แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม

เสียงกลองศึกของลานประลองเมืองเทียนหลิง…ดังขึ้นอีกครั้ง

ตึงงงงง—!

เสียงนั้นหนักแน่นราวฟ้าผ่า

สะเทือนผู้คนนับแสนทั่วสนาม

หลังผ่านรอบก่อนหน้า

จำนวนผู้เข้าแข่งขันเหลือไม่มากแล้ว

แต่บรรยากาศกลับยิ่งกดดันกว่าเดิมหลายเท่า

เพราะทุกคนรู้—

จากนี้ไป

“ไม่มีศิษย์อ่อนแอเหลืออยู่แล้ว”

ผู้ที่ยังยืนอยู่บนเวทีได้ในตอนนี้

ล้วนเป็นอัจฉริยะตัวจริง

และอัจฉริยะ…

ย่อมมีศักดิ์ศรีของอัจฉริยะ

ต่อให้แพ้—

ก็ต้องแพ้อย่างที่คนทั้งเมืองจดจำ

━━━━━━━━━━━━━━━

แดดยามสายส่องลงบนสนามหินสีดำ

สายลมพัดธงทั้งห้าสำนักสะบัดดังพรึ่บพรั่บ

ผู้คนบนอัฒจันทร์แน่นจนแทบไม่มีที่ว่าง

เสียงเดิมพันดังระงม

เสียงพ่อค้าตะโกนเรียกลูกค้า

เสียงขุนนางหัวเราะเบา ๆ

แต่ทันทีที่ชื่อแรกถูกประกาศ—

ทั้งสนามก็เงียบลงทันที

“ศึกที่หนึ่ง!”

“จินเยว่แห่งสำนักกระบี่ฟ้าคราม!”

“พบ…”

“เหยียนตงแห่งสำนักภูผาทมิฬ!”

ตูม—!

เสียงฮือฮาระเบิดขึ้นทั้งสนาม

เพราะนี่คือการปะทะกันของสองสัตว์ประหลาดตัวจริง

จินเยว่

อัจฉริยะหญิงแห่งสำนักกระบี่ฟ้าคราม

ส่วนเหยียนตง—

คือสัตว์ร้ายในร่างมนุษย์

หลายคนเริ่มลุกขึ้นยืน

แม้แต่พวกประมุขตระกูลยังเริ่มสนใจจริงจัง

━━━━━━━━━━━━━━━

บนเวทีประลอง

จินเยว่เดินขึ้นมาก่อน

ชุดกระบี่สีครามพลิ้วเบา

เส้นผมยาวสีดำสะบัดตามลม

นางงดงาม

เยือกเย็น

เหมือนจันทร์น้ำแข็งกลางคืนหนาว

แต่ไม่มีใครกล้าดูถูกนาง

เพราะทุกคนรู้ว่า—

กระบี่ของจินเยว่เร็วมาก

เร็วพอจะตัดคอคนก่อนอีกฝ่ายรู้ตัว

ตรงกันข้ามกับอีกฝั่ง

เหยียนตงเดินขึ้นเวทีช้า ๆ

ไม่มีอาวุธ

ไม่มีเกราะ

ไม่มีแม้แต่ท่วงท่าผู้เชี่ยวชาญ

เขาเพียงเดินขึ้นมาเฉย ๆ

แต่ทุกก้าว—

กลับหนักแน่นเหมือนภูเขาถล่ม

พื้นหินแตกร้าวเล็กน้อยใต้ฝ่าเท้า

แรงกดดันจากร่างกายนั้น…

ทำให้ผู้ชมแถวหน้าเริ่มหายใจลำบาก

เหยียนตงมองจินเยว่

“ข้าไม่ชอบสู้กับผู้หญิง”

จินเยว่ชักกระบี่ออกช้า ๆ

เคร้ง—

เสียงกระบี่ใสดังกังวาน

“ดี”

นางตอบเรียบ ๆ

“ข้าก็ไม่ชอบฟังคนพูดมาก”

พรึ่บ—!

ร่างของนางหายไปทันที

เร็ว!

เร็วเกินสายตาคนทั่วไป

กระบี่สีครามแทงตรงเข้าลำคอเหยียนตงราวสายฟ้า

แต่—

เหยียนตงไม่หลบ

เขาเพียงยกมือขึ้น

เคร้งงงง—!

