โทษที ! พี่มากับระบบ x100

ตอนที่ 142  เจ้าจะไม่มีโอกาสได้ขยับแม้แต่น้อย!

เจียงเฉินสูดลมหายใจเย็นเยียบแผ่วเบาขณะเดียวกันทุกคนรอบๆจัตุรัสก็หันสายตามาบรรจบที่เขาทันที 

“ดูนั่น นั่นพี่ใหญ่เจียงเฉินนี่นา  !”

“พี่เจียงเฉิน ในที่สุดเขาก็ปรากฏตัวขึ้น”

“ฮ่าฮ่า... เมื่อศิษย์พี่เจียงเฉินออกโรงเองแล้ว ข้าเองก็อยากจะรู้นักว่านักเรียนจากวังชางเหล่ยจะหยิ่งผยองได้อีกเพียงใด!”

เมื่อเห็นร่างของเจียงเฉินปรากฏตัวขึ้น นักเรียนของวังหลิงหยุนหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงออกด้วยสายตาที่ตื่นเต้น 

“เจียงเฉิน ในที่สุดเจ้าก็โผล่หัวออกมาซะที ข้าจึกว่าเจ้าจะกลายเป็นเต่าหัวหดไปแล้วซะอีก   ”

เมื่อเห็นเจียงเฉินกำลังเดินช้า ๆ เข้ามาที่ใจกลางจัตุรัส แสงเย็นก็ส่องประกายในดวงตาของเหล่ยชิงและสีหน้าดูถูกเยาะเย้ยก็ช่วยไม่ได้ที่จะปรากฏบนใบหน้าของเขา 

"ข้าก็นึกว่าใครกันที่มาสร้างปัญหาให้กับวังหลิงหยุนของข้า ที่แท้ก็พวกคนขี้แพ้นั่นเอง  "

เจียงเฉินก็เหลือบมองเหล่ยชิงและกล่าวเบาๆ: " เจ้าใช่ไหมที่ทำร้ายนักเรียนจากวังหลิงหลุนของข้า  ?"

“ก็แค่ขยะ พวกเขาไม่แม้แต่จะทำให้ข้าคันและรู้สึกท้าทายเลยสักนิด สมควรแล้วที่ถูกข้าทุบตี   ”

“เจียงเฉิน จุดประสงค์ที่พวกเรามายังวังหลิงหยุนวันนี้ก็คือเจ้า ”

“ข้าบอกไว้ตั้งแต่ตอนที่ภูเขาเมฆอัศนีแล้วว่าอีกไม่ช้าก็เร็วข้าจะมาเยือนที่วังหลิงหยุนแห่งนี้และจัดการเจ้าด้วยตัวเอง   ”

เหล่ยชิงจ้องไปที่เจียงเฉินอย่างเย็นชาและสีหน้าของเขาก็กลายเป็นดุร้าย

ตอนที่อยู่บนภูเขาเมฆอัศนีนั้น เจียงเฉินไม่เพียงแต่เอาชนะเขาได้อย่างสมบูรณ์ในด้านอาคมเท่านั้น แต่ยังกล้าฆ่านักเรียนของวังชางเหล่ยต่อหน้าเขาอีกต่างหาก  

นี่รับได้ว่าเป็นความอัปยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเหล่ยชิงผู้ที่หยิ่งผยองมาตลอดเลยก็ว่าได้!

ด้วยเหตุนี้เอง หลังจากที่เหล่ยชิงได้ทะลวงเข้าสู่ระดับก่อกำเนิดแล้ว เขาก็บุกมาที่วังหลิงหยุนโดยตรงทันที

เขาต้องการล้างความอัปยศที่เขาได้รับจากเจียงเฉินและตอบแทนคืนกลับไปอีก10เท่า 

“จัดการข้ารึ ? เจ้าทำได้รึไง ”

“ตอนที่อยู่บนภูเขาเมฆอัศนีข้านั้นสามารถเอาชนะเจ้าได้  ตอนนี้ข้าก็ยังสามารถเอาชนะเจ้า  !”

“แต่ก่อนที่ข้าจะจัดการกับเจ้า ข้าต้องการที่จะระบายควาฒโกรธเคืองให้กับเหล่าพี่น้องนักเรียนจากหวังหลิงหยุนเสียก่อน”

เมื่อเสียงเย็นชาของเจียงเฉินลดลง ร่างของเขาก็หายไปในพริบตา

ในไม่ช้า...

เสียงกระแทกก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็นชุด

ข้างหลังเหล่ยชิง นักเรียนจากวังชางเหล่ยทุกคนก็กลายเป็นเหมือนกับว่าวที่สายป่านขาด พวกเขาลอยกระเด็นออกไปหลายร้อยเมตรอย่างอนาถ  

"ฮ้าาาาาาาาาาา!!!"

“ฮ่าฮ่า...ตอนนี้คนพวกก็ไม่ได้เจ๋งเท่าไหร่นี่นา พวกเขาไม่อาจรับมือพี่เจียงเฉินได้เลยสักนิด  ”

"อย่างที่คาดไว้ ศิษย์พี่เจียงเฉิน เขาช่าง... ช่างเป็นที่พึงพาของพวกเราจริงๆ"

เมื่อเห็นเจียงเฉินส่งนักเรียนจากวังชางเหล่ยด้านหลังเหล่ยชิงกระเด็นไปทีละคนอย่างง่ายดายและรวดเร็ว  

นักเรียนทุกคนในวังหลิงหยุนก็หัวเราะออกมาด้วยความตื่นเต้น 

“เจียงเฉิน เจ้าทำเกินไปแล้ว!”

เมื่อเห็นเจียงเฉินอีกครั้ง เจียงเฉินก็ได้ลงมือกับนักเรียนจากวังชางเหล่ยที่อยู่ข้างหลังเขาไปแล้ว 

นี่ทำให้การแสดงออกของเหล่ยชิงกลายเป็นมืดมนทันที  

“ทำไม เจ้าเป็นฝ่ายรังแกนักเรียนจากวังหลิงหยุนของข้าได้ฝ่ายเดียวรึไง ? ข้าไม่มีสิทธิ์ลงมือกับนักเรียกจากวังชางเหล่ยว่างั้น  ?”

เจียงเฉินขดริมฝีปากของเขาและพูดอย่างเฉยเมย: "ข้าก็แค่ใช้วิธีบำบัดร่างกายให้พวกเขาก็เท่านั้นเอง"

“เจียงเฉิน เจ้ารนหาที่นัก!”

“เนินนานหลายปีที่ผ่านมา ข้ายอมรับเลยว่าเจ้าเป็นแรกที่สามารถยั่วยุข้าได้สำเร็จ  ”

เหล่ยชิง ยิ้มอย่างโกรธเคือง: "ข้าจะทำให้เจ้ารู้เองว่าหากมายั่วยุข้า เหล่ยชิง แล้วจะมีจุดจบยังไง!"

“เหมือนอย่างที่เจ้าเอาแต่พูดพล่ามไร้สาระหน่ะรึ ?”

เจียงเฉินมองไปที่เหล่ยชิงอย่างหมดความอดทน เสียงเย็นชาของเขาดังก้องในทันที

“อยากจัดการข้างั้นรึ?”

“ถ้าเจ้าอยากจัดการข้านักก็ลงมือเถอะ”

“มิฉะนั้น... หากข้าลงมือแล้ว เจ้าจะไม่มีโอกาสได้ขยับแม้แต่น้อย! “