาย" ชุนส่ายศีรษะพลางนึกถึงเรื่องเก่าๆตอนเขาเป็นนักฆ่า ขณะเดียวกันร่างกายเขาได้ใช้พลังงานทั้งหมดฟื้นฟูร่างกายให้กลับสู่สภาพปกติในเวลาไม่นาน
     เวลาเดียวกันในป่าอีกด้าน
     คุณชายสามกำลังเผชิญหน้ากับหมาป่าขนสีม่วงตัวเขื่อง ไม่สิ..ต้องบอกว่า คุณชายสามกำลังตกอยู่ในอันตราย เพราะหมาป่าขนสีม่วงไม่มีเพียงตัวใหญ่ มันยังมีจิตสังหารกับกรงเล็บน่าหวาดกลัวเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปหรือพวกนักสู้จะต่อกรได้..ไม่ใช่แค่นั้นใบหน้ายื่นยาวอันดุร้าย สายตาแหลมคมเกินกว่าหมาป่าไปทั่วไป ใครเห็นจำต้องหวาดกลัว
     "คุณชายสาม!" เสียงอาหลางเรียกดังลั่น หมาป่าขนสีม่วงยังหันไปมอง เวลานั้นเองเสี้ยวจ้านได้วิ่งเข้ามาหาคุณชายสามและกล่าวเตือน
     "คุณชายสามหนีไป ข้าจะล่อมันเอาไว้"
     คุณชายสามเห็นเสี้ยวจ้านวิ่งตรงเข้าไปหาก็ร้องห้ามปรามเสียงดัง หมาป่าขนม่วงเห็นเสี้ยวจ้านวิ่งมา มันไม่รอช้าพุ่งเข้าไปตะปบเสี้ยวจ้าน เพราะมันคิดว่าเป็นศัตรู จังหวะนี้คุณชายสามเหมือนมีโอกาสหลบหนี แต่หมาป่าขนม่วงกระโดดมาตบคุณชายสามด้วยอุ้งเท้าเต็มแรง คุณชายสามจึงลอยไปกระแทกต้นไม้ดัง 'อั๊ก'
     "คุณชายสาม!" อาหลางตะโกนเสียงดังลั่นและวิ่งเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง เสี้ยวจ้านที่อยู่ในสภาพบาดเจ็บมองไปยังทิศทางของเสียงอาหลาง
     "คุณชายสาม..บ่าวผู้ต้องช่วยชีวิตท่านให้จงได้" เสี้ยวจ้านพึมพำพลางขยับตัวไปจับกระบี่หวังจะเข้าไปสู้ยื้อเวลา 
     ทว่า!...ไม่กี่วินาทีถัดมา อาหลางถูกหมาป่าขนม่วงตบกระเด็นหายเข้าไปในป่า ส่วนคุณชายสามนั่งหลังพิงต้นไม้ใหญ่พยายามชักมีดสั้นมาสร้างบาดแผลให้หมาป่าขนม่วงตัวเขื่องเบื้องหน้า
     "ออกไปห่างๆจากคุณชายเจ้าเดรัจฉาน" เสียงเสี้ยวจ้านดังมา ก่อนกระบี่เล่นหนึ่งคล้ายถูกคว้างจะตรงเข้าหาหมาป่าขนม่วง
     กรรรรรรรรรรรรร
     หมาป่าขนม่วงส่งเสียงขู่พร้อมตวัดกรงเล็บครั้งหนึ่งใส่กระบี่ ส่งกระบี่กลับไปทางเสี้ยวจ้าน ขณะนั้นเองมีเงาสีดำพุ่งมาหิ้วร่างคุณชายสามไปทิศทางหนึ่ง หมาป่าขนม่วงจับสัมผัสการเคลื่อนไหวได้มันรีบพุ่งไปโจมตี แต่ร่างเงานั้นเอามีดสั้นจากคุณชายสามขว้างใส่ตาหมาป่าขนม่วง
     ฟิ้ววววววววววววว
     มีดสั้นพุ่งไปเป็นแนวโค้ง หมาป่าขนม่วงสัมผัสถึงอันตรายมันพลันก้มหัวหลบ มีดสั้นจึงตัดปลายขนบนหัวมันไปเล็กน้อย ไม่ได้ปักเข้าดวงตามัน
     ร่างเงาเห็นว่าพลาดเป้า เขายังไม่มีอาการร้อนรน กลับกันหมาป่าขนม่วงมองเขาด้วยสายตาหมายสังหาร ราวกับว่าในสายตามันมีแค่ร่างเงาเป็นศัตรู
     "เป็นแค่อาหารอย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น" น้ำเสียงคุ้นเคย แค่ฟังดูเหี้ยมโหดดังมาจากร่างเงา เสี้ยววินาทีต่อมานั่นเองแสงสะท้อนจากมีดสั้นที่ถูกขว้างออกไปสะท้อนให้เห็นใบหน้าของชุน เพราะมีดสั้นเล่มนั้นกำลังหมุนวนกลับมาหาชุนราวกับมีชีวิต
     หมับ!