เสียงโลหะปะทะดังสนั่น

ผู้คนทั้งสนามตาเบิกกว้าง

เพราะเหยียนตงใช้ “มือเปล่า” รับกระบี่ไว้

เลือดไหลออกจากฝ่ามือเล็กน้อย

แต่กระบี่กลับแทงไม่เข้า

จินเยว่หรี่ตาทันที

เหยียนตงยิ้ม

“เบาไป”

ตูม—!

หมัดขวาพุ่งออกมา

อากาศระเบิดเสียงดัง

จินเยว่ถอยทันทีสามจั้ง

พื้นเวทีแตกกระจายตรงจุดที่หมัดผ่าน

ผู้ชมหลายคนหน้าซีด

ถ้าโดนเข้าเต็ม ๆ

ต่อให้เป็นศิษย์หัวกะทิก็คงเละเป็นเศษเนื้อ

━━━━━━━━━━━━━━━

หลังจากนั้น

ทั้งเวทีกลายเป็นสงครามระหว่าง “ความเร็ว” กับ “พละกำลัง”

กระบี่ของจินเยว่เร็วขึ้นเรื่อย ๆ

เงากระบี่นับสิบสายปกคลุมทั่วเวที

แต่เหยียนตง…

ยังเดินฝ่าเข้ามาตรง ๆ

เหมือนภูเขาที่ไม่มีวันหยุด

เสียงปะทะดังสนั่นไม่ขาดสาย

เคร้ง!

ตูม!

เคร้งงงง!

จนกระทั่ง—

พรึ่บ!

เหยียนตงจับจังหวะได้

มือใหญ่คว้าข้อมือจินเยว่ทันที

สีหน้านางเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพราะแรงนั้น…

มหาศาลเกินไป

“จบแล้ว”

ตูมมม—!

เหยียนตงเหวี่ยงนางลงพื้นโดยตรง

เวทีหินระเบิดแตก

ฝุ่นควันพุ่งขึ้นสูง

ทั้งสนามเงียบสนิท

เมื่อฝุ่นจางลง

จินเยว่ยังพยายามลุก

แต่กระบี่ในมือ…แตกไปครึ่งเล่มแล้ว

เหยียนตงมองนางเงียบ ๆ

ก่อนพูดเรียบ ๆ

“กระบี่เจ้าเร็ว”

“แต่ใจเจ้ายังลังเล”

“คนที่ลังเลตอนฟัน…”

“ฆ่าใครไม่ได้”

เงียบ

จินเยว่กำกระบี่แน่น

สุดท้ายจึงยอมลดดาบลง

“…ข้ายอมแพ้”

เสียงทั้งสนามระเบิดทันที

แต่ไม่มีใครหัวเราะเยาะ

เพราะทุกคนเห็นแล้วว่า—

นางสู้สมศักดิ์ศรีเพียงใด

ส่วนเหยียนตง…

ก็แข็งแกร่งเกินมนุษย์จริง ๆ

━━━━━━━━━━━━━━━

“ศึกที่สอง!”

“เพ่ยเหยาแห่งสำนักกระบี่ฟ้าคราม!”

“พบ ฮั่วเจินแห่งสำนักเพลิงสุริยัน!”

ทันทีที่ชื่อฮั่วเจินดังขึ้น

อุณหภูมิทั้งสนามเหมือนสูงขึ้นเล็กน้อย

ชายหนุ่มชุดแดงเดินขึ้นเวทีช้า ๆ

รอบตัวมีคลื่นความร้อนบิดเบี้ยวอากาศ

ราวกับเปลวเพลิงมีชีวิต

เพ่ยเหยากัดฟันแน่น

แม้ยังไม่เริ่มสู้

แต่นางก็รู้แล้วว่า—

อีกฝ่ายน่ากลัวแค่ไหน

ฮั่วเจินมองนางนิ่ง ๆ

“เจ้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ข้า”

เพ่ยเหยาหัวเราะเย็น

“ต้องสู้ก่อนถึงจะรู้”

พรึ่บ—!

นางชักกระบี่ทันที

ลมปราณกระบี่พุ่งเต็มกำลัง

แต่ในวินาทีเดียวกัน—

ฮั่วเจินขยับแล้ว

เร็วมาก

เหมือนเปลวไฟพุ่งผ่านสายลม

ตูม—!

