เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยหกสิบเก้า เส้นทางสู่ฉู่ที่แสนไกล

เรื่องหนึ่งที่ผมสงสัยมาตั้งแต่เด็กคือ

คนในสารขัณฑ์เรานั้นราวกับมองว่าคนต่างชาตินั้นดีกว่าและแย่กว่าในเวลาเดียวกัน

ในนิยายนั้นได้เขียนถึงไอ้เจิดที่จบจากต่างประเทศมีวิชาความรู้กล่าวภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่นได้ แต่ไม่เป็นโล้เป็นพายอะไร เป็นนักเลงไปวันวันเสียศักดิ์ศรีนักเรียนนอกในยุคที่คนจบป.สี่สามารถเป็นครูได้อย่างมาก

หรือท่านชาย พิริยะศักดิ์ ศักดินันท์ที่จบมาจากบริเตนใหญ่ลูกของเจ้าพระยาพานทองแห่งพระนคร

กลับกลายเป็นคนที่เล่นการพนัน เที่ยวซ่องโสเภณีขายทรัพย์สินของตระกูลจนเสียคนในพระนคร

ทำราวกับว่าที่บริเตนใหญ่มันไม่มีซ่องหรือคาสิโนอย่างนั้นล่ะ

ทั้งที่บริเตนใหญ่นั้นบิช็อปคือคนคุมซ่องที่ใหญ่ที่สุดเองในยุคก่อนเกือบจะสามารถกบฎสำเร็จเลยล่ะ

แต่ท่านชายพิริยะศักดิ์ ศักดินันท์ กลับไม่ได้ติดสุรานารีเสียคนที่บริเตนใหญ่แต่กลับมาเสียคนในพระนคร

การมองว่าอะไรคือศีลธรรมอันดีของเราที่ควรยึดถือกับอะไรคือนิสัยของผีต่างชาติผมแดงที่ควรหนีห่างเมื่อพิจารณารวมกันแล้วจะทำให้เรางงพอสมควรว่า

ตกลงเราจะด่าต่างชาติหรือชมต่างชาติกันแน่?

หรือเราจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่เราจะไม่ต้องพัฒนาตนเองอยู่อย่างนี้?

ไอ้ยุ่นที่เราดูถูกว่าสลัดเตี้ยต่างๆนานา

อย่างน้อยพวกไอ้ยุ่นนั้นก็รู้ตัวว่าเราควรต้องพัฒนาอุตสาหกรรมของตนเองเมื่อมีเรือดำมาปิดอ่าวบังคับให้ชาวญี่ปุ่นทำการค้าขาย

ทำเอาชาวตะวันตกงงมากว่า กัปตันเพอร์รี่เป็นแค่กัปตันนายเรือคนหนึ่งธรรมดาตามสายตาของคนตะวันตก

แต่ดูเป็นคนที่ยิ่งใหญ่มากตามสายตาของประชาชนชาวญี่ปุ่น

ที่ได้รับการบันทึกลงในประวัติศาสตร์มังงะและมีมต่างๆมากมาย

ญี่ปุ่นได้บทเรียนทางประวัติศาสตร์มาว่าการปิดหูปิดตาคิดว่าประเทศของตนเองสงบสุขนั้นมันไม่เวิร์กหากโลกภายนอกมาเคาะประตูถึงหน้าบ้านเรา

แต่แม้จะยากลำบากแค่ไหน

หนทางสู่ฉู่นั้นแสนไกลเพียงใด

เขาในฐานะเทคโนแครตก็พยายามจะต้องเอาความเจริญเข้ามาถึงในหมู่บ้านนี้ให้ได้

อย่างน้อยให้มีหมอเถื่อนหมอกระเป๋ามาแทนที่การต้มยาผีบอก ที่ต้มขี้วัวกับรังนกเพื่อทำการรักษาก็ยังดี ซึ่งรังนกนั้นไม่ใช่รังนกแบบขาวทานกับน้ำเชื่อมแต่คือรังนกที่เป็นเศษไม้มีขี้นกติดอยู่นี่ล่ะ

เราควรจะเอาหม้อต้มยาของอาจารย์คงและพ่อปู่ที่เสกแล้วต่างหาก

ผีบอกธรรมดานั้นไม่ได้ผลเพราะผีมันอาจจะหลอกเราก็ได้และผีที่ไม่จบปริญญาทางอายุรแพทย์น่ะมันจะไปรู้ศาสตร์เรื่องการปรุงยาได้อย่างไรกัน?

ดังนั้นนอกจากตำราคาถาแล้ว

ผมยังทำแบบผู้เจริญแล้วของทางอ็อกฟอร์ดแห่งบริเตนใหญ่

มหาวิทยาลัยที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ 1096  ก่อนสุโขทัยเป็นราชธานีเสียอีก

ว่าเกิดอะไรขึ้นให้จดบันทึกลงไป

การเรียนรู้เริ่มจากจุดเล็กน้อยและค่อยๆสะสมให้ใหญ่ขึ้นไม่มีทางลัดในเรื่องนี้

เขาได้รวบรวมตำรายาต่างๆและการรักษามาเขียนลงเป็นตำราเช่นกัน

ทำตัวให้เหมือนกับคนที่มีการศึกษาจบมาจากต่างประเทศจริงๆที่ผ่านการสอบป้องกันวิทยานิพนธ์มาแล้ว

ไม่ใช่เป็นแบบคุณชายพิริยะศักดิ์ ที่ทำตัวเหมือนกับเอาความรู้ไปคืนอาจารย์หมดหลังจากกลับมาพระนครแล้ว

และการเขียนตำรานั้นยังสามารถเป็นการเรียบเรียบความรู้และความคิดเราได้ด้วยว่าเราเข้าใจเนื้อหาที่เราเขียนลงไปจริงหรือไม่

เป็นการทำให้เราเข้าใจสิ่งที่เราเรียนรู้อย่างถ่องแท้อีกอย่างหนึ่ง

สามารถสอนผู้อื่นได้ก็เท่ากับว่าเราเข้าใจวิชานั้นได้ดีแล้ว

แต่ทว่าแม้เจิดจะพยายามแค่ไหน แต่ในดินแดนแห่งนี้ไม่เปิดโอกาสให้เขาอยู่ได้อย่างสบายนัก

ปึง

เสียงตบเท้าด้วยวิชาสุรสีหนาท

เสียงก้องกังวานข่มขวัญไปทั่ว

“ไปบอกไอ้เจิด ข้ายอดเพชรเกล็ดมังกรแดง จะมาเปรียบมวยกับมัน”