     ชุนจับมีดสั้นกลางอากาศ แล้วขว้างมันออกไปอีกครั้งด้วยความชำนาญ ก่อนพุ่งตัวเข้าไปด้านตรงข้ามกับมีดสั้นหมายใช้จังหวะการโจมตีแบบสอดประสานไม่ให้หมาป่าขนม่วงเล็งการโจมตีมาทางเขาได้
     หมาป่าขนม่วงไม่ได้มีชุนเป็นเป้าหมาย มันเพียงระมัดระวังเขาระหว่างตั้งใจหลบหลีกมีดสั้นอันแสนรวดเร็ว และแล้วชุนได้พุ่งเข้าไปใต้ท้องหมาป่าขนม่วง จังหวะเดียวกันหมาป่าขนม่วงได้กระโดดขึ้นสูงเหนือพื้นหลบการโจมตี 
     หมาป่าขนม่วงเห็นว่ามันสามารถหลบได้มันพลันเล็งเป้าไปยังชุน แต่ว่าจังหวะนั้นเองมีดสั้นได้สวนมาทางชุนพอดิบพอดี เขาจึงเตะปลายด้ามจับมีดสั้นหมายให้ปลายมีดสั้นอันแหลมคมแทงเข้าท้องหมาป่าขนม่วง
     ฟึ๊บ!
     มีดสั้นพุ่งผ่านตัวหมาป่าขนม่วงไปอย่างเฉียดฉิว แบบไม่น่าเชื่อว่ามันจะหลบกลางอากาศได้ และนี่ทำให้มันร่วงลงมาบนพื้นแทบจะทันที ชุนที่คาดการณ์ล่วงหน้าเอาไว้พลันกระโดดขึ้นต้นไม้ ก่อนจะกระโดดสูงจากต้นไม้อีกครั้งหวังเตะท้องหมาป่าขนม่วงเพื่อสร้างความเจ็บปวดให้มัน
     ปุ้ก!           เสียงหน้าแข้งปะทะเข้ากับท้องของหมาป่าขนม่วงอย่างหนักแน่น แววตาหมาป่าขนม่วงดูเจ็บปวดไปครู่หนึ่ง อึดใจต่อมามันร่วงลงพื้นไปแบบไม่ได้ตั้งตัว
     ปึ้ง!
     ฝุ่นควันกระจายไปรอบด้าน ร่างหมาป่าขนม่วงพยายามพลิกตัวลุกขึ้นให้รวดเร็ว เพราะชุนได้ปามีดสั้นใส่มันอีกครั้ง ทั้งยังเข้ามาใกล้ดวงตาราวกับจะทำลายการมองเห็น
     ควั้บ!
     ปรู๊บบบบบบบ
      หมาป่าขนม่วงตวัดกรงเล็บใส่ชุน แต่ชุนนั้นเร็วกว่า..เขาสามารถหลบกรงเล็บและเตะตามันแตกได้ในครั้งเดียว
     เอ๋งงงงงงงงงง
     หมาป่าขนม่วงร้องเสียงหลง ดวงตาซ้ายมันอาบย้อมไปด้วยเลือด ความเจ็บปวดเหมือนตายทำให้มันไม่มีสมาธิจดจ่อ ชุนจึงใช้ช่วงเวลานี้ทำลายดวงตาอีกข้าง ก่อนจะเอามีดสั้นที่วนกลับมาพอดีแทงเข้าไปยังสมองผ่านทางดวงตาที่ถูกทำลาย
     ฉึ๊ก!
     หงิ๋งงงงงงงงงงงงงงง
     หมาป่าขนม่วงร้องเสียงเจ็บปวดโหยหวน ร่างกายมันกระตุกอยู่พักหนึ่งแล้วนิ่งไป
     คุณชายสามเห็นการต่อสู้ของชุนแล้วหัวใจแทบหยุดเต้น มันเหลือเชื่อเกินไปกับการต่อสู้สัตว์ร้ายแบบซึ่งหน้า แล้วยังเอาชนะมันได้ ไม่ต้องกล่าวถึงทักษะขว้างมีดสั้นให้วนกลับมาหากับทักษะการต่อสู้ดูเชี่ยวชาญ
     "คนผู้นี้..คงไม่ได้จากมากเมืองนั้น.." คุณชายสามกล่าวเสียงเบา ทันใดนั้นชุนหันมามองทางคุณชายสามพร้อมชูมีดสั้นขึ้น
     "มีดสั้นเล่มนี้ถือเป็นค่าตอบแทนของข้า ส่วนเรื่องไล่ตามถือว่าหายกันตกลงไหม"
     "ตกลง!" คุณชายสามตอบเสียงอย่างฉับไวไม่ต้องคิดให้เสียเวลา ส่วนชุนได้ยินคุณชายสามตกลงเขาก็เอามีดสั้นไปแล่เนื้อหมาป่าขนม่วง ก่อนจะเดินไปหาใบไม้กลับมาห่อเพื่อเอาไปกิน
     หลังจากห่อเนื้อหมาป่าขนม่วงเสร็จเรียบร้อย ชุนได้เดินหายไปในป่าไม่ได้สนใจคุณชายสามกับซากหมาป่าขนม่วงที่เหลือเนื้ออยู่เยอะ
     .     .     .