ฝ่ามือเพลิงปะทะกระบี่ตรง ๆ

คลื่นไฟระเบิดทั่วเวที

เพ่ยเหยาถอยหลังทันที

แขนขวาสั่น

กระบี่แทบร่วงจากมือ

“ร้อน…”

นางกัดฟัน

ลมปราณของฮั่วเจินรุนแรงเกินไป

เหมือนไม่ใช่เพลิงธรรมดา

แต่เป็นเพลิงที่เผา “ลมปราณ” ได้ด้วย

ฮั่วเจินเดินเข้าหาช้า ๆ

“ยอมแพ้เถอะ”

“เจ้าสู้ต่อก็แค่บาดเจ็บหนัก”

เพ่ยเหยากัดริมฝีปาก

ก่อนพุ่งเข้าไปอีกครั้ง

นางรู้ว่าตัวเองอาจแพ้

แต่ศิษย์กระบี่ฟ้าคราม—

ไม่มีใครยอมถอยโดยไม่สู้สุดกำลัง

เคร้งงงง—!

เสียงกระบี่ปะทะเปลวเพลิงดังสนั่น

แต่ต่างระดับกันเกินไป

สามกระบวนท่า

เพียงสามกระบวนท่าเท่านั้น

กระบี่ของเพ่ยเหยาถูกเผาจนแดงฉาน

ก่อนแตกออกกลางอากาศ

ฮั่วเจินหยุดหมัดไว้ตรงหน้าผากนางเพียงครึ่งชุ่น

เปลวไฟร้อนระอุปะทะใบหน้า

เพ่ยเหยาหน้าซีดทันที

ถ้าหมัดนี้ออกเต็มแรง

หัวนางคงระเบิดไปแล้ว

ฮั่วเจินลดมือลงช้า ๆ

“เจ้ายังไม่เลว”

“แต่ข้ายืนสูงกว่าเจ้าเกินไป”

เพ่ยเหยากำหมัดแน่น

สุดท้ายจึงค้อมศีรษะเล็กน้อย

“…ข้ายอมแพ้”

เสียงถอนหายใจดังทั่วสนาม

เพราะทุกคนเห็นชัดแล้วว่า—

ฮั่วเจินยังไม่ได้จริงจังด้วยซ้ำ

━━━━━━━━━━━━━━━

“ศึกที่สาม!”

“มู่หรงเจี๋ยแห่งสำนักกระบี่ฟ้าคราม!”

“พบ เฟิงลั่วแห่งสำนักวายุไร้เงา!”

ลมในสนามเงียบลงทันที

เพราะนี่คือศึกของ “นักฆ่า”

มู่หรงเจี๋ยสง่างาม

คมเข้ม

สายตาเย็นชา

ส่วนเฟิงลั่ว…

ยังคงยิ้มเหมือนคนง่วงนอน

มีดสั้นหมุนเล่นอยู่ปลายนิ้ว

“ข้าไม่ชอบเจ้า”

มู่หรงเจี๋ยพูดตรง ๆ

เฟิงลั่วหัวเราะ

“ดีเลย”

“ข้าก็ชอบฆ่าคนที่ไม่ชอบข้า”

พรึ่บ—!

ทั้งสองหายไปพร้อมกัน

เร็ว!

เร็วเกินมอง

เสียงปะทะดังเพียงชั่วพริบตา

เคร้ง!

เคร้งงง!

ประกายไฟสาดทั่วเวที

มู่หรงเจี๋ยใช้กระบี่เร็วมาก

แต่เฟิงลั่ว…

กลับเร็วกว่า

เขาเหมือนเงาลม

ไร้ทิศทาง

ไร้ร่องรอย

บางครั้งอยู่ซ้าย

บางครั้งอยู่หลัง

ราวกับทั้งเวทีมี “เฟิงลั่ว” หลายคน

ผู้ชมเริ่มมองตามไม่ทัน

จนกระทั่ง—

ฉัวะ!

