สะท้อนภพลิขิตรักข้ามกาล

        ภายใต้แสงสุดท้ายของทิวาที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า ขบวนเดินทางที่บัดนี้เหลือเพียงรถม้าของเซี่ยหยางเพียงคันเดียว ก็ได้เคลื่อนตัวเข้ามาสู่ประตูเมืองส่านโจวด้วยสภาพทุลักทุเลอย่างยิ่ง

อาภรณ์ที่เคยงดงาม บัดนี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินจากการเก็บกู้ซากสัมภาระ บ่าวชายทั้งสองมีรอยฟกช้ำและบาดแผลถลอกปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน บรรยากาศแห่งความตื่นเต้นยินดีที่เคยมีในตอนแรกได้มลายหายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าและความเงียบงันที่น่าอึดอัดใจ

ภาพของขบวนคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่ดูราวกับเพิ่งผ่านการปล้นชิงมาหมาดๆ นั้น ดึงดูดสายตาของชาวเมืองส่านโจวที่สัญจรไปมาได้อย่างดี เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเป็นระยะๆ แต่ในเวลานี้...ไม่มีผู้ใดในขบวนมีอารมณ์จะไปใส่ใจกับสายตาเหล่านั้น

“เราต้องหาโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุด” อู๋อิ่งควบม้าเข้ามาใกล้รถม้าแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เขาคือคนเดียวที่ยังคงความสงบนิ่งไว้ได้มากที่สุด “คุณชายทั้งสองเสี่ยวชุ่ยจำเป็นต้องได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ส่วนผู้บาดเจ็บก็ต้องได้รับการรักษาโดยเร็วที่สุด”

เขาใช้เวลาไม่นานในการสอบถามเส้นทางและหาโรงเตี๊ยมที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดในเมือง ก่อนจะนำขบวนเดินทางที่อิดโรยเข้าไปจอดเทียบที่หน้าประตู

เมื่อได้ที่พักอันเป็นสัดส่วนและปลอดภัยแล้ว พญาหงส์ที่เคยสงบนิ่งอยู่ตลอดการเดินทางก็เริ่มสยายปีกบัญชาการในทันที!

เซี่ยหยางไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกหรือสิ้นหวังออกมาให้ใครเห็นแม้แต่น้อย เขากลายเป็นศูนย์กลางแห่งความสงบที่คอยจัดการความวุ่นวายทั้งหมดด้วยตนเอง

“หลงจู๊..!” เขาเอ่ยเรียกเถ้าแก่โรงเตี๊ยมที่รีบวิ่งเข้ามาต้อนรับด้วยตนเอง “ในเมืองนี้มีโรงหมอหรือท่านหมอที่เก่งกาจที่สุดอยู่ที่ใด?”

เมื่อได้ความแล้ว เขาก็หันไปทางเสี่ยวชุ่ย “พาอาหู่และอากังไปให้ท่านหมอตรวจดูอาการและทำแผลให้เรียบร้อยก่อน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดข้ารับผิดชอบให้เอง”

“เจ้าค่ะคุณชาย!” เสี่ยวชุ่ยรับคำอย่างแข็งขัน ก่อนจะรีบประคองบ่าวชายทั้งสองที่เดินกระโผลกกระเผลกออกไป

จากนั้นเขาก็หันไปทางสหายรักและองครักษ์ “ต้าซู...เรื่องเสบียงอาหาร ยา และของใช้จำเป็นที่สูญเสียไป...คงต้องรบกวนท่านเป็นธุระจัดการให้”

“วางใจได้เลยเสี่ยวหยาง!” ซูเหวินจื่อตบอกรับคำ “ข้าจะไปกว้านซื้อของที่ดีที่สุดในเมืองนี้มาให้เจ้าเอง!”

“ส่วนท่าน...อู๋อิ่ง” เขาหันไปทางองครักษ์ “ข้าต้องการรถม้าสัมภาระคันใหม่ที่แข็งแรงกว่าเดิม...พร้อมด้วยม้าลากอย่างน้อยสองตัว เรื่องนี้คงต้องรบกวนท่านแล้ว”

“ขอรับคุณชาย” อู๋อิ่งรับคำสั่งสั้นๆ ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันไปปฏิบัติภารกิจของตนเอง

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เซี่ยหยางจึงเดินขึ้นไปยังห้องพักชั้นบนของตนเอง เขาทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เนื้อดีข้างหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปยังวิถีชีวิตของชาวเมืองส่านโจวที่ยังคงคึกคักแม้ในยามค่ำคืน

เมืองแห่งนี้ช่างแตกต่างจากฉางอัน...ที่นั่นคือศูนย์กลางแห่งอำนาจและการเมือง แต่ที่นี่...คือศูนย์กลางแห่งการค้าขายและชีวิตชีวาที่แท้จริง

