cosmic Emperor! สงครามจักรวาลสะท้านภพ

ไป๋ฉีบินทะยานอย่างเต็มกำลังโดยไม่มีหยุดพัก ในที่สุดเขาก็ได้พบกับกลุ่มของพี่ตนเองที่ตอนนี้กำลังรอเขาอยู่ที่ด้านในโพรงไม้ขนาดใหญ่

ไป๋ฉีบินลงไปอย่างฉับไว ส่วนทางด้านของพี่ๆก็พากันออกมาต้อนรับเช่นเดียวกัน แม้พวกเขาจะตกตะลึงเอามากๆที่เห็นไป๋ฉีกลับมาหาได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ แต่เมื่อเทียบกับความดีใจที่น้องชายกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วความตกตะลึงเหล่านั้นก็ไม่นับเป็นอะไรได้

"ฮ่าๆๆ น้องชายเจ้าทำได้จริงๆ"เมื่อไป๋ฉีลงสู่พื้นดิน เป็นไป๋หมิงที่เดินเข้ามาตบไหล่ชายหนุ่มใบหน้าแสดงให้เห็นถึงความอารมณ์ดี ส่วนท่านพี่คนอื่นๆก็พากันเดินเข้ามาหาไป๋ฉีเช่นกันเพื่อตรวจสอบดูว่าน้องชายของพวกเขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่

หลังจากนั้นพวกเขาก็พากันเข้าไปยังโพรงไม้ใหญ่ที่ตอนนี้มีผลโพธิ์สีทองอร่ามวางเอาไว้ถึงหนึ่งร้อยลูกด้วยกัน ไป๋ฉีที่เห็นเช่นนั้นดวงตาก็เบิกกว้างในทันที การเก็บเกี่ยวครั้งนี้นับว่ามากมายมหาศาลยิ่งนัก

"ตอนที่เจ้ายังไม่มาพวกเราได้ตัดสินใจเรื่องส่วนแบ่งกันแล้ว ผลโพธิ์ทั้งหนึ่งร้อยผลนี้พวกเราสี่คนขอรับเพียงคนละสิบผลเท่านั้น ส่วนที่เหลือล้วนเป็นของเจ้าน้องชาย"ไป๋ฮ่าวเอ่อร์กล่าว พี่น้องอีกสามคนต่างส่งยิ้มแล้วพยักหน้าให้กับไป๋ฉี

"นะ นี่!"

"ท่านพี่ เรื่องนี้ข้าไม่เห็นด้วย พวกเราแย่งชิงมันมาด้วยกัน แล้วข้าจะรับผลประโยชน์มากมายกว่าคนอื่นได้อย่างไร?"

ได้ยินไป๋ฉีกล่าว ไป๋ยี่ก็เดินไปตบไหล่ "เอาน่า เจ้ารับไว้เถอะ อย่าลืมสิในหมู่พวกเราพี่น้องมีเจ้าเพียงคนเดียวที่เป็นนักวิจัย ดังนั้นเจ้าย่อมต้องใช้ผลโพธิ์พวกนี้มากกว่าพวกเราเป็นธรรมดา ลำพังแค่ส่วนแบ่งสิบผลนี้ก็ทำให้พวกเราแข็งแกร่งและร่ำรวยเป็นอย่างมากแล้ว"

"ใช่ น้องชายเจ้ารับไว้เถอะ ถึงอย่างไรในการแย่งชิงครั้งนี้คนที่ลงแรงมากที่สุดก็คือเจ้า"ไป๋หยุนเอ่อร์กล่าวเสริม เพื่อให้ไป๋ฉีรับส่วนแบ่งเอาไว้อย่างสบายใจ

ชายหนุ่มหันไปหาไป๋หมิงและไป๋ฮ่าวเอ่อร์ ทั้งสองก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยเช่นเดียวกัน

"ก็ได้ขอรับ เช่นนั้นข้าจะรับเอาไว้ด้วยความเต็มใจ ขอบคุณท่านพี่ทุกคนที่เมตตา"ว่าแล้วห้าคนพี่น้องก็เก็บผลโพธิ์ในส่วนของตัวเองเข้าแหวนมิติไป โดยที่ไป๋ฉีได้รับส่วนแบ่งมากกว่าใคร เขาได้ผลโพธิ์มาถึงหกสิบผลด้วยกัน

"เรื่องผลโพธิ์จบไปแล้ว ต่อไปเรามาแบ่งทรัพยากรอย่างอื่นกันบ้าง!"

"ทรัพยากรอื่น?"เหล่าพี่ๆพากันจ้องมองไปยังไป๋ฉีด้วยความประหลาดใจ

ต่อมาไป๋ฉีจึงได้นำทรัพยากรที่เขาพึ่งได้มาจากนักสู้ที่ตามไล่ล่าออกมาให้พี่ๆได้เลือกสรร

"นะ น้องชาย จะ เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากไหนกัน ทำไมมันถึงได้มากมายขนาดนี้" มองเห็นทรัพยากรกองโตอยู่เบื้องหน้าเหล่าพี่น้องพากันดวงตาเบิกกว้างในทันที

ไป๋ฉียืนกอดอกอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นเขาก็เล่าถึงที่ไปที่มาของทรัพยากรณ์เหล่านี้ให้ทุกคนได้ฟัง ทุกๆเหตุการณ์ที่เขาเล่านั้นทำให้ท่านพี่ทั้งสี่คนพากันตกตะลึงไปตามๆกัน เพราะพวกเขาคิดไม่ถึงว่าไป๋ฉีจะมีลูกเล่นมากมายขนาดนี้ซ่อนอยู่

"มิน่าเจ้าถึงมั่นใจนัก ที่แท้ก็สามารถใช้เขตแดนได้" ไป๋หยุนเอ่อร์กล่าว ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังน้องชายคนเล็กด้วยความสนใจ

"ถึงว่าทำไมอาจารย์ของเจ้าถึงยอมปล่อยเจ้าให้เข้ามาในนี้เพียงคนเดียว"ไป๋หมิงเอ่ยปากกล่าวเสริมขึ้นมา

"ฮ่าๆๆเรื่องนั้นช่างมันเถอะขอรับ เรามาแบ่งทรัพยากรกันดีกว่า ครั้งนี้ข้าเป็นคนหามาได้ ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจที่จะแบ่งกับพวกท่านคนละเท่าๆกัน พวกท่านห้ามปฏิเสธเด็ดขาด"

ได้ยินน้ำเสียงที่จริงจังของไป๋ฉี เหล่าพี่ๆก็ไร้ซึ่งคำคัดค้าน เพราะพวกเขารู้ดีว่าถึงปฏิเสธไป ไป๋ฉีก็จะสรรหาร้อยพันเหตุผลเพื่อให้พวกเขารับทรัพยากรเหล่านี้เอาไว้อยู่ดี

หลังจากที่ห้าพี่น้องพากันแบ่งปันทรัพยากรกันจนเสร็จสิ้นเวลาก็ผ่านไปกลายเป็นช่วงค่ำคืนของวัน ไป๋ฉีขอตัวออกไปหาที่เงียบๆเพื่อฟื้นฟูพลัง ส่วนทางด้านพี่น้องคนอื่นๆก็พักผ่อนอยู่ในโพรงไม้ใหญ่ต่อไป

'ไหนขอดูหน่อยสิว่าเสี่ยวไป๋บังคับหอคอยจักรวาลไป๋เก็บเกี่ยวผลประโยชน์อะไรกัน'

ณ โพรงไม้เล็กๆไม่ห่างไกลจากพวกพี่ๆมากนัก ไป๋ฉีนั่งลงจากนั้นชักนำจิตเข้าสู่ทะเลพลังงาน

เมื่อเข้ามาแล้วชายหนุ่มก็ตรงไปที่หอคอยจักรวาลโดยไม่รอช้า ทันใดนั้นดาวตาของเขาก็พลันเบิกกว้างเนื้อตัวสั่นเทาอย่างช่วยไม่ได้

ชั้นที่หนึ่งของหอคอยจักรวาลจากเดิมที่เคยเห็นห้องโถงขนาดใหญ่ บัดนี้ใจกลางโถงนั้นกลับมีต้นโพธิ์ขนาดมหึมาตั้งตระหง่านแผ่กิ่งก้านงดงามตระการตาเป็นอย่างยิ่ง

ในขณะที่ไป๋ฉีกำลังตกตะลึงในความยิ่งใหญ่และงดงามอยู่นั้น เสี่ยวไป๋ก็ปรากฏตัวขึ้นมาบนไหล่ของเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ "เป็นอย่างไรเจ้าคะ เสี่ยวไป๋เห็นว่ามันน่าเสียดายก็เลยเก็บมันมา"

ไป๋ฉีกลืนน้ำลายคำโตก่อนที่จะหันไปทางเด็กสาวครึ่งมังกรตัวน้อยที่อยู่บนไหล่ "สะ เสี่ยวไป๋ ข้าไม่เห็นรู้มาก่อนเลยว่าหอคอยจักรวาลสามารถทำแบบนี้ได้"

"ฮิฮิ นายท่านจะรู้ได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ ก็เสี่ยวไป๋ยังไม่เคยบอกนายท่าน"

"อ้าวทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ ไหนเจ้าบอกว่าหอคอยจักรวาลเป็นของข้าไง?"ไป๋ฉีพองแก้มป้องแล้วกล่าวถามออกไป

"นายท่านอย่าใจร้อนไป ที่เสี่ยวไป๋ไม่ได้บอกนายท่านก็เพราะท่านผู้สร้างได้ตั้งเงื่อนไขเอาไว้ นายท่านจะใช้หอคอยจักรวาลได้อย่างอิสระก็ต่อเมื่อก้าวเข้าสู่ระดับนักรบแห่งดวงดาวเท่านั้น"

"ครั้งนี้เสี่ยวไป๋กระทำโดยพลการเพราะเห็นว่าต้นโพธิ์ต้นนี้น่าจะมีประโยชน์อย่างมหาศาลกับนายท่านในอนาคต"

"แล้วการที่เจ้ามาบอกข้าเช่นนี้มันจะไม่เป็นอะไรอย่างนั้นหรือ?"ไป๋ฉีไถ่ถามด้วยความสงสัย

"แน่นอนว่าข้าต้องถูกลงโทษเจ้าค่ะ ข้อหาฝ่าฝืนกฏของท่านผู้สร้างสรรค์ และบทลงโทษนั้นคือการที่ข้าจะต้องหลับไหลสามปี"เสี่ยวไป๋กล่าวตอบราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ในทางกลับกันเป็นไป๋ฉีต่างหากที่ใจหายกับคำตอบนี้

ต้องบอกก่อนว่าที่ไป๋ฉีมีอย่างทุกวันนี้ได้ล้วนเป็นเพราะเสี่ยวไป๋ให้การแนะนำ ดังนั้นตอนนี้เสี่ยวไป๋จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาไปแล้ว การที่เธอจะหายไปถึงสามปีก็เหมือนกับส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาหายไปสามปีเช่นเดียวกัน แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาตกใจกับคำตอบของเสี่ยวไป๋ได้อย่างไร