หลังจากขับไล่น้องชายผีพนันออกไปได้อย่างราบคาบ ไป๋ลี่เซียนก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า นางกลับมานั่งลงที่โต๊ะทำงานตัวเดิม แววตากลมโตคู่สวยฉายประกายความมุ่งมั่นและเฉียบคมยิ่งขึ้น การจัดการกับคนตระกูลไป๋และตระกูลเฟิงเป็เพียงแค่การกวาดล้างขยะชิ้นเล็กๆ รอบตัว สิ่งสำคัญที่สุดที่จะทำให้นางยืนหยัดได้อย่างมั่นคง และสร้างอำนาจเงินตราขึ้นมาต่อกรกับศัตรูทั้งหมดได้ คือ "ทุนตั้งต้น"
และทุนตั้งต้นที่ดีที่สุด ก็ไม่ใช่ของใครที่ไหน... แต่มันคือสินเดิมจำนวนมหาศาลของมารดาผู้ล่วงลับ (ฮูหยินใหญ่สกุลไป๋คนก่อน) ที่ถูกแม่เลี้ยงหน้าเือย่าง 'ฮูหยินรอง' แอบยักยอกและฉ้อฉลโยกย้ายไปเป็ของตนเองทีละเล็กทีละน้อยหลังมารดาของนางเสียชีวิต
ในอดีตชาติ ลี่เซียนเป็คนหัวอ่อนและไร้เดียงสา ถูกแม่เลี้ยงจอมปลอมเป่าหูด้วยคำพูดหวานชวนเชื่อว่า 'ทรัพย์สินเหล่านี้ให้แม่เลี้ยงช่วยดูแลจัดการแทนไปก่อน เพื่อความปลอดภัยและเพื่อความเป็ระเบียบเรียบร้อยในจวน' นางจึงยินยอมมอบกุญแจและสิทธิ์การดูแลห้องเก็บสมบัติให้ไปโดยไม่เอะใจ สุดท้ายเมื่อนางรู้ตัว ทรัพย์สินมีค่าส่วนใหญ่ก็ถูกแม่เลี้ยงแอบขายและโอนย้ายไปเป็สินเดิมของน้องสาวต่างแม่ (ไป๋ซูหรัน) จนหมดสิ้น
แต่วันนี้... ทุกอย่างจะต้องกลับมาเป็ของเ้าของที่แท้จริง!
ลี่เซียนลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงผ้าไหมสีอ่อนพลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน นางหันไปสั่งการชุนเถาที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาด้วยท่าทางโล่งอก
"ชุนเถา เ้าไปเตรียมกล่องไม้ไผ่สำหรับใส่บัญชีและตราประทับมาให้ข้า พร้อมกับตามลุงฝูพ่อบ้านเก่าแก่ประจำตระกูลมาพบข้าที่ห้องโถงเล็กเรือนคลังสินค้าท้ายจวนทันที"
ชุนเถากะพริบตาปริบๆ ด้วยความแปลกใจ แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจแผนการทั้งหมดของคุณหนูนัก แต่จากเหตุการณ์หลายวันที่ผ่านมา นางรู้ดีว่าคุณหนูในยามนี้มีความเด็ดขาดและฉลาดเฉลียวเพียงใด จึงรีบรับคำและวิ่งไปจัดการตามคำสั่งทันทีอย่างกระตือรือร้น
ผ่านไปไม่ถึงเค่อ (สิบห้านาที) ลุงฝู พ่อบ้านชราผู้ซื่อสัตย์ที่รับใช้ตระกูลมานานนับสิบปี และถูกฮูหยินรองลดบทบาทให้ออกไปดูแลคลังสินค้าท้ายจวนอย่างไร้ความสำคัญ ก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งมายังห้องโถงเล็กด้วยสีหน้าประหลาดใจ
"คุณหนูใหญ่... บ่าวได้ยินชุนเถาบอกว่า ท่าน้าพบข้าอย่างนั้นหรือขอรับ?" ลุงฝูประสานมือคำนับด้วยความนอบน้อม ดวงตาฝ้าฟางตามวัยฉายแววความกังวลเล็กน้อย เพราะเกรงว่าคุณหนูจะโดนรังแกจากฮูหยินรองอีก