เขายกถ้วยชาขึ้นจิบ พลางใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง...แผนการเดิมพังทลายลงแล้ว...บัดนี้เขาต้องสร้างแผนการใหม่ขึ้นมาทั้งหมด...ภายใต้เวลาที่เหลือน้อยลงทุกที

“คุณชายขอรับ...น้ำชาร้อนๆ มาแล้วขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์เดินนำกาน้ำชาใหม่เข้ามาเติมให้ด้วยท่าทีประจบสอพลอ

“ขอบใจเจ้ามาก” เซี่ยหยางเอ่ยขึ้น “ว่าไปแล้ว...ในเมืองส่านโจวแห่งนี้ พอจะมีสถานที่ใดน่าสนใจ...หรือมีร้านค้าที่ขายของเก่าของหายากอยู่บ้างหรือไม่?”

เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มกว้าง “มีแน่นอนขอรับคุณชาย! หากเป็นของหายากแล้วล่ะก็...ต้องไปที่ ‘ตรอกสมบัติ’ ท้ายตลาดทิศตะวันออกเลยขอรับ! ที่นั่นมีร้านค้าของเก่าและของแปลกจากทั่วทุกสารทิศมารวมกันอยู่ บางทีคุณชายอาจจะได้พบเจอกับของล้ำค่าที่คาดไม่ถึงก็ได้นะขอรับ!”

“เช่นนั้นรึ...” เซี่ยหยางผงกศีรษะรับช้าๆ...ในใจได้บันทึกข้อมูลนั้นไว้เรียบร้อยแล้ว

เวลาผ่านไปไม่นาน...ซูเหวินจื่อก็เป็นคนแรกที่กลับมาถึงโรงเตี๊ยม เขาเดินเข้ามาในห้องพักของเซี่ยหยางด้วยสภาพที่เหงื่อชุ่มแผ่นหลัง

“ให้ตายเถอะ! เหนื่อยเป็นบ้า!” เขาทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนจะคว้าถ้วยชาจากมือของเซี่ยหยางไปยกดื่มรวดเดียวจนหมดถ้วย! “กว่าจะหาซื้อของได้ครบทุกอย่าง...เล่นเอาข้าเดินจนขาลากไปหมด!”

อู๋อิ่งที่เดินตามเข้ามาติดๆ ยืนมองภาพนั้นด้วยความประหลาดใจระคนทึ่งอยู่เงียบๆ...เขาไม่เคยคิดเลยว่าคุณชายผู้สูงศักดิ์เช่นคุณชายซูจะสนิทสนมกับคุณชายเซี่ยถึงขั้นที่จะกล้าหยิบฉวยถ้วยชาของอีกฝ่ายมาดื่มได้อย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้

“เรียนคุณชาย” เขารายงานเสียงเรียบ “รถม้าสำหรับขนสัมภาระคันใหม่...เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วขอรับ”

ขณะเดียวกันนั้นเอง เสี่ยวชุ่ยก็ได้ประคองอาหู่และอากังที่บัดนี้มีผ้าพันแผลพันอยู่ตามแขนและศีรษะ เดินกระโผลกกระเผลกกลับเข้ามาในโรงเตี๊ยมพอดี

บัดนี้...คณะเดินทางทั้งหมดได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง...

แม้จะเหนื่อยล้า...บาดเจ็บ...และสูญเสียทรัพย์สินไปมากมาย...แต่ภายใต้การนำอันสุขุมเยือกเย็นของพญาหงส์...พวกเขาก็สามารถตั้งหลักขึ้นมาใหม่ได้อีกครั้ง...

พายุลูกแรกได้พัดผ่านไปแล้ว...แต่พวกเขาทุกคนรู้ดีว่า...พายุลูกต่อไปที่รออยู่เบื้องหน้านั้น...จะต้องหนักหน่วงกว่านี้อย่างแน่นอน...

…..

ค่ำคืนในเมืองส่านโจวนั้นคึกคัก และเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาไม่แพ้เมืองหลวง หลังจากที่ทุกคนได้กลับมารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาที่โรงเตี๊ยมแล้ว เซี่ยหยางก็ได้สั่งให้เสี่ยวเอ้อร์จัดเตรียมโต๊ะอาหารชุดใหญ่ที่สุด พร้อมทั้งแนะนำอาหารรสเลิศประจำเมืองมาให้ทุกคนได้รับประทาน เพื่อเป็นการปลอบขวัญและฟื้นฟูพลังกายหลังจากที่ต้องเผชิญกับเรื่องราวเลวร้ายมาตลอดทั้งวัน

ทว่า...แม้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจะดูผ่อนคลาย แต่ในใจของเสิ่นอี้นั้นกลับยังคงครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน

หลังจากที่ทุกคนได้อิ่มหนำสำราญแล้ว เขาก็วางตะเกียบลงช้าๆ จ้องมองเปลวเทียนที่สั่นไหวอยู่กลางโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่สุขุมและจริงจัง

“เรื่องที่เกิดขึ้นกลางทางในวันนี้...ข้าคิดว่ามันมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล”

คำพูดนั้นทำให้ซูเหวินจื่อและอู๋อิ่งที่กำลังจะยกจอกสุราขึ้นดื่มถึงกับต้องหยุดชะงักไปในทันที

เซี่ยหยางกล่าวต่อ “ปกติแล้ว...เหตุการณ์หินถล่มหรือเพลารถม้าหัก มักจะเกิดขึ้นในช่วงหลังฝนตกหนักที่ดินและไม้ยังคงชื้นแฉะ...แต่วันนี้ท้องฟ้าปลอดโปร่งมาหลายวันแล้ว...การที่มันจะเกิดขึ้นอย่างพอดิบพอดีในเส้นทางที่คับขันที่สุดนั้น...ช่างน่าสงสัยเกินไป”

ซูเหวินจื่อและอู๋อิ่งหันไปสบตากันด้วยความประหลาดใจ! พวกเขาต่างก็รู้สึกถึงความผิดปกติเช่นกัน แต่กลับไม่คิดว่าคุณชายเซี่ยที่ดูบอบบางและไม่เคยประสาเรื่องทางโลก จะสามารถมองการณ์ไกลและวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างเฉียบคมถึงเพียงนี้! แววตาที่พวกเขามองมายังเซี่ยหยางนั้น...ได้แปรเปลี่ยนจากความเป็นห่วง...เป็นความทึ่งและยอมรับโดยไม่รู้ตัว

“เจ้าหมายความว่า...นี่เป็นฝีมือของคนงั้นรึ!” ซูเหวินจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวขึ้น

เซี่ยหยางเพียงพยักหน้ารับช้าๆ “ข้ายังไม่มีหลักฐาน...แต่สัญชาตญาณของข้ามันบอกเช่นนั้น” เขาทอดถอนใจยาว “เอาเถิด...เรื่องนี้เก็บไว้ก่อน...ในเมื่อเราทำอะไรไม่ได้ ก็อย่าปล่อยให้มันมาทำลายค่ำคืนอันดีงามของเราเลย”

เขาเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “ข้าได้ยินเสี่ยวเอ้อร์บอกว่าในเมืองนี้มี ‘ตรอกสมบัติ’ อยู่...เห็นว่ามีของแปลกๆ ขายอยู่มากมาย...พวกเราไปเดินเล่นย่อยอาหารกันสักหน่อยดีหรือไม่? เผื่อว่าจะได้เจออะไรดีๆ สักอย่างสองอย่าง”

เมื่อเห็นว่าสหายรักไม่ได้จมอยู่กับความเศร้า ซูเหวินจื่อก็รู้สึกยินดีขึ้นมาทันที “เป็นความคิดที่ดี! ไปกันเถอะ!”

ตรอกสมบัติแห่งเมืองส่านโจวนั้น ช่างสมกับชื่อของมันเสียจริง...

มันเป็นเพียงตรอกเล็กๆ ที่ไม่ได้กว้างขวางนัก แสงสว่างจากโคมไฟกระดาษที่แขวนอยู่ตามชายคาร้านรวงนั้นสลัวรางและดูเก่าแก่ กลิ่นอายของกาลเวลา...กลิ่นกำยานจางๆ...กลิ่นไม้เก่า...และกลิ่นโลหะที่ถูกเก็บไว้นานปีลอยคละคลุ้งปะปนกันไปในอากาศ ที่นี่ไม่มีเสียงจอแจจอแจเหมือนตลาดใหญ่ แต่กลับเต็มไปด้วยความลึกลับและบรรยากาศที่น่าค้นหา

สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอยที่ปูด้วยผ้าเนื้อหยาบ บนนั้นวางเรียงรายไปด้วยของเก่าเก็บนานาชนิด...ตั้งแต่ถ้วยชามกระเบื้องลายคราม, ม้วนภาพวาดโบราณ, อาวุธเก่าคร่ำคร่า, ไปจนถึงของแปลกประหลาดที่ไม่อาจทราบได้ว่าคืออะไร

เซี่ยหยางเดินทอดน่องไปอย่างช้าๆ เขากวาดสายตามองของบนแผงซ้ายทีขวาทีด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้น...ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเห็นตลาดของเก่าที่ “แท้จริง” เช่นนี้!

“คุณชาย...สนใจดูของก่อนหรือไม่ขอรับ?”

