โปรแกรมสร้างนักรบ

        ‘พลังเวทย์ 12

        ความต้านทานเวทย์ 8

        ความกลมกลืน

        - ดิน 1

        - น้ำ 2

        - ลม 2

        - ไฟ 1

        - สายฟ้า 1

        - วิญญาณ 2’

        นี่เป็นค่าสแตทในหน้าต่าง ‘เชาวน์ปัญญา’ ก่อนที่จะเข้ามาในถ้ำที่ 6 แห่งนี้ พลังเวทย์เพิ่มขึ้นมา 4 แต้ม และถ้าคิดรวมทั้งหมดตั้งแต่มาปรากฏตัวที่ ‘ถ้ำทมิฬ’ แห่งนี้

        ค่าพลังเวทย์ของออส์การ์เพิ่มขึ้นมา 7 แต้ม มันสูงกว่าค่าตั้งต้นเกินเท่าตัวไปแล้ว

        แต่ ‘หลอดมานา’ ของเด็กหนุ่มยาวขึ้นเพียงประมาณ 60-70 เปอร์เซ็นต์ของความยาวเดิมเท่านั้น มันช่างแตกต่างจากสัดส่วนความยาวที่เพิ่มขึ้นของ ‘หลอดเลือด’ เหลือเกิน

        ค่าความต้านทานเวทย์ 8 แต้มไม่มีประโยชน์อะไรในถ้ำที่มีสัตว์ธาตุดินอาศัยอยู่ การโจมตีส่วนใหญ่สร้างมีอำนาจทำลายล้างทางกายภาพ มันอาจจะมีประโยชน์ในภายภาคหน้า แต่นั่นก็ต้องรอให้ออสการ์รอดออกจากถ้ำนี้ไปได้เสียก่อน

        มีเพียงค่าความกลมกลืนกับเวทย์ลมที่ส่งดีอย่างเต็มที่ในตอนนี้ มันลดปริมาณการใช้มานาของปีกแห่งสายลมลงจนเขาแทบจะคงการใช้งานเอาไว้ได้ตลอดเวลา ส่วนค่าความกลมกลืนกับเวทย์ไฟกับเวทย์สายฟ้ามีส่วนช่วยอยู่บ้าง เด็กหนุ่มไม่ต้องกังวลกับการใช้เพลิงฟ้าครามมากนัก แต่การใช้เวทย์หอกสายฟ้าก็ยังกินมานามากเกินไปอยู่ดี ระดับของเวทย์ที่เพิ่งฝึกฝนใหม่นี้คือ ‘ชำนาญ’ เท่านั้น

        ข้อจำกัดนี้ทำให้ออสการ์ต้องรีบเคลียร์ถ้ำให้ได้ภายในระยะเวลาไม่เกิน 5 วัน เพราะเขาเตรียมเม็ดยาเติมมานามาเพียงพอสำหรับใช้ในระยะเวลาแค่นี้ ถ้าอยู่นานกว่าที่คิดเอาไว้ ก็ต้องหาวิธีประหยัดมานาให้ได้อย่างสุดฤทธิ์เลย

        โชคดีที่ดูเหมือนว่าออสการ์จะไม่ต้องอยู่ในถ้ำแห่งนี้นานเกินไป เด็กหนุ่มใช้เวลาเพียง 3 วันในการเคลียร์ลูกสมุนทั้งหมดจนถึงตัวสุดท้ายเมื่อสักครู่นี้ โถงถ้ำขนาดใหญ่หน้าห้องบอสมีแรดยูนิคอร์นอยู่เพียง 36 ตัว!

        และเขาใช้เวลาในการค่อย ๆ ตอดเล็กตอดน้อยจัดการกับพวกมันแค่ 8 ชั่วโมง เท่านั้นเอง…

        …

        “เอาล่ะ! ได้เวลาเผด็จศึกเคลียร์ชั้นที่ 2 ให้เรียบร้อยสักที หวังว่าจะบอสในถ้ำนี้จะไม่ได้เป็นตัวอะไรแปลก ๆ อีกนะ!”

        หลังจากที่พักผ่อนเพื่อให้ความเหนื่อยล้าทางด้านจิตใจสลายออกไปได้ 2-3 ชั่วโมง เด็กหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนมาเตรียมตัวเองให้พร้อมรบอีกครั้ง

        แผนการถูกวางเอาไว้ในหัวเรียบร้อย ถ้าบอสตัวสุดท้ายบนชั้น 2 ไม่กลับกลายจาก ‘แรดยูนิคอร์น’ ไปเป็นตัวประหลาดบินได้เหมือนในถ้ำธาตุสายฟ้า

        ออสการ์คิดว่างานของตัวเองไม่น่าจะอันตรายมากนัก

        มันคงต้องใช้เวลานานกว่าจะจัดการได้ แต่มีโอกาสสูงที่เขาจะทำได้แบบ ‘โนฮิต’ หรือไม่ถูกการโจมตีของอีกฝ่ายเลยแม้แต่ครั้งเดียว