เลือดสาด

เสื้อไหล่ของมู่หรงเจี๋ยถูกกรีดขาด

เฟิงลั่วปรากฏตัวด้านหลัง

ยิ้มบาง ๆ

“ช้าไปครึ่งลมหายใจ”

มู่หรงเจี๋ยหันกลับทันที

กระบี่พุ่งแทง

แต่เฟิงลั่วหายไปอีกแล้ว

เงียบ

ลมพัดผ่านเวทีเบา ๆ

จากนั้น—

ฉัวะ!

ฉัวะ!

ฉัวะ!

บาดแผลเริ่มเพิ่มขึ้นทั่วร่างมู่หรงเจี๋ย

ไม่ลึก

แต่ต่อเนื่อง

เหมือนแมวกำลังเล่นกับเหยื่อ

ผู้ชมหลายคนเริ่มหนาวสันหลัง

เพราะเฟิงลั่วน่ากลัวเกินไป

เขาไม่ได้สู้ตรง ๆ

แต่กำลัง “ไล่ล่า”

สุดท้าย—

ปลายมีดหยุดอยู่ตรงลำคอของมู่หรงเจี๋ย

เฟิงลั่วยิ้ม

“ถ้าเป็นสนามจริง”

“เจ้าตายไปเจ็ดครั้งแล้ว”

มู่หรงเจี๋ยกำกระบี่แน่น

เลือดไหลตามปลายนิ้ว

แต่สุดท้ายก็ยอมลดดาบลง

“…ข้าแพ้”

━━━━━━━━━━━━━━━

หลังพ่ายสามศึกติด

บรรยากาศของสำนักกระบี่ฟ้าครามเริ่มหนักอึ้ง

ผู้คนเริ่มกระซิบ

“หรือปีนี้สำนักกระบี่ฟ้าครามจะไม่ไหวจริง ๆ…”

“อีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินไป”

“เหลือแค่หานอวี่กับหลินเสี่ยวชวนแล้ว…”

แต่ขณะนั้นเอง—

เสียงประกาศสุดท้ายดังขึ้น

“ศึกที่สี่!”

“หานอวี่แห่งสำนักกระบี่ฟ้าคราม!”

เสียงเชียร์ดังสนั่นทันที

เพราะทุกคนรู้—

นี่คือเสาหลักตัวจริงของสำนักกระบี่ฟ้าคราม

หานอวี่เดินขึ้นเวทีช้า ๆ

สีหน้ายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

กระบี่เงินสะพายอยู่ด้านหลัง

คมกริบ

เงียบงัน

เขาไม่ได้ปล่อยแรงกดดัน

แต่ทันทีที่ขึ้นเวที—

ทั้งสนามกลับเงียบลงเอง

เพราะคนผู้นี้…

เหมือนกระบี่ที่ยังไม่ชักจากฝัก

และนั่นต่างหาก—

น่ากลัวที่สุด

คู่ต่อสู้ของเขาคือศิษย์ระดับสูงจากสำนักภูผาทมิฬ

แข็งแกร่งมาก

แต่ทันทีที่เริ่มศึก—

หานอวี่ชักกระบี่

เคร้ง—

เสียงเดียว

เพียงเสียงเดียวเท่านั้น

จากนั้น—

ทุกอย่างจบลงแล้ว

ผู้ชมหลายหมื่นคนเบิกตากว้าง

เพราะไม่มีใครเห็นกระบี่ของเขาชัด ๆ เลย

คู่ต่อสู้ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเสื้อกลางอกจะแตกออกช้า ๆ

เลือดไหลเป็นเส้นบาง

กระบี่ในมือร่วงลงพื้น

เคร้ง…

หานอวี่เก็บดาบกลับเข้าฝัก

สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

“เจ้าฝึกดีแล้ว”

“แต่กระบี่เจ้ายังลังเล”

พูดจบ—

เขาก็เดินลงเวทีทันที

ทั้งสนามเงียบสนิทอยู่หลายลมหายใจ

ผู้อาวุโสใหญ่หลี่ชางเฟิงตบขาตัวเองดัง “ฉาด” พลางตะโกนยอดเยี่ยม

ก่อนเสียงเชียร์จะระเบิดขึ้นราวคลื่นยักษ์

เพราะนี่แหละ—

คืออัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งสำนักกระบี่ฟ้าคราม

และเป็นหนึ่งในคนที่ใกล้ฮั่วเจินที่สุดในรุ่นนี้