เสียงเรียกของพ่อค้าเฒ่าผู้หนึ่งทำให้เซี่ยหยางต้องหยุดชะงักฝีเท้า เขามองไปยังแผงของชายชราผู้นั้น...ก่อนที่สายตาของเขาจะไปสะดุดเข้ากับ...ก้อนหินสีดำสนิททรงแปลกประหลาดก้อนหนึ่ง

มันมีขนาดประมาณกำปั้นเด็ก ผิวของมันขรุขระและมีรอยหลอมละลายที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ ที่สำคัญ...มันให้ความรู้สึกที่หนักแน่นและเย็นเยียบกว่าหินธรรมดาทั่วไป

เซี่ยหยางหยิบมันขึ้นมาพิจารณาในมือ...จิตวิญญาณของเสิ่นอี้นั้นกำลังเต้นระรัว!

‘นี่มัน...นี่มันแร่เหล็กจากอุกกาบาตชัดๆ! โลหะจากนอกโลกที่แข็งแกร่งและทนทานกว่าเหล็กกล้าที่ดีที่สุดในยุคนี้เสียอีก!’

“ก้อนหินนี่...ท่านได้แต่ใดมาหรือ?” เขาแสร้งถามอย่างไม่ใส่ใจ

“โอ้...ก้อนนั้นน่ะรึขอรับ” พ่อค้าเฒ่าหัวเราะแหะๆ “ข้าเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน ไปเก็บได้จากบนภูเขาเมื่อหลายปีก่อน เห็นว่ามันดูแปลกดีจึงเก็บมา...คุณชายสนใจรึขอรับ? หากสนใจ...ข้ายกให้ท่านฟรีๆ เลยก็ได้!”

เซี่ยหยางส่ายหน้าเบาๆ “ของทุกชิ้นย่อมมีราคาของมัน” เขากล่าวพลางหยิบเงินออกมาสองสามอีแปะส่งให้ “ข้าซื้อมัน”

หลังจากได้ของชิ้นแรกมาแล้ว เขาก็เดินต่อไปยังอีกแผงหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในตรอก บนแผงนั้นมีหีบไม้ใบเล็กๆ หลายใบวางอยู่ เมื่อเปิดออก...ภายในกลับบรรจุเมล็ดธัญพืชแห้งๆ สีน้ำตาลเข้มที่ดูไม่น่ากินเอาเสียเลย

เขาหยิบมันขึ้นมาดม...กลิ่นหอมไหม้จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์นั้น...ทำให้นางพญาหงส์ในร่างเขายิ้มออกมาอย่างสมใจ!

‘เมล็ดกาแฟสด! ไม่ผิดแน่!’ นางร้องก้องในใจ ‘ของล้ำค่าจากแดนไกลที่คนในยุคนี้ยังไม่มีผู้ใดรู้จัก!’

“พ่อค้า...เมล็ดพวกนี้คือเมล็ดอะไรกัน?”

“ข้าเองก็ไม่ทราบขอรับคุณชาย” พ่อค้าหนุ่มตอบอย่างซื่อๆ “สหายข้าที่เดินทางไปกับกองคาราวานบอกว่าได้มันมาจากชนเผ่าทางทิศตะวันตกไกลโพ้น...พวกเขาบอกว่าเอาไปคั่วแล้วบดชงกับน้ำร้อนดื่มแล้วจะทำให้ตื่นตัว...แต่ข้าลองทำดูแล้ว...มันขมจนลิ้นแทบจะไหม้! คงจะเอาไว้ใช้เป็นเครื่องเทศหรือยาอะไรสักอย่างกระมัง...คุณชายสนใจจะลองซื้อไปดูหรือไม่ขอรับ? ข้าขายให้ท่านถูกๆ เลย!”

เซี่ยหยางไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขากว้านซื้อเมล็ดกาแฟทั้งหมดที่พ่อค้ามีมาจนหมดสิ้น...

ขากลับโรงเตี๊ยม...ซูเหวินจื่อและเสี่ยวชุ่ยต่างมอง “ของที่ระลึก” ในมือของคุณชายด้วยความงุนงง...ก้อนหินดำๆ ประหลาดหนึ่งก้อน...กับเมล็ดพืชหน้าตาพิลึกอีกหนึ่งห่อใหญ่...

แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่า...สิ่งที่อยู่ในมือของเซี่ยหยางในยามนี้นั้น...ไม่ใช่แค่ของแปลก...

แต่มันคือ “เหล็กกล้า” ที่จะใช้สร้างอาวุธ...และ “ทองคำ” ที่จะใช้สร้างกองทัพ...

มันคือ...เมล็ดพันธุ์แห่งอนาคต...ที่กำลังจะถูกหว่านลงบนแผ่นดินแห่งอดีตแห่งนี้...