        โดยส่วนใหญ่แล้ว ‘บอส’ จะมีแค่ตัวเดียว

        มันง่ายมากที่จะหลบหลีกด้วยระดับความเร็วและความคล่องแคล่วในปัจจุบัน

        ขอเพียงแค่เด็กหนุ่มไม่บ้าจี้ไปยืนซัดกับมันซึ่งหน้าด้วยกายาเหล็กและหมัดป่นศิลาเท่านั้นก็พอ

        …

        “เอาเถอะ! ยังไงก็เรียกได้ว่า ‘แรด’ อยู่เหมือนเดิม”

        ออสการ์พึมพำออกมาเมื่อเห็นได้อย่างชัดเจนว่าศัตรูตัวสุดท้ายบนชั้นที่ 2 คืออะไร

        ‘แรดยูนิคอร์น 3 หัว’

        ขนาดตัวไม่ต่างจากเดิม เป็นแรดที่มีหุ่นเพียวลมขึ้นเล็กน้อย สันนิษฐานว่าความเร็วและความคล่องแคล่วในการกลับตัวน่าจะเพิ่มสูงขึ้นเช่นกัน

        อาจจะทำให้ ‘เข้าข้างหลัง’ ได้ลำบาก แต่มันคงจะไม่เกินความสามารถของยอดชาย

        หัวที่เพิ่มขึ้นมาของมันน่าจะเป็นปัญหาใหญ่ที่สุด หัวที่ขนาบอยู่ 2 ข้างมีคอที่ยาวมากกว่าปกติเล็กน้อย และปกคลุมอยู่ด้วยขนหนาราวกับสิงโต

        ออสการ์กังวลว่ามันอาจจะแว้งกลับมาใช้นอขนาดใหญ่นั่นงัดใส่เขาในจังหวะที่จะลงมือผ่าปฐพี

        ฟุบ!

        “บ้าเอ้ย! แล้วแบบนี้จะลงมือยังไง?”

        และนั่นไม่ใช่ความกังวลมากเกินไป เพราะหัวด้านข้างหันได้เกือบ 180 องศา เด็กหนุ่มต้องรีบท่องเมฆาถอยห่างออกไปก่อนทันที

        “เอาไงล่ะทีนี้? ถ้าจะใช้แผนลอบโจมตีเหมือนเดิม ก็ต้องจ้องเล่น**มันเท่านั้น!”

        ออสการ์เคลื่อนไหวไปรอบ ๆ พร้อมกับพึมพำออกมา การฆ่าโดยการตัดคอดูจะเป็นไปไม่ได้ ตำแหน่งในการโจมตีที่ดีที่สุดในตอนนี้คือบั้นท้ายและขาหลัง

        มันไม่สง่างามเอาเสียเลย

        ตึก!!

        “ชิบ***แล้ว! ทำไมหนังมันหนาขนาดนี้วะ?”

        เด็กหนุ่มสบถออกมาหลังจากที่ดาบยักษ์ของตัวเองกระดอนขึ้นมาจากบั้นท้ายแน่น ๆ ของแรดยูนิคอร์น 3 หัว นี่เป็นครั้งแรกที่ดาบผ่าปฐพีของเขาไร้ประโยชน์

        มันมีเพียงรอยแผลยาวสีขาวลึกแค่ไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้นปรากฏขึ้น ที่ร้ายไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าดาบยักษ์ของออสการ์จะบิ่นไปเล็กน้อยด้วย

        ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

        เด็กหนุ่มต้องท่องเมฆาหลบเลี่ยงไปเรื่อย ๆ สายตาถูกใช้จับจ้องหาช่องว่าง ปากพึมพำนับจังหวะเวลาที่แรด 3 หัวใช้ในการกลับตัว

        “เชี่ย!!!! มันฮีลตัวเองได้! เชี่ยเอ้ย!!!”

        ออสการสบถหยาบคายออกมาเสียงลั่น เพราะรอยแผลสีขาวที่เขาทำเอาไว้ค่อย ๆ เลือนหายไปกับตา นี่มันสถานการณ์นรกชัด ๆ

        เพราะมันบีบให้เด็กหนุ่มต้องจัดการกับเจ้าบอสตัวนี้ในการโจมตีชุดเดียว ไม่สามารถตอดเล็กตอดน้อยสร้างความเสียหายอีกฝ่ายเหมือนเดิมได้อีก

        …

        “ดาบ! ผ่า! ปฐพี!”

        ฉับ!!

        กึง!!!

        ฟุ่บ! ฟุ่บ!

        “ดาบ! ผ่า! ปฐพี!!”

        ฉั๊วะ!!

        ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

        “ได้สักที ให้ตายเถอะ!”

        ออสการ์พึมพำบ่นหลังจากที่ตัดหัวด้านข้างให้ขาดหล่นลงพื้นได้สำเร็จไป 1 หัว เขากำลังท่องเมฆาถอยออกมาตั้งหลัก และกำลังขยับดูจังหวะเข้าจู่โจมซ้ำอย่างต่อเนื่อง

        ส่วนที่ยากที่สุดน่าจะผ่านไปแล้ว

        ฟุบ!