ลี่เซียนแย้มยิ้มบางเบา ผายมือเชิญให้พ่อบ้านชรานั่งลง "ลุงฝู เชิญนั่งก่อนเถอะเ้าค่ะ ข้ามีเื่สำคัญบางอย่างอยากจะปรึกษาและให้ท่านช่วยจัดการ"
"เื่สำคัญอะไรหรือขอรับคุณหนู? หากเป็เื่เงินทองหรือปัญหาในจวน บ่าวเกรงว่า..." พ่อบ้านชราอึดอัดใจ เพราะรู้ดีว่าอำนาจในจวนตอนนี้อยู่ในมือของฮูหยินรองจนหมดสิ้นแล้ว บ่าวไพร่เกือบทั้งหมดต่างเกรงกลัวอำนาจมืดของฮูหยินรอง ไม่มีใครกล้าช่วยเหลือคุณหนูใหญ่เลยสักคน
ลี่เซียนไม่รอช้า นางหยิบสมุดบัญชีเก่าคร่ำครึเล่มหนึ่งที่นางแอบไปค้นเจอในห้องหนังสือลับของมารดาออกมาวางลงบนโต๊ะ สมุดเล่มนั้นระบุรายการสินเดิมทั้งหมดที่ฮูหยินใหญ่ผู้ล่วงลับนำติดตัวเข้ามาในวันแต่งงานอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งที่ดินทำกิน โรงเตี๊ยม ร้านค้ากลางเมืองหลวง และเครื่องประดับอัญมณีล้ำค่า
"ลุงฝู ท่านจำสมุดบัญชีเล่มนี้ได้หรือไม่เ้าค่ะ?" ลี่เซียนเลื่อนสมุดบัญชีไปตรงหน้าพ่อบ้านชรา
ลุงฝูเพ่งมองสมุดเล่มนั้นครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาฝ้าฟางจะเบิกกว้างด้วยความใ "นี่มัน... สมุดบัญชีสินเดิมของฮูหยินใหญ่ผู้ล่วงลับ! สมุดเล่มนี้หายสาบสูญไปั้แ่ท่านฮูหยินใหญ่จากไปแล้วนี่ขอรับ เหตุใดจึงมาอยู่กับคุณหนูได้เล่า!"
"ข้าบังเอิญหาพบเองเ้าค่ะ..." ลี่เซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับคมกริบ "ลุงฝู ท่านเป็คนเก่าคนแก่ที่ซื่อสัตย์และรู้เห็นความเป็ไปในจวนแห่งนี้ดีที่สุด ข้าอยากถามท่านตามตรงว่า... ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นับั้แ่ท่านแม่เสียชีวิตลง สินเดิมจำนวนมหาศาลเหล่านี้ ถูกฮูหยินรองทยอยยักยอกและแอบขายเปลี่ยนมือไปเป็ของตระกูลเดิมของนาง มากน้อยเพียงใดแล้วเ้าค่ะ?"
เมื่อได้ยินคำถามตรงไปตรงมาเช่นนั้น ลุงฝูถึงกับหน้าถอดสี รีบกวาดสายตามองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าจะมีใครมาได้ยินเข้า เขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบเสียงสั่น
"คุณหนู... เื่นี้พูดพล่อยๆ ไม่ได้นะขอรับ ฮูหยินรองนางมีอำนาจมากในจวนตอนนี้ สมบัติของฮูหยินใหญ่... เกือบแปดส่วนถูกนางอ้างว่านำไป 'จัดการบริหารเพื่อผลกำไร' แต่แท้จริงแล้ว... นางแอบโอนโฉนดที่ดินสามแปลง และร้านค้าใจกลางเมืองอีกสองแห่ง ไปเป็ชื่อของน้องชายตนเอง และยังเอาเครื่องประดับทองคำฝังเพชรไปทำเป็สินสมรสเตรียมไว้ให้คุณหนูรอง (ไป๋ซูหรัน) หมดแล้วขอรับ!"
แม้ลี่เซียนจะคาดเดาไว้ 100% อยู่แล้ว แต่พอได้ยินคำยืนยันจากปากพ่อบ้านผู้ดูแลคลังสินค้า ความโกรธแค้นและรังเกียจก็พุ่งพล่านขึ้นมาในอก ฮูหยินรองหน้าเืผู้นี้ช่างมีความโลภอย่างไร้ยางอายจริงๆ กล้าสูบเืสูบเนื้อแม้กระทั่งคนตาย!
"ดี... ดีมาก!" ลี่เซียนแค่นหัวเราะเ็า นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประกายตาเต็มไปด้วยความเด็ดขาด "ในเมื่อพวกมันกล้าปล้นชิงสมบัติของมารดาข้าไปหน้าด้านๆ ข้าในฐานะบุตรสาวคนโตและผู้สืบทอดที่ถูกต้องตามกฎหมาย ก็จะไป 'ทวงคืน' มันกลับมาด้วยตัวเอง!"
"คุณหนูจะไปทวงคืนอย่างไรหรือขอรับ? ฮูหยินรองไม่มีทางยอมคืนให้ง่ายๆ แน่ นางคงจะโวยวายและให้ท่านพ่อมาเล่นงานท่านอีกนะขอรับ!" ลุงฝูท้วงด้วยความเป็ห่วง
"ท่านพ่อหรือ?" ลี่เซียนยิ้มเยาะ "ท่านพ่อตอนนี้กำลังหัวเสียเื่ตระกูลเฟิง และได้ให้สัญญาปากเปล่าไว้แล้วว่า จะไม่เข้ามาเกี่ยวข้องหากข้าจัดการบริหารทรัพย์สินของตนเอง อีกอย่าง... การไปทวงสมบัติครั้งนี้ ข้าไม่ได้จะไปทะเลาะตบตีกับนางเหมือนสตรีไร้สมองหดอกเ้าค่ะ แต่ข้าจะใช้ 'กฎหมายและหลักฐาน' บีบให้ฮูหยินรองต้องคุกเข่าคืนสมบัติให้ข้าด้วยความสมัครใจเอง!"
ว่าแล้ว ลี่เซียนก็กวักมือเรียกชุนเถาและลุงฝูให้เข้ามาใกล้ พร้อมกับกระซิบบอกแผนการอันแยบยลที่นางเตรียมไว้ล่วงหน้า
ยามอู่ (11.00 - 13.00 น.) แดดกำลังจ้า ฮูหยินรองกำลังนั่งจิบชาชั้นดีอย่างสบายอารมณ์อยู่ภายในห้องโถงใหญ่เรือนประธาน โดยมีบรรดาสายสืบและบ่าวรับใช้คอยพัดวีเอาใจ ทว่าความสุขสำราญนั้นก็ต้องสะดุดหยุดลง เมื่อจู่ๆ เสียงฝีเท้าก้าวหนักแน่นและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน
"ฮูหยินเ้าคะ! ไม่ดีแล้วเ้าค่ะ! คุณหนูใหญ่... คุณหนูใหญ่บุกมาที่เรือนประธานพร้อมกับพ่อบ้านฝูและบ่าวไพร่หลายคนเ้าค่ะ!" สาวใช้คนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน
ฮูหยินรองขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ นางวางถ้วยชาลงกระแทกโต๊ะเสียงดัง "นังเด็กสารเลวคนนี้อีกแล้วหรือ! เพิ่งจะไล่ตระกูลเฟิงไปได้ไม่ทันไร กล้าดีอย่างไรถึงบุกมาสร้างความวุ่นวายที่เรือนประธานของข้า! ไปดูก1ันซิว่ามัน้าอะไร!"
ฮูหยินรองลุกขึ้นสะบัดชายเสื้อเดินออกไปด้วยท่าทางหยิ่งทะนง ทว่าเมื่อก้าวออกมาถึงลานกว้างหน้าห้องโถง ภาพที่เห็นก็ทำให้ฮูหยินรองต้องชะงักกึก
ไป๋ลี่เซียนยืนสง่านิ่งอยู่กลางลานเรือน ด้านหลังมีลุงฝูกำลังถือหีบไม้เอกสารและสมุดบัญชีเก่าคร่ำครึยืนประกบ ใบหน้าของลี่เซียนประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น แววตาทรงอำนาจจนฮูหยินรองที่แก่พรรษากว่ายังรู้สึกหนาวะเืในอกอย่างประหลาด
"ไป๋ลี่เซียน! เ้าบุกมาที่เรือนประธานของข้าด้วยเหตุอันใด! คิดจะก่อเื่อะไรขึ้นมาอีก!" ฮูหยินรองแผดเสียงแหลมสูงตวาดใส่ทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความระแวงในใจ
ลี่เซียนไม่ได้แสดงท่าทีตื่นกลัว นางค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาฮูหยินรองช้าๆ ก่อนจะหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตากลมโตมองสำรวจแม่เลี้ยงหน้าเืหัวจรดเท้าด้วยแววตาสมเพช
"ข้าไม่ได้มา 'ก่อเื่' หดอกเ้าคะท่านแม่เลี้ยง..." ลี่เซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ชัดเจนทุกถ้อยคำจนบ่าวไพร่รอบข้างต่างเงียบกริบตั้งใจฟัง "ข้ามาเพื่อ 'ทวงของ' ต่างหากล่ะเ้าคะ"
"ทวงของ? ทวงของอะไรของเ้า ข้าไม่เข้าใจ!" ฮูหยินรองเชิดหน้าขึ้นปฏิเสธเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเริ่มเต้นระรัวเมื่อเห็นสมุดบัญชีในมือพ่อบ้านฝู
"ไม่เข้าใจอย่างนั้นหรือ?" ลี่เซียนหันไปพยักเพยิดให้ลุงฝูก้าวออกมาข้างหน้า เปิดสมุดบัญชีหน้าที่มีตราประทับและลายมือชื่อของฮูหยินใหญ่ผู้ล่วงลับชูขึ้นให้ทุกคนได้เห็นประจักษ์ชัดเจน "สมุดบัญชีสินเดิมของท่านแม่ ที่ท่านแม่เลี้ยงแอบอ้างสิทธิ์โยกย้ายโฉนดที่ดินสามแปลง และร้านค้าใจกลางเมืองอีกสองแห่ง ไปเป็ชื่อของน้องชายท่าน และแอบเอาเครื่องประดับทองคำฝังเพชรไปซ่อนไว้ในเรือนส่วนตัว... ท่านยังจะกล้าปฏิเสธอีกหรือว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่การ 'ยักยอกและฉ้อฉล' ทรัพย์สินของผู้อื่น!"
ฉึก!
คำว่า 'ยักยอกและฉ้อฉล' ราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่กรีดแทะหน้าของฮูหยินรองจนชาไปหมด ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างงดงามซีดเผือดลงในชั่วพริบตา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ นางไม่คิดเลยว่าเด็กสาวอายุสิบห้าปีจะสืบหาหลักฐานและรื้อฟื้นเื่นี้ขึ้นมาได้รวดเร็วและแม่นยำขนาดนี้!
"เจ... เ้ากล่าวหาข้า!" ฮูหยินรองเสียงสั่นเครือ พยายามโวยวายกลบเกลื่อนความผิด "สมบัติบ้าบออะไร สมุดบัญชีปลอมๆ เล่มนั้น ข้าไม่เคยเห็น! บ่าวไพร่คนไหนกล้าใส่ร้ายข้า ข้าจะสั่งโบยให้ตายคาไม้แน่!"
"บัญชีปลอมอย่างนั้นหรือเ้าคะ?" ลี่เซียนแค่นหัวเราะเยาะ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้า นางยกมือขึ้นตบแปะเบาๆ เป็สัญญาณ
ทันใดนั้นเอง บ่าวรับใช้ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่ลุงฝูแอบไปว่าจ้างมาจากสำนักคุ้มภัย ก็ยกหีบไม้ใบใหญ่อีกสองใบเดินก้าวเข้ามาสมทบ พร้อมกับพยานปากเอก ซึ่งเป็อดีตพ่อค้าคนกลางที่เคยร่วมมือกับน้องชายของฮูหยินรองในการแอบซื้อขายโฉนดที่ดิน เดินก้มหน้าก้มตาก้าวออกมาคุกเข่าลงต่อหน้าทุกคน!
"ฮูหยินรอง... ท่านอย่าปฏิเสธอีกเลยขอรับ ข้า... ข้าคือนายหน้าผู้รับซื้อโฉนดที่ดินของตระกูลไป๋ที่ท่านแอบเอามาขาย ตอนนี้ทางการและกรมที่ดินมีบันทึกหลักฐานการโอนกรรมสิทธิ์ที่เป็เท็จหมดแล้ว หากทางการตรวจสอบลึกลงไป ท่านกับน้องชายจะต้องติดคุกข้อหาฉ้อโกงทรัพย์สินผู้ตายอย่างแน่นอนขอรับ!" พยานปากเอกละล่ำละลักสารภาพออกมาจนหมดเปลือกด้วยความกลัวติดคุกหัวโต
บรรยากาศรอบลานเรือนประธานพลันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ บ่าวไพร่ต่างพากันซุบซิบนินทาด้วยความใ ไม่คิดว่าฮูหยินรองผู้แสนใจดีในสายตาคนนอก จะแอบทำเื่ชั่วช้าสามานย์ยักยอกสมบัติของฮูหยินใหญ่ผู้ล่วงลับไปมากมายถึงเพียงนี้
ฮูหยินรองเข่าแทบทรุด ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ นางหันไปมองหน้าลี่เซียนด้วยแววตาหวาดกลัวและโกรธแค้นสุดขีด เพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า เด็กสาวตรงหน้าไม่ใช่ "ลูกแกะเนื้อหวาน" ที่นางจะบีบขยี้ได้ตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว แต่คือนางพญาผู้เยือกเย็นและไร้ความปรานี ที่กลับมาทวงคืนทุกอย่างอย่างเอาเป็เอาตาย!
"ว่าอย่างไรล่ะเ้าคะท่านแม่เลี้ยง..." ลี่เซียนก้าวเข้าไปใกล้ฮูหยินรอง ชะโงกหน้ากระซิบด้วยน้ำเสียงแ่เบาแต่เยือกเย็นถึงกระดูกดำ "ท่านจะยอมส่งมอบโฉนดที่ดินและทรัพย์สินทั้งหมดคืนมาแต่โดยดี หรือจะให้ข้าหิ้วหลักฐานทั้งหมดนี้ไปฟ้องร้องทางการ และส่งตัวท่านกับน้องชายไปรับโทษในคุกหลวง ให้ตระกูลไป๋ต้องอับอายขายขี้หน้าไปทั่วแคว้น... เลือกเอา!"
ทางเลือกสองทางที่เหมือนตกลงสู่ขุมนรก ฮูหยินรองกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มืออ้วนท้วนสั่นเทาจนแทบจับอะไรไม่อยู่ นางรู้ดีว่าหากเื่นี้ถึงมือทางการ ชื่อเสียงและตระกูลเดิมของนางรวมถึงอนาคตของบุตรสาวจะต้องพินาศย่อยยับอย่างแน่นอน นางไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว!
ฮูหยินรองหลับตาลงด้วยความเจ็บใจและจำยอม นางกัดฟันกรอดเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ข้า... ข้าจะคืน... คืนให้เ้าทั้งหมดเดี๋ยวนี้!"
ชัยชนะอันงดงามและเด็ดขาดตกเป็ของไป๋ลี่เซียนในชั่วพริบตา โฉนดที่ดิน ร้านค้า และทรัพย์สินเงินทองมูลค่ามหาศาลของมารดา ถูกทยอยขนย้ายกลับคืนสู่คลังสมบัติส่วนตัวของนางจนหมดสิ้น
ทุนก้อนแรกอันมหาศาลได้มาอยู่ในมือของนางแล้ว! อาณาจักรการค้าและเส้นทางสู่การเป็มหาเศรษฐีนีผู้ทรงอิทธิพล ได้ถูกเปิดฉากขึ้นอย่างเป็ทางการและไม่มีสิ่งใดจะหยุดยั้งนางได้อีกต่อไป!
248