        “เฮ้ย!!!”

        กึก!!

        โครม!!!

        “วารีบำบัด!”

        ไม่! มันยังไม่ผ่านไป และออสการ์ที่พุ่งเข้าไปจู่โจมถึงนออันแหลมคมงัดเข้าใส่สีข้างจนเลือดสาดและลอยละลิ่วปลิวละล่องมาตกกระแทกพื้นอย่างแรง

        ใชคดีที่เขาใช้ดาบยักษ์ปัดเบี่ยงให้ปลายนอเปลี่ยนทิศหลุดออกจากตัวได้ทัน

        ไม่อย่างนั้นเด็กหนุ่มได้ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้วแน่นอน

        “ให้ตายสิ! เจ้าบอสตัวนี้ไม่ใช่สัตว์ป่า แต่มันเป็นโกเล็มรูปร่างสัตว์ชัด ๆ ขี้โกงกันเกินไปแล้ว!!”

        พอใช้เวทย์ฟื้นฟูร่างกายตัวเองได้ ออสการ์ก็รีบท่องเมฆาต่ออย่างไม่ยอมอยู่กับที่ให้เป็นเป้านิ่ง สายตาจ้องมองเขม็งเพื่อหาสาเหตุว่าเมื่อสักครู่นี้โดนอะไรเข้าไป!

        และเมื่อเห็นได้อย่างชัดเจน เขาก็สบถหยาบคายออกมาอย่างเหลืออด

        หัวของแรดยูนิคอร์น 3 หัวสลับที่กันได้ หัวด้านข้างที่ขาดลงไปตอนนี้กลับมาอยู่ในสภาพเดิม และกลายเป็นหัวตรงกลางที่ขาดและกุดสั้นเหลือแต่คอ

        น่าเจ็บใจยิ่งไปกว่านั้น มันกำลังก่อตัวงอกเป็นหัวใหม่ขึ้นมา!!

        ถ้าไม่เรียกขี้โกง!? แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?

        …

        ฟุ่บ!!

        “ดาบผ่าปฐพี!”

        ฉั๊วะ!!

        ฟุ่บ! ฟุ่บ!

        “ดาบผ่าปฐพี!!”

        ฉับ!!

        ฟุ่บ!

        “ดาบผ่าปฐพี!!”

        ฉับ!!

        กึง!!!

        ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุบ!

        “ชิบเอ้ย!! พอเหลือ 2 หัวหนังมันก็ยิ่งเหนียวขึ้นไปอีก! ให้ตายเถอะ! ดาบเราจะทนไหวมั้ยละเนี่ย!?”

        นี่เป็นครั้งที่ 3 แล้วที่เด็กหนุ่มเสี่ยงพุ่งเข้าไปโจมตีอย่างต่อเนื่อง เขาก้าวเหยียบอากาศเพียงครั้งเดียวยอมหลบเลี่ยงแบบฉิวเฉียดเพื่อเพิ่มความเร็วในการผ่าปฐพีให้เร็วขึ้น

        มันก็ยังได้ผลไม่เต็มที่นัก ดาบผ่าปฐพีที่เสริมด้วยเพลิงฟ้าครามตัดหัวแรกได้โดยการฟันลงไป 2 ครั้ง

        แต่แค่นั้นไม่สามารถจัดการกับหัวที่ 2 ได้

        หัวตรงกลางที่ย้ายออกมามีพลังป้องกันที่เหนือกว่าเดิมเกือบเท่าตัว และการงัดด้วยนอของมันก็รุนแรงขึ้นอีกเป็นเท่าตัวด้วยเช่นกัน

        ดาบยักษ์ของเขาบิ่นไปแทบจะทั้งเล่มแล้ว

        ฟุ่บ! ฟุ่บ! ตุบ!

        “เอ๋…?”

        ออสการ์อุทานออกมาอย่างพิศวงเมื่อการท่องเมฆาล้มเหลวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เท้าของเขาแตะลงพื้นถ้ำ และต้องรีบท่องไพรแปดทิศเคลื่อนไหวไปรอบ ๆ ด้วยความเร็วที่น้อยลงเกือบครึ่ง

        พลังเวทย์หมด!? ปีกแห่งสายลมหยุดทำงาน!?

        “ตรวจสอบพลังเวทย์!”

        เด็กหนุ่มรีบเรียกหลอดมานาให้ปรากฏออกมาทันที และพบว่ามันว่างเปล่าจริง ๆ เขารีบควักเม็ดยาเติมมานาออกมายัดใส่ปาก

        “เอ๋? เกิดบ้าอะไรขึ้น?”

        ไม่เต็ม! แถบสีเหลืองทองเพิ่มขึ้นมาเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น มันทำให้ออสการ์ต้องอุทานออกมาอย่างงงงวยอีกครั้ง

        ‘ยาปลอม! เราถูกโกง!!!’

        นั่นคือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว…